Konferencja Episkopatu Polski

Subskrybuj Kanał Konferencja Episkopatu Polski
Konferencja Episkopatu Polski
Zaktualizowano: 31 minut 34 sekundy temu

Życzenia Przewodniczącego Episkopatu dla bp. Grzegorza Olszowskiego

śr., 06/13/2018 - 15:39

Wyrażam wdzięczność wobec Boga, że Kościół, który jest w Katowicach – a zwłaszcza jego pasterz ks. abp Wiktor Skworc – będzie mógł cieszyć się wsparciem i pomocą współpracownika doświadczonego, tak w pracy duszpasterskiej, jak i administracyjnej, znającego Kościół lokalny, roztropnego i pracowitego – napisał przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki w liście z życzeniami dla nowego biskupa pomocniczego archidiecezji katowickiej Grzegorza Olszowskiego.

Publikujemy treść życzeń:

Ekscelencjo,
Najdostojniejszy Księże Biskupie Nominacie,

 z radością przyjąłem informację przekazaną przez Nuncjusza Apostolskiego w Polsce, iż w dniu dzisiejszym Ojciec Święty Franciszek mianował Ekscelencję biskupem pomocniczym archidiecezji katowickiej.

Chciałbym serdecznie powitać Księdza Biskupa w gronie polskiego episkopatu i zaprosić do współpracy w ramach licznych gremiów Konferencji Episkopatu Polski.

Wyrażam wdzięczność wobec Boga, że Kościół, który jest w Katowicach – a zwłaszcza jego pasterz ks. abp Wiktor Skworc – będzie mógł cieszyć się wsparciem i pomocą współpracownika doświadczonego, tak w pracy duszpasterskiej, jak i administracyjnej, znającego Kościół lokalny, roztropnego i pracowitego.

Już dziś zapraszam na pierwsze zebranie planarne KEP, które odbędzie się we wrześniu br. w Płocku oraz na rekolekcje biskupów, które będą mieć miejsce w listopadzie na Jasnej Górze.

Królowej Polski życie i posługę Waszej Ekscelencji polecam, prosząc o wstawiennictwo u Jej Syna.

Łącząc wyrazy szacunku, przesyłam braterskie pozdrowienia w Chrystusie,

 

✠ Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

 

______________________________________

Jego Ekscelencja

Ks. Bp Grzegorz OLSZOWSKI
Biskup Pomocniczy Nominat
Archidiecezja Katowicka

Ks. dr Grzegorz Olszowski – biskupem pomocniczym archidiecezji katowickiej

śr., 06/13/2018 - 12:00

Papież Franciszek mianował ks. dr. Grzegorza Olszowskiego nowym biskupem pomocniczym archidiecezji katowickiej. Dotychczas ks. Olszowski był proboszczem parafii św. Antoniego w Rybniku. 

Komunikat Nuncjatury

Ks. Grzegorz Olszowski urodził się 15 lutego 1967 r. w Mikołowie. W latach 1989-1995 odbywał formację w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym. Świecenia kapłańskie przyjął 13 maja 1995 r.

W latach 1995-1999 był wikariuszem parafii św. Jadwigi w Rybniku i diecezjalnym moderatorem ruch Światło-Życie.

W 1998 r. podjął studia zaoczne na Akademii Teologii Katolickiej ( obecnie: Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego), wydział zamiejscowy w Katowicach. W 2007 r. uzyskał doktorat z teologii pastoralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

W latach 1999-2007 był sekretarzem i kapelanem abp. Damiana Zimonia.

W latach 2007-2012 był kanclerzem kurii diecezjalnej, a w latach 2012-2014 – wikariusze generalnym archidiecezji katowickiej i moderatorem kurii.

Od 2014 r. jest proboszczem parafii św. Antoniego w Rybniku.

Od 2010 roku przysługuje mu tytuł kapelana Jego Świątobliwości.

Zna język niemiecki, a także włoski.

 

Katowice: ks. Grzegorz Olszowski nowym biskupem pomocniczym archidiecezji katowickiej

śr., 06/13/2018 - 12:00

Nuncjatura Apostolska w Polsce
N. 1615/18

 

KOMUNIKAT

Ojciec Święty Franciszek

mianował ks. Grzegorza Olszowskiego, proboszcza parafii św. Antoniego w Rybniku, biskupem pomocniczym archidiecezji katowickiej i przydzielił mu stolicę tytularną Roga.

Warszawa, 13 czerwca 2018 r.

Salvatore Pennacchio
Nuncjusz Apostolski

Pierwszy w Polsce znaczek pocztowy ze Świętym Ojcem Pio

śr., 06/13/2018 - 11:30

Podczas konferencji prasowej „Do Nieba z Ojcem Pio”, zorganizowanej przez Prowincję Krakowską Braci Mniejszych Kapucynów i Pocztę Polską, został zaprezentowany pierwszy w Polsce znaczek pocztowy ze Świętym Ojcem Pio. Jest to jedna z polskich inicjatyw Roku Jubileuszu 100-lecia otrzymania stygmatów przez Świętego Ojca Pio oraz 50-lecia jego przejścia do domu Ojca.

Konferencja prasowa miała miejsce przed Czuwaniem z Ojcem Pio, które odbędzie się 16 czerwca, w dniu rocznicy jego kanonizacji, w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Podczas czuwania zostanie zaprezentowana rękawica prawej dłoni o. Pio, która stygmat, oraz zakrwawiona chusta z boku o. Pio. O północy zostanie odprawiona Eucharystia pod przewodnictwem kard. Stanisława Dziwisza, który wygłosi również homilię.

Polskie inicjatywy w Roku Jubileuszowym to m.in. kongres dla leaderów grup Ojca Pio w Krakowie, czuwanie na Jasnej Górze pod hasłem „Z Maryją i Ojcem Pio czyścimy czyściec”, II Kongres Ojca Pio w Gdańsku. Natomiast w październiku odbędą się Polskie Dni w San Giovanni Rotondo, na które przybędzie wiele grup pielgrzymkowych z Polski.

W Polsce istnieją 373 Grupy Modlitwy Ojca Pio, co czyni z naszego kraju drugie państwo na świecie pod względem liczby tych grup, zaraz po Stanach Zjednoczonych.

W konferencji wzięli udział br. Roman Rusek OFMCAP – Krajowy Koordynator Grup Modlitwy Ojca Pio, br. Zdzisław Duma OFMCAP – Asystent Prowincjalny Grup Modlitwy Ojca Pio, Wiesław Włodek – Wiceprezes Zarządu Poczty Polskiej S.A.

BP KEP

Archbishop Hoser: prophetic voice of “Humanae vitae” on the results of contraception

wt., 06/12/2018 - 16:04

The voice of the “Humanae vitae” encyclical on the results of contraception turned out to be prophetic. Pope Paul VI aptly predicted that its application would open the easy path of marital unfaithfulness and the general fall of manners – said Archbishop Henryk Hoser during the session dedicated to the 50th anniversary of the proclamation of Paul VI’s “Humanae vitae”, which took place on June 12 at the seat of the Polish Bishops’ Conference.

Archbishop Henryk Hoser reminded that the encyclical highlights the features of marital love. “First, it is human, both carnal and spiritual, these two dimensions must be combined. Second, it is full, deprived of egoism, it is a special form of friendship between people in mutual, total devotion. Not everyone knows about it, even those who have been married for love. Thirdly, it is faithful and exclusive until the end of life. Fourthly, it is a fertile love and it is heading towards its extension and the awakening of a new life” – said Archbishop Hoser.

The session was also attended by prof. Jan Grosfeld, who explained the deeper sense of fertility. “It’s about a very deep and serious fertility: husband and wife are there to give each other life, losing theirs. So it is fertility in the dimension of the cross, we let ourselves be crucified for the other person” – emphasized the professor.

Whereas Fr. prof. Pawel Galuszka pointed out that procreation is deeply connected with the truth about the marriage endowment. In turn, Paulina and Rafał Urbanscy, a married couple with 17 years of marriage and 6 children, admitted that “God turns out to be faithful, not only at the moment of conceiving a child but also later”.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

Abp Hoser: profetyczny głos „Humanae vitae” o skutkach antykoncepcji

wt., 06/12/2018 - 15:11

Profetyczny okazał się głos encykliki „Humanae vitae” co do oceny skutków działania antykoncepcji. Paweł VI trafnie przewidywał, że jej stosowanie otworzy łatwą drogę niewierności małżeńskiej i ogólnemu upadkowi obyczajów – mówił abp Henryk Hoser podczas sesji poświęconej 50. rocznicy ogłoszenia encykliki Pawła VI „Humanae vitae”, która odbyła się 12 czerwca w siedzibie KEP. Organizatorem była Katolicka Agencja Informacyjna.

Abp Henryk Hoser przypomniał, że Encyklika naświetla cechy miłości małżeńskiej. „Po pierwsze, jest ona ludzka, zarazem cielesna i duchowa, te dwa wymiary muszą się łączyć. Po drugie, jest pełna, pozbawiona egoizmu, jest to szczególna forma przyjaźni między osobami we wzajemnym, całkowitym oddaniu. Nie wszyscy o tym wiedzą, nawet ci, którzy się z miłości pobrali. Po trzecie jest wierna i wyłączna aż do końca życia. Po czwarte, jest miłością płodną i zmierza ku swemu przedłużeniu i wzbudzeniu nowego życia” – zaznaczył abp Hoser.

W sesji brał udział również prof. Jan Grosfeld, który wyjaśnił głębszy sens płodności. „Chodzi o płodność bardzo głęboką, poważną: mąż i żona są po to, aby sobie nawzajem oddawać życie, tracąc swoje. A więc jest to płodność w wymiarze krzyża, dajemy się ukrzyżować dla tego drugiego człowieka” – podkreślił profesor.

Natomiast ks. prof. Paweł Gałuszka zwrócił uwagę na to, że prokreacja głęboko związana jest z prawdą o obdarowaniu małżeńskim. Z kolei Paulina i Rafał Urbańscy, małżeństwo z 17-letnim stażem, przyznali, że „Bóg okazuje się wiernym, nie tylko w momencie poczęcia dziecka ale też później”.

BP KEP

 

 

 

Prośba o modlitwę o zdrowie dla abp. Stanisława Szymeckiego

wt., 06/12/2018 - 11:20

Abp Stanisław Szymecki – ordynariusz kielecki w latach 1981-1993, a obecnie arcybiskup senior archidiecezji białostockiej – od 10 czerwca przebywa w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym w Białymstoku.

Arcybiskup Metropolita Białostocki Tadeusz Wojda zwraca się z prośbą o modlitwę o zdrowie Arcybiskupa Seniora Stanisława Szymeckiego, powierzając go opiece Matki Bożej Miłosierdzia – Patronki Archidiecezji.

Białostocki Arcybiskup Senior jest jednym z najstarszych hierarchów Kościoła katolickiego w Polsce. W styczniu tego roku ukończył 94 lata. W latach 1993-2000 był Arcybiskupem Metropolitą Białostockim. Od przejścia na emeryturę do chwili obecnej wciąż aktywnie uczestniczy w życiu Kościoła Białostockiego.

Diecezja Kielecka łączy się w modlitewnej pamięci z wiernymi Archidiecezji Białostockiej.

13 czerwca spotkają się duszpasterze obcokrajowców

pon., 06/11/2018 - 07:23

W Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski 13 czerwca spotkają się duszpasterze obcojęzyczni posługujący w diecezjach wśród obcokrajowców. Doroczne spotkanie organizuje Rada KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek.

Jak wskazuje bp Krzysztof Zadarko, przewodniczący Rady KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek, w naszym kraju systematycznie rośnie liczba obcokrajowców. Podkreśla on, że staje się to coraz wyraźniejszym wyzwaniem duszpasterskim, ale również ewangelizacyjnym. „Podejście do cudzoziemców w zmieniającym się świecie wymaga coraz większych kompetencji, a nasze dotychczasowe doświadczenia i wiedza w spotkaniu z ludźmi innych kultur i religii mogą okazać się czasami niewystarczające” – zauważa bp Zadarko. Stąd, jak dodaje, środowisko duszpasterzy obcojęzycznych jest pewną odpowiedzią na oczekiwania obcokrajowców i nauczanie Kościoła zawarte w watykańskiej instrukcji duszpasterskiej „Erga migrantes caritas Christi” z 2004 r. o duszpasterstwie migrantów”.

Spotkanie duszpasterzy posługujących obcokrajowcom rozpocznie się o godz. 11.00 i zakończy się około godz. 15.00 w budynku Sekretariatu Konferencji Polski w Warszawie. Jak informuje bp Zadarko, od nowego roku akademickiego 2018/2019 uruchomiony zostanie na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie nowy kierunek studiów podyplomowych: „Współczesne migracje. Tożsamość i bezpieczeństwo Europy”. Dwusemestralne studia adresowane są do duszpasterzy zajmujących się duszpasterstwem i integracją obcokrajowców, katechetów, pracowników Caritas i ludzi zajmujących się opieką nad cudzoziemcami w samorządach, fundacjach i stowarzyszeniach.

BP KEP

12 czerwca – sesja dla dziennikarzy w związku z 50. rocznicą encykliki „Humanae vitae”

pon., 06/11/2018 - 00:14

KATOLICKA AGENCJA INFORMACYJNA

serdecznie zaprasza na sesję dla dziennikarzy poświęconą
50. rocznicy ogłoszenia encykliki papieża Pawła VI „Humanae vitae”

12 czerwca 2018 r. godz. 11. 30 – 13.00
(Sekretariat KEP, Skwer. Kard. Wyszyńskiego 6, Warszawa, sala nr 16)

W spotkaniu udział wezmą:

Abp Henryk Hoser

Arcybiskup Senior Diecezji Warszawsko-Praskiej

Prof. Jan Grosfeld

Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego

Ks. Prof. Paweł Gałuszka

Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie

Duszpasterstwo Rodzin Kurii Metropolitalnej w Krakowie

Paulina i  Rafał Urbańscy:

Małżeństwo: Świadectwo

Dyskusja

Prosimy o potwierdzenie obecności na adres: sekretariat@ekai.pl

13 czerwca – konferencja prasowa przed Czuwaniem w Łagiewnikach w Roku Jubileuszowym św. Ojca Pio

pon., 06/11/2018 - 00:06
Zakon Braci Mniejszych Kapucynów – Prowincja Krakowska oraz Poczta Polska zapraszają na konferencję prasową DO NIEBA Z OJCEM PIO przed Czuwaniem z Ojcem Pio
w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach (16/17 czerwca)
w Roku Jubileuszowym.


Spotkanie odbędzie się
13 czerwca (środa) o godzinie 11.00
w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski
(Warszawa, skwer kard. Stefana Wyszyńskiego 6, sala 16)

Podczas konferencji prasowej zostanie zaprezentowany pierwszy w Polsce znaczek pocztowy ze Świętym Ojcem Pio. Jest to jedna z inicjatyw Roku Jubileuszu 100-lecia otrzymania stygmatów przez Świętego Ojca Pio oraz 50-lecia Jego przejścia do domu Ojca.  

kapucyni/ BP KEP

Poznań: abp Gądecki poświęcił kościół pw. św. Jana Pawła II

ndz., 06/10/2018 - 22:48

Droga Jana Pawła II do świętości zaczęła się bardzo prosto, poprzez wkorzenienie się w Kościół – mówił w Poznaniu podczas uroczystości poświęcenia nowej świątyni abp Stanisław Gądecki. Metropolita poznański przy nowo powstałym kościele utworzył na poznańskich Naramowicach parafię pw. św. Jana Pawła II.

Obrzęd poświęcenia świątyni dotyczył kościoła, w którym jeszcze nie sprawowano liturgii. Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski dokonał poświęcenia i namaszczenia ołtarza i ścian oraz wprowadził relikwie Papieża-Polaka. W homilii abp Gądecki mówił o świątyni, która jest miejscem zjednoczenia, przebaczenia i uświęcenia.

„Świątynia może stać się miejscem, które łączy ludzi między sobą. Ta budowla została wzniesiona dla Kościoła-wspólnoty. Ona po to istnieje, by gromadzić wiernych tak, abyśmy – przynajmniej podczas modlitwy – mieli jedno serce i jedną duszę” – mówił metropolita poznański.

Abp Gądecki podkreślił, że każda świątynia jest miejscem, w którym kierujemy do Boga prośbę o przebaczenie i uświęcenie. „Celem działalności Kościoła jest budzenie i rozwijanie świętości pośród wiernych. Nasz Zbawiciel pragnie, abyśmy byli świętymi, On oczekuje od nas, że nie zadowolimy się życiem przeciętnym, rozwodnionym i pustym” – zauważył przewodniczący Episkopatu.

Parafianie dziękowali budowniczemu kościoła, ks. prałatowi Mieczysławowi Nowakowi, który wkrótce przejdzie na emeryturę, za „pozostawienie widocznego śladu na ziemi naramowickiej” w postaci nowej świątyni.

Parafia pw. św. Jana Pawła II powstała w północnej, dynamicznie rozbudowującej się części Poznania. Budowa kościoła trwała tylko cztery lata. Budynek kościoła łączy w jednej bryle funkcję świątyni i domu parafialnego.

ms / Poznań

Marsze dla Życia i Rodziny w całej Polsce

ndz., 06/10/2018 - 14:41

Ulicami 62 polskich miast przejdą dziś Marsze dla Życia i Rodziny. Ich hasło „Polska rodziną silna” nawiązuje do 100-lecia odzyskania niepodległości i 40. rocznicy wyboru św. Jana Pawła II.

Marsze dla Życia i Rodziny są organizowane, aby dać publiczne świadectwo o podstawowej wartości ludzkiego życia od poczęcia oraz rodziny opartej na małżeństwie kobiety i mężczyzny, otwartym na przyjęcie i wychowanie dzieci.

>>GALERIA ZDJĘĆ

Każdego roku marsze organizowane są pod innym hasłem. Tegoroczne – „Polska rodziną silna” – nawiązuje m.in. do setnej rocznicy odzyskania przez Polskę Niepodległości i 40. rocznicy wyboru papieża Jana Pawła II. Hasło podkreśla rolę rodzin w budowaniu przyszłości Ojczyzny. „Aby to zadanie mogło być przez rodziny realizowane, potrzeba zrozumienia i pomocy ze strony władz publicznych, instytucji kultury, edukacji, mediów i Kościoła. Tegoroczne Marsze dla Życia i Rodziny są płaszczyzną budowania narodowej solidarności wokół tych zadań do realizacji których zachęcał nas Jan Paweł II” – czytamy na stronie internetowej marszu.

Pierwszy Marsz dla Życia i Rodziny odbył się w 2006 roku w Warszawie. Na przestrzeni 13 lat, organizacji marszu podjęło się ponad 150 miast i miejscowości, a z każdym rokiem ta liczba się powiększa.

Koordynatorem Marszów dla Życia i Rodziny jest Fundacja Centrum Życia i Rodziny.

„Serdecznie zapraszamy każdego kto szanuje, broni, troszczy się i docenia  życie ludzkie od poczęcia do naturalnej śmierci a także pragnie silnych, zdrowych i zamożnych rodzin do udziału w Marszu dla Życia i Rodziny! Dajmy świadectwo przywiązania do tych podstawowych wartości! Niech Polska będzie silna rodziną!” – zachęcają organizatorzy.

www.marsz.org/ BP KEP

Episcopato polacco: necessità del servizio pastorale ai coniugi e alle famiglie nonché alle persone in unioni non sacramentali

ndz., 06/10/2018 - 06:31

L’Episcopato polacco nel corso della 379. riunione plenaria ha adottato, l’8 giugno scorso, le “Indicazioni pastorali alla luce dell’Esortazione apostolica Amoris Laetitia”. I presuli sottolineano nel documento la necessità di servizio ai fidanzati, ai coniugi e alle famiglie nonché alle persone in unioni irregolari, in conformità ai criteri pastorali raccomandati da Papa Francesco, quali: accoglienza, accompagnamento, discernimento e integrazione. Il testo non contempla la questione di accostamento al sacramento dell’Eucaristia delle persone in unioni non sacramentali.

“Con rispettosa attenzione e diligenza accogliamo l’Esortazione apostolica post sinodale di Papa Francesco Amoris Laetitia come espressione della sua sollecitudine per una sana condizione dell’amore coniugale in famiglia”, affermano i vescovi.

Il documento è suddiviso in quattro capitoli. Il primo espone i punti salienti dell’insegnamento di Papa Francesco nella prospettiva della dottrina dei suoi predecessori. “Tra i documenti programmatici vanno citati: Humanae Vitae di Paolo VI, Familiaris consortio, Reconciliatio et poenitentia, Veritatis splendor di Giovanni Paolo II nonché Deus caritas est e Sacramentum caritatis di Benedetto XVI.”, recita il testo delle “Indicazioni”.

Nel secondo capitolo intitolato “La gioia dell’amore nel matrimonio e nella famiglia” i presuli ricordano, tra gli altri, la ricchezza delle esperienze della Chiesa in Polonia nell’ambito della pastorale di fidanzati, coniugi e famiglie. Nel testo, inoltre, vengono esplicitati i criteri pastorali di Papa Francesco, quali: accoglienza, accompagnamento, discernimento, e integrazione.

Il terzo capitolo del documento contiene indicazione di nuovi spunti nel servizio pastorale ai fidanzati, ai coniugi e alle persone che si trovano in situazioni difficili e irregolari. Il testo recita: “Nella pastorale dei fidanzati bisogna aiutare i giovani nella scoperta di valori e ricchezze del matrimonio. Bisogna ricordare l’importanza delle virtù, soprattutto di quella della castità che è condizione di un’autentica crescita dell’amore sponsale”.

I vescovi polacchi ricordano che “uno sguardo d’amore e di sostegno va offerto alle persone che sono state abbandonate o hanno abbandonato il coniuge, ma cercano di riconciliarsi con il consorte sacramentale, conservando l’amore la fedeltà e la preghiera”. Inoltre, aggiungono che “bisogna mostrare comprensione anche ai fedeli che, dopo il fallimento del matrimonio sacramentale, avessero contratto una nuova unione solamente civile, in considerazione dell’ostacolo costituito dal precedente legame, ma cercano di condurre una vita cristiana educando i figli alla fede e anelino la piena partecipazione all’Eucaristia, assumendo la decisione di vivere come fratelli e sorelle”.

Il quarto capitolo ha il titolo “L’invito al discernimento pastorale; la logica dell’integrazione alla luce del Capitolo VIII dell’Esortazione apostolica Amoris Laetitia”. L’episcopato polacco rilevando che Papa Francesco considera “l’innumerevole varietà di situazioni concrete” di persone divorziate e che hanno contratto civilmente una nuova unione, sottolineano che “la sollecitudine per il loro bene spirituale richiede uno scrupoloso discernimento delle circostanze, in considerazione del fatto che il grado di responsabilità non è uguale in tutti i casi” e osserva: “Papa Francesco si esprime – ed è uno di aspetti centrali dell’Amoris Laetitia – relativamente alla necessità di riportare la norma generale alle persone concrete e alle loro situazioni particolari. In quel modo approfondisce il pensiero di Giovanni Paolo II che puntualizzò la necessità di considerare la complessità delle situazioni di fedeli divorziati che vivono in nuove unioni civili (cfr. FC 84 par. 2).”

I vescovi sottolineano che il discernimento, nel concreto “in primo luogo deve portare a dare – attraverso il processo canonico – la risposta alla domanda se sia possibile riconoscere la nullità del primo matrimonio.” Tuttavia, “nel caso in cui, con una sentenza passata in giudicato, si affermi che tale nullità non può essere riconosciuta, bisogna continuare il processo di discernimento a carattere pastorale”. I presuli aggiungono altresì che tale discernimento per “portare a diverse e sempre più profonde forme d’integrazione in seno alla comunità ecclesiale, deve essere realizzato sotto forma di un individuale e coerente processo di guida spirituale di lunga durata.” Inoltre, i vescovi sottolineano che “la guida spirituale deve considerare soprattutto la possibilità di aiutare in una situazione difficile e complessa la persona a proseguire sulla via della fede nella comunità ecclesiale.”

Nelle conclusioni, i vescovi constatano che sia necessario elaborare un nuovo Direttorio della pastorale delle famiglie per la Chiesa in Polonia “in base al quale sarà possibile predisporre delle istruzioni applicative diocesane o metropolitane, e istituire dei centri di servizio al matrimonio e alla famiglia. Contemporaneamente sarà necessario elaborare il programma e definire le forme di preparazione dei ministri ordinati atti a intraprendere la strada di accompagnamento dei fedeli e del discernimento delle situazioni in cui essi concretamente si trovano. Il servizio pastorale deve essere caratterizzato da vicinanza, da uno sguardo rispettoso e pieno di compassione ma che nel medesimo tempo sani, liberi e incoraggi a maturare nella vita cristiana”.

Ufficio Stampa
Conferenza episcopale polacca

Polish Bishops: the need for service to marriage and the family as well as people in non-sacramental relationships

ndz., 06/10/2018 - 06:30

The Polish Bishops’ Conference on 379th Plenary Meeting, on June 8, adopted the „Pastoral Guidelines for the Exhortation Amoris Laetitia”. Bishops emphasize the need to serve the engaged, spouses and families as well as people living in irregular relationships according to the pastoral criteria proposed by Pope Francis: acceptance, accompaniment, discernment and integration. The document does not address the issue of holy communion for people living in non-sacramental relationships.

“We receive, therefore, with due attention and effort, Pope Francis’ Post-Synodal Apostolic Exhortation Amoris Laetitia, which is an expression of his concern for the good health of marital love in the family” – write Polish Bishops.

The document consists of four parts. The first one shows the basic accents of Pope Francis’ teaching in the context of previous popes. “The previous programmatic documents include Paul VI’s Humanae vitae, John Paul II’s Familiaris Consortio, Reconciliatio et Poenitentia, Veritatis Splendor and Benedict XVI’s Deus Caritas Est and Sacramentum Caritatis” – we read in the document.

In the second chapter entitled “The joy of love in the marriage and family”, Bishops resemble, among others, rich experience of the Church in Poland in the pastoral care of the engaged, spouses and families. They also explain the pastoral criteria of Pope Francis, such as reception, accompaniment, discernment and integration.

The third chapter of the document indicates new impulses in the pastoral ministry of the engaged, spouses and people who found themselves in difficult and irregular situations. “In the pastoral care of the engaged, young people must be helped to discover the value and richness of marriage. It is necessary to recall the importance of virtue, especially of purity, which is the condition for the authentic development of spousal love” – we read in the document.

Bishops remind that “a loving look and support should be shown to people whose spouses have abandoned or left them, but who are now making efforts to return to the sacramental spouse, through continuous love, loyalty, and prayer”. They explain that “understanding should also be shown to the faithful who, after the disintegration of their sacramental marriage, have entered into new unions—only civilly because the previous marital bond remains an obstacle—but try to live in a Christian way, raising their children in faith, and, wanting to fully participate in the sacrament of the Eucharist, have decided to live as brother and sister”.

The fourth chapter is entitled “A Call for Pastoral Discernment and the Logic of Integration in the Light of Chapter VIII of Amoris laetitia”. The Bishops indicate that Pope Francis draws attention to the “countless diversity of situations”, in which there are people who have divorced and have entered into a new civil union. For the sake of their spiritual well-being, a clear understanding of their situation is necessary, taking into account the fact that the degree of responsibility is not the same in all cases. “Pope Francis speaks—and this is one of the central aspects of Amoris Laetitia—about the need to refer the general norm to real people and their specific situations. In this way, he develops the thought of John Paul II, who pointed to the need to take into account the complexity of the situation of divorced faithful living in new civil unions (cf. FC 84 §2)” – we read in the document.

Polish Bishops stress that discernment of specific situations “should first try to establish whether the first marriage can be annulled through an ecclesiastical trial”. However, “in a situation where it is decided by a final judgment that annulment cannot be established, it is necessary to continue the pastoral analysis”. Bishops add that “the discernment can lead to different, ever deeper forms of integration with the ecclesial community. It should be individualized, consistent, and long-term spiritual guidance”.

At the end, Bishops write that it is necessary to elaborate a new Directory for the Pastoral Care of Families for the Church in Poland. “On that basis, it will be possible to prepare diocesan or metropolitan instructions and to create centers to serve married couples and families. At the same time, it is necessary to develop a program and define how priest will be prepared to assume the of accompanying the faithful and discerning their specific situations. We must characterize the pastoral ministry with closeness, a respectful and compassionate look that simultaneously heals, liberates, and encourages growth in Christian life” – Bishops point out.

Press Office of the Polish Bishops‘ Conference

Biskupi: potrzeba służby małżeństwu i rodzinie oraz osobom w związkach niesakramentalnych

ndz., 06/10/2018 - 06:00

Konferencja Episkopatu Polski na 379. Zebraniu plenarnym w dniu 8 czerwca przyjęła „Wytyczne pastoralne do adhortacji Amoris Laetitia”. Biskupi podkreślają potrzebę służby narzeczonym, małżonkom i rodzinom oraz osobom żyjącym w związkach nieregularnych wedle proponowanych przez papieża Franciszka kryteriów duszpasterskich jakimi są: przyjęcie, towarzyszenie, rozeznawanie i integracja. Dokument nie podejmuje kwestii komunii świętej dla osób żyjących w związkach niesakramentalnych.

„Z należną uwagą i staraniem przyjmujemy posynodalną adhortację apostolską papieża Franciszka „Amoris laetitia”, która jest wyrazem jego zatroskania o zdrową kondycję miłości małżeńskiej w rodzinie” – piszą polscy biskupi.

Dokument składa się z czterech części. W pierwszej są ukazane zasadnicze akcenty nauczania papieża Franciszka w kontekście poprzednich papieży. „Wśród wcześniejszych dokumentów programowych należy wymienić Humanae vitae Pawła VI, 101, Reconcilliatio et poenitentia, Veritatis splendor Jana Pawła II oraz Deus caritas esti Sacramentum caritatisBenedykta XVI” – czytamy w dokumencie.

W drugim rozdziale zatytułowanym „Radość miłości w małżeństwie i rodzinie”, biskupi przypominają m. in. bogate doświadczenia Kościoła w Polsce w duszpasterstwie narzeczonych, małżonków i rodzin. Wyjaśniają także kryteria duszpasterskie papieża Franciszka jakimi są: przyjęcie, towarzyszenie, rozeznawanie i integracja.

Trzeci rozdział dokumentu wskazuje nowe impulsy w posłudze duszpasterskiej narzeczonych, małżonków oraz osób, które znalazły się w sytuacjach trudnych i nieregularnych.„W duszpasterstwie narzeczonych trzeba pomóc młodym ludziom w odkryciu wartości i bogactwa małżeństwa. Trzeba przypomnieć o znaczeniu cnót, zwłaszcza czystości, która jest warunkiem autentycznego rozwoju oblubieńczej miłości” – czytamy w dokumencie.

Biskupi przypominają, że „pełne miłości spojrzenie i wsparcie należy okazać osobom, które zostały opuszczone lub opuściły współmałżonka, ale obecnie podejmują starania, aby do sakramentalnego współmałżonka powrócić, trwając w miłości, wierności i modlitwie”. Wyjaśniają, że „zrozumienie należy też okazywać wiernym, którzy po rozpadzie małżeństwa sakramentalnego zawarły nowy związek, ze względu na istniejącą przeszkodę poprzedniego węzła małżeńskiego jedynie cywilny, ale starają się prowadzić życie chrześcijańskie, w wierze wychowując swoje dzieci, a spragnione pełnego uczestnictwa w sakramencie Eucharystii podejmują decyzję życia w relacji bratersko-siostrzanej”.

Czwarty rozdział jest zatytułowany „Wezwanie do pastoralnego rozeznania i logika integracji w świetle VIII rozdziału Amoris laetitia”. Biskupi wskazują, iż papież Franciszek zwraca uwagę na „niezliczoną różnorodność sytuacji” w jakich znajdują się osoby, które rozwiodły się i zawarły ponowny związek cywilny. W trosce o ich dobro duchowe konieczne jest rzetelne rozeznanie ich sytuacji, biorąc pod uwagę fakt, że stopień odpowiedzialności nie jest taki sam za każdym razem. „Papież Franciszek mówi – jest to jeden z centralnych aspektów Amoris laetitia – o potrzebie odniesienia normy ogólnej do konkretnych osób i ich szczegółowych sytuacji. W ten sposób rozwija myśl Jana Pawła II, który wskazywał na potrzebę uwzględnienia złożoności sytuacji wiernych rozwiedzionych, żyjących w nowych związkach cywilnych (por. FC 84 §2)” – czytamy w dokumencie.

Biskupi podkreślają, że rozeznawania konkretnych sytuacji „powinno najpierw prowadzić do udzielenia na drodze kościelnego procesu sądowego odpowiedzi na pytanie, czy można stwierdzić nieważność pierwszego związku małżeńskiego”. Jednak „w sytuacji, gdy prawomocnym wyrokiem orzeczone zostanie, iż nieważność nie może zostać stwierdzona, należy kontynuować rozeznanie o charakterze duszpasterskim”. Biskupi dodają, że „podjęte rozeznanie może prowadzić do różnych, coraz głębszych form integracji ze wspólnotą kościelną. Powinno ono mieć formę indywidualnego i konsekwentnego, długotrwałego kierownictwa duchowego”. Ponadto biskupi podkreślają, że „kierownik duchowy powinien mieć przede wszystkim to na względzie, aby pomóc zainteresowanej osobie, w jej trudnej i skomplikowanej sytuacji, postępować na drodze wiary we wspólnocie Kościoła”.

Na zakończenie biskupi piszą, że konieczne jest wypracowanie nowego Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin dla Kościoła w Polsce. „W oparciu o nie można będzie przygotować diecezjalne, względnie metropolitalne instrukcje wykonawcze oraz powołać do życia ośrodki służby małżeństwu i rodzinie. Równocześnie należy wypracować program i określić kształt przygotowania księży do podejmowania drogi towarzyszenia wiernym i rozeznawania ich konkretnych sytuacji. Pasterską posługę musimy naznaczyć bliskością, spojrzeniem pełnym szacunku i współczucia, które jednocześnie leczą, wyzwalają i zachęcają do dojrzewania w życiu chrześcijańskim” – wskazują biskupi.

BP KEP

Publikujemy cały dokument:

KONFERENCJA EPISKOPATU POLSKI
WYTYCZNE PASTORALNE DO ADHORTACJI AMORIS LAETITIA

Wstęp

Sakrament małżeństwa oraz bliższe i bezpośrednie przygotowanie do tej formy wspólnotowego życia były zawsze i nadal pozostają w centrum działań pasterzy Kościoła. Dlatego z należną uwagą i staraniem przyjmujemy posynodalną adhortację apostolską papieża Franciszka Amoris laetitia, która jest wyrazem jego zatroskania o zdrową kondycję miłości małżeńskiej w rodzinie. Odkrywamy w niej inspirującą aktualizację „Ewangelii rodziny” [1], którą Kościół stale głosi i stara się realizować.

Adhortacja jest niewątpliwie owocem refleksji dwóch Synodów poświęconych rodzinie oraz wzmożonej w tym czasie modlitwy całego Kościoła w intencji małżonków i rodzin, a także nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia w 2015 roku. Papież wskazuje w niej te obszary duszpasterstwa narzeczonych, małżeństw i rodzin, które wymagają głębszej refleksji oraz czułej i miłosiernej troski duszpasterzy (Misericordiae Vultus 10 [2]).

Minione dwa lata od ukazania się Amoris laetitiaoraz dyskusja, którą ona zapoczątkowała, pozwoliły nam na nowo dostrzec bogactwo działań Kościoła w Polsce, wspierających narzeczonych, małżonków i rodziny. Równocześnie uświadomiły nam konieczność i pilną potrzebę jeszcze większego zaangażowania się w szeroko rozumiane duszpasterstwo narzeczonych i rodzin, nierzadko dotkniętych kryzysem wiary i miłości. W tej perspektywie papieskie wezwanie do kształtowania ewangelicznych postaw jest światłem na drodze chrześcijańskiego wzrostu, a konkretne jego wskazania stanowią cenną podpowiedź dla duszpasterskich wysiłków i pomocowych działań.

W głosie papieża Franciszka uznajemy ojcowskie wezwanie do „duszpasterskiego i misyjnego nawrócenia” (Evangelii Gaudium 25). Ten apel o pastoralny zwrot wyrasta z jego troski o każdego człowieka (por. MV 4), w czym wyraźnie nawiązuje do św. Jana Pawła II, dla którego „człowiek jest pierwszą drogą, po której winien kroczyć Kościół w wypełnianiu swojego posłannictwa” (Redemptor Hominis 14). Mając tego świadomość jesteśmy przekonani, że interpretacja i praktyczna aplikacja założeń Amoris laetitiaprzyczyni się do podjęcia wielu inicjatyw na rzecz wzrostu, umocnienia i rozwoju naszych rodzin, ich miłości i świętości [3].

  1. Zasadnicze akcenty nauczania papieża Franciszka

Przywołując myśl swego poprzednika Benedykta XVI, papież Franciszek podkreśla, że zmiany w Kościele należy przeprowadzać w duchu „hermeneutyki ciągłości” [4]. Pojęcie to nawiązuje do przekonania Jana XXIII, wyjaśniającego powody otwarcia Soboru Watykańskiego II kategorią „hermeneutyki reformy” [5]. Dzięki niej niezmienny depozyt wiary może być przekazywany w sposób pogłębiony, bardziej dojrzały i „odpowiadający potrzebom naszych czasów” [6], to znaczy dostosowany do danej epoki (por. EG 41). Istotne jest to, że hermeneutyka reformy nie zrywa z przeszłością, lecz zachowuje ciągłość nauki wiary, dokonując równocześnie koniecznej aktualizacji tej wiary.

Odczytana w tym duchu Amoris laetitianie tylko uwzględnia, ale nade wszystko dopełnia i aktualizuje wcześniejsze wypowiedzi Magisterium Kościoła na temat małżeństwa i rodziny. Wśród wcześniejszych dokumentów programowych należy wymienić Humanae vitaePawła VI, Familiaris consortioReconcilliatio et poenitentia, Veritatis splendorJana Pawła II oraz Deus caritas est i Sacramentum caritatisBenedykta XVI. Nie ulega więc wątpliwości, że papież Franciszek w adhortacji Amoris laetitiaw żaden sposób nie podważa nauczania swych Poprzedników. Wyraźnie uznaje konieczność istnienia w Kościele jedności doktryny i działania, która jednak nie wyklucza istnienia „różnych sposobów interpretowania pewnych aspektów nauczania lub niektórych wynikających z niego konsekwencji” (AL 3). Dlatego do dorobku synodalnych obrad poświęconych rodzinie, papież Franciszek dołącza inne rozważania ukierunkowujące refleksję i działania duszpasterskie w taki sposób, aby jednocześnie dawałyby tchnienie, bodziec i pomoc rodzinom w ich poświęceniu i w ich trudnościach (por. AL 4).

Wobec powyższego, duszpasterzy, osoby konsekrowane i wiernych świeckich zachęcamy do przyjęcia zawartego w Amoris laetitianauczania papieża Franciszka, który konsekwentnie realizuje dzieło odnowy Kościoła w duchu Chrystusowej Ewangelii. Podstawą jego refleksji jest słowo Boże i spojrzenie samego Jezusa na rodzinę. Aby opisać miłość w ewangelicznej i rzeczywistej perspektywie rozwija swą myśl na dwóch poziomach: kontempluje trynitarny ideał Miłości, rozważa pierwszeństwo i skuteczność łaski oraz miłości w życiu małżeńskim, a równocześnie uwzględnia stopniowalny i dynamiczny charakter ludzkiego doświadczenia miłości, jego historyczne uwarunkowania, trudności, a także niedoskonałe realizacje.

Trzeba uwzględnić szerszy kontekst nauczania papieskiego o małżeństwie i rodzinie i w związku z tym należy zaznaczyć, że:

– Papież Franciszek zaprasza cały Kościół do patrzenia na Boga i człowieka w duchu Ewangelii i do posługiwania się jej językiem.

– Kluczowymi słowami jego pontyfikatu są „czułość i bliskość” [7]. W miłości miłosiernej i współczującej (względem m.in. ubogich, migrantów, małżonków i innych członków rodzin) upatruje podstawowe kryterium weryfikujące wiarygodność Kościoła i jego działań.

– Papież apeluje o głoszenie Ewangelii w nowy sposób. Ma na myśli zaangażowanie wszystkich chrześcijan, celem dawania świadectwa o swojej wierze z jeszcze większym entuzjazmem i przekonaniem (por. MV 4). Przypomina, że Kościół jest wezwany do misyjnego wyjścia, aby „dotrzeć na wszystkie peryferia świata potrzebujące światła Ewangelii” (EG 20). W realizacji zadania nie może zabraknąć odnowionego dialogu pomiędzy duszpasterzami i wiernymi. Stąd nie można oczekiwać od papieskiego nauczania definitywnego lub wyczerpującego słowa na temat wszystkich spraw dotyczących Kościoła i świata. Nie powinno się też zastępować lokalnych episkopatów w rozeznaniu problemów wyłaniających się na ich terytoriach i stąd mowa papieża o potrzebie „decentralizacji” w Kościele (por. EG 16).

– Odpowiadając na sugestie ojców synodalnych, Franciszek wpisuje swoje orędzie o związku małżeńskim w bardziej realistyczną i stopniowalną drogę do świętości w Kościele. Zaprasza do dawania żywego i radosnego świadectwa obecności Chrystusa w sakramentalnym związku małżeńskim i domu rodzinnym.

– Papież podkreśla, że duszpasterskie i misyjne nawrócenie w promowaniu małżeństwa i rodziny nie może pomijać osób potrzebujących i żyjących w sytuacjach trudnych: „(…) Kościół musi zachować szczególną uwagę, aby zrozumieć, pocieszyć, włączyć, unikając narzucania im zestawu norm, jakby były ze skały, zyskując w ten sposób efekt, że czują się osądzone i porzucone przez tę Matkę, która jest powołana, by nieść im Boże miłosierdzie” (AL 49). Kościół „jest ojcowskim domem, gdzie jest miejsce dla każdego z jego niełatwym życiem” (EG 47). Takie traktowanie najbardziej delikatnych kwestii ludzkiej egzystencji „stawia nas raczej w kontekście rozeznania duszpasterskiego, pełnego miłości miłosiernej, która zawsze gotowa jest zrozumieć, przebaczyć, towarzyszyć, czekać, a przede wszystkim włączać” (AL 312).

2. „Radość miłości” w małżeństwie i rodzinie

Papież w pierwszym zdaniu adhortacji stwierdza, że „radość miłości (amoris laetitia) przeżywana w rodzinach jest także radością Kościoła”. By jej w małżeństwach i rodzinach nie brakowało, Kościół rozwija stosowne duszpasterstwo, ale też powinien ciągle podnosić jego jakość, uwzględniając w swej posłudze nowe uwarunkowania życia i potrzeby małżonków i rodzin.

a. Bogate doświadczenie duszpasterstwa narzeczonych, małżonków i rodzin Kościoła w Polsce

Przygotowanie wiernych do sakramentu małżeństwa oraz towarzyszenie małżonkom i rodzinom na drodze do świętości są od dziesięcioleci ważnym polem działalności Kościoła w Polsce. Wyrazem tej troski były m.in. powstające już od lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku różnego rodzaju instrukcje o przygotowaniu do małżeństwa i życia rodzinnego, wskazania II Synodu Plenarnego (1991–1999) zawarte w dokumencie pt. „W trosce o rodzinę” oraz Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin (1.05.2003), a także poradnie rodzinne. Tematyka narzeczeńsko–małżeńsko–rodzinna jest obecna w formacji znanych ruchów i stowarzyszeń kościelnych. Wyliczone dokumenty i inicjatywy były najczęściej odpowiedzią Kościoła w Polsce na przemiany społeczno-moralne zachodzące w społeczeństwie [8]. Podejmowały zazwyczaj nauczanie kolejnych papieży i Magisterium Kościoła.

b. Kryteria duszpasterskie papieża Franciszka

Ojciec święty wyraża przekonanie, że „wspólnota ewangelizacyjna przez dzieła i gesty wkracza w codzienne życie innych, skraca dystans, uniża się aż do upokorzenia, jeśli to konieczne, i przyjmuje ludzkie życie, dotykając cierpiącego ciała Chrystusa w ludzie” (EG 24). Z kolei miłość pasterska – czerpiąc inspirację od Jezusa Chrystusa, Dobrego Pasterza (por. Łk 15, 4-7; J 10, 11-18)  – jest gotowa do wyjścia na spotkanie każdego człowieka, szczególnie tego, który oddalił się od wspólnoty eklezjalnej. Dlatego papież Franciszek mówi o czterech postawach, które powinny charakteryzować każdą działalność Kościoła: przyjąć, towarzyszyć, rozeznawać i integrować (por. AL 291nn)[9].

– Przyjęcie (por. J 3, 1-21) – wynika z podstawowego prawa, które mieszka w sercu każdego człowieka, gdy patrzy on szczerymi oczami na swojego brata, którego spotyka na drodze życia (MV 2) i pragnie jego dobra(MV 9). „Misją Kościoła jest głoszenie miłosierdzia Boga, bijącego serca Ewangelii, aby w ten sposób dotrzeć do serca i umysłu każdego człowieka. Oblubienica Chrystusa-Kościół przyswaja sobie postawę Syna Bożego, który wszystkim wychodzi naprzeciw, nie pomijając nikogo” (AL 309, MV 12). Wszystko w działaniu duszpasterskim Kościoła powinno być przepojone czułością, z którą kieruje się do wiernych; w tym, co głosi i o czym daje świadectwo światu, nie może nigdy brakować miłosierdzia (AL 310). Kapłaństwo zaś, powtarzając za św. Augustynem, jest „amoris officium– urzędem dobrego pasterza, który ofiaruje swoje życie za owce” (SC 23).

„Pasterze proponujący wiernym pełny ideał Ewangelii i nauczanie Kościoła, muszą im także pomagać w przyjęciu logiki współczucia dla słabych i unikania prześladowania lub osądów zbyt surowych czy niecierpliwych. Ewangelia wzywa nas, byśmy nie osądzali i nie potępiali (por. Mt 7,1; Łk 6,37). Jezus »oczekuje, abyśmy zrezygnowali z poszukiwania osobistych lub wspólnotowych środków ochronnych, pozwalających nam zachować dystans w stosunku do istoty ludzkiej udręki, tak abyśmy rzeczywiście chcieli wejść w kontakt z konkretnym życiem innych i poznali moc czułości«” (AL 308).

Towarzyszenie – dobrze obrazuje zachowanie Jezusa w stosunku do uczniów na drodze do Emaus (por. Łk 24, 13-35). Domaga się przybliżenia do drugiego i kroczenia razem. Zdaniem papieża, „nie pomniejszając wartości ewangelicznego ideału, należy z miłosierdziem i cierpliwością towarzyszyć możliwym etapom wzrastania osób formujących się dzień po dniu” (EG 44), „czyniąc miejsce dla miłosierdzia Pana, zachęcającego nas do czynienia możliwego dobra” (AL 308). Takie posługiwanie wiernym prowadzi do rozwoju duszpasterstwa więzi. Wskutek tego także wspólnota wiernych staje się gotowa, by towarzyszyć człowiekowi we wszystkich jego doświadczeniach, także tych dotkliwych, nierzadko długotrwałych (por. EG 24).

Rozeznawanie [10] – odnosi się najpierw do misji Kościoła rozumianej w kategorii posługi pastoralnego, ewangelicznego i duchowego badania przed Bogiem dróg życia (EG 33, 50, 154). Nie wyklucza „wkładu wiedzy ludzkiej, egzystencjalnej, psychologicznej, socjologicznej czy moralnej. Jednak je przekracza. Nie wystarczają też pełne mądrości zasady Kościoła. (…) rozeznanie jest łaską. Chociaż obejmuje rozum i roztropność, to je przewyższa, bo chodzi w nim o dostrzeżenie tajemnicy jedynego i niepowtarzalnego planu, jaki Bóg ma dla każdego, i który realizuje się w najróżniejszych kontekstach i ograniczeniach. Stawką jest nie tylko dobrobyt doczesny, czy satysfakcja z czynienia czegoś pożytecznego, a nawet chęć posiadania spokojnego sumienia. Stawką jest sens mojego życia wobec Ojca” (Gaudete et Exsultate170). Jako takie, rozeznawanie zakłada pokorę i wielkoduszność oraz „wychowywanie siebie do cierpliwości Boga i Jego czasów, które nigdy nie są naszymi” (GE 174). Stanowi „narzędzie walki do lepszego podążania za Panem. Jest nam potrzebne zawsze: abyśmy byli zdolni do rozpoznawania czasów Boga i Jego łaski, abyśmy nie marnowali natchnień Pana, aby nie odrzucać Jego zachęty do rozwoju” (GE 169); ma kierować wszystkich wiernych, którzy o to proszą, do uświadomienia sobie swojej sytuacji przed Bogiem (AL 300), ma pomóc w znalezieniu możliwych dróg odpowiedzenia Bogu i w ich rozwoju pośród ograniczeń (por. AL 303, 305). W realizacji trudnego dzieła towarzyszenia i rozeznawania bardzo pomocne jest prawo stopniowości, na które zwrócił uwagę św. Jan Paweł II w Familiaris consortio. Prawo to zakłada, że człowiek „poznaje, miłuje i czyni dobro moralne, odpowiednio do etapów swego rozwoju” (FC 34, AL 295). Franciszek uzupełnia myśl stwierdzeniem Katechizmu Kościoła Katolickiego o warunkach pod jakimi poczytalność i odpowiedzialność mogą zostać zmniejszone, czy wręcz zniesione [11].

Mówi również o okolicznościach zmniejszających odpowiedzialność moralną [12].  „Z tego powodu negatywny osąd odnośnie do sytuacji obiektywnej nie oznacza orzeczenia o odpowiedzialności lub winie danej osoby” (AL 302).

Integracja(z samym sobą i ze wspólnotą Kościoła) – jest celem duszpasterskiego rozeznawania i towarzyszenia każdemu człowiekowi, niezależnie od jego życiowej sytuacji. U podstaw jest logika włączania do wspólnoty, dzięki której wierni nie tylko odkrywają przynależność do Kościoła, ale radośnie i owocnie tego doświadczają (por. AL 299). W całych dziejach Kościoła – zauważa Franciszek – spotykamy dwie logiki: usuwanie na margines i dzieło włączania. „Drogą Kościoła, począwszy od Soboru Jerozolimskiego, jest zawsze droga Jezusa: droga miłosierdzia i integracji” (AL 296). „Uświęcenie zaś jest drogą wspólnotową, którą należy pokonywać we dwoje. (…) Życie lub praca z innymi jest niewątpliwie drogą duchowego rozwoju” (GE 141). Chodzi o duchowe dojrzewanie i wzrost miłości, które są najlepszą przeciwwagą dla zła (por. GE 163).

3. Nowe impulsy duszpasterskie

W świetle powyższych kryteriów duszpasterskich Franciszka – odnoszonych do małżeństwa i rodziny oraz uświęcenia na tej drodze wspólnotowego życia – rysują się nowe impulsy w posłudze duszpasterskiej narzeczonych, małżonków oraz osób, które znalazły się w sytuacjach trudnych i nieregularnych.

– W duszpasterstwie narzeczonych trzeba pomóc młodym ludziom w odkryciu wartości i bogactwa małżeństwa. Trzeba przypomnieć o znaczeniu cnót, zwłaszcza czystości, która jest warunkiem autentycznego rozwoju oblubieńczej miłości. Zarówno przygotowanie bliższe, jak i towarzyszenie bezpośrednie powinny przekonać narzeczonych, aby nie postrzegali pobrania się jako końca drogi i aby podjęli małżeństwo jako powołanie, które wymaga stanowczej i realistycznej decyzji, aby wspólnie przejść przez wszystkie próby i trudne chwile (por. AL 211). „Priorytetowo należy potraktować – wraz z odnowionym przepowiadaniem kerygmy – te treści, które przekazywane w sposób atrakcyjny i przyjazny pomogą im zaangażować się w proces trwający całe życie z wielkodusznością i wolnością. Jest to rodzaj »inicjacji« do sakramentu małżeństwa, który zapewni im niezbędne elementy, aby mogli go przyjąć z najlepszą dyspozycją i rozpocząć życie rodzinne z pewną solidnością” (AL 207). Każdy Kościół lokalny winien rozeznać, która z form bezpośredniego przygotowania do małżeństwa jest najlepsza i zadbać o formację, która nie zniechęci młodych do sakramentu.

– Duszpasterstwo małżonków musi mieć przede wszystkim na uwadze to, że małżeństwo nie stanowi rzeczywistości dokonanej i skończonej. Papież przypomina: „Związek jest realny, jest nieodwołalny, został potwierdzony i uświęcony przez sakrament małżeństwa. Małżonkowie jednak, jednocząc się, stają się twórcami własnej historii i twórcami projektu, który trzeba rozwijać razem. Spojrzenie skierowane jest ku przyszłości, którą trzeba budować dzień po dniu z pomocą Bożej łaski i właśnie dlatego nie wymaga się od małżonka, aby był doskonały. Musimy odłożyć na bok złudzenia i zaakceptować go takim, jakim jest: niedoskonałym, wezwanym do rozwoju, w drodze” (AL 218). Zadaniem duszpasterzy jest ukazywanie każdego małżeństwa jako „historii zbawienia”, która wychodzi niejednokrotnie od tego co kruche, a dzięki Bożemu darowi stopniowo przekształca się w związek coraz bardziej solidny i piękny (por. AL 221). Szczególnie w pierwszych latach budowania wspólnoty małżeńskiej bardzo pomocne są towarzyszenie i obecność doświadczonych małżonków, członków ruchów, stowarzyszeń, a także przygotowanych doradców (por. AL 229).

– W duszpasterstwie osób, które znalazły się w sytuacjach trudnych (np. śmierć współmałżonka) i nieregularnych, duszpasterze i ich współpracownicy winni nade wszystko oferować wiernym światło wiary oraz współczującą i delikatną obecność (por. AL 253–258). Pełne miłości spojrzenie i wsparcie należy okazać osobom, które zostały opuszczone lub opuściły współmałżonka, ale obecnie podejmują starania, aby do sakramentalnego współmałżonka powrócić, trwając w miłości, wierności i modlitwie – odwołując się do łaski sakramentu (AL 241–242). Zrozumienie należy też okazywać wiernym, którzy po rozpadzie małżeństwa sakramentalnego zawarły nowy związek, ze względu na istniejącą przeszkodę poprzedniego węzła małżeńskiego jedynie cywilny, ale starają się prowadzić życie chrześcijańskie, w wierze wychowując swoje dzieci, a spragnione pełnego uczestnictwa w sakramencie Eucharystii podejmują decyzję życia w relacji bratersko-siostrzanej.

Ojciec święty szczególnie uwrażliwia na to, „by podejść duszpastersko do osób, które zawarły małżeństwo cywilne, rozwiedzionych żyjących w nowych związkach lub które jedynie mieszkają razem” (AL 297). Powołując się na ojców synodalnych zachęca, aby osoby ochrzczone, które się rozwiodły i zawarły ponowny związek cywilny, były bardziej włączane we wspólnoty chrześcijańskie na różne możliwe sposoby, zważając jednak na to, aby nie powodować zgorszenia. „Oni nie tylko nie muszą czuć się ekskomunikowani, ale mogą żyć i rozwijać się jako żywe członki Kościoła, odczuwając, że jest on matką, która ich zawsze przyjmuje, troszczy się o nich z miłością i wspiera ich na drodze życia i Ewangelii” (AL 299). Apeluje, aby osoby te z ufnością podchodziły do rozmowy ze swoimi duszpasterzami oraz odpowiednio przygotowanymi osobami świeckimi. Nie zawsze wprawdzie znajdą u nich potwierdzenie swoich własnych idei i pragnień, ale na pewno otrzymają światło, które pozwoli im lepiej zrozumieć osobistą sytuację i właściwie odkrywać drogę osobistego dojrzewania.

Papież zaprasza też duszpasterzy do słuchania wiernych z miłością, spokojem i szczerym pragnieniem, aby „dojść do sedna dramatu osób i zrozumieć ich punkt widzenia, aby im pomóc żyć lepiej i rozpoznać swoje miejsce w Kościele” (AL 312).

4. Wezwanie   do pastoralnego rozeznania i logika integracji w świetle VIII rozdziału Amoris laetitia

Papież zwraca uwagę na „niezliczoną różnorodność sytuacji” osób, które rozwiodły się i zawarły ponowny związek cywilny. W trosce o ich dobro duchowe konieczne jest rzetelne rozeznanie ich sytuacji, biorąc pod uwagę fakt, że stopień odpowiedzialności nie jest taki sam za każdym razem. Trzeba zawsze brać pod uwagę aplikację normy ogólnej do określonego przypadku. Papież Franciszek mówi – jest to jeden z centralnych aspektów Amoris laetitia– o potrzebie odniesienia normy ogólnej do konkretnych osób i ich szczegółowych sytuacji. W ten sposób rozwija myśl Jana Pawła II, który wskazywał na potrzebę uwzględnienia złożoności sytuacji wiernych rozwiedzionych, żyjących w nowych związkach cywilnych (por. FC 84 §2).

Papież Franciszek zaznacza, że duszpasterskie towarzyszenie osobom będącym na drodze rozeznania musi odbywać się „zgodnie z nauczaniem Kościoła i wytycznymi biskupa” (AL 300). W procesie tym nie może zabraknąć przeprowadzenia rachunku sumienia, obiektywnej analizy sytuacji dzieci i opuszczonego współmałżonka, prób i możliwości pojednania, uwzględnienia konsekwencji nowej relacji wobec pozostałej rodziny i lokalnej wspólnoty wiernych (por. AL 300). Działania te są szczególnie ważne w życiu osób stojących w obliczu konieczności podjęcia skomplikowanych decyzji duchowych. Chodzi o właściwą ocenę i rozważny wybór. Rozeznawanie jako dynamiczny proces zawsze powinno być otwarte na nowe etapy rozwoju i nowe decyzje podjęte w sumieniu, a pozwalające na zrealizowanie ideału w pełniejszy sposób (por. AL 303).

Mając na uwadze złożoność sytuacji duszpasterskiej wiernych związanych węzłem małżeńskim i nie mogących z tego powodu – pomimo ogromnego pragnienia – zawrzeć małżeństwa sakramentalnego z osobą, z którą pozostają w związku pozasakramentalnym, należałoby rozważyć w poszczególnych przypadkach możliwość wnikliwego rozeznania ich sytuacji. To rozeznanie powinno najpierw prowadzić do udzielenia na drodze kościelnego procesu sądowego odpowiedzi na pytanie, czy można stwierdzić nieważność pierwszego związku małżeńskiego.

W sytuacji, gdy prawomocnym wyrokiem orzeczone zostanie, iż nieważność nie może zostać stwierdzona, należy kontynuować rozeznanie o charakterze duszpasterskim. To rozeznanie jako niełatwe i niezwykle odpowiedzialne zadanie wymaga solidnego przygotowania duszpasterzy. Trzeba bowiem rozeznać, czy osoby żyjące w nieuregulowanych związkach zachowują wierność, poświęcają się dla dzieci, angażują się w życiu chrześcijańskim, świadome są nieprawidłowości swego związku i życia w grzechu, pragnęłyby zmienić sytuację, w której się znajdują, lecz nie mogą tego uczynić bez zaciągnięcia kolejnej winy (np. kwestia odpowiedzialności za wychowanie dzieci, por. AL 298).

Podjęte rozeznanie może prowadzić do różnych, coraz głębszych form integracji ze wspólnotą kościelną. Powinno ono mieć formę indywidualnego i konsekwentnego, długotrwałego kierownictwa duchowego. Podjęcie odpowiedniej decyzji – wspólnie przez kierownika duchowego i zainteresowaną osobę powinno być owocem procesu rozeznania, a nie jednego czy nawet kilku powierzchownych spotkań. Wymaga ono także konsultacji z kompetentnym duszpasterzem posługującym przy sądzie biskupim lub w diecezjalnym ośrodku duszpasterstwa rodzin. Przy tym kierownik duchowy powinien mieć przede wszystkim to na względzie, aby pomóc zainteresowanej osobie, w jej trudnej i skomplikowanej sytuacji, postępować na drodze wiary we wspólnocie Kościoła.

Zakończenie

Stoją przed nami zadania wynikające z aktualnej sytuacji oraz kondycji małżeństw, rodzin i młodego pokolenia, nierzadko dotkniętych kryzysem wiary. Papieżowi Franciszkowi zawdzięczamy jasne wskazanie i określenie tych zadań, cenne impulsy, a także ukierunkowanie działań pastoralnych i zachętę do pogłębionej refleksji nad kształtem duszpasterstwa rodzin, bardziej dostosowanego do aktualnych potrzeb i wyzwań.

Z całą pewnością trzeba będzie wypracować nowe Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin dla Kościoła w Polsce. W oparciu o nie można będzie przygotować diecezjalne, względnie metropolitalne instrukcje wykonawcze oraz powołać do życia ośrodki służby małżeństwu i rodzinie. Równocześnie należy wypracować program i określić kształt przygotowania księży do podejmowania drogi towarzyszenia wiernym i rozeznawania ich konkretnych sytuacji. Pasterską posługę musimy naznaczyć bliskością, spojrzeniem pełnym szacunku i współczucia, które jednocześnie leczą, wyzwalają i zachęcają do dojrzewania w życiu chrześcijańskim (por. EG 169). Potrzebujemy ćwiczyć się w umiejętności słuchania, aby cierpliwie i wytrwale rozbudzać pragnienie chrześcijańskiego ideału i znajdywać drogi prowadzące do prawdziwego wzrostu i dojrzałości (por. EG 171).

Do tego typu formacji należy też zachęcić osoby konsekrowane i wiernych świeckich. Potrzebujemy bowiem wielu współpracowników, mężczyzn i kobiet, którzy podejmując trud słuchania i towarzyszenia narzeczonym i małżonkom będą wspierać duszpasterskie działania.

 [1] Wyrażenie „Wyrażenie „Ewangelia rodziny” przywołuje Instrumentum laborisSynodu o rodzinie. Por. Le sfide pastorali sulla famiglia nel contesto dell’evangelizzazione. Instrumentum laboris, 20.

[2] MV 10: „(…) Wszystko w działaniu duszpasterskim Kościoła powinno być przepojone czułością, z którą kieruje się do wiernych; w tym, co głosi i o czym daje świadectwo światu, nie może nigdy brakować miłosierdzia. Wiarygodność Kościoła potwierdza się na drodze miłości miłosiernej i współczującej. (…) Z jednej strony pokusa żądania tylko i zawsze sprawiedliwości sprawiła, że zapomnieliśmy, iż jest to tylko pierwszy krok, konieczny i nieodzowny, ale Kościół potrzebuje sięgać wyżej, aby osiągnąć cel bardziej wzniosły i bardziej znaczący. Z drugiej strony, ze smutkiem obserwujemy, że doświadczenie przebaczenia w naszej kulturze staje się coraz rzadsze. (…) Nadszedł znowu dla Kościoła czas, aby z radością głosić przebaczenie. To jest czas powrotu do tego, co istotne, aby poczuć odpowiedzialność za słabości i trudności naszych braci. Przebaczenie to siła, która budzi do nowego życia i dodaje odwagi, aby patrzeć w przyszłość z nadzieją”.

[3] Additum ad epistulam Region Pastoral Buenos Aires, Criterios básicos para la aplicación del capitulo VIII de Amoris laetitia, w: AAS 10(2016), t. 108, s. 1072–1074.

[4] Franciszek, Dominique Wolton, Otwieranie drzwi, Kraków 2018, s. 325.

[5] Jan XXIII, Przemówienie podczas uroczystego otwarcia Soboru Watykańskiego II (11 października 1962), w: AAS 54 (1962), s. 788.

[6] „Sobór, według Papieża Jana XXIII, miał na celu »przekazanie czystej i nieskażonej nauki katolickiej bez łagodzenia jej bądź przeinaczania« i starał się, aby »ta pewna i niezmienna nauka, która musi być wiernie respektowana, została pogłębiona i przedstawiona w sposób odpowiadający potrzebom naszych czasów«”, w: Kongregacja Nauki Wiary, Wskazania duszpasterskie na Rok Wiary,  Tarnów 2012, s. 26.

[7] „Bliskość jest czymś więcej niż nazwą konkretnej cnoty, jest to postawa obejmująca całą osobę, jej sposób nawiązywania więzi, bycia jednocześnie w sobie i wrażliwymi na innych… Kiedy ludzie mówią o jakimś księdzu, że »jest blisko« zwykle podkreślają dwie rzeczy: pierwsza – że jest »zawsze« (w przeciwieństwie do takiego, którego »nigdy nie ma«, mówią: »wiem, ojcze, że jesteś bardzo zajęty…«). Druga – że umie znaleźć słowo dla każdego. Ludzie mówią: »Rozmawia ze wszystkimi – z wielkimi, małymi, biednymi, z niewierzącymi… Księża bliscy, którzy są, którzy rozmawiają ze wszystkimi… Księża wędrowni«”. Franciszek, Pan postanowił być kimś bliskim. Homilia wygłoszona podczas Mszy krzyżma29.03.2018, cyt. za: http://w2.vatican.va/content/francesco/fr/homilies/2018/documents/papafrancesco_20180329_omelia-crisma.html.

[8] Przykładem może być ustawa z dnia 27 kwietnia 1956 r. o warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, w konsekwencji której zaczęły powstawać Katolickie Poradnie Rodzinne.

[9] Franciszek mówi także o „czterech kryteriach”: Papież Franciszek Dominique Wolton, Otwieranie…, dz. cyt., s. 339.

[10] Pojęcie „rozeznawania” – 50 razy użyte w adhortacji Amoris laetitia– jest kluczowe dla uchwycenia jej przesłania. Por. GE 166–175.

[11] KKK 1735: Poczytalność i odpowiedzialność za działanie mogą zostać zmniejszone, a nawet zniesione, na skutek niewiedzy, nieuwagi, przymusu, strachu, przyzwyczajeń, nieopanowanych uczuć oraz innych czynników psychicznych lub społecznych.

[12] KKK 2352: Okoliczności, które zmniejszają odpowiedzialność moralną to niedojrzałość uczuciowa, nabyte nawyki, stany lękowe lub inne czynniki psychiczne czy społeczne.

Zofia Konaszkiewicz – laureatką „Srebrnej Piszczałki”, nagrody Przewodniczącego Episkopatu

sob., 06/09/2018 - 22:21

Prof. Zofia Konaszkiewicz (ps. Zofia Jasnota) jest tegoroczną laureatką „Srebrnej Piszczałki” – nagrody przyznawanej przez przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Stanisława Gądeckiego. Wręczył ją 9 czerwca podczas XXVIII Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Sakralnej w Warszawie.

Prof. dr hab. Zofia Konaszkiewicz (ps. Zofia Jasnota) jest autorką tekstów i melodii ponad 150 pieśni i piosenek religijnych, które zdobyły dużą popularność i są śpiewane w kościołach w całej Polsce. (Np. „Matka” – „Była cicha i piękna jak wiosna”) Opublikowała  pod tym samym pseudonimem kilka książek i wierszy religijnych dla dzieci. Jest długoletnim wykładowcą na Papieskim Wydziale Teologicznym (w Metropolitalnym Seminarium Duchownym) w Warszawie, w Uniwersytecie Muzycznym im. F. Chopina i w Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Została wyróżniona medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Juror różnych festiwali i m.in. Festiwalu Pieśni i Piosenki Religijnej w Warszawie. Z wykształcenia jest muzykiem i psychologiem. W środowisku nie tylko muzyków znana jest jako świadek wiary i życia chrześcijańskiego.

Nagroda została wręczona 9 czerwca w Bazylice Świętego Krzyża podczas XXVIII Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Sakralnej w Warszawie.

„Srebrna Piszczałka” to nagroda Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski (dawniej nagroda Prymasa Polski). Przyznawana jest za wybitne osiągnięcia i wkład w rozwój muzyki sakralnej w Polsce.

Wśród laureatów są m.in. profesor Stefan Stuligrosz oraz kompozytorzy Józef Świder i Paweł Łukaszewski.

Zobacz także:

>>Festiwal Muzyki Sakralnej

BP KEP

Dziękczynienie za 200 lat diecezji siedleckiej z udziałem Episkopatu Polski

sob., 06/09/2018 - 17:03

Jakże ziemia podlaska jest bogata w krzyże – mówił metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski podczas Mszy św. z okazji 200-lecia diecezji siedleckiej. W uroczystościach wzięli udział biskupi, którzy od 7 czerwca obradowali na 379. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Janowie Podlaskim.

Zastępca przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski przypomniał w homilii męczeństwo prześladowanych unitów z Podlasia, którzy pomimo licznych trudności, chcieli trwać przy Ojcu Świętym. Zostali zamordowani w czasie modlitwy w Pratulinie, broniąc swojego kościoła i wiary. Abp Jędraszewski wspomniał także innych męczenników Podlasia, którzy podczas II wojny światowej oddali swoje życie w Auschwitz i Dachau. Zwrócił również uwagę na bohaterską postawę uczniów z Miętna, którzy w 1984 roku z odwagą bronili krzyża w swojej szkole.

 

Mszę św. dziękczynną z okazji 200-lecia diecezji siedleckiej,  9 czerwca, koncelebrowali biskupi, którzy 7 i 8 czerwca obradowali w Janowie Podlaskim na 379. Zebraniu Plenarnym. Na obrady do diecezji siedleckiej zaprosił ich jej biskup Kazimierz Gurda.

>>Komunikat po obradach

Diecezja siedlecka istnieje od 1818 roku. Jej pierwszym biskupem był Feliks Lewiński, który scalił ziemie należące do diecezji, utworzył kurię, sąd biskupi i seminarium w Janowie Podlaskim. W 1867 roku, decyzją cara Aleksandra II, diecezja została skasowana i odrodziła się ponownie w strukturach niepodległej Polski. Patronami diecezji są: święci Szymon i Juda Tadeusz, święty Jozafat Kuncewicz i błogosławieni Męczennicy z Pratulina.

Przed Mszą św. podpisano dokumenty II Synodu Diecezji Siedleckiej, a po jej zakończeniu odbyło się posłanie misjonarzy, których zadaniem będzie przeprowadzenie misji ewangelizacyjnych we wszystkich parafiach diecezji siedleckiej.

II Synod Diecezji Siedleckiej rozpoczął się w czerwcu 2012 roku. Prace synodalne koordynowała 14-osobowa Komisja Główna Synodu, a spotkania robocze odbywały się w ramach 7 komisji: Przekazu Wiary, Kultu Bożego, Duchowieństwa Diecezjalnego, Instytutu Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Wiernych Świeckich, Duszpasterskiej, Administracyjno-Ekonomicznej. W jego pracach uczestniczyło ponad 300 członków.

Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej, www.diecezja.pl/ BP KEP

Fotorelacja:

Dziękczynienie za 200 lat istnienia Diecezji Siedleckiej

sob., 06/09/2018 - 16:17

To są nasze życzenia i treść naszej modlitwy (…) abyście szli i owoc przynosili, i by Wasz owoc trwał, i aby wszystko dał Wam Ojciec o cokolwiek Go poprosicie dla dobra Kościoła Siedleckiego, dla dobra Waszego zbawienia, dla Waszej wiecznej szczęśliwości – mówił w siedleckiej katedrze abp Marek Jędraszewski podczas dziękczynnej Eucharystii za 200 lat istnienia Diecezji Siedleckiej. Mszy św. przewodniczył prymas Polski abp Wojciech Polak, a wiernych powitał biskup siedlecki Kazimierz Gurda. 

Na początku swojej homilii, metropolita krakowski zacytował fragment poematu Karola Wojtyły „Wigilia wielkanocna 1966″. W jego inwokacji ukazana została asymetria pomiędzy przemijaniem człowieka i natury, którą symbolizuje drzewo. „Drzewo, a przede wszystkim dąb, mówi o trwaniu, wobec którego człowiek umiera częściej i wcześniej. Trwa jednak w sposób szczególny, który przekracza trwanie drzewa”.

Arcybiskup, komentując słowa poematu, zwrócił uwagę na fakt, że trwanie człowieka poza progiem śmierci, w katakumbach i kryptach, jest pamięcią historyczną. Hierarcha odwołał się do historii diecezji i przywołał biografie jej wybitnych biskupów. Wspomniał o Feliksie Lewińskim – pierwszym biskupie, który całym sercem podjął dzieło tworzenia nowej diecezji, o biskupie Janie Marcelu Gutkowskim, który wbrew oczekiwaniom władz carskich, pozostał nieugiętym obrońcą Kościoła, a także o biskupie Beniaminie Szymańskim, którego wrażliwość na sprawy Ojczyzny, doprowadziła do wygnania z diecezji. Przywołał również losy biskupa Henryka Przeździeckiego – który po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, stanął na czele odrodzonej diecezji i Sługi Bożego Ignacego Świrskiego, który był wzorem biskupiej posługi w trudnych czasach komunizmu, dając świadectwo duchowej bezkompromisowości.

Metropolita krakowski, odnosząc się do drugiego wymiaru trwania, nazwał go pamięcią krzyża. „To trwanie wyraża się w pamięci krzyża. Bo takim człowiekiem, który ciągle trwa, mimo, że odszedł, jest ten, który przyszłym pokoleniom przekazał prawdę o Chrystusowym Krzyżu. Jakże ziemia podlaska jest bogata w krzyże”.

Arcybiskup przypomniał męczeństwo prześladowanych unitów, którzy pomimo licznych trudności, chcieli trwać przy Ojcu Świętym. Zostali zamordowani w czasie modlitwy w Pratulinie, broniąc swojego kościoła i wiary. Wspomniał także innych męczenników Podlasia, którzy podczas II wojny światowej oddali swoje życie w Auschwitz i Dachau. Hierarcha zwrócił również uwagę na bohaterską postawę uczniów z Miętna, którzy w 1984 roku z odwagą bronili krzyża w swojej szkole.

Trzeci wymiar trwania znajduje swój wyraz w tożsamości, a tym samym w wartościach chrześcijańskich i patriotycznych, które na Podlasiu podtrzymuje się od wieków. – W życiu społeczności Kościoła niezwykle ważną rzeczą jest przekazywanie przyszłym pokoleniom przeżywanego i uznawanego przez siebie świata wartości w taki sposób i przez takie dogłębne świadectwo, że nowe pokolenia rozpoznają się w tym otrzymanym świecie wartości i uznają je za swoje.

Ostatni wymiar trwania przekracza czas i przemijanie. Arcybiskup podkreślił, że znajduje ono swój pełny wyraz w Bogu, a rozpoczyna się w momencie chrztu świętego, kiedy człowiek wchodzi w rzeczywistość zbawienia. – Człowiek trwa w sobie jako istota, która wykracza poza wymiar czysto materialny i jest świadoma, że ma w sobie zalążek niezniszczalności i nieśmiertelności – swoją duszę.

Metropolita krakowski, odnosząc się do słów św. Pawła z Listu do Efezjan, zwrócił uwagę, że dzięki doświadczeniu Kościoła, pamięci historycznej, pamięci krzyża, a także dzięki ciągłości tożsamości chrześcijańskiej i narodowej oraz trwania ponad czasem, jesteśmy w stanie zrozumieć, czym jest status współobywatela świętych i domownika Boga. Uczestnikami tej nowej rzeczywistości możemy stać się tylko wtedy, jeśli prawdziwie będziemy kochać Boga i bliźniego, trwając tym samym w miłości Chrystusa.

Diecezja siedlecka istnieje od 1818 roku. Jej pierwszym biskupem był Feliks Lewiński, który scalił ziemie należące do diecezji, utworzył kurię, sąd biskupi i seminarium w Janowie Podlaskim. W 1867 roku, decyzją cara Aleksandra II, diecezja została skasowana i odrodziła się ponownie w strukturach niepodległej Polski. Patronami diecezji są: święci Szymon i Juda Tadeusz, święty Jozafat Kuncewicz i błogosławieni Męczennicy z Pratulina.

Przed Mszą św. podpisano dokumenty II Synodu Diecezji Siedleckiej, a po jej zakończeniu odbyło się posłanie misjonarzy, których zadaniem będzie przeprowadzenie misji ewangelizacyjnych we wszystkich parafiach diecezji siedleckiej.

II Synod Diecezji Siedleckiej rozpoczął się w czerwcu 2012 roku. Prace synodalne koordynowała 14-osobowa Komisja Główna Synodu, a spotkania robocze odbywały się w ramach 7 komisji: Przekazu Wiary, Kultu Bożego, Duchowieństwa Diecezjalnego, Instytutu Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Wiernych Świeckich, Duszpasterskiej, Administracyjno-Ekonomicznej. W jego pracach uczestniczyło ponad 300 członków.

Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej, www.diecezja.pl/ BP KEP

Fotorelacja:

Zebranie Plenarne KEP: nowy program duszpasterski, wytyczne pastoralne do adhortacji Amoris laetitia

pt., 06/08/2018 - 20:07

Program Duszpasterski Kościoła w Polsce na lata 2019-2022, którego tematem będzie „Eucharystia – źródło, szczyt i misja Kościoła”, wytyczne do adhortacji papieża Franciszka Amoris laetitia, przygotowania do Światowych Dni Młodzieży w Panamie, zatwierdzenie Podstawy Programowej Katechezy, ochrona danych osobowych w Kościele oraz obchody Jubileuszu 200-lecia diecezji siedleckiej – to główne tematy obrad biskupów uczestniczących w 379. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Janowie Podlaskim i Siedlcach.

W przyjętym przez biskupów programie duszpasterskim zostały wyznaczone tematy: „Eucharystia – tajemnica wyznawana”, „Eucharystia – tajemnica celebrowana”, „Eucharystia – wezwanie do świętowania i apostolatu”. Realizacja tego programu będzie polegała na pogłębieniu wiedzy o Eucharystii, na wzmocnieniu zaangażowania osób duchownych i wiernych świeckich w przygotowanie i celebrację Eucharystii. Wyrazi się również poprzez posługę nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej zanoszących Ją do osób chorych i starszych.

„Biskupi zwracają się z apelem do rodziców i nauczycieli, by budzić czujność w zakresie ochrony dzieci i młodzieży przed postępującą demoralizacją. Wszystkich bowiem niepokoją wiadomości o dramatach spowodowanych używaniem narkotyków i dopalaczy, jak również to, że w placówkach oświatowych i miejscach wypoczynku może dochodzić do promowania aborcyjnych środków wczesnoporonnych. Troska o bezpieczeństwo dzieci i młodzieży wymaga współpracy wszystkich środowisk odpowiedzialnych za wychowanie” – czytamy w wydanym w piątek komunikacie KEP.

Biskupi przyjęli również wytyczne do adhortacji papieża Franciszka Amoris laetitia, ich szczegóły będą podane po publikacji tego dokumentu.

Ponadto księża biskupi zapoznali się ze stanem przygotowań do Światowych Dni Młodzieży, które odbędą się w styczniu 2019 roku w Panamie. Chęć udziału w tym wydarzeniu zgłosiło blisko 3 500 młodych Polaków, którzy będą najliczniejszą grupą z krajów europejskich.

Zebranie Plenarne KEP zatwierdziło Podstawę Programową Katechezy. Jest to dokument, który uwzględnia nowy system edukacji szkolnej i wyznacza kierunek dla katechezy Kościoła katolickiego w Polsce na najbliższe lata. Podstawa Programowa Katechezy jest dokumentem adresowanym zarówno do twórców programów katechetycznych i podręczników, jak i samych katechetów.

BP KEP

Publikujemy treść komunikatu:

Komunikat z 379. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski

W dniach 7-9 czerwca 2018 r. w Janowie Podlaskim i Siedlcach trwa 379. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski. Obradami kierował abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski. Na początku obrad słowo do księży biskupów skierował abp Salvatore Pennacchio, Nuncjusz Apostolski w Polsce.

1. Zebranie Plenarne przyjęło Program Duszpasterski na lata 2019-2022, którego tematem będzie „Eucharystia – źródło, szczyt i misja Kościoła”. Na trzy kolejne lata realizacji programu zostały wyznaczone tematy: „Eucharystia – tajemnica wyznawana”, „Eucharystia – tajemnica celebrowana”, „Eucharystia – wezwanie do świętowania i apostolatu”. Realizacja tego programu będzie polegała na pogłębieniu wiedzy o Eucharystii, na wzmocnieniu zaangażowania osób duchownych i wiernych świeckich w przygotowanie i celebrację Eucharystii. Wyrazi się ona również poprzez posługę nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej, zanoszących Ją do osób chorych i starszych. Planuje się, aby zwieńczeniem tego programu były diecezjalne Kongresy Eucharystyczne. Ważnym tematem programu będzie również podkreślenie świętowania Dnia Pańskiego i zachęcenie parafii do tworzenia bogatej oferty wspólnotowego przeżywania niedzieli jako czasu dla Boga i człowieka.

2. Biskupi zapoznali się ze stanem przygotowań do Światowych Dni Młodzieży, które odbędą się w styczniu 2019 r. w Panamie. Chęć udziału w tym wydarzeniu zgłosiło blisko 3 500 młodych Polaków, którzy będą najliczniejszą grupą z krajów europejskich. Przedstawiono także stan przygotowań do Synodu Biskupów poświęconego młodym, jaki odbędzie się w październiku bieżącego roku. Bogate refleksje prac przedsynodalnych podkreślają wartość posługi duszpasterskiej, która umożliwia młodym osobisty rozwój duchowy i uczestnictwo we wspólnotach kościelnych.

3. Komisja Episkopatu Polski ds. Misji wznawia działalność Misyjnego Instytutu Laikatu, który od września tego roku zajmie się formacją misjonarzy świeckich do posługi misyjnej. Obecnie wśród 2032 misjonarek i misjonarzy z Polski, pracujących w 97 krajach świata, jest 57 misjonarzy świeckich. Jubileusz 50-lecia pracy polskich księży Fidei donum oraz 90-lecie pracy Sióstr Służebniczek w Zambii stały się okazją do wyrażenia wdzięczności misjonarzom za ich ofiarną i pełną oddania ewangelizację. Jednocześnie biskupi zachęcają duchownych i świeckich do rozeznawania powołania misyjnego i modlitwy w intencji powołań misyjnych.

4. W związku z wyborem o. Adama Żaka SJ, koordynatora ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży, na kolejną pięcioletnią kadencję, biskupi podkreślili konieczność przyspieszenia działań wykluczających ryzyko wykorzystania seksualnego dzieci i młodzieży przez którąkolwiek z osób zaangażowanych w różnych dziedzinach pracy duszpasterskiej i wychowawczej Kościoła. Troska o ofiary wykorzystania oraz prewencja, aby krzywdzące czyny nigdy nie miały miejsca, to konkretne działania realizujące przyjętą przez Konferencję Episkopatu Polski zasadę, że nie ma i nie będzie żadnej tolerancji dla seksualnego wykorzystywania małoletnich. Ochrona dzieci i młodzieży przed przemocą, zaniedbaniem, pornografią i wykorzystywaniem seksualnym to zadanie nie tylko dla Kościoła. Jest to poważny problem społeczny, dlatego księża biskupi widzą potrzebę podjęcia starań o zbudowanie narodowej strategii ochrony dzieci i młodzieży.

5. Ks. dr hab. Piotr Kroczek, profesor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, Kościelny Inspektor Ochrony Danych (KIOD) zreferował stan prawny związany z ochroną danych osobowych w Kościele. Przedstawił on pierwsze doświadczenia związane ze stosowaniem Dekretu Konferencji Episkopatu Polski z 30 kwietnia 2018 r. Ponadto zrelacjonował miesiąc działalności urzędu KIOD oraz najbliższe plany szkoleniowe w diecezjach i zapowiedzi wydawnicze. Poruszył także wątek współpracy z analogicznymi urzędami utworzonymi w innych Kościołach i związkach wyznaniowych oraz współpracę z krajowym organem nadzorczym w celu zapewnienia przestrzegania przepisów o ochronie danych osobowych.

6. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski zatwierdziło Podstawę Programową Katechezy. Jest to dokument, który uwzględnia nowy system edukacji szkolnej i wyznacza kierunek dla katechezy Kościoła katolickiego w Polsce na najbliższe lata. Podstawa Programowa Katechezy jest dokumentem adresowanym zarówno do twórców programów katechetycznych i podręczników, jak i samych katechetów. Dokument, którego treści są skorelowane z treściami przekazywanymi podczas innych przedmiotów, określa także wymagania, jakie można i należy postawić przed uczniem uczęszczającym na szkolne lekcje religii. Podstawa Programowa Katechezy wraz z nowym programem nauczania religii wejdzie w życie 1 września 2019 r. Biskupi przypominają, że nikt nie może pozbawić rodziców prawa do religijnego wychowania dzieci. Rodzina nie może też tego prawa przerzucać w całości na Kościół i szkołę.

7. Z racji kończącego się roku szkolnego i katechetycznego biskupi dziękują nauczycielom i pracownikom szkół za wychowywanie młodego pokolenia Polaków i kształtowanie ich w duchu miłości do Ojczyzny i Kościoła. Wyrażają wdzięczność również katechetom świeckim i duchownym za ich zaangażowanie i ofiarną pracę dydaktyczną i formacyjną w środowisku szkolnym i parafialnym. Zachęcają jednocześnie do pomocy dzieciom i młodzieży w dobrym przeżywaniu wakacji m.in. poprzez rekolekcje.

Biskupi zwracają się z apelem do rodziców i nauczycieli, aby budzić czujność w zakresie ochrony dzieci i młodzieży przed postępującą demoralizacją. Wszystkich bowiem niepokoją wiadomości o dramatach spowodowanych używaniem narkotyków i dopalaczy, jak również to, że w placówkach oświatowych i miejscach wypoczynku może dochodzić do promowania aborcyjnych środków wczesnoporonnych. Troska o bezpieczeństwo dzieci i młodzieży wymaga współpracy wszystkich środowisk odpowiedzialnych za wychowanie.

8. Biskupi podziękowali Ojcu Świętemu Franciszkowi za mianowanie kardynałem abp. Konrada Krajewskiego, Jałmużnika Papieskiego, pochodzącego z archidiecezji łódzkiej. Złożyli również serdeczne gratulacje nowemu kardynałowi nominatowi.

9. Jednocząc się z absolwentami Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, którzy 8 czerwca spotykają się na swej uczelni, biskupi zapewniają o duchowej więzi i bliskości z całą wspólnotą akademicką. W 100-lecie powstania uczelni wyrażają wdzięczność Bogu i ludziom za wiekową służbę Deo et Patriae, dzięki której pokolenia ludzi młodych mają możliwość poznawania prawdy, stając się zaczynem życia ewangelicznego w świecie współczesnym.

10. Podczas Zebrania Plenarnego biskupi włączyli się w celebrowanie Jubileuszu 200-lecia diecezji siedleckiej, uczestnicząc we Mszach Świętych Dziękczynnych oraz nawiedzając miejsce męczeńskiej śmierci Unitów Podlaskich w Pratulinie. Pasterze Kościoła w Polsce są wdzięczni wiernym diecezji siedleckiej za przykład wiary i miłości bliźniego oraz jedności z Kościołem powszechnym.

11. Zebranie Plenarne przyjęło Wytyczne Pastoralne do Adhortacji Amoris Laetitia. Zostaną one opublikowane w najbliższym czasie.

Na czas wakacyjnego odpoczynku biskupi serdecznie błogosławią Polakom w kraju i za granicą, życząc, aby był to czas także odnowy duchowej.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 379. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski

Komunikat z 379. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski

pt., 06/08/2018 - 20:02

W dniach 7-9 czerwca 2018 r. w Janowie Podlaskim i Siedlcach trwa 379. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski. Obradami kierował abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski. Na początku obrad słowo do księży biskupów skierował abp Salvatore Pennacchio, Nuncjusz Apostolski w Polsce.

1. Zebranie Plenarne przyjęło Program Duszpasterski na lata 2019-2022, którego tematem będzie „Eucharystia – źródło, szczyt i misja Kościoła”. Na trzy kolejne lata realizacji programu zostały wyznaczone tematy: „Eucharystia – tajemnica wyznawana”, „Eucharystia – tajemnica celebrowana”, „Eucharystia – wezwanie do świętowania i apostolatu”. Realizacja tego programu będzie polegała na pogłębieniu wiedzy o Eucharystii, na wzmocnieniu zaangażowania osób duchownych i wiernych świeckich w przygotowanie i celebrację Eucharystii. Wyrazi się ona również poprzez posługę nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej, zanoszących Ją do osób chorych i starszych. Planuje się, aby zwieńczeniem tego programu były diecezjalne Kongresy Eucharystyczne. Ważnym tematem programu będzie również podkreślenie świętowania Dnia Pańskiego i zachęcenie parafii do tworzenia bogatej oferty wspólnotowego przeżywania niedzieli jako czasu dla Boga i człowieka.

2. Biskupi zapoznali się ze stanem przygotowań do Światowych Dni Młodzieży, które odbędą się w styczniu 2019 r. w Panamie. Chęć udziału w tym wydarzeniu zgłosiło blisko 3 500 młodych Polaków, którzy będą najliczniejszą grupą z krajów europejskich. Przedstawiono także stan przygotowań do Synodu Biskupów poświęconego młodym, jaki odbędzie się w październiku bieżącego roku. Bogate refleksje prac przedsynodalnych podkreślają wartość posługi duszpasterskiej, która umożliwia młodym osobisty rozwój duchowy i uczestnictwo we wspólnotach kościelnych.

3. Komisja Episkopatu Polski ds. Misji wznawia działalność Misyjnego Instytutu Laikatu, który od września tego roku zajmie się formacją misjonarzy świeckich do posługi misyjnej. Obecnie wśród 2032 misjonarek i misjonarzy z Polski, pracujących w 97 krajach świata, jest 57 misjonarzy świeckich. Jubileusz 50-lecia pracy polskich księży Fidei donum oraz 90-lecie pracy Sióstr Służebniczek w Zambii stały się okazją do wyrażenia wdzięczności misjonarzom za ich ofiarną i pełną oddania ewangelizację. Jednocześnie biskupi zachęcają duchownych i świeckich do rozeznawania powołania misyjnego i modlitwy w intencji powołań misyjnych.

4. W związku z wyborem o. Adama Żaka SJ, koordynatora ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży, na kolejną pięcioletnią kadencję, biskupi podkreślili konieczność przyspieszenia działań wykluczających ryzyko wykorzystania seksualnego dzieci i młodzieży przez którąkolwiek z osób zaangażowanych w różnych dziedzinach pracy duszpasterskiej i wychowawczej Kościoła. Troska o ofiary wykorzystania oraz prewencja, aby krzywdzące czyny nigdy nie miały miejsca, to konkretne działania realizujące przyjętą przez Konferencję Episkopatu Polski zasadę, że nie ma i nie będzie żadnej tolerancji dla seksualnego wykorzystywania małoletnich. Ochrona dzieci i młodzieży przed przemocą, zaniedbaniem, pornografią i wykorzystywaniem seksualnym to zadanie nie tylko dla Kościoła. Jest to poważny problem społeczny, dlatego księża biskupi widzą potrzebę podjęcia starań o zbudowanie narodowej strategii ochrony dzieci i młodzieży.

5. Ks. dr hab. Piotr Kroczek, profesor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, Kościelny Inspektor Ochrony Danych (KIOD) zreferował stan prawny związany z ochroną danych osobowych w Kościele. Przedstawił on pierwsze doświadczenia związane ze stosowaniem Dekretu Konferencji Episkopatu Polski z 30 kwietnia 2018 r. Ponadto zrelacjonował miesiąc działalności urzędu KIOD oraz najbliższe plany szkoleniowe w diecezjach i zapowiedzi wydawnicze. Poruszył także wątek współpracy z analogicznymi urzędami utworzonymi w innych Kościołach i związkach wyznaniowych oraz współpracę z krajowym organem nadzorczym w celu zapewnienia przestrzegania przepisów o ochronie danych osobowych.

6. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski zatwierdziło Podstawę Programową Katechezy. Jest to dokument, który uwzględnia nowy system edukacji szkolnej i wyznacza kierunek dla katechezy Kościoła katolickiego w Polsce na najbliższe lata. Podstawa Programowa Katechezy jest dokumentem adresowanym zarówno do twórców programów katechetycznych i podręczników, jak i samych katechetów. Dokument, którego treści są skorelowane z treściami przekazywanymi podczas innych przedmiotów, określa także wymagania, jakie można i należy postawić przed uczniem uczęszczającym na szkolne lekcje religii. Podstawa Programowa Katechezy wraz z nowym programem nauczania religii wejdzie w życie 1 września 2019 r. Biskupi przypominają, że nikt nie może pozbawić rodziców prawa do religijnego wychowania dzieci. Rodzina nie może też tego prawa przerzucać w całości na Kościół i szkołę.

7. Z racji kończącego się roku szkolnego i katechetycznego biskupi dziękują nauczycielom i pracownikom szkół za wychowywanie młodego pokolenia Polaków i kształtowanie ich w duchu miłości do Ojczyzny i Kościoła. Wyrażają wdzięczność również katechetom świeckim i duchownym za ich zaangażowanie i ofiarną pracę dydaktyczną i formacyjną w środowisku szkolnym i parafialnym. Zachęcają jednocześnie do pomocy dzieciom i młodzieży w dobrym przeżywaniu wakacji m.in. poprzez rekolekcje.

Biskupi zwracają się z apelem do rodziców i nauczycieli, aby budzić czujność w zakresie ochrony dzieci i młodzieży przed postępującą demoralizacją. Wszystkich bowiem niepokoją wiadomości o dramatach spowodowanych używaniem narkotyków i dopalaczy, jak również to, że w placówkach oświatowych i miejscach wypoczynku może dochodzić do promowania aborcyjnych środków wczesnoporonnych. Troska o bezpieczeństwo dzieci i młodzieży wymaga współpracy wszystkich środowisk odpowiedzialnych za wychowanie.

8. Biskupi podziękowali Ojcu Świętemu Franciszkowi za mianowanie kardynałem abp. Konrada Krajewskiego, Jałmużnika Papieskiego, pochodzącego z archidiecezji łódzkiej. Złożyli również serdeczne gratulacje nowemu kardynałowi nominatowi.

9. Jednocząc się z absolwentami Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, którzy 8 czerwca spotykają się na swej uczelni, biskupi zapewniają o duchowej więzi i bliskości z całą wspólnotą akademicką. W 100-lecie powstania uczelni wyrażają wdzięczność Bogu i ludziom za wiekową służbę Deo et Patriae, dzięki której pokolenia ludzi młodych mają możliwość poznawania prawdy, stając się zaczynem życia ewangelicznego w świecie współczesnym.

10. Podczas Zebrania Plenarnego biskupi włączyli się w celebrowanie Jubileuszu 200-lecia diecezji siedleckiej, uczestnicząc we Mszach Świętych Dziękczynnych oraz nawiedzając miejsce męczeńskiej śmierci Unitów Podlaskich w Pratulinie. Pasterze Kościoła w Polsce są wdzięczni wiernym diecezji siedleckiej za przykład wiary i miłości bliźniego oraz jedności z Kościołem powszechnym.

11. Zebranie Plenarne przyjęło Wytyczne Pastoralne do Adhortacji Amoris Laetitia. Zostaną one opublikowane w najbliższym czasie.

Na czas wakacyjnego odpoczynku biskupi serdecznie błogosławią Polakom w kraju i za granicą, życząc, aby był to czas także odnowy duchowej.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 379. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski

 

Strony