Konferencja Episkopatu Polski

Subskrybuj Kanał Konferencja Episkopatu Polski
Konferencja Episkopatu Polski
Zaktualizowano: 23 minuty 11 sekund temu

Kard. Nycz na Boże Ciało: Kogo z naszego pokolenia namaluje przyszły malarz panoramy twórców Polski?

czw., 05/31/2018 - 14:29

Z archikatedry św. Jana Chrzciciela na plac Piłsudskiego przeszła centralna procesja Bożego Ciała w Warszawie. W roku 100-lecia odzyskania niepodległości głównym motywem czterech ołtarzy był obraz „Polonia Mater sanctorum” Jana Henryka Rosena. Nawiązał do niego w homilii kard. Kazimierz Nycz, mówiąc o czterech drogach wolności ukazanych poprzez wielkich i świętych Polaków.

“Przy każdym z ołtarzy reflektowaliśmy nad jedną z czterech dróg naszej trudnej polskiej wolności. Dziękujemy za jej odzyskanie w 1918 roku. Dziękujemy za jej trwanie w ciągu tych stu lat. Ale wiemy, że  nawet te ostatnie 100 lat, przynajmniej w połowie tego okresu, to nie był czas pięknej wolności. To była II wojna światowa, 45 lat czasu powojennego uzależnienia” – mówił metropolita warszawski.

Wymienił cztery drogi wolności: drogę nauki, wiary, wrażliwości na biedę, ilustrowaną przez św. Jana Kantego;  drogę świętości wiary i troski o młode pokolenie, symbolizowane przez św. Stanisława Kostkę; drogę kultury i sztuki z Janem Kochanowskim i mieszkającym przy kościele wizytek – ks. Janem Twardowskim oraz drogę walki i mądrego rządzenia Polską: z Sobieskim, ks. Skorupką, Piłsudskim. „A wszystko to w oryginale obrazu Rosena spina wawelskie wzgórze z katedrą i zamkiem królewskim. Dziś, w tym centrum pięknej, historycznej i religijnej panoramy, stoi monstrancja, a w niej żywy Chrystus eucharystyczny,  który w swojej Opatrzności tym wszystkim kieruje i prowadzi” – podkreślił metropolita warszawski.

Jego zdaniem, „wielu wielkich Polaków, świętych, ludzi kultury, nauki, mądrze prowadzonej polityki, trzeba by jeszcze domalować z okresu drugiej części tych 100 lat za które dziękujemy. Pytanie, które się nasuwa nieodparcie brzmi: kogo z naszego  pokolenia namaluje przyszły malarz, w takiej panoramie twórców Polski – Matki świętych” – poddał pod refleksję kard. Nycz.

Metropolita warszawski zwrócił też uwagę, że „dziś Chrystus potrzebuje Kościoła wrażliwego na współczesne biedy, na bezdomnych, samotnych, na szukających schronienia, czy nowej ojczyzny”. „Kościół nigdy nie może powiedzieć to nie jest nasza sprawa, to nie jest nasz problem. Stosunek do biednych, potrzebujących, opuszczonych jest miarą dojrzałości społeczeństwa” – zaznaczył kard. Nycz.

Metropolita warszawski przypomniał, że Eucharystia – sakrament miłości Chrystusa powinien przenikać całe życie codzienne i zachęcał do modlitwy oraz gotowości przemieniania z Jezusem życia i świata, by stało się ono pulsującym sercem Warszawy”.

„Komunia z Jezusem, jest równocześnie Komunią z Kościołem jego mistycznym Ciałem. To ważne w czasie gdy wielu próbuję mówić Chrystus tak Kościół – nie” – dodał.

Na zakończenie procesji  Bożego Ciała jej uczestnicy odśpiewali dziękczynne “Te Deum” i przyjęli błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem. Dla tych, którzy wcześniej nie uczestniczyli we Mszy świętej w archikatedrze, Msza zostanie odprawiona na pl. Piłsudskiego.

W tym roku, w związku z setną rocznicą odzyskania niepodległości Polski wystrój ołtarzy na Boże Ciało nawiązywał do obrazu jednego z najwybitniejszych polskich malarzy religijnych XX wieku Jana Henryka Rosena pt. „Polonia Mater Sanctorum”. Obraz ten został namalowany w 1936 roku na Międzynarodową Wystawę Prasy Katolickiej w Watykanie, a obecnie znajduje się w Domu Arcybiskupów Warszawskich.

Pierwszy z ołtarzy zbudowali studenci z duszpasterstwa akademickiego św. Anny, drugi – rzemieślnicy z Cechu Rzemiosł, trzeci – nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej i czwarty – Wojsko Polskie.

Orszak procesyjny przeszedł ul. Świętojańską na Plac Zamkowy, następnie Krakowskim Przedmieściem, ul. Królewską na Plac Piłsudskiego. Najświętszy Sakrament był niesiony w zabytkowej monstrancji z bazyliki Świętego Krzyża, a ochraniać go będzie baldachim z parafii archikatedralnej.

Z archikatedry do pierwszego ołtarza monstrancję z Najświętszym Sakramentem poniósł bp Piotr Jarecki, następnie – do drugiego ołtarza bp Rafał Markowski, do trzeciego ołtarza bp Michał Janocha, do czwartego ołtarza biskup polowy Józef Guzdek.

www.archwawa.pl

Homilia: Duch Święty jednoczy. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Poznań, Plac katedralny 31.05.2018)

czw., 05/31/2018 - 12:10

Abp Stanisław Gądecki
Duch Święty jednoczy. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Poznań, Plac katedralny 31.05.2018)

Wszyscy możemy dziś dostrzec, że w naszym świecie – mimo, iż wraz z rozwojem środków przekazu zdajemy się być coraz bliżej siebie i wydaje się nam, że zanikły dzielące nas odległości przestrzenne – porozumienie między ludźmi staje się  często coraz trudniejsze i coraz bardziej powierzchowne. Dialog między pokoleniami staje się utrudniony a niekiedy wręcz niemożliwy. Wydaje się, że ludzie stają się coraz bardziej konfliktowi a nawet agresywni. Że zbyt wiele trudu wymaga wzajemne porozumienie się, bo ludzie wolą pozostawać przy swoim „ja”. Czy rzeczywiście w takiej sytuacji jesteśmy jeszcze w stanie odnaleźć i cieszyć się tak bardzo potrzebną nam jednością? (por. Benedykt XVI, Zesłanie Ducha Świętego jest świętem jedności, porozumienia i ludzkiej komunii, 2012).

Odpowiedź na to pytanie jest pozytywna, jeśli tylko zechcemy przyjąć – dzieło Ducha Świętego – jakim jest tajemnica jedności w Trójcy Świętej, wewnątrz Kościoła i na zewnątrz Kościoła. To są też trzy tematy naszego obecnego rozważania przy czwartym ołtarzu.

1. TRÓJCA ŚWIĘTA

 Po pierwsze, wypada nam najpierw rozważyć najdoskonalszy i niedościgły wzór wszelkiej jedności, jaką stanowi Trójca Święta. U początku wszelkiej jedności międzyludzkiej znajduje się najpierw jedność Trójcy; Boga Ojca, który jest Miłującym, Syna Bożego, który jest Umiłowanym i Ducha Świętego, który jest Ich osobową Miłością – jak uczył św. Augustyn.

Nigdzie w Trójcy Świętej nie dostrzeżemy „jakiejś rysy, oddzielenia czy rozdzielenia ani takiej różnicy, która jednocześnie nie nosiłaby w sobie zasady połączenia i jedności. Wszystko tu jest jednością, zespoleniem i harmonią w najwyższym i najpiękniejszym tego słowa znaczeniu. Troistość nie tylko nie znosi jedności i prostoty Boga, lecz jedność ta i prostota o wiele bardziej objawia się w pełni swojej mocy i wielkości dopiero przez trójjedyność, przez absolutną zgodę i harmonię, które przenikają i opanowują troistość w Bogu. Tutaj okazuje się Trójca Święta właśnie jako nader bogata i żywotna jedność, zarówno bogata w działaniu, jak i w spoczynku, w udzielaniu się, jak i w samowystarczalności, w różnorodności, jak i w prostocie, we wspólnotowości, jak i w niezależności” (M.J. Scheeben, Der Herrlichkeiten der góttlichen Gnade, w; Gesammelte Schriften, Freiburg i. Br., 1941-51, tom. 2, s. 99).

W tejże Trójcy, z miłości Ojca wszystko się stało, dzięki Synowi zostaliśmy obdarowani łaską, a Duch Święty sprawia, że to obdarowanie osiąga swój cel, jakim jest uświęcenie człowieka i doprowadzenie go do wiecznej wspólnoty z Ojcem. A zatem, pierwszym i ostatecznym celem każdego chrześcijanina jest to, aby najpierw poznał i umiłował Trójjedynego Boga i w ten sposób doszedł do szczęśliwej wspólnoty życia [do komunii] z Nim w wieczności (ks. Janusz Królikowski, Bóg jeden w trzech Osobach). „Poznanie Trójcy w jej jedności jest owocem i celem całego życia chrześcijańskiego” – powie św. Tomasz z Akwinu.

2. KOŚCIÓŁ AD INTRA

a) Po wtóre, gdy idzie o Kościół katolicki ad intra, od wewnątrz, to istnieje podobieństwo między jednością Trójcy a jednością Kościoła. Sobór Watykański II powiedział: „cały Kościół okazuje się jako ‘lud zjednoczony jednością Ojca i Syna i Ducha Świętego’” (Lumen gentium, 4; Gaudium et spes, 24; Unitatis redintegratio, 2).

Promieniowanie jedności Trójcy na naturę Kościoła zostaje podkreślone przez pozdrowienie, będące zarazem życzeniem skierowanym przez apostoła Pawła do Kościoła w Koryncie: „Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności [komunii] w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!” (2 Kor 13,13). To życzenie – często powtarzane we wstępie do Mszy świętej – zakłada, iż szczególnym darem Boga Ojca jest miłość, szczególnym darem Syna Bożego jest łaska, a szczególnym darem Ducha Świętego, którego Jezus przekazał uczniom najpierw we Wieczerniku a następnie w dniu Zielonych Świąt – jest jedność.

Duch Święty jednoczy całe ciało Kościoła z Synem Bożym, a przez Syna z Ojcem niebiańskim; On jest złotym węzłem naszej jedności z Bogiem. Jego działanie można przyrównać do funkcji, jaką w ludzkim ciele spełnia dusza. Duch mieszka w Kościele, jednocząc we wspólnocie (in communione) i w posłudze, uposaża go w rozmaite dary hierarchiczne oraz charyzmatyczne i przy ich pomocy kieruje Kościołem i przyozdabia go swoimi owocami (Ef 4,11-12; 1 Kor 12,4; Ga 5,22); (por. Christifideles laici, 20).

Przemiana dokonywana przez Ducha Świętego nie rewolucjonizuje życia wokół nas, ale przemienia nasze serca. Nie wyzwala nas natychmiast od problemów, ale pozwala stawić im czoła, nie daje nam wszystkiego natychmiast, ale sprawia, że idziemy ufnie, nie zmęczeni życiem. Duch Święty – mówił papież. Franciszek – podtrzymuje młodość serca. Nie zwijajmy żagli przed wiatrem Ducha Świętego (por. Homilia na Mszy Zesłania Ducha Świętego, Bazylika Watykańska – 20.05.2018).

Chrześcijanin nie może nigdy zamknąć się w sobie, odizolować się duchowo od wspólnoty, lecz musi żyć w nieustannym kontakcie z innymi, z mocnym poczuciem braterskich więzi, przepełniony radością płynącą z jednakowej godności oraz świadomy wspólnej odpowiedzialności za to, by wielki skarb otrzymany w dziedzictwie wydał swoje owoce. Duch Pański obdarza przecież każdego ochrzczonego licznymi charyzmatami, zachęca go do różnych posług i zadań, przypomina mu  że wszystko to, co go wyróżnia, nie oznacza większej godności, lecz specyficzną dla niego, komplementarną, czyli uzupełniającą i dopełniającą zdolność służenia. Tak więc charyzmaty, urzędy, funkcje i posługi chrześcijanina istnieją we wspólnocie i dla wspólnoty. Są bogactwem, mającym służyć dobru wszystkich pod mądrym kierownictwem pasterzy (por. Christifideles laici, 20). Gdyby zaś jakaś osoba, lub wspólnota, zamykała się w swoim sposobie myślenia i działania i separowała się od wspólnoty, byłby to znak, że oddaliła się ona od Ducha Świętego.

b) Aby autentycznie budować jedność – na miarę natchnień Ducha Świętego – trzeba wystrzegać się dwóch pokus. Pierwszą z nich jest dążenie do różnorodności bez jedności. Dzieje się tak wtedy, gdy – być może uważając siebie za lepszych, lub tych, którzy zawsze mają rację – pragniemy się wyróżniać, tworzyć koalicje i partie, gdzie dochodzi do usztywnienia stanowisk wzajemnie się wykluczających, do zamknięcia się w swoich partykularyzmach. Wówczas wybiera się część a nie całość, przynależność do tego czy innego kręgu bardziej niż przynależność do Kościoła. Wówczas stajemy się zwolennikami danej części, zamiast być braćmi i siostrami w tym samym Duchu; bardziej chrześcijanami „prawicowymi lub lewicowymi”, niż ludźmi Chrystusa; bardziej nieugiętymi stróżami przeszłości lub awangardą przyszłości, aniżeli pokornymi i wdzięcznymi dziećmi Kościoła. Drugą pokusą jest dążenie do jedności bez różnorodności. W ten sposób popadamy w fundamentalizm; jedność staje się jednolitością, obowiązkiem czynienia wszystkiego razem i na ten sam sposób, myśląc zawsze tak samo. W ten sposób jedność przeobraża się w uniformizacją i nie ma już w niej miejsca na wolność. Tymczasem apostoł Paweł mówi: „gdzie jest Duch Pański – tam wolność” (2 Kor 3,17).

Jedność pochodząca od Ducha Świętego nie jest ujednoliceniem. Duch tworzy najpierw różnorodność, bo w każdym czasie sprawia rozkwit nowych i różnych charyzmatów. Następnie ten sam Duch sprawia jedności, bo łączy, zbiera, bo na nowo tworzy harmonię: „Swoją obecnością i swoim działaniem łączy między sobą w jedności duchy różne i odrębne” (Cyryl Aleksandryjski,Komentarz do Ewangelii świętego Jana XI,11). W ten sposób powstaje autentyczna jedność, która nie oznacza jednolitości, ale – jedność w różnicy.

Kościół jest ze swej natury jeden i różnorodny, bo przeznaczony na to, aby żyć pośród wszystkich ludów i narodów, w najróżniejszych kontekstach społecznych. Już od początku, od dnia Pięćdziesiątnicy, Kościół mówi różnymi językami. Pozostaje autonomiczny w stosunku do każdego państwa i każdej kultury. Nie pozostaje więźniem granic politycznych, rasowych i kulturalnych. Nie można go utożsamiać z państwami, ani z federacjami państw, ponieważ jego jedność jest innego rodzaju i dąży do przekroczenia wszystkich ludzkich granic. Zawsze i w każdym miejscu Kościół musi być prawdziwie katolickim i powszechnym, domem dla wszystkich, w którym każdy może się odnaleźć (por. Benedykt XVI, Homilia podczas Mszy św. w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, 23.05.2010).

c) Duch umacnia naszą jedność z Trójcą i braćmi poprzez Eucharystię. Jeden Chleb eucharystyczny czyni nas jednym ciałem – jak mów apostoł Paweł. „Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba” (1 Kor 10,17). W tajemnicy Eucharystii Jezus – przy pomocy Ducha Świętego – dalej buduje Kościół jakokomunię zgodnie ze wzorem przywołanym w modlitwie arcykapłańskiej: „Jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał” (J 17,21); (por. Mane nobiscum Domine, 16). Pod działaniem Ducha Świętego – za pośrednictwem Eucharystii – osoby i wspólnoty uczą się odnajdywać boski sens swego ludzkiego życia. Uczestnicząc w Ofierze Chrystusa, uczą się stawać się darem z siebie (por. Dominum et vivificantem, 62).

d) Wśród ludzi, potomków Adama i Ewy jedność jest ustawicznie zagrożona. Człowiek od chwili popełnienia grzechu nosi w sobie coś, co jest antytezą jedności, co jest jej zaprzeczeniem. Dlatego jedność, której źródłem i sprawcą jest Duch Święty jest rzeczywistością przez człowieka upragnioną, stale poszukiwaną i z trudem tworzoną (por. Jedność w Duchu Świętym. Konferencja wygłoszona przez ks. prof. F. Blachnickiego podczas Oazy Rekolekcyjnej Animatorów Modlitwy w Dursztynie – 8.02.1979).

Oczywistym dowodem trudności w osiągnięciu jedności między ludźmi są wyniki ostatniego referendum w Irlandii, w który Irlandczycy – większością głosów – opowiedzieli się za zniesieniem konstytucyjnej ochrony życia nienarodzonych. A chociaż zło nie staje się dobrem tylko dlatego, że popiera je większość obywateli, to wynik referendum dowodzi, że w Irlandii – w dyskursie politycznym – zdobywa przewagę efekt kultury skrajnego indywidualizmu, czyli egoizm, w którym nie liczy się drugi człowiek, liczy się tylko własna pomyślność, własny dobrobyt, kosztem praw innych ludzi.. Wynik tego referendum winien skłonić Polaków do jeszcze intensywniejszej obrony życia, aby ta sytuacja nie powtórzyła się w naszej Ojczyźnie, by życie było bardziej chronione, wspomagane i promowane.

e) Nie sprzyja tej ochronie dziecka poczętego w Polsce opinia Biura Analiz Sejmowych do projektu „Zatrzymaj aborcję”. Sejmowi prawnicy wyliczają, że państwu nie opłaca się leczyć i utrzymywać chore dzieci, bo wprowadzenie ustawy w życie spowodowałoby zwiększenie nakładów finansowych na osoby niepełnosprawne i chore.

Jest to retoryka żywcem wyjęta z haniebnej nazistowskiej akcji T-4, gdzie przeliczano koszty utrzymania jednego niepełnosprawnego i w ten sposób udowadniano konieczność fizycznej likwidacji osób ułomnych. Nie mówiąc już o tym, że w analizie Biura Analiz pominięto istotny artykuł 38 Konstytucji RP, który brzmi: „Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia” oraz artykuł 2 „Ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka” z 2000 r., który stanowi, że „dzieckiem jest każda istota ludzka od poczęcia do osiągnięcia pełnoletności” (Paulina Gajkowska, Manifest eugeniki, ND 5.05.2018).

f) Zabijanie dzieci poczętych – poza trzema wyjątkami – jest w Polsce zakazane. Tymczasem w Poznaniu słyszymy dziwne zapowiedzi: „Ginekolog 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu i bez klauzuli sumienia”. Projektodawca oświadcza, że w tym przypadku kwestie światopoglądowe powinny zejść na drugi plan. Problem w  tym, że zabijanie dzieci w łonie matki nie jest kwestią światopoglądową, aborcja odnosi się do konkretnego człowieka. Przerwanie ciąży kończy się śmiercią konkretnego organizmu. Żeby temu zaprzeczyć, trzeba by najpierw odmówić człowieczeństwa dziecku znajdującemu się w łonie matki. Tymczasem współczesne nauki biologiczne wskazują na jednoznaczny moment zapłodnienia jako jedyny akt właściwy dla tworzenia nowego organizmu. Od początku istnieje w nim ściśle określony program genetyczny, a powstała odrębna jednostka ludzka posiada już swoją własną, w pełni sprecyzowaną pulę genową. Współczesna nauka nie dostarcza więc jakichkolwiek argumentów zwolennikom aborcji.

Ginekolog 24 godziny na dobę to nie jedyna inicjatywa w Poznaniu, bo w 2017 roku wystartował tu projekt „Miejski Program In Vitro”. Wszystko z pieniędzy podatników.

W poznańskiej Galerii Miejskiej Arsenał z kolei miały miejsce tzw. „Warsztaty z rewolucji”, które w praktyce okazały się być warsztatami z aborcji.  W ramach „Warsztatów przedstawiano prezentacje oraz wyświetlano filmy promujące zabijanie nienarodzonych. Zaproszeni przez władze miasta lewicowi aktywiści z Hiszpanii, zaprezentowali m.in. narzędzia medyczne i domowe sposoby przeprowadzania aborcji.

Dyrekcja tłumaczy się, że w jej przestrzeni nie organizuje żadnych wydarzeń niezgodnych z obowiązującym w Polsce prawem, że odbyły się tylko warsztaty z nawiązujące do tradycji performansu spod znaku „Akcjonizmu Wiedeńskiego”. Warto zwrócić uwagę na to, że „Akcjonizm Wiedeński” stawiał sobie za cel osiągnięcie całkowitej swobody cielesnej, kulturowej i seksualnej oraz przełamanie mentalnych przyzwyczajeń społeczeństwa, czyli nic innego jak akcję obierania cebuli aż do skutku.

  1.            KOŚCIÓŁ AD EXTRA

Ale – po tej dygresji – czas wrócić do trzeciego tematy, czyli obecności Ducha Świętego w Kościele ad extra. W tym przypadku Duch pragnie ni tylko jedności wewnątrz Kościoła katolickiego, ale także jedności między wszystkimi chrześcijanami. W przeddzień ofiary krzyżowej Jezus modlił się do Ojca nie tylko za swoich uczniów, ale za wszystkich chrześcijan wierzących w Niego, aby byli jedno. Czyż jest możliwe, byśmy pozostawali podzieleni między sobą, jeśli przez Chrzest zostaliśmy „zanurzeni” w śmierć Chrystusa, to znaczy w to, przez co Bóg za sprawą Syna obalił mury podziałów? Podział między chrześcijanami „jawnie sprzeciwia się woli Chrystusa, jest zgorszeniem dla świata, i przy tym szkodzi najświętszej sprawie przepowiadania Ewangelii wszelkiemu stworzeniu” (Ut unum sint, 5).

Ponieważ zaś, zakończone tysiąclecie było okresem wielkich podziałów między chrześcijanami, dlatego obecnie wszyscy wierzący w Chrystusa winni dołożyć wszelkich starań, aby myśli i działanie podporządkować woli Ducha Świętego, który jest „zasadą jedności Kościoła”, tak aby wszyscy ochrzczeni w jednym Duchu dla utworzenia jednego ciała poczuli się braćmi zjednoczonymi w sprawowaniu tej samej Eucharystii, która jest „sakramentem miłosierdzia, znakiem jedności i węzłem miłości” (por. Dominum et vivificantem, 62).

Ale Duch Święty działa także poza widzialnym ciałem Kościoła, poza chrześcijanami. We „wszystkich ludziach dobrej woli, w których sercu działa w sposób niewidzialny łaska. Skoro bowiem za wszystkich umarł Chrystus i skoro ostateczne powołanie człowieka jest rzeczywiście jedno, mianowicie boskie, to musimy uznać, że Duch Święty wszystkim ofiarowuje możliwość dojścia w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa w tej paschalnej tajemnicy” (Dominum et vivificantem, 53).

Chrześcijanie – jako świadkowie prawdziwej godności człowieka, posłuszni Duchowi Świętemu – mogą współdziałać z innymi ludźmi dobrej woli w dowartościowaniu tego wszystkiego, co we współczesnym postępie cywilizacji, kultury, nauki, techniki innych dziedzin ludzkiej myśli i działalności jest dobre, szlachetne i piękne, przyczyniają się do wielorakiej „odnowy oblicza ziemi”. Mogą oczyszczać i umacniać szlachetne pragnienia, dzięki którym rodzina ludzka zabiega o uczynienie własnego życia bardziej ludzkim. Wsparci mocą Ducha Świętego chrześcijanie mogą ulepszyć świat, aby był godnym mieszkaniem dla człowieka.

Duch Święty rozlewa przecież w Kościele samego siebie jako Miłość, zbawczą energię, po to, aby dotarła ona do wszystkich ludzi, do całego stworzenia. Ostatecznie siła Miłości przezwycięża wszystkie przeszkody, nawet jeśli – jak wiemy z doświadczenia – musi nieustannie walczyć z grzechem i z tym wszystkim, co w ludzkiej istocie sprzeciwia się Miłości, a więc z egoizmem, nienawiścią, zawistną rywalizacją,. Od Miłości zależy ostatecznie budowanie nowej i zawsze tej samej jedności (por. św. Jan Paweł II, Duch Święty źródłem jedności Kościoła).

 ZAKOŃCZENIE

Aby tę jedność budować w prawdzie i dobru prośmy Ducha Świętego:

„Duchu świętości,
Boskie tchnienie, które porusza wszechświat,
przyjdź i odnów oblicze ziemi.
Wzbudź w sercach chrześcijan
pragnienie pełnej jedności,
aby byli dla świata
skutecznym znakiem i narzędziem
wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem
i jedności całego rodzaju ludzkiego.
Duchu komunii,
duszo i podporo Kościoła,
spraw, aby bogactwo charyzmatów i posług
umacniało jedność Ciała Chrystusowego;
spraw, aby wierni świeccy,
osoby konsekrowane
i wyświęceni szafarze sakramentów
wspólnie dążyli
do budowania Królestwa Bożego.

(z modlitwy Jana Pawła II)

250 osób weźmie udział w II Kongresie Młodzieży Polonijnej (28 lipca – 5 sierpnia)

śr., 05/30/2018 - 17:26

Ponad 250 osób z różnych stron świata weźmie udział w II Kongresie Młodzieży Polonijnej. Spotkanie zaplanowano od 28 lipca do 5 sierpnia w Warszawie. Jego uczestnicy m.in. zwiedzą Warszawę i wezmą udział w rocznicy Powstania Warszawskiego.

Kongres Młodzieży Polonijnej odbędzie się już po raz drugi. Pierwszy został zorganizowany przed Światowymi Dniami Młodzieży w 2016 roku. „W tym roku chcemy, żeby ten kongres miał miejsce przy okazji 100- lecia odzyskania niepodległości przez Polskę” – mówił w środę 30 maja na konferencji prasowej w Warszawie bp Wiesław Lechowicz, delegat KEP ds. Emigracji Polskiej, zapowiadając to wydarzenie. W tym roku w Kongresie weźmie udział 250 osób z różnych części świata. „Będzie młodzież z krajów skandynawskich, z Europy Zachodniej, Brazylii, Paragwaju, Stanów Zjednoczonych, a także młodzież ze Wschodu: Ukrainy, Białorusi, Litwy, dalekiej Rosji czy Mołdawii” – poinformował ks. Leszek Krzyża, dyrektor Biura Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie.

Dyrektor Młodzieżowej Agencji Informacyjnej MAIKA, ks. Zbigniew Kucharski zaznaczył, że Kongres to nie tylko czas formacji duchowej, ale też patriotycznej. „Oprócz zwiedzania Muzeum Powstania Warszawskiego, czy miejsc w stolicy związanych z bohaterstwem Polaków, przewidujemy też rekonstrukcję Powstania Warszawskiego” – powiedział. Drugim akcentem formacji patriotycznej będzie spotkanie ze św. Stanisławem Kostką w 450. rocznicę jego śmierci. „Bardzo mocno będziemy nawiązywali do tej postaci i udamy się z pielgrzymką do Rostkowa oraz przybliżymy młodym jego sylwetkę” – powiedział.

Kongres Młodzieży Polonijnej będzie się odbywał w Domu Rekolekcyjnym Archidiecezji Warszawskiej „Dobre Miejsce”. Młodych ludzi z całego świata odwiedzi tam m.in. metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz, prymas Polski abp Wojciech Polak, metropolita łódzki abp Grzegorz Ryś. Młodzieży Polonijnej będzie towarzyszył bp Wiesław Lechowicz, delegat KEP ds. Emigracji Polskiej.

Program II Kongresu Młodzieży Polonijnej:

28 lipca – 5 sierpnia 2018

Wiarą powołani

Sobota (28 lipca)

Przyjazd i zakwaterowanie uczestników

Niedziela (29 lipca)

10:00 – Msza św. na rozpoczęcie Kongresu– Kard. Kazimierz Nycz

12:00 – Powitanie uczestników i spotkanie organizacyjne („Dobre miejsce”,  ul. Dewajtis 3)

13:30 – Obiad

15:00-17.00 – Warsztaty ewangelizacyjne

19:00 – Bal

 Poniedziałek (30 lipca)

9:00 – Uroczysta inauguracja z udziałem zaproszonych gości

11:30 –  Msza święta – abp Wojciech Polak, Prymas Polski

13:00 – Obiad

14:30 – Warsztaty ewangelizacyjne

16:00 – Przerwa

16:30 – Warsztaty ewangelizacyjne

18:00 – Kolacja

19:30 – Nabożeństwo: spowiedź, adoracja

Wtorek (31 lipca)

9:00  – Warsztaty ewangelizacyjne

11:00 – Przerwa

11:30 – Warsztaty ewangelizacyjne

13.00 – Spotkanie z ks. Jakubem Bartczakiem

14.00 – Obiad

Przejazd do centrum Warszawy

18:00 – Msza święta na Placu Krasińskich w rocznicę Powstania Warszawskiego

Apel Pamięci przy pomniku Powstania Warszawskiego

Koncert przed Katedrą Polową

Środa (1 sierpnia)

8:00  – Wyjazd do Rostkowa i Pułtuska

10:30 – Msza święta w sanktuarium św. Stanisława Kostki

13:00 – Wizyta w Pułtusku

15:00 – Powrót do Warszawy

17:00 – Powązki: Apel poległych

20:00 – Śpiew pieśni patriotycznych (Plac Piłsudskiego)

 Czwartek (2 sierpnia)

9:00  – Msza Święta w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Warszawie (ul. Żytnia)

10:00 – Wizyta w budynku Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski

11:00 – Zwiedzanie Muzeum Powstania Warszawskiego i miasta Warszawy

Wizyta w Pałacu Prezydenta RP

Piątek (3 sierpnia)

9:00  – Debata: Być chrześcijaninem dzisiaj w środowisku polonijnym

10.30 – Przerwa

11:00 – Spotkanie z abp. Grzegorzem Rysiem

12.15 – Msza Święta, abp Grzegorz Ryś

13:30 – Obiad

15:00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia

Być chrześcijaninem dzisiaj cd.

16:30 – Przerwa

17:00 – Być chrześcijaninem „jutro”

18:30 – Kolacja

20:00 – Nabożeństwo uwielbienia

Sobota (4 sierpnia):

9:00  – Msza święta

10:30 – Świadectwo: Ireneusz Krosny

11.45 – Ewangelizacja w mediach i poprzez media – Młodzieżowa Akademia  Dziennikarstwa

14:30 – Obiad

16:00 – Rekonstrukcja Powstania Warszawskiego

Film „Tożsamość”

Podsumowanie Kongresu

Niedziela (5 sierpnia)

9:00  – Msza św. na zakończenie Kongresu, bp Wiesław Lechowicz

KAI/ BP KEP Więcej: www.kongresmp.pl

Modlitwa ekspiacyjna za grzech aborcji

śr., 05/30/2018 - 16:14

Publikujemy modlitwę ekspiacyjną za grzech aborcji. Modlitwa została przygotowana przez Fundację Życie i Rodzina, otrzymując akceptację Komisji Duszpasterskiej Konferencji Episkopatu Polski. Modlitwa może być wykorzystana przez duszpasterzy w najbliższy pierwszy piątek miesiąca, 1 czerwca 2018 r.

Publikujemy wstęp i tekst modlitwy:

Czcigodny Księże Proboszczu/Czcigodny Księże Rektorze

Co roku 1 czerwca obchodzony jest Światowy Dzień Dziecka. Jest to zawsze czas dawania większej radości dzieciom i okazywania im przez to, że miłość jest nieskończona. W parlamencie wstrzymywane są prace nad projektem obywatelskim mającym zapewnić życie, poprzez ochronę prawną, wykluczanej dziś grupy dzieci, które się jeszcze nie narodziły, a życie ich zagrożone jest aborcją w wyniku zdiagnozowanej choroby. Jest to obecnie w Polsce największe bezprawie i niesprawiedliwość społeczna, w wyniku której średnio co 8 godzin zabijane jest jedno takie dziecko. Zależy więc nam, aby w Dniu Dziecka nasze społeczeństwo i Kościół pamiętały również o tych dzieciach, które są jeszcze w łonach matek. Pragniemy Bogu ofiarować w tym dniu szczególną modlitwę przebłagalną. Można ją wykorzystać np. w czasie nabożeństwa lub po pierwszopiątkowej Mszy Świętej.

Czerwiec to miesiąc w sposób szczególny poświęcony czci Najświętszego Serca Pana Jezusa, a pierwszy piątek miesiąca ma szczególny charakter wynagradzający Najświętszemu Sercu Jezusa. Zachęcamy do skorzystania z tej modlitwy we wszystkich kościołach w Polsce w piątek 1 czerwca.

Kaja Godek
Fundacja Życie i Rodzina
Inicjatywa Zatrzymaj Aborcję

Modlitwa ekspiacyjna za grzech aborcji
do odmówienia w czasie nabożeństwa pierwszopiątkowego

Światowy Dzień Dziecka, 1 czerwca 2018 r.

Boże Wszechmogący, w Trójcy Jedyny i Wszyscy Święci!
[W dniu, w którym świat obchodzi święto Dziecka,]
pragniemy Ci podziękować za każde dziecko,
które jest błogosławieństwem i darem od Ciebie, Boga Miłości i Boga Życia
i z całego serca przeprosić,
że często ten dar i błogosławieństwo Twoje odrzucamy.

Przepraszamy za ojców, którzy odrzucili odpowiedzialność za swoje poczęte potomstwo
i pozwolili dokonać aborcji lub nawet do niej nakłaniali,
za to, że nie wspierali matek swoich dzieci
i nie walczyli o zachowanie życia swojego potomstwa!

Przepraszamy za kobiety, które odrzuciły powołanie do bycia kochającą mamą,
a wybrały piętno śmierci!

Przepraszamy za tych wszystkich, którzy wywierali presję ku podjęciu tragicznego wyboru śmierci,
i którzy nie wspierali kobiet w wychowaniu dzieci!

Przepraszamy za lekarzy i pracowników służby zdrowia,
którzy zamiast ratować każde życie ludzkie, nawet te najmniejsze,
neutralnie podchodzą do wyborów między życiem i śmiercią
lub stają się szafarzami śmierci!

Przepraszamy za polityków stanowiących prawo,
którzy bardziej słuchają ludzi niż Ciebie (por. Dz 5, 29)
i kompromisowo traktują ludzkie życie tolerując niesprawiedliwe prawo,
które nie broni życia każdego człowieka!

Przepraszamy za ludzi nauki i osoby kształtujące opinię publiczną,
które deprecjonują wartość życia ludzkiego
stawiając wyżej wartość wyboru planów życiowych!

Przepraszamy za wszystkich, którzy przyczyniają się w jakikolwiek sposób
do nastania bezdusznej cywilizacji śmierci!

Przepraszamy za wszystkich, którzy nic nie uczynili,
aby obronić najbardziej bezbronne, jeszcze nienarodzone dzieci,
które same bronić się nie mogą!

Nade wszystko przepraszamy za nas samych,
że świadectwo naszego życia nie przyciąga innych
do Chrystusa i wypełniania Jego wezwania:
„to co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”
(Mt 25,40)!

Maryjo, Królowo Polski i Bogarodzico,
która w pełni przyjęłaś dar Dziecięcia w swoim łonie (por. Łk 1, 26-38),
wyproś nam u swego Syna Jezusa Chrystusa łaskę przebaczenia grzechów naszych
popełnionych przeciwko dzieciom nienarodzonym!

Boże Miłosierdzia,
położyłeś przed nami „życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo” (Pwt 30, 19 i Pwt 30, 15).

Błagamy, nie odbieraj nam Swojego błogosławieństwa!
Błagamy, by Twoje słowo z Księgi Ezechiela stało się w nas ciałem:
„I dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza,
odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała.

Ducha mojego chcę tchnąć w was i sprawić,
byście żyli według mych nakazów i przestrzegali przykazań, i według nich postępowali” (Ez 36, 26n)!

Duchu Święty, Duchu Pocieszycielu, Duchu Prawdy,
prowadź nas ku poszanowaniu godności każdego dziecka,
które od poczęcia Bóg powołał do istnienia ku Swojej chwale!
Dodaj nam odwagi i mądrości,
byśmy zawsze wybierali życie, a nie śmierć,
byśmy stale kroczyli drogami sprawiedliwości i miłości,
zgodnie z wolą naszego Stwórcy. Amen.

Propozycje KSM na wakacje 2018

śr., 05/30/2018 - 14:06

Rekolekcje i obozy formacyjne, Rajd dla Życia, Miasteczko Modlitewne oraz  obchody 35. rocznicy beatyfikacji bł. Karoliny Kózkówny to niektóre z propozycji, jakie przygotowało na wakacje Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży. Jego przedstawiciele opowiedzieli o nich w środę 30 maja w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie.

Wakacje z wartościami to wyjazdy dla dzieci i młodych organizowane od wielu lat przez Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży. KSM tworzy program formacyjny dopasowany do  zainteresowań uczestników wakacyjnych inicjatyw. Kadrę wychowawczą tworzą członkowie KSM, którzy ukończyli odpowiednie kursy oraz przeszli szkolenia wewnątrz organizacji przygotowujące ich do pracy z młodymi.

„Jeśli szukacie nietuzinkowego wyjazdu, który zapewni uczestnikom nie tylko aktywny wypoczynek, ale także stworzy miejsce do rozwoju osobistego i formacyjnego – lepiej nie mogliście trafić. Wakacje z wartościami kierowane są do osób, które chcą w wolnym czasie zrobić coś więcej niż wylegiwać się w łóżku” – czytamy na stronach KSM.

KSM/ BPKEP

Boże Ciało w Poznaniu (zapowiedź)

śr., 05/30/2018 - 09:44

Centralna procesja eucharystyczna w Poznaniu w czwartek 31 maja pod przewodnictwem abp. Stanisława Gądeckiego wyruszy po Mszy św. o godz. 10 z kościoła Bożego Ciała (ul. Krakowska) i przejdzie ulicami: Krakowską, Garbarami, Wielką, Chwaliszewem na Ostrów Tumski. Przy ostatnim ołtarzu Metropolita Poznański wygłosi kazanie. Na zakończenie uroczystości, w katedrze – Msza Święta.

Centralna procesja w Poznaniu pod przewodnictwem Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego wyruszy z kościoła pw. Bożego Ciała (ul. Krakowska) w czwartek 31 maja po Mszy św. o godz. 10. W koncelebrowanej Mszy św. wezmą udział biskupi pomocniczy i księża neoprezbiterzy.

Trasa procesji jest następująca: ul. Krakowska, Garbary, Wielka, Chwaliszewo, Ostrów Tumski.

Tegoroczne hasła ołtarzy eucharystycznych nawiązują do hasła roku duszpasterskiego „Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”:

Ołtarz 1., plac Bernardyński: DUCH ŚWIĘTY ODSŁANIA TAJEMNICĘ EUCHARYSTII

Ołtarz 2., ul. Garbary: DUCH ŚWIĘTY UMACNIA NAS

Ołtarz 3., krzyż na Chwaliszewie: DUCH ŚWIĘTY DAJE ŻYCIE WIECZNE

Ołtarz 4., plac katedralny: DUCH ŚWIĘTY JEDNOCZY.

Kazania przy trzech pierwszych ołtarzach wygłosi ks. dr Jan Frąckowiak, sekretarz Arcybiskupa Metropolity Poznańskiego, wykładowca Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Przy ostatnim ołtarzu na Ostrowie Tumskim kazanie wygłosi Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski. Na koniec procesji Metropolita Poznański udzieli błogosławieństwa i przedstawi nowo wyświęconych księży. Po procesji w katedrze poznańskiej zostanie odprawiona Msza św.

www.archpoznan.pl/ BP KEP

  Zdjęcie ilustracyjne: W. Wylegalski/ archiwum

Rzecznik Episkopatu: Hasztag #Procesja łączy miliony katolików na Boże Ciało

śr., 05/30/2018 - 05:34

Stwórzmy w mediach społecznościowych obraz tego, jak przeżywamy w Polsce Boże Ciało. Dzielmy się zdjęciami i nagraniami wideo, oznaczając je hasztagiem #Procesja – zachęca rzecznik Episkopatu ks. Paweł Rytel-Andrianik. W minionym roku akcja połączyła miliony osób. „Mam nadzieję, że podobnie będzie tym razem” – mówi ks. Rytel-Andrianik. 

„Święty Jan Paweł II mówił, że wiara umacnia się, gdy jest przekazywana” – przypomina rzecznik Episkopatu, zapraszając do dzielenia się doświadczeniem wiary także na Facebooku i na Twitterze. „Uroczystość Bożego Ciała jest publicznym dawaniem świadectwa naszej wiary. Możemy robić to także w mediach społecznościowych. Dzieląc się zdjęciami i nagraniami wideo z hasztagiem #Procesja. W ten sposób stworzymy obraz tego jak przeżywamy to święto w naszym kraju” –  podkreślił ks. Paweł Rytel-Andrianik.

Jak powiedział rzecznik Episkopatu, Boże Ciało to moment, w którym katolicy wychodzą w procesjach na ulice miast adorując go i rozważając tajemnicę obecności Jezusa w Najświętszym Sakramencie.

„Nie jest to zwykła manifestacja, ale wielka modlitwa całego Kościoła, jednocząca wielu ludzi, którzy tworząc wspólnotę wychodzą, by czcić Jezusa i zapraszać Go do swojej codzienności. Procesje przechodzą przecież obok naszych miejsc zamieszkania, pracy, rozrywki. Można więc powiedzieć, że Boże Ciało to podkreślenie obecności Boga pośród nas, we wszystkich naszych sprawach. Tym doświadczeniem możemy dzielić się również w mediach społecznościowych zamieszczając relacje z hasztagiem #Procesja w czasie Bożego Ciała i oktawy tej uroczystości” – wskazał ks. Rytel-Andrianik.

Dodał, że poprzednie tego typu akcje w mediach społecznościowych cieszyły się dużą popularnością i pokazały, że wśród ich użytkowników jest potrzeba dzielenia się przeżywaniem wiary. „Bardzo ważnym aspektem takich inicjatyw jest fakt, że publikując zdjęcia czy nagrania wideo wykonane np. smartfonem dajemy możliwość pewnego rodzaju uczestnictwa w ważnych wydarzeniach religijnych. Ponadto, ci którzy z różnych powodów nie mogą brać osobistego w Procesjach mogą łączyć się duchowo. Temu służy również akcja hasztag #Procesja na Twitterze i Facebooku” – podkreślił rzecznik Episkopatu.

Uroczystość Bożego Ciała w Polsce obchodzona jest w pierwszy czwartek po Uroczystości Trójcy Przenajświętszej, jest dniem ustawowo wolnym od pracy. W naszym kraju towarzyszy jej tradycyjna oktawa, podczas której organizowane są procesje eucharystyczne.

BP KEP

 

3 czerwca – XI Święto Dziękczynienia

wt., 05/29/2018 - 23:12

Pod hasłem „Dziękujemy za Niepodległość” w niedzielę 3 czerwca w Świątyni Opatrzności Bożej w Wilanowie odbędzie się  XI Święto Dziękczynienia. Udział w nim wezmą przedstawiciele Konferencji Episkopatu Polski oraz władz państwowych i samorządowych. Honorowymi gośćmi w Świątyni będą w tym roku kombatanci.

>>Więcej

17 czerwca – XVI Festiwal Misyjny „Bóg mnie kocha”

wt., 05/29/2018 - 17:01

Fundacja Polska Raoula Follereau zaprasza na organizowany pod patronatem Przewodniczącego Komisji Episkopatu Polski ds Misji bp. Jerzego Mazura, biskupa diecezji Warszawsko-Praskiej bp. Romualda Kamińskiego oraz rektora UKSW ks. prof. Stanisława Dziekońskiego XVI Festiwal Misyjny „Bóg mnie kocha”, który odbędzie się w niedzielę 17 czerwca 2018 r. w Zielonce koło Warszawy.

Doroczne święto misjonarzy i ich dobroczyńców rozpocznie się o godz. 13.00 od Mszy św. w kościele Matki Boskiej Częstochowskiej, której przewodniczyć będzie ordynariusz diecezji łuckiej na Wołyniu bp Witalij Skomarowski. Homilię wygłosi abp Henryk Hoser. Bezpośrednio po Mszy świętej organizatorzy zapraszają na  koncert na Placu Jana Pawła II z udziałem znanych artystów. Wystąpią między innymi: Maleo Reggae Rockers, Fragua, DIKANDA. Zaśpiewa też finalista ukraińskiej edycji „Mam talent” Artem Charczenko.

Będzie to kolejne, wypełnione modlitwą i wspólną, rodzinną zabawą wielkie święto misjonarzy i ich dobroczyńców. Przez cały dzień czynne będą stoiska misyjne, przy których można będzie misjonarzy. Będą animacje misyjne, gry konkursy i zabawy dla dzieci. Czynna będzie prowadzona przez harcerzy ZHR „Kawiarnia pod Żyrafą” której specjalnością jest zupa z krokodyla.

Podczas koncertu poznamy tegorocznego laureata nagrody im. Malej Ani z Zielonki przyznawanej za wybitne osiągnięcia artystyczne w propagowaniu najcenniejszych wartości kultury chrześcijańskiej wśród dzieci i młodzieży.

Wręczone też zostaną dyplomy „Darczyńca roku” w kategoriach „Budujemy studnie w Afryce” oraz „Pomoc trędowatym”.

Więcej informacji na stronie Fundacji: follereau.org

Zgłoszenia, pytania proszę kierować na adres mail: festiwal@szalata.pl

Kazimierz Szałata/ follereau.org

Zdjęcie ilustracyjne: www.diecezja.waw.pl

30 maja, godz. 11.00 – konferencja prasowa nt. II Kongresu Młodzieży Polonijnej z udziałem bp. Wiesława Lechowicza

wt., 05/29/2018 - 11:42

Katolicka Agencja Informacyjna
serdecznie zaprasza
na konferencję prasową nt.
„II Kongresu Młodzieży Polonijnej”  

30 maja 2018 r. (środa) o godz. 11.00
Miejsce: Sekretariat Konferencji Episkopatu Polski,
Skwer Kard. S. Wyszyńskiego 6

Bp Wiesław Lechowicz
Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej

Dariusz Bonisławski
Prezes Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”

Ks. Leszek Kryża
Dyrektor Biura Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie

Patryk Czech
Przewodniczący Prezydium Krajowej Rady KSM

Ks. Zbigniew Kucharski
Dyrektor Młodzieżowej Agencji Informacyjnej MAIKA

Ks. Andrzej Lubowicki
Asystent Generalny Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży w Polsce

Prosimy o potwierdzenie przybycia na adres: sekretariat@ekai.pl

Papież do Federacji Stowarzyszeń Lekarzy Katolickich

wt., 05/29/2018 - 00:43

Franciszek zaapelował o jasne świadectwo katolickich lekarzy. Mają zabierać głos w dyskusjach bioetycznych i zabiegać o wolność sumienia. Nie możecie być jedynie wykonawcami woli chorych i waszych pracodawców – powiedział Papież.

Bycie lekarzem katolickim to szczególna forma ludzkiej solidarności i chrześcijańskiego świadectwa. We współczesnym świecie wymaga to jednak odwagi i zmagania się z trudnościami – mówił Franciszek podczas audiencji dla Międzynarodowej Federacji Stowarzyszeń Lekarzy Katolickich.

Papież zauważył, że wierność lekarzy katolickich wyraża się w ochronie ludzkiego życia, od poczęcia do naturalnej śmierci, w promowaniu jakości ludzkiej egzystencji, w poszanowaniu najsłabszych, a także w humanizacji i uspołecznianiu medycyny.

„Również medycyna i służba zdrowia nie zostały uchronione od wpływów technokratycznego paradygmatu kulturowego, kultu nieograniczonej mocy człowieka i praktycznego relatywizmu, w którym wszystko traci znaczenie, jeśli nie służy czyimś interesom – mówił Ojciec Święty. – W obliczu tej sytuacji macie potwierdzać centralne znaczenie chorego jako osoby i jego godności z niezbywalnymi prawami, w pierwszym rzędzie, prawem do życia. Trzeba przeciwstawić się tendencji, która deprecjonuje chorego człowieka, traktując go jak maszynę do naprawy, bez poszanowania zasad moralnych i wyzyskuje najsłabszych, odrzucając wszystko, co nie odpowiada ideologii wydajności i zysku. Obrona osobowego wymiaru chorego ma istotne znaczenie dla humanizacji medycyny, również w kontekście „ludzkiej ekologii”. Starajcie się angażować w waszych krajach i na szczeblu międzynarodowym, zabierając głos w środowisku specjalistycznym, a także w debatach dotyczących legislacji związanej z wrażliwymi tematami etycznymi, takimi jak przerywanie ciąży, koniec życia czy medycyna genetyczna”

Franciszek zaapelował też do lekarzy, by bronili wolności sumienia wszystkich pracowników służby zdrowia. „Jest niedopuszczalne, aby wasza praca została zredukowana do roli wykonawców woli chorego bądź wymogów systemu służby zdrowia, w którym jesteście zatrudnieni” – podkreślił Franciszek. W sposób szczególny zwrócił też uwagę na wielkie znaczenie jasnego i jednoznacznego świadectwa katolickiego lekarza.

kb/Radio Watykańskie

Święto UKSW w 37. rocznicę śmierci Prymasa Tysiąclecia

pon., 05/28/2018 - 14:59

Całe życie Prymasa Tysiąclecia było poświęcone Kościołowi i Polsce – mówił rektor UKSW ks. prof. dr hab. Stanisław Dziekoński podczas święta Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Jest ono obchodzone co roku w rocznicę śmierci Patrona Uczelni – 28 maja.

Tegoroczne święto UKSW rozpoczęło się w sobotę 26 maja 2018 r. widowiskiem muzyczno-poetyckim Wielcy ludzie Kościoła w służbie dla Niepodległej przygotowanym przez Międzynarodowe Centrum Dialogu Międzykulturowego i Międzyreligijnego UKSW. W niedzielę, 27 maja po Mszy św. w Kościele pw. Świętego Krzyża o godz. 9.00 modlono się pod pomnikiem Księdza Kardynała Stefana Wyszyńskiego o jego beatyfikację.

Główne uroczystości odbyły się 28 maja w auli im. Jana Pawła II, na kampusie uniwersyteckim przy ul. Dewajtis 5 w Warszawie. O godz. 11.00 miała miejsce uroczysta sesja z okazji Święta Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Podczas uroczystości wręczono odznaczenia państwowe i resortowe oraz dyplomy doktora habilitowanego. Miała też miejsce uroczystość promocji doktorów. Rektor UKSW przypomniał m.in. niedawno wydane zapiski Prymasa Tysiąclecia. Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego nazwał żywym pomnikiem kard. Wyszyńskiego.

W święcie Uniwersytetu wziął udział m.in. nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio, metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz, biskup warszawsko-praski Romuald Kamiński oraz sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski bp Artur G. Miziński i biskup pomocniczy warszawski Rafał Markowski.

Po uroczystościach zebrani wysłuchali koncertu patriotycznego w wykonaniu Chóru UKSW pod dyrekcją dr. hab. Michała Sławeckiego oraz wzięli udział w pikniku zorganizowanym na terenie kampusu uniwersyteckiego przy ul. Dewajtis 5.

Z okazji 37. rocznicy śmierci kard. Stefana Wyszyńskiego o godz. 19.00 zostanie odprawiona Msza św. w katedrze warszawskiej pod przewodnictwem kard. Kazimierza Nycza. O godz. 20.00 w kościele  seminaryjnym zaplanowano natomiast koncert muzyki sakralnej w wykonaniu Chóru UKSW pod dyrekcją dr. hab. Michała Sławeckiego.

BP KEP

Prostyn: The only Sanctuary of the Holy Trinity in Poland received yesterday Pope’s blessing

pon., 05/28/2018 - 10:40

During the diocesan celebrations in the Sanctuary of the Holy Trinity and St. Anna in Prostyn, the crown and nimbus blessed by Pope Francis were imposed on the miraculous statue of the Holy Trinity, called the Throne of Grace. The ceremony took place on May 27, at the end of the octave for the 500th anniversary of the apparitions of St. Anna in Prostyn.

On the occasion of the celebrations, Cardinal Pietro Parolin, Secretary of State of the Holy See sent special greetings with the apostolic blessing of Pope Francis: “Pope Francis eagerly joins in the current prayers that have been rising in this place for the glory of the Triune God for five hundred years, asking for an abundance of favors for your Diocese and all Poland”.

The Primate of Poland, Archbishop Wojciech Polak, thanked for the invitation to Prostyn, for being able to come to the Throne of Grace, “which God sets before us so generously. Throne of His Word, Throne of the Eucharist, Throne of Presence, to glorify Triune God, and to leave this place as the pilgrims who are strengthened in body and spirit”.

The Holy Mass was celebrated using the chalice offered to the Sanctuary by Pope John Paul II, which he had received on the occasion of the 50th anniversary of his priestly ordination. In this way, the Sanctuary in Prostyn is associated with three popes: St. John Paul II, Benedict XVI, who in 2012 raised the Sanctuary to the rank of the Basilica Minor, and Pope Francis, who blessed the ornaments on the statue of the Holy Trinity in 2016 at Jasna Góra.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

 

Kard. Grocholewski: miłość jest największą sprawiedliwością

ndz., 05/27/2018 - 23:08

Miłość jest największą sprawiedliwością – mówił kard. Zenon Grocholewski w homilii wygłoszonej na piekarskim wzgórzu nawiązując do tytułu, którym jest obdarzona Matka Boża w Piekarach. Dziś do Piekar pielgrzymowali mężczyźni i młodzieńcy.

Podczas pielgrzymki mężczyzn do Matki Bożej Piekarskiej Eucharystii na piekarskim wzgórzu przewodniczył kard. Zenon Grocholewski. Stwierdzając, że „miłość jest największą sprawiedliwością” przybliżył tajemnicę Trójcy Świętej oraz zastanawiał się nad znaczeniem tytułu Matki Bożej jako Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej.

Nawiązując do przeżywanej w Kościele Uroczystości Trójcy Przenajświętszej emerytowany prefekt Kongregacji Edukacji Katolickiej zwrócił uwagę, że „własnym rozumem nie bylibyśmy w stanie nigdy dojść do tego, że Bóg istnieje jako Trójca Święta. Pan Bóg jednak nam tę prawdę objawił”.

W homilii pytał o powody objawienia tej prawdy. – Po pierwsze Bóg chciał nas pouczyć, że w swej wewnętrznej naturze jest miłością: Ojciec miłuje Syna swego miłością odwieczną i nieskończoną, Syn miłuje Ojca taką samą miłością. Ta miłość jest tak wielka i wzajemna, że uosabia się w Duchu Świętym – mówił kaznodzieja.

Kard. Grocholewski stwierdził także, że Bóg po to objawia nam prawdę o Trójcy Świętej, „by uwypuklić swą miłość względem nas”.

Hierarcha zastanawiał się także nad tytułem, którym jest obdarzona Matka Boża w Piekarach Śląskich – Matka Sprawiedliwości i Miłości Społecznej. – Sprawiedliwym, w odniesieniu do człowieka, jest to czego chce Bóg. Ponieważ Bóg jest najwyższą Mądrością i najwyższą Miłością, nie może być nic bardziej słusznego, bardziej dobrego, bardziej dobroczynnego, a więc i bardziej sprawiedliwego dla człowieka jak to, co jest przedmiotem woli Bożej – mówił kard. Grocholewski.

Zwrócił uwagę, że przymiotnik „sprawiedliwy” już w Starym Testamencie jest przeciwieństwem przymiotnika „występny, grzeszny”. Odnosząc do życia refleksję nad Bożą sprawiedliwością zauważył, że „dla chrześcijanina rzeczą sprawiedliwą jest np. przebaczyć, wziąć na siebie krzyż, zaakceptować upokorzenie, poświęcić się dla kogoś”. – Innymi słowy jest rzeczą sprawiedliwą (…) dobrowolnie zrezygnować z jakiegoś swojego prawa w imię wyższych wartości jak to uczynił Chrystus – powiedział.

Przywołał także słowa św. Jana Pawła II, który cytując św. Tomasza powiedział, że miłosierdzie nie znosi sprawiedliwości, lecz jest pewnego rodzaju pełnią sprawiedliwości”. Odnosząc się natomiast do samego tytułu Matki Bożej zauważył, że jest on „wymownym wołaniem na nasze czasy”. – Bez autentycznej miłości nie będziemy w stanie realizować owocnego życia społecznego, należnej sprawiedliwości społecznej – dodał.

– Tylko miłość może uczynić sprawiedliwość naprawdę twórczą w perspektywie dobra społecznego, w perspektywie prawdziwego postępu ludzkości – mówił. Kończąc homilię zwrócił się z apelem, by „w naszym kraju nigdy nie oddzielane sprawiedliwości od miłości społecznej, by interpretowano pojęcie sprawiedliwości w świetle miłości, w świetle realizacji woli Bożej”.

Eucharystia na piekarskim wzgórzu jest centralnym punktem stanowej pielgrzymki mężczyzn i młodzieńców do Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej w Piekarach Śląskich. Kardynał Grocholewski po raz drugi uczestniczy w tej pielgrzymce.

ks.sk / Piekary Śląskie

Przewodniczący KEP: brak jedności człowieka z Bogiem burzy źródło komunii między nami

ndz., 05/27/2018 - 22:39
Jedność z Bogiem i między ludźmi są ze sobą zawsze ściśle powiązane. Gdzie burzy się jedność z Bogiem Ojcem, Synem i Duchem Świętym, tam burzy się także źródło komunii między nami, a gdzie nie żyje się jednością, gdzie nie żyje się komunią między braćmi, tam także komunia z Bogiem w Trójcy nie jest żywa ani prawdziwa – mówił abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w uroczystość Najświętszej Trójcy. Metropolita poznański przewodniczył Mszy św. na placu Wolności w Poznaniu na zakończenie Misji Talitha Kum w stolicy Wielkopolski.

Na placu Wolności w centrum miasta zgromadzili się ewangelizatorzy, wolontariusze oraz mieszkańcy Poznania.

W homilii przewodniczący KEP podjął refleksję nad znaczeniem prawdy o Trójcy Przenajświętszej dla naszego osobistego życia. Przypomniał, że tajemnica ta uczy nas przede wszystkim komunii, jedności, wspólnoty z Bogiem i ludźmi. Metropolita poznański zaznaczył, że „nie wystarczą zwykłe więzy społeczne, techniczne czy kulturalne”.

„Tu potrzeba znacznie głębszej – aniżeli wyłącznie ziemska – jedności. Potrzeba jedności, która jest owocem miłości Ojca, łaski Syna oraz daru jedności pochodzącego od Ducha Świętego” – przekonywał abp Gądecki.

Zauważył, że miłość, łaska i jedność to różne działania, które tworzą Kościół i czynią z Kościoła „lud zjednoczony jednością Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.

Przewodniczący KEP podkreślił, że tego rodzaju jedność jest zapowiedzią dóbr przyszłego świata.

„Jedność z Bogiem jest prawdziwie lekarstwem na samotność, która zagraża dzisiaj wszystkim. Jest cennym darem, który pozwala nam czuć się przygarniętymi i kochanymi przez Boga, w jedności Jego ludu, zgromadzonego w imię Trójcy; jest światłem, które pozwala jaśnieć Kościołowi jako znakowi wzniesionemu między narodami” – stwierdził metropolita poznański.

Zaznaczył, że w takim właśnie duchu była prowadzona w Poznaniu Misja Talitha Kum, czyli ewangelizacja uliczna w różnych punktach miasta, w której uczestniczyły wszystkie wspólnoty, ruchy i stowarzyszenia katolickie Poznania.

Przewodniczący KEP wskazał, że ich wspólnym marzeniem było to, by każdy mieszkaniec stolicy Wielkopolski poznał Jezusa Chrystusa i usłyszał, że Bóg go kocha.

„Ewangelizowali słowami, muzyką, sztuką, tańcem, ale też poprzez konkretne gesty miłości, bo pragną być rękoma, nogami, ustami, oczami Boga, który szuka każdego człowieka” – podkreślił abp Gądecki. Podziękował ewangelizatorom za „odważne, wymagające i piękne dzieło”.

Metropolita poznański odniósł się też do wyniku piątkowego referendum w Irlandii w sprawie uchylenia ósmej poprawki do konstytucji i liberalizacji przepisów aborcyjnych. Irlandczycy opowiedzieli się za zniesieniem konstytucyjnej ochrony życia nienarodzonych.

„Ten wynik dowodzi, że w Irlandii zwyciężyła kultura skrajnego egoizmu, w której nie liczy się drugi człowiek, liczy się tylko własna pomyślność, dobrobyt, kosztem praw innych ludzi. Tymczasem zło nie staje się dobrem tylko dlatego, że popiera je większość obywateli” – zaznaczył abp Gądecki.

Metropolita poznański przekonywał, że „negatywny przełom, jaki dokonał się w Irlandii, winien nas skłonić do jeszcze intensywniejszej obrony życia, aby życie było bardziej chronione, wspomagane i promowane”.

W dniach 21-27 maja po raz pierwszy w stolicy Wielkopolski odbywała się tzw. Misja Talitha Kum, czyli ewangelizacja uliczna. Jej nazwa odwołuje się do znanej sceny, w której Jezus: „Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: Talitha kum, to znaczy: Dziewczynko, mówię ci, wstań!” (Mk 5,41).

Wydarzenie w stolicy Wielkopolski zorganizowano z okazji 1050. rocznicy powstania poznańskiego biskupstwa.

Idea Misji Talitha Kum zrodziła się w Brazylii, w Sao Paulo, gdzie powstała wspólnota Przymierze Miłosierdzia, która jest koordynatorem misji. Charyzmatem wspólnoty jest przede wszystkim praca z ubogimi i ewangelizacja. Swoją tożsamość odnajduje w Słowie Życia: „Duch Pana Boga nade mną…” (Iz 61,1nn).

Podobne uliczne ewangelizacje odbyły się już w Szczecinie i Warszawie.

msz / Poznań

Publikujemy całą treść homilii:

Abp Stanisław Gądecki

Dar jedności [komunii] w Duchu Świętym.
Uroczystość Trójcy Przenajświętszej
(Poznań, Plac Wolności – 27.05.2018).

Już słońce wschodzi ogniste.
Ty, Jedność, Światło wieczyste.
W sercach naszych, Trójco Święta,
Rozlej miłość, niepojęta!


Dzisiaj przeżywamy w Kościele uroczystość Trójcy Przenajświętszej. Tajemnica Trójcy stanowi centrum wiary i życia chrześcijańskiego. Jest ona źródłem wszystkich innych tajemnic wiary oraz światłem, które je oświeca (KKK, 234). Jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów chrześcijaństwa.

  1. TEOLOGIA

a. trudności w zrozumieniu

Mimo iż jesteśmy świadomi tego, że jest to centralna prawda naszej wiary, to jednocześnie – gdy kiedykolwiek wypowiadamy się o niej – zawsze jesteśmy świadomi tego, że nasze poznanie trójcy jest ograniczone, podobnie jak ograniczonym jest nasz język, którym mówimy o Bogu. Ludzkie słowa pozostają nieadekwatne wobec tajemnicy Boga: „gdy wskazujemy na podobieństwo między Stwórcą i stworzeniem, to zawsze niepodobieństwo między nimi jest jeszcze większe” (KKK 43).

W tym momencie przypomina mi się dawna anegdota o dwóch mnichach, którzy – przez całe swoje życie zakonne – prowadzili uczone dyskusje na temat Trójcy Przenajświętszej. Po wielu latach doszli w końcu do jakieś wspólnej, zawiłej definicji, która – ich zdaniem – była rozwiązaniem owej tajemnicy. Czując zaś, że obaj zbliżają się do końca ich życia, zawarli między sobą umowę. Kto pierwszy umrze i osiągnie życie wieczne oraz pozna tajemnicę Trójcy Świętej, ten wyśle drugiemu krótki telegram zawierający tylko jedno słowo. Jeśli rzeczywistość będzie taka, jaką opisali swoją definicją, wówczas telegram będzie zawierał słowo: totaliter– to znaczy „dokładnie tak”. Jeśli zaś rzeczywistość okaże się inna, wówczas telegram będzie zawierał słowo: aliter – to znaczy „inaczej”. Gdy w końcu jeden z nich umarł, drugi otrzymał z nieba telegram z dwoma słowami: totaliter aliter, czyli „całkowicie inaczej”.

A jednak – mimo bezkresu tej prawdy i naszych własnych ograniczeń poznawczych – musimy szukać jakiegoś porównania, które pozwoliłoby nam na jakieś przybliżenie sobie tej prawdy. I właśnie tego rodzaju porównanie przekazuje nam św. Augustyn, który powiedział: podobnie jak źródła nie możemy nazwać rzeką, ani też rzeki nazwać źródłem, tak kropla ze źródła nie jest ani źródłem ani rzeką, chociaż w nich wszystkich jest ta sama woda. A chociaż źródło, rzeka i kropla są trzema różnymi rzeczami, to jednak woda w nich jest jedna i ta sama. Chociaż każda z Osób Trójcy Przenajświętszej działa na tylko sobie właściwy sposób (dzięki czemu Ojcu przypisujemy dzieło stworzenia, Synowi – dzieło odkupienia, a Duchowi – dzieło uświęcenia) to jednak w każdej z tych Osób działa jedna i ta sama najczystsza, nieskończona i wieczna miłość.

b. tajemnica objawiona

Tę tajemnicę Bóg sam zechciał nam objawić; uczynił to objawiając samego siebie działającego w Osobach Ojca, Syna i Ducha Świętego.

W Starym Testamencie objawił się jako Ojciec narodu wybranego a najbardziej znanym tego przykładem jest scena odwiedzin Abrahama przez trzech aniołów (Rdz 18,1-33), pięknie zilustrowana przez ikonę Rublowa. Patriarchę odwiedziło trzech aniołów, a on pokłonił się im jako jednemu Panu: „Trzech ujrzał, a jednemu oddał pokłon” (tres vidit et unum adoravit). Następnie – w Nowym Testamencie – Pan Bóg objawił się w Osobie Syna, Jezusa Chrystusa, zbawiciela świata. Wreszcie – po Wniebowstąpieniu – objawił się w Osobie Ducha Świętego, Pocieszyciela i Uświęciciela.

Teologiczną syntezą tego potrójnego Objawienia są znane słowa Grzegorza Cudotwórcy, pochodzące z III wieku po Chr.:

„Jeden jest Bóg,
Ojciec Słowa żywego,
osobowej Mądrości,
mowy i obrazu Przedwiecznego.

Jeden też Pan, jedyny z jedynego,
Bóg z Boga, odbicie i obraz Bóstwa,
Słowo działające,
Mądrość ogarniająca istotę wszystkich rzeczy,
Moc powołująca do bytu wszelkie stworzenie,
prawdziwy Syn prawdziwego Boga,
niezniszczalny z niezniszczalnego,
nieśmiertelny z nieśmiertelnego,
wieczny z wiecznego.

I jeden Duch Święty mający istnienie z Boga,
a który i przez Syna objawił się ludziom.
Doskonały obraz Syna doskonałego,
Życie i przyczyna życia,
Źródło święte, Świętość dająca uświęcenie. […]

Tak więc nigdy nie brakowało Ojcu Syna ani Synowi Ducha, ale zawsze ta sama Trójca nieodwracalna i niezmienna” (Grzegorz Cudotwórca, Wyznanie wiary).

Dla kogoś, kto wierzy – nie tylko historia zbawienia – ale również cały wszechświat mówi o Trójjedynym Bogu – mówił papież Benedykt XVI:  „Możemy to wyczuć w pewnej mierze, obserwując zarówno makrokosmos: naszą ziemię, planety, gwiazdy, galaktyki; jak też mikrokosmos: komórki, atomy, cząsteczki pierwsze. Wszystko, co istnieje, nosi w sobie w pewnym sensie ‘imię’ Trójcy Przenajświętszej, ponieważ cały byt, aż po najmniejsze cząsteczki, opiera się na związkach, które odzwierciedlają relacyjność Boga, ukazują stwórczą miłość. Wszystko pochodzi z miłości, dąży do miłości i porusza się pod wpływem miłości […] ‘W Nim bowiem […] żyjemy, poruszamy się i jesteśmy’ (Dz 17,28)” (Benedykt XVI, Mikro- i makrokosmos są obrazem Trójcy Świętej. Rozważanie przed modlitwą ‘Anioł Pański’ – 7.06.2009).

A jednak – pomimo Objawienia oraz dzieła stworzenia – tajemnicę Trójcy poznamy w pełni dopiero w świecie przyszłym: „Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz” (1Kor 13,12).

  1. I ŻYCIE

Jakie znaczenie ma prawda Trójcy Przenajświętszej dla naszego osobistego życia? Tajemnica ta uczy nas przede wszystkim komunii, jedności, wspólnoty z Bogiem i ludźmi.

Dla powstania takiej wspólnoty nie wystarczy jakakolwiek zbiorowość, zgromadzenie, społeczność pojmowana w sensie doczesnym (np. w tramwaju czy w więzieniu). Nie wystarczą zwykłe więzy społeczne, techniczne czy kulturalne. Trudno bowiem mówić o wspólnocie tam, gdzie każdy jest zajęty wyłącznie sobą, swoim życiem i swoimi sprawami.

Tu potrzeba znacznie głębszej – aniżeli wyłącznie ziemska – „jedności”. Potrzeba jedności, która jest  owocem miłości Ojca, łaski Syna oraz daru jedności pochodzącego od Ducha Świętego („Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!” – 2 Kor 13,13). Miłość, łaska i jedność (komunia) to różne działania, które tworzą Kościół i czynią z Kościoła „lud zjednoczony jednością Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (św. Cyprian, De Orat. Dom., 23). Tak właśnie  św. Łukasz pisuje życie pierwszych chrześcijan: „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wszyscy mieli wielką łaskę” (Dz 4,32-35). Pewien człowiek skomentował to słowami: „Patrzcie, jak ci chrześcijanie się miłują i jak jeden jest gotów umrzeć za drugiego” (Tertulian, Apologia 39).

Tego rodzaju jedność (komunia) jest zapowiedzią dóbr przyszłego świata. Ona pozwala nam wyjść z zamknięcia się w sobie i czyni nas uczestnikami miłości, która łączy nas z Bogiem, a tym samym i z braćmi. Jedność z Bogiem jest prawdziwie lekarstwem na samotność, która zagraża dzisiaj wszystkim. Jest cennym darem, który pozwala nam czuć się przygarniętymi i kochanymi przez Boga, w jedności Jego ludu, zgromadzonego w imię Trójcy; jest światłem, które pozwala jaśnieć Kościołowi jako znakowi wzniesionemu między narodami (por. Benedykt XVI, Kościół – komunia z Bogiem i braćmi. Katecheza – 29.03.2006).

W takim właśnie duchu była prowadzona w Poznaniu misja ewangelizacyjna pod nazwą Talitha kum, odwołująca się do znanej sceny w której Jezus: „Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: Talitha kum, to znaczy: Dziewczynko, mówię ci, wstań!” (Mk 5,41). Pomysł tego rodzaju misji zrodził się w Brazylii, w Sao Paulo, we wspólnocie Przymierze Miłosierdzia, które było koordynatorem ewangelizacji. W jedności z archidiecezją oraz wszystkimi wspólnotami, ruchami i stowarzyszeniami katolickimi naszego miasta, każda wspólnota zgodnie ze swoim charyzmatem – z okazji 1050. rocznicy powstania poznańskiego biskupstwa – przeprowadziła ewangelizację miasta Poznania w dniach 21-27 maja. Ich wspólnym marzeniem jest to, by każdy mieszkaniec Poznania poznał Jezusa Chrystusa! W tym miejscu pragnę wyrazić moje serdeczne podziękowanie wszystkim członkom wspólnoty Przymierze Miłosierdzia, klerykom, wszystkim innym wspólnotom ewangelizacyjnym, woluntariuszom i uczestnikom misji Talitha kum. Jej promotorzy byli obecni w różnych miejscach, aby na wiele sposobów przekazywać mieszkańcom stolicy Wielkopolski, że Bóg ich kocha! Ewangelizowali słowami, muzyką, sztuką, tańcem, ale też poprzez konkretne gesty miłości, bo pragną być rękoma, nogami, ustami, oczami Boga, który szuka każdego człowieka. Za to odważne, wymagające i piękne dzieło wrażam wam moją i mieszkańców miasta Poznania wdzięczność.

Jedność z Bogiem i między ludźmi są ze sobą zawsze ściśle powiązane. Gdzie burzy się jedność z Bogiem (Ojcem, Synem i Duchem Świętym), tam burzy się także źródło komunii między nami, a gdzie nie żyje się jednością, gdzie nie żyje się komunią między braćmi, tam także komunia z Bogiem w Trójcy nie jest żywa ani prawdziwa.

Oczywistym przekreśleniem tej jedności z Bogiem i ludźmi jest wynik piątkowego referendum w Irlandii. W referendum – zdecydowaną większością głosów – Irlandczycy opowiedzieli się za zniesieniem konstytucyjnej ochrony życia nienarodzonych. Ten wynik dowodzi, że w Irlandii zwyciężyła kultura skrajnego egoizmu, w której nie liczy się drugi człowiek, liczy się tylko własna pomyślność, dobrobyt, kosztem praw innych ludzi. Tymczasem zło nie staje się dobrem tylko dlatego, że popiera je większość obywateli. Negatywny przełom, jaki dokonał się w Irlandii winien nas skłonić do jeszcze intensywniejszej obrony życia, aby życie było bardziej chronione, wspomagane i promowane.

ZAKOŃCZENIE

Na koniec módlmy się słowami Marii Konopnickiej o to, by w naszej archidiecezji i w całej naszej Ojczyźnie wzrastał Kościół, czyli „lud zjednoczony jednością Ojca i Syna, i Ducha Świętego”:

W Mądrość Przedwieczną, która światy tworzy,
Słońce zapala, sieje blaski zorzy,
Morza napełnia i gwiazd drogi strzeże,
W Boga i Ojca wszechistnienie wierzę,
W Boga i Ojca wszechistnienie wierzę.

W miłość najwyższą, co wzgardziła niebem,
Z ludźmi się dzieląc gorzkim życia chlebem;
W miłość, co Krew swą dała nam w ofierze,
W Zbawcę ludzkości, w Krzyż Chrystusa wierzę,
W Zbawcę ludzkości, w Krzyż Chrystusa wierzę.

W serc czystych Twórcę i Pocieszyciela,
W Światło, co wieki i ludzi obdziela.
W Boga z człowiekiem wieczyste przymierze,
W Ducha Świętego, w Świętą Trójcę wierzę,
W Ducha Świętego, w Świętą Trójcę wierzę.

(Maria Konopnicka, Mądrosć przedwieczna)

Prostyń: Prymas Polski nałożył koronę i nimb na statuę Trójcy Przenajświętszej

ndz., 05/27/2018 - 15:17

Podczas uroczystości diecezjalnych w Sanktuarium Trójcy Przenajświętszej i św. Anny w Prostyni, korona i nimb pobłogosławione przez papieża Franciszka zostały nałożone na statuę Trójcy Przenajświętszej. Uroczystość miała miejsce 27 maja, na zakończenie oktawy z okazji 500-lecia objawień św. Anny w Prostyni.

Bp Antoni Dydycz z Drohiczyna podkreślił w homilii istotę wzywania Ducha Świętego, który porządkuje bezład i pustkowie: „Ojcze, udziel nam światła, daj nam moc Ducha Świętego. Niech rozjaśnia nasze umysły, niech oświeca nasze serca, nich oczyszcza nasze sumienia. A tylko wtedy to nasze szczere pragnienie, aby pod przewodnictwem Pasterzy, Duchowieństwa, Parafian i Pielgrzymów podziękować jak najserdeczniej Tobie, Trójco Przenajświętsza, za obecność wśród nas w czasach pokoju i wojen, klęsk żywiołowych i wszelkich zamieszek. Co więcej, Twoja obecność jest dla nas światłem i drogowskazem, a przede wszystkim nieustającym Miłosierdziem, wypraszanym przez naszą Królową i św. Annę – Jej Matkę”.

Prymas Polski, abp Wojciech Polak podziękował za zaproszenie do Prostyni, za to, że mógł przybyć do Tronu Łaski, „który Bóg przed nami tak hojnie rozstawia. Tron Jego Słowa, Tron Eucharystii, Tron Obecności, by uwielbić Boga w Trójcy Jedynego i by odejść stąd tak jak odchodzą pielgrzymi umocnieni na ciele i na duchu”.

Mszę Świętą sprawowano używając kielicha podarowanego przez papieża Jana Pawła II, który otrzymał z okazji 50-lecia święceń kapłańskich. W ten sposób Sanktuarium w Prostyni związane jest z trzema papieżami: św. Janem Pawłem II, Benedyktem XVI, który w 2012 roku podniósł Sanktuarium do rangi Bazyliki Mniejszej, i papieżem Franciszkiem, który pobłogosławił ornamenty na statuę Trójcy Przenajświętszej w 2016 roku na Jasnej Górze.

Na zakończenie uroczystości odbyła się koronacja pielgrzymów koroną św. Anny, w której umieszczono wianki pozostawione z objawień w roku. Wówczas to św. Anna ukazała się Małgorzacie, żonie Błażeja. Święta poleciła, aby wybudowano kościół pw. Trójcy Przenajświętszej oraz kaplicę pw. św. Anny w miejscu jej objawienia. Od tego czasu miejsce to słynie cudami i łaskami. W prostyńskim sanktuarium od około 500 lat otaczana jest czcią wiernych statua Trójcy Przenajświętszej w formie Tronu Łaski.

Z okazji dzisiejszych uroczystości specjalne pozdrowienia z błogosławieństwem apostolskim papieża Franciszka przysłał kard. Pietro Parolin, Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej: „Papież Franciszek chętnie włącza się w nurt modlitw, jakie od pięciuset lat wznoszą się w tym miejscu na chwałę Trójjedynego Boga, wypraszając obfitość łask dla Waszej Diecezji i całej Polski”.  

W uroczystościach wzięli również udział abp Tadeusz Wojda, metropolita białostocki, abp senior białostocki Edward Ozorowski, bp Tadeusz Bronakowski z Łomży, bp Tadeusz Pikus – biskup drohiczyński, bp Piotr Sawczuk z Siedlec. 

Z okazji zakończenia oktawy 500-lecia objawień św. Anny w Prostyni ukazała się nowa książka pt. „Prostyń. Objawienia św. Anny”.

BP KEP

DOKUMENTACJA

Papież Franciszek, poinformowany o uroczystości nałożenia wotywnych ornamentów na statuę Najświętszej Trójcy w Bazylice Mniejszej w Prostyni, jednoczy się duchowo z Waszą Ekscelencją, Księdzem Arcybiskupem Prymasem Polski, Duchowieństwem i Wiernymi.

Chętnie włącza się w nurt modlitw, jakie od pięciuset lat wznoszą się w tym miejscu na chwałę Trójjedynego Boga, wypraszając obfitość łask dla Waszej Diecezji i całej Polski.

Prosząc o modlitwę również w intencji jego osoby i jego posługi Kościołowi, Ojciec Święty z serca udziela wszystkim Apostolskiego Błogosławieństwa.

Watykan, 25 maja 2018 roku

Łącząc się w modlitwie z Ojcem Świętym, także z mojej strony przekazuję wyrazy pamięci i jedności z Księdzem Biskupem i ze wszystkimi wiernymi.

Kard. Pietro Parolin, Sekretarz Stanu

Prostyń: Jedyne w Polsce Sanktuarium Trójcy Przenajświętszej

ndz., 05/27/2018 - 06:00

Sanktuarium w Prostyni jest jedynym w Polsce Sanktuarium Trójcy Przenajświętszej, jak wynika z kwerendy przeprowadzonej we wszystkich diecezjach w Polsce. W tym roku uroczystości odpustowe połączone są z nałożeniem ozdób pobłogosławionych przez papieża Franciszka w postaci korony i nimbu na statuę Trójcy Przenajświętszej przez Prymasa Polski, abp. Wojciecha Polaka. Uroczystość ma miejsce na zakończenie oktawy z okazji 500-lecia objawień św. Anny w Prostyni.

Sanktuarium Trójcy Przenajświętszej i św. Anny jest jednym z najstarszych sanktuariów w Polsce. Liczy ponad 500 lat. Dokumenty archiwalne podają, że w 1510 roku w Prostyni św. Anna objawiła się Małgorzacie, żonie Błażeja. Święta poleciła, aby wybudowano kościół pw. Trójcy Przenajświętszej oraz kaplicę pw. św. Anny w miejscu jej objawienia. W prostyńskim sanktuarium od około 500 lat otaczana jest czcią wiernych statua Trójcy Przenajświętszej w formie Tronu Łaski. Przedstawia ona Boga Ojca siedzącego na tronie, który trzyma ciało ukrzyżowanego Syna, a nad krzyżem znajduje się symbol Ducha Świętego – gołębica.

Od momentu objawień św. Anny do Prostyni zaczęli napływać pielgrzymi. Pośród nich była również królowa Bona Sforza. Wierni zaczęli doznawać cudownych uzdrowień. W archiwum parafialnym znajduje się Księga cudów, która podaje ponad sto przypadków uzdrowień i łask w pierwszych ośmiu latach po objawieniach św. Anny. Do Prostyni przybywają pielgrzymi z całej Polski, którzy dają świadectwo otrzymanych łask.

Sanktuarium w Prostyni jest związane z trzema papieżami. Św. Jan Paweł II w 2004 r. podarował sanktuarium kielich mszalny, który otrzymał z okazji 50-lecia swoich święceń kapłańskich. Papież Benedykt XVI w 2012 r. podniósł kościół w Prostyni do godności bazyliki mniejszej, a papież Franciszek w 2016 r. na Jasnej Górze poświęcił ozdoby w formie korony i nimbu na statuę Trójcy Przenajświętszej.

Prostyń związana jest również z Prymasem Tysiąclecia. Rodzice kard. Stefana Wyszyńskiego zawarli związek małżeński w prostyńskim kościele, gdzie jego ojciec był organistą. Obecny kościół Trójcy Przenajświętszej został wzniesiony według przedwojennego projektu Świątyni Opatrzności Bożej prof. Bohdana Pniewskiego.

Udział w uroczystościach w Prostyni zapowiedzieli m.in. abp Tadeusz Wojda, metropolita białostocki, bp Tadeusz Bronakowski z Łomży, Bp Piotr Sawczuk z Siedlec, bp Antoni Dydycz z Drohiczyna, który wygłosi kazanie.

BP KEP

 

 

Abp Paglia: wynik irlandzkiego referendum to owoc hiper-indywidualizmu

sob., 05/26/2018 - 23:12
Konieczne jest przeciwdziałanie kulturze hiper-indywidualizmu, prowadzącej do myślenia jedynie o korzyściach indywidualnych, za które niekiedy płaci się wysoką cenę – tak skomentował wyniki referendum w Irlandii abp Vincenzo Paglia. Prezes Papieskiej Akademii Pro Vita w wypowiedzi dla Radia Watykańskiego odniósł się do faktu, że 68 proc. uczestników opowiedziało się za depenalizacją aborcji. Jak zaznaczył, powinno to nas jeszcze bardziej pobudzać nie tylko do obrony życia, ale także jego promowania.

Abp Paglia zaznaczył, że wynik irlandzkiego referendum nie może być dla nikogo powodem do świętowania, bo zawsze odbieranie życia jest dramatem, a zwłaszcza gdy chodzi o istnienie niewinnej istoty ludzkiej, uśmiercanej przed urodzeniem. Przypomniał słowa bł. Óscara Arnulfo Romero, który przypominał, że Sobór Watykański II wzywa wszystkich, by byli męczennikami, to znaczy by dawali życie, a nie je zabierali. Podał przykład matki, która przyjmuje w swym łonie dziecko, rodzi je, troszczy się o nie. Ta matka jest męczennicą, bo oddaje życie. „A dzisiaj, w świecie, gdzie jakże łatwo dopomaga się brudnemu dziełu śmierci. Wolałbym radować się za każdym razem, gdy ludzkie jest bronione, wspierane i promowane. Tego rzeczywiście potrzebuje cały świat” – stwierdził prezes Akademii Pro Vita.

Abp Paglia wskazał, że przyczyną takiego wyniku irlandzkiego referendum jest postawa indywidualizmu, która zaciemnia i pobudza do zapomnienia o prawach wszystkich ludzi, w tym tych, którzy powinni się urodzić. Dlatego trzeba wspierać tych, którzy stoją w obliczu pokusy targnięcia się na życie swoich nienarodzonych dzieci i odwieść ich od tak dramatycznych kroków. Konieczne jest także umocnienie praw wszystkich, zwłaszcza osób najsłabszych. Nikogo nie można porzucać. „Jest to kultura, która musi być promowana przeciwko temu, co nazwałbym «hiper-indywidualizmem», prowadzącym do myślenia jedynie o korzyściach indywidualnych, za które niekiedy płaci się wysoką cenę” – powiedział włoski hierarcha kurialny.

Abp Paglia zauważył, że dramat współczesności polega na tym, że mamy do czynienia z kulturą, która na drugi plan spycha prawo do życia, a na plan pierwszy wysuwa tych, którzy chcą wyeliminować drugiego, by ocalić samych siebie. „Dlatego konieczne jest, aby zdecydowanie wspierać obronę, towarzyszenie i promocję życia ludzkiego w każdym jego momencie” – stwierdził prezes Papieskiej Akademii Pro Vita.

st (KAI) / Watykan

Watykan w WHO: stanowcze nie dla praktyk aborcyjnych

sob., 05/26/2018 - 22:46
Przedstawiciel Stolicy Apostolskiej zabrał głos na zebraniu Światowej Organizacji Zdrowia. Sprzeciwił się oenzetowskiej polityce aborcyjnej i przewrotnemu prezentowaniu aborcji jako elementu zdrowia reprodukcyjnego.

Stolica Apostolska nie popiera żadnych form legislacyjnych uznających prawnie aborcję, dlatego też stanowczo sprzeciwia się każdej próbie promowania przez ONZ lub jej agencje narodowych praw, które pozwalają odebrać życie nienarodzonemu dziecku. To słowa abp. Ivana Jurkoviča na 71. spotkaniu Światowej Organizacji Zdrowia.

Stały Obserwator Stolicy Apostolskiej przy ONZ w Genewie podkreślił, że Watykan nie uznaje usług aborcyjnych za jeden z aspektów zdrowia reprodukcyjnego. Ponadto nie może zaakceptować sprzecznego wewnętrznie stwierdzenia, że promocja tzw. bezpiecznej aborcji to obrona praw człowieka w stosunku do kobiet i dziewcząt, kiedy w istocie odbiera się nienarodzonemu dziecku jego najbardziej podstawowe prawo, jakim jest prawo do życia.

Wielkie obawy budzi – mówił abp Jurkovič – próba utworzenia wolnego dostępu do bazy danych systemów aborcyjnych na świecie, który rzekomo miałby pomóc w rozwoju krajów i ochronie kobiet.

vaticannews.va / Genewa

Abp Gądecki: kapłan całym swoim życiem, ma być przykładem ewangelicznego radykalizmu

sob., 05/26/2018 - 17:22

„Bądźcie wy tedy doskonali, jako i Ojciec wasz niebieski doskonały jest” (Mt 5,48). Z tej racji każdy kapłan jest zobowiązany do zdobywania doskonałości, ponieważ został w nowy sposób poświęcony Bogu przez sakrament kapłaństwa. Działając w imieniu i w zastępstwie samego Chrystusa, prezbiter jest obdarzony szczególną łaską, aby mógł skuteczniej dążyć do doskonałości Tego, którego reprezentuje. (…). Tak więc kapłan całym swoim „życiem”, ma być szczególnym przykładem „ewangelicznego radykalizmu” (por. Pastores dabo vobis, 20). – zachęcał neoprezbiterów abp Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański w homilii podczas święceń kapłańskich w Katedrze Poznańskiej 26.05.2018 r.

Publikujemy pełną treść homilii:

Abp Stanisław Gądecki

Rola Ducha Świętego w życiu kapłana.

Święcenia kapłańskie, Katedra Poznańska, 26.05.2018

Ich Ekscelencje, Księża Biskupi, Prześwietna Kapituło Katedralna i inne Kapituły Archidiecezji, Księże Dziekanie, Prodziekani i Profesorowie Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Adama Mickiewicza, Księże Rektorze Arcybiskupiego Seminarium Duchownego wraz z Moderatorami i Ojcami Duchownymi, Umiłowani Współbracia w kapłaństwie, a w szczególności Proboszczowie parafii pochodzenia diakonów, Osoby Życia Konsekrowanego,  Szanowni Rodzice, Rodzeństwo, Krewni i Przyjaciele tych, którzy mają przyjąć święcenia prezbiteratu, Ukochani w Chrystusie, Bracia i Siostry!

Dzień święceń kapłańskim jest dniem wielkiej radości. Raduje się Kościół, biskupi i kapłani, weselą się przełożeni seminaryjni, cieszą się rodzice, krewni i przyjaciele święconych a nade wszystko uszczęśliwieni są nowo święceni kapłani.

To radosne dla licznych osób wydarzenie przypada w szczególnym czasie (w 1050. rocznicę ustanowienia pierwszej polskiej diecezji w Poznaniu; w 100-lecie odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę; w ogólnopolskim roku duszpasterskim poświęconym Duchowi Świętemu). W tych okolicznościach należy podjąć refleksję na temat roli Ducha Świętego w życiu kapłana.

1.         Duch w dziele stworzenia

Na początku trzeba nam zauważyć, że Duch Święty jest nieustannym towarzyszem nie tylko jakiegoś jej wybranego fragmentu, ale całej historii zbawienia. Od momentu stworzenia świata Duch ten nieustannie towarzyszy jej dziejom. Odkąd „ziemia była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią wód, a Duch Boży  (ruah Elohim) unosił się nad wodami” (Rdz 1,2). Odkąd w ciemnościach, nad otchłanią wzburzonych wód, panował porywisty wiatr, wicher, huragan, sztorm (w języku hebrajskim „wiatr” i „duch” są określane jednym i tym samym terminem ruah). U początku ludzkich dziejów: „Nad tą ciemną, bezładną masą unosił się, niby ptak nad gniazdem – („Jak orzeł, co gniazdo swoje ożywia,
nad pisklętami swoimi krąży, rozwija swe skrzydła i bierze je, na sobie samym je nosi” – Pwt 32,11) – ożywczy duch Boży, budząc uśpione w niej siły do ruchu i rozwoju” (Tora, tłum. Izaak Cylkow, Kraków 2006, 2).

Ale Duch Święty nie tylko towarzyszył stworzeniu świata, On był również obecny przy akcie stworzenia człowieka: „Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żyjącą” (Rdz 2,7) i w ten sposób ludzie – chcą czy nie chcą – są związani z Bogiem, otrzymali Jego tchnienie, są zanurzeni w Jego oddechu. My nie tylko zostaliśmy stworzeni dzięki działaniu Ducha Bożego, my jesteśmy również podtrzymywani w istnieniu dzięki temu samemu Duchowi: „Gdy skryjesz swe oblicze, wpadają w niepokój; gdy im oddech odbierasz, marnieją i powracają do swojego prochu. Stwarzasz je, gdy ślesz swego Ducha i odnawiasz oblicze ziemi” – powie psalmista (Ps 104,29-30).

2.         Duch w przywódcach Izraela

Przez Ducha Bożego zostali powołani do swoich zadań wielcy przywódcy izraelscy, sędziowie (Sdz 3,10; 6,34; 11,29; 1 Sam 11,6), królowie (1 Sam 10,1; 16,13), a nawet sam Mesjasz (Iz 11,2). Wspomina o tym prorok Izajasz wiążące ściśle osobę Mesjasza z ze szczególnym wpływem Ducha Bożego:

„I wyrośnie różdżka z pnia Jessego (…) odrośl z jego korzeni.
I spocznie w niej Duch Pański,
duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa,
duch wiedzy i bojaźni Pańskiej.
Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej” (Iz 11,1-3).

Mesjasz będzie Władcą namaszczonym przez samego Boga. Będzie Pomazańcem posiadającym pełnię Ducha Bożego. Będzie on pośredniczył w udzielaniu tego Ducha ludowi Izraela, wszystkim narodom, całej ludzkości (Iz 53,5-6.8).

3. Duch Pański w Jezusie

Nowy Testament odniesie izajaszowe proroctwa mesjańskie do osoby Jezusa. Dzięki tajemniczemu działaniu Ducha Syn Boży poczyna się w łonie Maryi Dziewicy (por. Łk 1, 35) i staje się człowiekiem. Ten sam Duch – zstępując na Jezusa w postaci cielesnej niby gołębica w chwili chrztu w Jordanie – objawia Go jako Syna Ojca (por. Łk 3,21-22), a zaraz potem wyprowadza Go na pustynię (por. Łk 4,1). Po zwycięskim odrzuceniu pokus, Jezus rozpoczyna swą misję „w mocy Ducha” (Łk 4,14). W Nim rozraduje się i będzie wysławiał Ojca za zamysł Jego dobroci (Łk 10,21). Z Nim będzie wyrzucał złe duchy (Mt 12,28; Łk 11,20). W bolesnej godzinie krzyża złoży w ofierze samego siebie „przez Ducha wiecznego” (Hbr 9,14). Za Jego też sprawą zostanie potem wskrzeszony (Rz 8,11) i ustanowiony „pełnym mocy Synem Bożym (Rz 1,4); (por. Jan Paweł II, List do kapłanów na Wielki Czwartek 1998 r.)

Już podczas swej publicznej działalności Jezus nadaje Piotrowi i Dwunastu szczególną władzę zarówno wobec przyszłej wspólnoty, jak i w perspektywie ewangelizacji wszystkich narodów. Aby mogli wypełnić tę misję, Jezus nadaje Apostołom tę samą mesjańską władzę, która pochodzi od Ojca, a która Mu została w pełni dana i w pełni się objawi dopiero w zmartwychwstaniu (Mt 28,18-20).

Kiedy zaś dopełniło się dzieło, którego wykonanie Bóg Ojciec powierzył Synowi Bożemu na ziemi, w dniu Zielonych Świat został zesłany Duch Święty, aby ustawicznie uświęcał Kościół. Stąd – wieczorem w dniu Paschy – zmartwychwstały Jezus powie do Apostołów zgromadzonych w Wieczerniku: „Weźmijcie Ducha Świętego!” (J 20,22), po czym powierzy im troskę o zbawienie braci, posyłając ich na drogi całego świata: „Idźcie […] i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,19-20).

To, co najpierw zostało dokonane w ukryciu Wieczernika „przy drzwiach zamkniętych”, to z kolei, w dniu Pięćdziesiątnicy, zostanie objawione na zewnątrz, wobec ludzi. Drzwi Wieczernika otworzą się i apostołowie wyjdą do mieszkańców i pielgrzymów zgromadzonych w Jerozolimie z okazji święta, aby – w mocy Ducha Świętego – dać świadectwo o Chrystusie.

4. Duch w kapłanach Nowego Przymierza

a. Z czasem, ustanowieni przez Pana apostołowie – świadomi potrzeby postępu ewangelizacji – powołali do współpracy z sobą innych ludzi jako biskupów, prezbiterów i  diakonów, aby wypełnić polecenie zmartwychwstałego Pana, który ich posłał do wszystkich ludzi, po wszystkie czasy. Gest nałożenia rąk, przekazujący dar Ducha, powoływał nowych ludzi i uzdalniał ich do kontynuowania tej samej posługi nauczania, jednania i troski o owczarnię Bożą. Ludzie ci pamiętali o tym, że to nie oni założyli Kościół, że Kościół nie jest ich własnością, że nie mają oni prawa wymyślać go na nowo. Kościół należy tylko do Chrystusa (abp Chaput).

Raz otrzymawszy namaszczenie Duchem Świętym, nie zapominali oni o tym, że jedynie Chrystus jest prawdziwym kapłanem, a inni ludzie są tylko Jego sługami (KKK, 1545). A chociaż jedyne kapłaństwo Chrystusa uobecnia się przez kapłaństwo służebne, to jednak w niczym nie pomniejsza to jedyności kapłaństwa Chrystusa. Czego Chrystus dokonał w swoich uczniach wieczorem w dniu Paschy – przekazując im Ducha Świętego i ustanawiając ich kontynuatorami swojej misji w świecie (J 20,21-23) – to ponawia się także dzisiaj pośród tych, którzy – w dniu święceń kapłańskich – otrzymują szczególne wylanie Ducha Bożego, stając się skutecznym znakiem Jego ciągłej i wiecznej obecności w Kościele. Przez wyświęconych kapłanów Chrystus przedłuża swoją obecność i pośrednictwo w ten sposób, że kiedy kapłan przepowiada, celebruje sakramenty czy przewodzi braciom w miłości, to Chrystus – poprzez jego posługę – dalej przepowiada, uświęca i prowadzi swój Kościół. Kapłan nie jest więc  pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi, lecz tylko sługą Chrystusa, który pozostaje na wieki jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi (O. A. Vanhoye, Nowość kapłaństwa Chrystusa). Władza, której sakrament udziela prezbiterowi – aby nauczał, uświęcał i zarządzał ludem Bożym „in persona Christi capitis” – ma na celu jedynie głoszenie zbawienia dokonanego przez Chrystusa. To jest prawdziwa wielkość a zarazem  prawdziwa odpowiedzialność kapłana.

b. Wszyscy prezbiterzy z kolei – w geście nałożenia rąk – otrzymali szczególne wylanie Ducha Świętego Pocieszyciela, którego: „Przybycie Jego jest łagodne i pełne dobroci; pełna słodyczy jest Jego wonność, a Jego jarzmo jest nader lekkie. Jego nadejście poprzedzają promienie światłości i wiedzy. Przybywa On jako braterski opiekun naszego wnętrza, by zbawiać, uzdrawiać, pouczać i upominać, wzmacniać i pocieszać, oświecać umysł, najpierw tego, kto Go przyjmuje, a poprzez niego oświecać także innych” (św. Cyryl Jerozolimski, Katecheza 16 O Duchu Świętym 1,11-12.16).

Podstawowym darem tego Ducha Pańskiego jest łaska uświęcająca (gratia gratum faciens), wraz z którą otrzymujemy cnoty teologalne: wiarę, nadzieję i miłość oraz wszystkie cnoty wlane (virtutes infusae), które usprawniają nas do działania w Duchu Bożym (Rz 8,14)..

Oprócz łaski uświęcającej, do nadprzyrodzonego wyposażenia duszy należą także dary Ducha Świętego. Św. Grzegorz Wielki w ten sposób kreśli nadprzyrodzony proces, jaki Duch wzbudza w ludzkiej duszy: „Przez bojaźń wzrastamy bowiem ku pobożności, od pobożności zaś ku wiedzy, dzięki wiedzy zyskujemy męstwo, a dzięki męstwu radę, z pomocą rady zdobywamy rozum, z pomocą zaś rozumu mądrość — i tak, dzięki siedmiorakiej łasce Ducha, u szczytu tej drogi otwiera się przed nami brama życia w niebie” (Hom. in Ezech., II,7,7).

Skoro Duch Święty prowadzi każdego ochrzczonego – uczył św. Jan Paweł II – to z pewnością szczególną troską otacza tych, którzy zostali obdarzeni sakramentem kapłaństwa, aby mogli należycie spełniać swoją trudną posługę. I tak, przez dar mądrości Duch Święty uczy kapłana patrzeć na wszystko w świetle Ewangelii i pomaga mu dostrzegać we własnym życiu i w doświadczeniach Kościoła tajemniczy zamysł miłości Ojca. Przez dar rozumu pomaga mu głębiej wniknąć w prawdy objawione i przynagla go, by z mocą i przekonaniem głosił radosną nowinę zbawienia. Przez dar rady Duch oświeca sługę Chrystusa, aby umiał kierować swoim działaniem wedle zamysłów Opatrzności, nie zważając na osąd świata. Przez dar męstwa wspiera go w trudnościach, jakie niesie jego posługa, i udziela mu odwagi (parresia), niezbędnej do głoszenia Ewangelii. Przez dar wiedzy uzdalnia go do zrozumienia i akceptacji tajemniczego niekiedy splotu przyczyn wtórnych z pierwszą Przyczyną wydarzeń dokonujących się we wszechświecie. Przez dar pobożności ożywia w nim więź wewnętrznej komunii z Bogiem oraz ufne zawierzenie Jego Opatrzności. Wreszcie przez dar bojaźni Bożej Duch utrwala w kapłanie świadomość jego ludzkiej ułomności oraz nieodzownej roli łaski Bożej, przypominając mu, że „nic nie znaczy ten, który sieje, ani ten, który podlewa, tylko Ten, który daje wzrost, czyli Bóg” (1 Kor 3,7); (por. Jan Paweł II, List do kapłanów na Wielki Czwartek 1998 r.).

Tę prawdę o kapłanie – która wyłania się ze Słowa Bożego, z samej Osoby Jezusa Chrystusa jak również z Jego zamysłu ustanowienia Kościoła – tak wyśpiewuje prefacja Mszy św. krzyżma: „Ty przez namaszczenie Duchem Świętym ustanowiłeś Twojego Jednorodzonego Syna Kapłanem Nowego i Wiecznego Przymierza i postanowiłeś, że Jego jedyne kapłaństwo będzie trwało w Kościele. Chrystus nie tylko obdarzył cały lud odkupiony królewskim kapłaństwem, lecz w swojej miłości dla braci wybiera ludzi, którzy przez święcenia otrzymują udział w Jego kapłańskiej służbie. W Jego imieniu odnawiają oni Ofiarę, przez którą odkupił ludzi, i przygotowują dla Twoich dzieci ucztę paschalną. Otaczają oni miłością Twój lud święty, karmią go słowem i umacniają sakramentami. Poświęcając swoje życie dla Ciebie i dla zbawienia braci, starają się upodobnić do Chrystusa i składa ą Tobie świadectwo wiary i miłości”.

d. Tak więc, wszyscy kapłani są powołani nie tylko do ukazywanie Chrystusa powierzonej im owczarni, ale ponadto do ukazywania Go w sposób przejrzysty: „Starszych więc (prezbiterów), którzy są wśród was, proszę, ja również starszy (prezbiter), a przy tym świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, jak Bóg chce; nie ze względu na niegodziwe zyski, ale z oddaniem; i nie jak ci, którzy ciemiężą gminy, ale jako żywe przykłady dla stada. Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały” (1 P 5,1-4). „Niechaj nikt nie lekceważy twego młodego wieku, lecz wzorem bądź dla wiernych w mowie, w obejściu, w miłości, w wierze, w czystości! Do czasu, aż przyjdę, przykładaj się do czytania, zachęcania, nauki. Nie zaniedbuj w sobie charyzmatu, który został ci dany za sprawą proroctwa i przez włożenie rąk kolegium prezbiterów” (1Tm 4,12-14). „Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5,16).

„Bądźcie wy tedy doskonali, jako i Ojciec wasz niebieski doskonały jest” (Mt 5,48). Z tej racji każdy kapłan jest zobowiązany do zdobywania doskonałości, ponieważ został w nowy sposób poświęcony Bogu przez sakrament kapłaństwa. Działając w imieniu i w zastępstwie samego Chrystusa, prezbiter jest obdarzony szczególną łaską, aby mógł skuteczniej dążyć do doskonałości Tego, którego reprezentuje. Po to, aby ludzka słabość ciała była uleczona świętością Chrystusa, który stał się dla nas Najwyższym Kapłanem, „świętym, niewinnym, niepokalanym, odłączonym od grzeszników” (Hbr 7,26). Tak więc kapłan całym swoim „życiem”, ma być szczególnym przykładem „ewangelicznego radykalizmu” (por. Pastores dabo vobis, 20).

ZAKOŃCZENIE

Aby to rzeczywiście się dokonało, prośmy Świętego Ducha Bożego:

Duchu Święty, Duchu Mądrości, prowadź kapłanów;
Duchu Święty, Duchu Światłości, oświecaj kapłanów;
Duchu Święty, Duchu Czystości, uświęcaj kapłanów;
Duchu Święty, Duchu Mocy, wspieraj kapłanów;
Duchu Święty, Duchu Boży spraw, by kapłani ożywieni i umocnieni Twoją łaską, nieśli słowo prawdy
i błogosławieństwo pokoju na cały świat! Amen.

Strony