Konferencja Episkopatu Polski

Subskrybuj Kanał Konferencja Episkopatu Polski
Konferencja Episkopatu Polski
Zaktualizowano: 23 minuty 25 sekund temu

Warszawa: konferencja Caritas Polska przed szczytem ONZ o ekologii

pt., 06/22/2018 - 18:21
Czym różni się chrześcijańska „ekologia integralna” od tego, co proponuje świecki ruch ekologiczny? Czy Kościół w Polsce się „zieleni”? – na te i inne pytania odpowiadano podczas zorganizowanej konferencji zorganizowanej dziś przez Caritas Polska i Globalny Ruch Katolików na Rzecz Środowiska. To element przygotowań Kościoła do światowego szczytu klimatycznego ONZ, który odbędzie się w grudniu w Katowicach.

W programie wydarzenia znalazły się prelekcje i debaty na temat nauczania Franciszka nt. ekologii integralnej, chrześcijańskiego ruchu ekologicznego, wyzwań ekologicznych dla Polski i świata w 2018 r., a także przygotowań Kościoła w Polsce przed ONZ-owskim szczytem.

– Nasz dom się rozpada, a niszczymy go my, ludzie. Ofiarami tego kryzysu są najubożsi mieszkańcy naszej planety – powiedział gość specjalny, o. prof. Joshtrom Isaac Kureethadam, jeden z najbliższych współpracowników papieża Franciszka ds. ekologii, zwany watykańskim „ministrem środowiska”

Jednym z prelegentów był o. prof. Zdzisław Kijas, autor „Brewiarza ekologa”, współzałożyciel Ruchu Ekologicznego Św. Franciszka z Asyżu. – Każdy człowiek musi zaakceptować swoją godność – i godność wszystkiego, co nas otacza. Nasza wizja życia powinna być całościowa – powiedział duchowny.

Wskazywano, że zaangażowanie papieża Franciszka i Stolicy Apostolskiej w międzynarodowe negocjacje w sprawie polityki klimatycznej stawia przed Kościołem w Polsce poważne wyzwania. W tym roku będzie on współgospodarzem wydarzenia o globalnej skali i znaczeniu.

– Prowadzimy przygotowania zarówno w sferze intelektualnej jak i duchowej – zaznaczył ks. Witold Kania, przedstawiciel Archidiecezji Katowickiej. – Przygotowujemy się do szczytu poprzez m.in. współpracę z ośrodkami akademickimi zajmującymi się tematem ochrony środowiska czy opracowując specjalne katechezy inspirowane encykliką Franciszka „Laudato Si“, której głównym tematem jest właśnie jej ochrona ,- dodał ks. Kania.

Światowy Szczyt Klimatyczny ONZ odbędzie się w dn. 3-14 grudnia 2018 r. Ostatni taki szczyt w Polsce odbył się w 2008 r. w Poznaniu.

caritas.pl, nak / Warszawa

Życzenia sekretarza generalnego Episkopatu dla bp. Alojzego Orszulika

pt., 06/22/2018 - 13:01

Długoletnia, pełna entuzjazmu praca Księdza Biskupa na rzecz Kościoła zarówno w wymiarze lokalnym, jak i ogólnopolskim, przyniosła wiele dobra – napisał sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski bp Artur G. Miziński w liście z życzeniami dla biskupa seniora diecezji łowickiej Alojzego Orszulika z okazji jego 90. rocznicy urodzin.

Publikujemy treść życzeń:

Ekscelencjo,

Najczcigodniejszy Księże Biskupie Jubilacie,

z okazji zbliżającego się dnia 90. rocznicy urodzin Waszej Ekscelencji z radością przesyłam wyrazy wdzięcznej pamięci i najserdeczniejsze życzenia. Nie mogąc uczynić tego osobiście, drogą listową proszę o przyjęcie moich gratulacji. Z serca życzę, aby Jezus Chrystus, Najwyższy Kapłan, któremu Ksiądz Biskup zawierzył swe powołanie, obficie obdarzał Waszą Ekscelencję potrzebnymi łaskami. Orędownictwu Maryi – Królowej Kapłanów – powierzam dalsze lata życia Księdza Biskupa. Niech upływają one w pomyślności i pokoju, wypełnione ludzką wdzięcznością i życzliwością.

Duchowo łącząc się z uczestnikami pięknej uroczystości obchodów rocznicy 90. urodzin Księdza Biskupa, pozwolę sobie przytoczyć słowa św. Jana Pawła II: „Jeśli ktoś lub coś każe ci sądzić, że jesteś już u kresu, nie wierz w to! Jeśli znasz odwieczną Miłość, która Cię stworzyła, to wiesz także, że w Twoim wnętrzu mieszka dusza nieśmiertelna. Różne są w życiu „pory roku”: jeśli czujesz akurat, że zbliża się zima, chciałbym abyś wiedział, że nie jest to pora ostatnia, bo ostatnią pora Twego życia będzie wiosna: wiosna zmartwychwstania. Całość twojego życia sięga nieskończenie dalej niż jego granice ziemskie”.

Na ręce Waszej Ekscelencji składam także wyrazy wdzięczności. Długoletnia, pełna entuzjazmu praca Księdza Biskupa na rzecz Kościoła zarówno w wymiarze lokalnym, jak i ogólnopolskim, przyniosła wiele dobra. Owoce intensywnego zaangażowania Waszej Ekscelencji, szczególnie w obszarze działań legislacyjnych na linii Kościół-Państwo w trudnym okresie reżimu komunistycznego, sprawiły, że Jego nazwisko zostało już na trwałe zapisane na kartach historii Kościoła w Polsce.

Moje uznanie jest tym większe, iż Ksiądz Biskup z wielkim oddaniem wspierał pracę kolejnych Sekretarzy Generalnych KEP, moich poprzedników. Ceniąc i szanując osobę Księdza Biskupa, pozwolę sobie przytoczyć – jako szczególną odsłonę moich gratulacji – myśl wybitnego artysty, Leonarda da Vinci: „Ten, kto chce pozostać w dobrym zdrowiu, powinien unikać smutnych nastrojów i zachowywać radosny umysł”. Dedykuję je w sposób szczególny Księdzu Biskupowi, ponawiając życzenia dobrego zdrowia i pełni sił. „Ad multos annos”

Bp Artur G. Miziński
Sekretarz Generalny
Konferencji Episkopatu Polski

________________________
Jego Ekscelencja
Najdostojniejszy Jubilat
Ks. Bp Alojzy ORSZULIK
Biskup Senior Diecezji Łowickiej

Abp Gądecki, abp Ryś i bp Solarczyk będą reprezentować Episkopat Polski na Synodzie o młodzieży

pt., 06/22/2018 - 11:30

Ojciec Święty Franciszek potwierdził wybór reprezentantów Konferencji Episkopatu Polski i ich zastępców na XV zgromadzenie ogólne synodu biskupów w Rzymie. Wybór został dokonany przez polskich biskupów podczas zebrania plenarnego w dniach 13-14 marca 2018 roku.

Reprezentantami Konferencji Episkopatu Polski na Synodzie będą:

Abp Stanisław Gądecki, metropolita poznański i przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

Abp Grzegorz Ryś, metropolita łódzki i przewodniczący Zespołu KEP ds. Nowej Ewangelizacji

Bp Marek Solarczyk, biskup pomocniczy warszawsko-praski i przewodniczący Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży

Ponadto Ojciec Święty Franciszek potwierdził wybór zastępców członków Synodu, w razie gdyby któryś z nich nie mógł być obecny. Zastępcami członków Synodu są:

Bp Damian Bryl, biskup pomocniczy poznański i członek Komisji Wychowania Katolickiego

Bp Damian Muskus, biskup pomocniczy krakowski i członek Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży

XV zgromadzenie ogólne synodu biskupów w Rzymie odbędzie się w dniach 3-28 października 2018 r. Synod będzie obradował wokół tematu „Młodzież, wiara i rozeznawanie powołania”.

BP KEP

Franciszek w Genewie: „Ojcze nasz” formułą życia, która ujawnia naszą tożsamość

pt., 06/22/2018 - 10:02
Po chrześcijańsku modlimy się nie do Boga ogólnikowego, ale Boga, który jest przede wszystkim tatą. Modlitwa „Ojcze nasz” jest zatem formułą życia, która ujawnia naszą tożsamość: jesteśmy ukochanymi dziećmi. Franciszek mówił o tym w czasie uroczystej Mszy w Genewie, która podczas tej ekumenicznej pielgrzymki, była centralnym momentem jego spotkania z katolikami Szwajcarii. Odprawił ją w centrum wystawowym PalExpo.

Papieska homilia była medytacją nad modlitwą „Ojcze nasz” osnutą wokół trzech słów: ojciec, chleb i przebaczenie. Franciszek wskazał, że odmawiając tę modlitwę przyswajamy sobie korzenie, na których opiera się nasze życie. Jest to formuła, która rozwiązuje problem osierocenia. „Potrzebujemy tego w naszych często wykorzenionych społeczeństwach. «Ojcze nasz» umacnia nasze korzenie. Kiedy jest Ojciec, nikt nie jest wykluczony; nie dominują lęk i niepewność. Powraca pamięć o dobru, ponieważ w sercu Ojca nie jesteśmy wirtualnymi statystami, ale umiłowanymi dziećmi. Nie łączy On nas w podzielone grupy, ale odradza nas razem jako rodzinę” – wskazał Papież dodając, że ta modlitwa przypomina nam o tym, że nikt z nas nie jest sam na tym świecie.

„Odmawiając «Ojcze nasz», stwierdzamy, że należy do nas każda istota ludzka, i w obliczu wielu niegodziwości, które obrażają oblicze Ojca, my Jego dzieci mamy reagować jak bracia, jak dobrzy opiekunowie naszej rodziny i dawać z siebie wszystko, aby nie było obojętności wobec żadnego brata: dziecka, które jeszcze się nie urodziło, podobnie jak starca, który już nie mówi, znajomego, któremu nie potrafimy wybaczyć czy odrzuconego ubogiego” – podkreślał Papież.

Wskazał, że każdego dnia powinniśmy prosić Boga jedynie o chleb, czyli o to, co jest niezbędne do życia. „Biada tym, którzy spekulują na chlebie! Podstawowy pokarm, niezbędny dla codziennego życia narodów, musi być dostępny dla wszystkich” – przestrzegał Franciszek.

Ojciec Święty podkreślił, że proszenie o chleb powszedni to także stwierdzenie: „Ojcze, pomóż mi uczynić moje życie prostszym”. „Życie stało się bardzo skomplikowane. Dla wielu jest jakby «narkotyczne»: biega się od rana do wieczora, pośród tysięcy rozmów telefonicznych i sms-ów, niezdolni do zatrzymania się przed innymi, zanurzeni w złożoności, która czyni kruchymi i w szybkości, która wznieca niepokój. Konieczny jest wybór życia wstrzemięźliwego, wolnego od zbędnych balastów. Wybór wbrew dominującym nurtom. Wybór, aby odrzucić wiele rzeczy, które wypełniają życie, ale opróżniają serce” – mówił Franciszek. Zachęcał byśmy wybierali prostotę chleba, by odzyskać odwagę milczenia i modlitwy, będących zaczynem życia prawdziwie ludzkiego. „Wybierajmy osoby, a nie rzeczy, abyśmy rozwijali relacje osobowe, a nie wirtualne. Doceńmy to, co proste, strzeżmy tego: nie używajmy i wyrzucajmy, ale doceńmy i strzeżmy” – prosił Papież.

W homilii Franciszek wiele mówił również o konieczności przebaczenia. Wskazał, że noszona w sercu uraza z czasem wraca z zaległym oprocentowaniem. „Przebaczenie jest wiążącym warunkiem «Ojcze nasz». Bóg uwalnia nasze serce od wszelkiego grzechu, przebacza wszystko, ale prosi nas tylko o jedno: abyśmy ze swej strony niestrudzenie przebaczali. Chce, aby każdy udzielił powszechnej amnestii w odniesieniu do win innych osób” – mówił Papież. Wskazał, że należałoby dokonać dobrego prześwietlenia serca, aby zobaczyć, czy są w nas blokady, przeszkody do przebaczenia, kamienie, które trzeba usunąć. „Przebaczenie odnawia, działa cuda” – podkreślił Papież. Przypomniał, że tylko sami doświadczywszy przebaczenia możemy wprowadzić w świat prawdziwe nowości, bo nie ma większej nowości niż przebaczenie, które przemienia zło w dobro. Widać to w historii chrześcijaństwa.

Beata Zajączkowska / Vatican News

Foto: Vatican News

Poznań: centralne obchody jubileuszu najstarszego biskupstwa – zapowiedź

czw., 06/21/2018 - 19:30

Eucharystia z udziałem legata papieskiego kard. Dominika Duki, podczas której zostanie odczytane specjalne przesłanie papieża Franciszka i koncert światowej sławy kwartetu Il Divo złożą się na obchody jubileuszu 1050-lecia pierwszej polskiej diecezji. „Chcemy w tych dniach wspólnie świętować i pokazać różne oblicza Kościoła oraz podkreślić wartość rodziny i podjąć to wielowiekowe dziedzictwo” – powiedział podczas konferencji prasowej bp Damian Bryl.

Jak tłumaczy KAI bp Bryl, jednym z ważnych znaków obchodów będzie koronowany 50 lat temu wizerunek Matki Bożej w Cudy Wielmożnej. Uroczystej Mszy św. jubileuszowej 23 czerwca z udziałem nuncjusza apostolskiego abp. Salvatore Pennacchio oraz kilkudziesięciu arcybiskupów i biskupów będzie przewodniczył legat papieski kard. Dominik Duka, prymas Czech.

Z okazji jubileuszu w sąsiedztwie najstarszej polskiej katedry odbędzie się koncert kwartetu Il Divo, specjalizującego się w gatunku muzycznym zwanym classical crossover, znakomicie łącząc operę i muzykę klasyczną, i prezentując ją w nieco lżejszym wydaniu, dostępnym nie tylko dla koneserów.

Janusz Stefański z agencji Prestige MJM podkreśla, że będzie to „niezapomniane wydarzenie”, dlatego, że koncerty w plenerze rzadko odbywają się w Polsce. Zespół zaprezentuje przeboje od standardów o miłości Elvisa Presley’a czy Franka Sinatry, po utwory Richarda Marxa, Adel, Robbiego Williamsa. „Publiczność usłyszy wielkie hity oraz utwory operowe” – zaznacza Stefański.

Występ zespołu Il Divo poprzedzi koncert „Śpiewanki Wielkopolskie”, przygotowany przez Teatr Muzyczny w Poznaniu we współpracy z Teatrem Polskim w Poznaniu. Wydarzenie to upamiętni 100. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości.

„Podczas koncertu artyści wykonają dwanaście utworów w nowych aranżacjach, związanych z powstaniem wielkopolskim, uwzględniając tradycję niepodległościową zakorzenioną w Wielkopolsce” – mówi Przemysław Kieliszewski. Dyrektor Teatru Muzycznego w Poznaniu zaznacza, że koncert ma przywrócić z pamięci historycznej utwory często zapomniane jak „Marsylianka wielkopolska” czy „Gdy szedłem raz od Warty”.

Na scenie wystąpią soliści Teatru Muzycznego, Chór Akademicki Uniwersytetu im A. Mickiewicza w Poznaniu raz orkiestra Teatru Muzycznego pod batutą Piotra Deptucha. Gościem specjalnym będzie Jacek Kowalski, poeta, pieśniarz i historyk sztuk. Do wspólnego śpiewania zostanie zaproszona publiczność, która otrzyma bezpłatne śpiewniki.

W ramach jubileuszu w różnych kościołach Poznania odbędą się spotkania wspólnot i stowarzyszeń katolickich archidiecezji, m.in. Akcji Katolickiej, nadzwyczajnych szafarzy Komunii św., KSM, Ruchu Światło-Życie czy wspólnoty neokatechumenalnej.

W niedzielę 24 czerwca na Ostrowie Tumskim odbędzie się Ogólnopolski Festyn Rodzinny, organizowany przez Caritas Archidiecezji Poznańskiej i miasto Poznań, pod hasłem „Poznań dla zdrowia i rodziny – Bądźmy razem”. Rodzinne świętowanie poprzedzi Msza św. pod przewodnictwem abp. Stanisława Gądeckiego, metropolity poznańskiego.

„Festyn rozpocznie widowisko teatralne pt. „Madagaskar” przygotowane przez Teatr Muzyczny w Poznaniu, wystąpią też grupa Małe TGD oraz zespół Punto Latino” – mówi Jan Montowski, zastępca dyrektora Caritas Archidiecezji Poznańskiej.

Wśród atrakcji dla najmłodszych znajdą się m.in. place gier i zabaw, ścianki wspinaczkowe, dmuchane zamki, trampoliny. Nie zabraknie też pokazów wozów strażackich, jednostek ratowniczych oraz policji.

Rodzinne świętowanie zakończy finał loterii charytatywnej, w której można wygrać bardzo atrakcyjne nagrody. Dochód z loterii zostanie przeznaczony na pomoc osobom potrzebującym.

W ramach miasteczka prozdrowotnego podczas festynu będzie można skorzystać z bezpłatnych porad lekarzy, badań profilaktycznych oraz badania wideodermatoskopem.

Obchody jubileuszowe odbywają się pod hasłem „Poznań. Chrystus i my”. Ich celem jest ukazanie natury i misji Kościoła, lepsze poznanie jego historii i zaangażowanie wiernych w działalność ewangelizacyjną.

Biskupstwo poznańskie powstało w 968 r. i do roku 1000 obejmowało całe państwo polskie. Biskup Jordan, ustanowiony przez papieża Jana XIII, zapoczątkował historię polskiej hierarchii kościelnej, a książę Mieszko I zbudował w Poznaniu pierwszą katedrę na ziemiach polskich. Do 1798 r. do biskupstwa poznańskiego należała m.in. Warszawa. W latach 1821-1946 w Poznaniu znajdowała się rezydencja prymasów Polski.

msz / Poznań

Polacy przekazali Syryjczykom w ramach programu „Rodzina rodzinie” ponad 30 mln zł

czw., 06/21/2018 - 16:00

Polacy przekazali do tej pory Syryjczykom w ramach programu „Rodzina rodzinie” ponad 30 mln zł – wynika z raportu Caritas Polska zaprezentowanego w czwartek w Warszawie podczas konferencji prasowej z udziałem abp. Josepha Tobjia z Aleppo.

Pomocą w ramach programu „Rodzina rodzinie” objętych jest ok. 9000 syryjskich rodzin. Zaś pomoc syryjskim rodzinom przekazuje prawie 20.000 polskich darczyńców w skali kraju. W samej archidiecezji gdańskiej, gdzie abp Tobji gościł u abp. Sławoja Leszka Głodzia, metropolity gdańskiego, przekazano prawie 3 mln PLN na pomoc niemal 900 rodzinom.

„Sytuacja Kościoła w Syrii jest tragiczna. Dwie trzecie chrześcijan wyemigrowało z Syrii. Jest to wielka rana, wielka strata dla całego Kościoła. To stawia pytanie co do przyszłości Kościoła w tym kraj” – powiedział abp Tobji podczas konferencji prasowej w Warszawie. „Ponad 8 tysięcy osób otrzymało pomoc dzięki programowi ‚Rodzina rodzinie’. Ta materialna pomoc nie ma uzależniać, ale przywraca nadzieję i pomaga usamodzielnić się. Daje poczucie, że rodziny polskie myślą o syryjskich, że jest ktoś na świecie, kto ich kocha” – dodał Arcybiskup z Aleppo.

Oprócz programu „Rodzina rodzinie” abp Tobji wskazał na inne projekty realizowane w Syrii przez Caritas Polska. Jednym z nich jest projekt wsparcia powrotu do przedsiębiorczości. Zaznaczył, że Kościół maronicki prosi o pomoc dla syryjskiego narodu nie po to, aby go uzależnić od finansowego wsparcia z zewnątrz, ale aby dać mu nadzieję na godne życie.

BP KEP

Abp Aleppo podziękował Przewodniczącemu Episkopatu za wsparcie dla Syrii

śr., 06/20/2018 - 11:08

Arcybiskup Joseph Tobji z Aleppo spotkał się wczoraj z abp. Stanisławem Gądeckim, przewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski. Arcybiskup Tobji podziękował za wsparcie, jakie Kościół w Polsce okazuje Syryjczykom, a zwłaszcza mieszkańcom Aleppo, tak bardzo dotkniętym wojną.

„Cieszymy się, że zostaliśmy powitani przez Jego Ekscelencję, ponieważ leżą mu na sercu nasze cierpienia, cierpienia Kościoła w Aleppo i wszystkich chrześcijan. Chcielibyśmy mu podziękować i za jego pośrednictwem chcielibyśmy podziękować całej Konferencji Episkopatu Polski. Prosimy również o modlitwę, ponieważ tylko Pan może nas uratować, dlatego musimy zintensyfikować nasze modlitwy” – powiedział arcybiskup Tobji.

„Aleppo jest dobrze znane w naszym kraju, ponieważ jest symbolem ruiny całej Syrii w pewnym sensie, najbardziej dotkniętym miejscem w czasie tej wojny, która trwa od ponad 5 lat. Dlatego zawsze jesteśmy wdzięczni wszystkim, którzy wsppółpracują z programem ‚Rodzina Rodzinie’. Jest to bardzo ważny program, ponieważ zbliża nas do mieszkańców Syrii, o wiele więcej niż tylko tzw. obecność symboliczna” – powiedział przewodniczący  Episkopatu. I dodał: „Jestem również pewien, że będziemy się modlić za Kościół w Syrii, który jest naprawdę poważnie dotknięty konfliktem”.

Ponad 1100 syryjskich rodzin poktrzywdzonych w wyniku wojny znalazło się pod opieką Polaków uczestniczących w programie „Rodzina Rodzinie”. Program, wraz z Caritas Polska, został zainaugurowany na początku października 2016 roku przez przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Stanisława Gądeckiego, który osobiście odwiedził Syrię w lutym 2016 roku.

BP KEP

Meeting of Archbishop of Aleppo with Archbishop Gądecki

śr., 06/20/2018 - 10:59

Archbishop Joseph Tobji of Aleppo met yesterday Archbishop Stanislaw Gądecki, President of the Polish Bishops’ Conference. Archbishop Tobji thanked for the support that the Church in Poland shows to the Syrians, especially the residents of Aleppo, so much affected by the war.

„We are pleased to be welcomed by His Excellency because he cares about our sufferings in Aleppo, the Church in Aleppo and all Christians. We would like to thank him and through him we would like to thank the entire Polish Bishops’ Conference. We also ask for your prayer, because only the Lord can save us, so we must intensify our prayers” – said Archbishop Tobji.

“Aleppo is well known in our country because it is the symbol of the ruin of all Syria in a certain sense, the most affected place during this war that has lasted for more than 5 years, I think. So we are always grateful to all those who somehow got in touch with ‘Family to Family’ program. It is a very important program because it keeps us close to those in Syria, much more than just the so-called symbolic presence” – said President of the Polish Bishops’ Conference. And he added: “I am also sure that we will pray for the Church in Syria which is truly seriously conflict-affected”.

Over 1,100 Syrian families who were harmed in the war are taken care of by Poles participating in the “Family to Family” program. The campaign, together with Caritas Polska, was inaugurated at the beginning of October 2016 by the President of the Polish Bishops’ Conference Archbishop Stanisław Gądecki, who in February 2016 visited Syria personally.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

Watykan: zaprezentowano dokument roboczy synodu o młodzieży

wt., 06/19/2018 - 15:33

W Watykanie zaprezentowano Instrumentum laboris, czyli dokument roboczy październikowego Synodu Biskupów. Odbędzie się on pod hasłem „Młodzież, wiara i rozeznawanie powołania”. 52-stronnicowy dokument analizuje obecną sytuację młodych ludzi i przedstawia główne wyzwania stojące przed ojcami synodalnymi, w celu lepszego towarzyszenia młodzieży w drodze do Boga.

Na świecie jest obecnie 1,8 mld ludzi mających od 16 do 29 lat, innymi słowy młodzi stanowią jedną czwartą ludzkości. I właśnie o realiach ich życia, marzeniach i trudnościach, a także blaskach i cieniach bycia w Kościele mówi m.in.  Instrumentum laboris, przygotowanym przez sekretariat synoduW tekście pojawiają się takie tematy jak np. globalizacja i jej konsekwencje, pogłębiające się różnice społeczne, brak dialogu międzypokoleniowego. Mowa jest też o wyzwaniach związanych z tożsamością młodzieży, budowaną w świecie wirtualnym, jej niezdolnością do podejmowania wiążących decyzji, a także tęsknotą za życiem duchowym i jednoczesnym nieodnajdywaniem się przez młodych w strukturach Kościoła.  Słowami, które często powtarzają się w dokumencie jest „towarzyszenie”, zarówno młodym, jak i ich rodzinom oraz „rozeznawanie”.

Instrumentum laboris nie zawiera gotowych rozwiązań, konkretne odpowiedzi ma dać dopiero Synod. „Jest dokumentem roboczym opracowanym według zasad rozeznawania duchowego: pierwszy rozdział poświęcony jest poznaniu, drugi interpretacji, trzeci wyborowi konkretnych dróg i rozwiązań” – mówił podczas prezentacji dokumentu ks. Giacomo Costa, sekretarz specjalny zbliżającego się Synodu.

Kard. Lorenzo Baldisseri wskazał na trzy cele-wyzwania, jakie stoją przed uczestnikami Synodu Biskupów. „Chodzi o to, by naprawdę towarzyszyć młodzieży w drodze do Boga, tak by nikt nie czuł się wykluczony. Kościół musi też odzyskać swój młodzieńczy dynamizm, a także zastanowić się, jak lepiej może odpowiedzieć na swe powołanie, by prawdziwe być solą ziemi i światłem świata” – mówił sekretarz generalny Synodu.

Duże zainteresowanie dziennikarzy obecnych na konferencji prasowej prezentującej Instrumentum laboris wywołał 197. punkt dokumentu, w którym mowa jest o „młodzieży LGTB”. Kard. Baldisseri wyjaśnił, że jest to termin użyty przez samych młodych w ich dokumencie przedsynodalnym i w Instrumentu laboris został jedynie zacytowany. Wskazał zarazem, że „Kościół nie chce pozostawać zamknięty w samym sobie, nie chce być gettem”. Dodał, że w „Kościele są różne tematy i wolność opinii. Każdy się może wypowiedzieć: z prawa i lewa, z północy i południa”.

Instrumentum laboris składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy, pt. „Poznać: Kościół słuchający rzeczywistości”, przedstawia portret współczesnej młodzieży i wyzwania, z jakimi się ona zmaga. Drugi zatytułowany „Interpretować: wiara i rozeznawanie powołania” zbiera refleksje dotyczące tego, czym jest powołanie i jak pomagać młodym w jego rozeznawaniu. Ostatni rozdział pt. „Wybierać: drogi nawrócenia duszpasterskiego i misyjnego”, przedstawia perspektywę działań duszpasterskich możliwych do podjęcia w ramach troski o młodych ludzi.

Beata Zajączkowska / Vatican News

Foto: Vatican News

Konferencja Episkopatu Polski ustaliła zasady sporządzania i modyfikacji aktu chrztu w związku z adopcją

wt., 06/19/2018 - 14:42

Konferencja Episkopatu Polski postanowiła ustalić zasady sporządzenia i modyfikacji aktu chrztu w związku z przysposobieniem (adopcją). W tym celu opracowała specjalny dekret, który po recognitio (potwierdzeniu) Stolicy Apostolskiej został 19 czerwca promulgowany.

Sprawa dotyczy przypadków, które zgłaszane były przez samych rodziców adopcyjnych. Prawomocne orzeczenie sądu rodzinnego o przyznaniu im praw rodzicielskich jest jednocześnie nakazem dla Urzędu Stanu Cywilnego właściwego na miejsce urodzenia dziecka, aby dokonał zmian w akcie urodzenia dziecka. Wiąże się z tym też często zgłaszana przez świeżo upieczonych rodziców chęć dokonania zmian w księdze ochrzczonych, o którą wnioskują w biurze parafialnym.

Teraz Konferencja Episkopatu Polski postanowiła ustalić zasady postępowania w takich przypadkach. Opracowano zatem w dekrecie przepisy sporządzenia i modyfikacji aktu chrztu w związku z przysposobieniem. Nad ich przygotowaniem pracowała Rada Prawna KEP.

Dekret zaznacza na wstępie, że wpisów dotyczących przysposobienia (adopcji) dokonuje się wyłącznie na wniosek przysposabiających (rodziców adopcyjnych) lub na wniosek pełnoletniej osoby przysposobionej, skierowany do ordynariusza miejsca za pośrednictwem proboszcza parafii, w której został sporządzony lub ma zostać sporządzony akt chrztu. Decyzję o dokonaniu wpisu oraz jego formie podejmuje ordynariusz miejsca i tylko on wydaje stosowne polecenie proboszczom, których sprawa dotyczy.

Do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty cywilne potwierdzające dane osobowe oraz fakt przysposobienia. Jest to sądowe orzeczenie przysposobienia i odpis zupełny aktu urodzenia.

W przypadku, gdy adopcja nastąpiła po chrzcie, należy dołączyć świadectwo chrztu. Jeśli jednak istnieją trudności z przedstawieniem tego dokumentu, kuria diecezjalna powinna nakazać przeprowadzenie stosownej kwerendy w oparciu o dostępne dane osoby przysposobionej, jej rodziców naturalnych i informacji na temat miejsca ich zamieszkania.

„Jeżeli chrzest następuje po przysposobieniu, do aktu chrztu wpisuje się aktualne dane osobowe osoby, z zaznaczeniem na marginesie, że dziecko zostało przysposobione. Jeżeli jest to możliwe, należy wpisać także dane rodziców biologicznych” – stwierdza dekret KEP.

W dekrecie zaznaczono też, że jeżeli przysposobienie nastąpiło po chrzcie dziecka, gdy nie został sporządzony nowy akt urodzenia, należy wpisać do aktu chrztu nowe dane osobowe osoby ochrzczonej, bez zacierania danych oryginalnych, z zaznaczeniem na marginesie aktu, że dziecko zostało przysposobione.

Jeżeli przysposobienie nastąpiło po chrzcie dziecka, gdy został sporządzony nowy akt urodzenia, możliwe jest sporządzenie nowego aktu chrztu, do którego wpisuje się, zgodnie z brzmieniem dokumentów cywilnych: imiona i nazwiska ochrzczonego, datę i miejsce urodzenia, dane przysposabiających, datę i miejsce chrztu (lub na wniosek przysposabiających miejsce sporządzenia nowego aktu), imię i nazwisko szafarza, dane rodziców chrzestnych, z zaznaczeniem na marginesie aktu, że dziecko zostało przysposobione oraz podaniem miejsca i numeru dotychczasowego aktu chrztu. Jeżeli jest to możliwe, należy wpisać także dane rodziców biologicznych.

Na marginesie dotychczasowego aktu chrztu, na polecenie ordynariusza miejsca, umieszcza się klauzulę zabraniającą jego ujawnienia, w brzmieniu: „Akt z racji przysposobienia nie podlega ujawnieniu”.

Na marginesie modyfikowanego lub sporządzanego na nowo aktu chrztu należy podać podstawę prawną dokonywanych zmian, czyli powołać się zarówno na reskrypt z kurii diecezjalnej, jak i stosowny dokument cywilny, który powinien być archiwizowany.

W wydawanych odpisach aktu chrztu (metrykach) osób przysposobionych ujawnia się wyłącznie nowe dane, nie czyniąc wzmianki o przysposobieniu i rodzicach biologicznych.

Aby uniknąć zawarcia nieważnego małżeństwa przez osoby biologicznie spokrewnione (np. naturalne rodzeństwo), wystawiając świadectwo chrztu należy wręczyć zainteresowanemu nupturientowi odpis zawierający dane o rodzicach adopcyjnych, tak jak widnieją w księdze ochrzczonych, natomiast pełną informację o rodzicach biologicznych przesłać – zachowując sekret – przesyłką poleconą bezpośrednio do parafii, w której ma być przeprowadzane przedślubne dochodzenie kanoniczne.

Duszpasterz spisujący protokół przedślubny winien z zachowaniem należnej dyskrecji sprawdzić, czy narzeczonych nie łączy naturalne pokrewieństwo. Jeśli zainteresowana osoba nie ma świadomości, że została przysposobiona, nie należy jej o tym informować.

Utajnienie aktu oznacza, że nie wydaje się zeń odpisów, chyba że o metrykę zwróci się osoba pełnoletnia, której ów akt dotyczy.

lk, BPKEP / Warszawa (KAI)

Dekret ogólny Konferencji Episkopatu Polski dotyczący sporządzenia i modyfikacji aktu chrztu w związku z przysposobieniem 

Oświadczenie w sprawie promulgacji Dekretu ogólnego Konferencji Episkopatu Polski dotyczącego sporządzenia i modyfikacji aktu chrztu w związku z przysposobieniem

„40 lat/40 historii = 1 Papież” – akcja Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia

pon., 06/18/2018 - 12:00

Upamiętnienie osoby i propagowanie nauczania św. Jana Pawła II, a także kształtowanie postawy świadków wiary wśród osób świeckich ma na celu akcja „40 lat/40 historii=1 Papież”, do udziału w której zachęca jej organizator – Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Inicjatywa skierowana jest do dzieci, młodzieży i dorosłych.

Akcja „40 lat/40 historii = 1 Papież” powstała w związku ze zbliżającą się 40. rocznicą wyboru kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową.

– Celem akcji jest zebranie świadectw ludzi, na których życie wpływ wywarła osoba i nauczanie św. Jana Pawła II – podkreślają organizatorzy.

Spisane historie mówiące o wpływie nauczania, osoby lub spotkania Jana Pawła II na życie konkretnych osób należy przesłać do 1 września 2018 r. na adres: Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, Skwer ks. Kard. Stefana Wyszyńskiego 6, 01-015 Warszawa.

40 wybranych przez Kapitułę świadectw zostanie opublikowanych w książce „40 lat/40 świadectw=1 Papież”, która będzie wewnętrznym drukiem Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Autorzy trzech wybranych przez Kapitułę świadectw otrzymają nagrody rzeczowe.

– Zachęcamy do wzięcia w niej udziału wszystkich, którzy pod wpływem spotkań z Janem Pawłem II, pielgrzymek Ojca Świętego do Ojczyzny lub Jego nauczania, zmienili swoje życie – wyjaśnia ks. Dariusz Kowalczyk, przewodniczący Zarządu Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.

Formularz zgłoszeniowy i regulamin akcji można znaleźć na stronach:
Formularz zgłoszeniowy | Regulamin akcji 

Osoby, które będą wysyłały świadectwo listownie proszone są o pobranie pliku Formularz do zgłoszeń listownych, wydrukowanie i dołączenie uzupełnionego druku do listu.

Organizator opublikuje listę wyróżnionych świadectw 1 października na stronie www.dzielo.pl

Akcja objęta jest patronatem honorowym metropolity warszawskiego kard. Kazimierza Nycza.

Niedziela/BP KEP

 

22-24 czerwca: Centralne obchody jubileuszu 1050-lecia biskupstwa w Poznaniu

pon., 06/18/2018 - 11:48

W dniach 22-24 czerwca odbędą się centralne obchody jubileuszu 1050-lecia biskupstwa w Poznaniu, pierwszego na ziemiach polskich, pod hasłem: „Poznań. Chrystus i my”.

Celem obchodów jubileuszowych jest ukazanie natury i misji Kościoła, lepsze poznanie jego historii i przede wszystkim konstruktywne zaangażowanie wiernych w działalność ewangelizacyjną.

Jubileusz zainaugurował list pasterski Arcybiskupa Metropolity Poznańskiego na I niedzielę Adwentu (3 grudnia 2017 r.). Kościołem jubileuszowym jest katedra poznańska na Ostrowie Tumskim. Główne obchody jubileuszowe odbędą się w Poznaniu w dniach 22-24 czerwca 2018 r. z udziałem biskupów, kapłanów i osób życia konsekrowanego, wiernych świeckich, wspólnot i stowarzyszeń kościelnych. Szczególnym znakiem obchodów jubileuszowych będzie wizerunek Matki Bożej koronowany w 1968 r. – Matka Boża w Cudy Wielmożna z sanktuarium na Wzgórzu Przemysła w Poznaniu.

W Poznaniu obradować będzie sesja plenarna Rady Konferencji Episkopatów Europy (13-16 września), odbędą się koncerty i wydarzenia artystyczne, a także sympozja naukowe poświęcone historii biskupstwa poznańskiego (m.in. na Wydziale Teologicznym UAM – 21-23 marca, w Archiwum Archidiecezjalnym – 28-30 maja, w Poznańskim Towarzystwie Przyjaciół Nauk – 19-20 czerwca).

W parafiach obchody jubileuszowe odbędą się w Wigilię Zesłania Ducha Świętego 19 maja – tego dnia o godz. 21 zabrzmią wszystkie dzwony w świątyniach archidiecezji poznańskiej.

Na cały rok szkolny przygotowane zostały materiały katechetyczne dla dzieci i młodzieży. W maju będzie miała miejsce misja Talitha kum. Jako znak wdzięczności za przybycie do Polski biskupa misyjnego w 968 r. archidiecezja wyremontuje szkołę i kaplicę w kraju misyjnym – na Madagaskarze. W dniach 2-10 października odbędzie się dziękczynna pielgrzymka do Rzymu. Opublikowana zostanie czterotomowa historia archidiecezji poznańskiej przygotowana pod kierunkiem prof. dr. hab. Józefa Dobosza.

Biskupstwo poznańskie w latach 968-1000 obejmowało całe państwo polskie i było zależne wprost od Stolicy Apostolskiej. Biskup Jordan, ustanowiony przez papieża Jana XIII, zapoczątkował historię polskiej hierarchii kościelnej, a książę Mieszko I zbudował w Poznaniu pierwszą katedrę na ziemiach polskich. Do 1798 r. do biskupstwa poznańskiego należała m.in. Warszawa. W 1821 r. podniesiono je do rangi arcybiskupstwa i metropolii. Arcybiskup Stanisław Gądecki jest 97. biskupem poznańskim, czyli 96. następcą biskupa Jordana.

diecezja.pl

Przewodniczący KEP: Kościół głosi królestwo Boże w społeczeństwie by je inspirować

ndz., 06/17/2018 - 17:28

Pośrodku ludzkich dziejów i ludzkiej historii Kościół głosi królestwo Boże i nie mu jedynie o to, aby dotrzeć do konkretnego człowieka w społeczeństwie, ale by inspirować i przepajać Ewangelią samo społeczeństwo – powiedział przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki w homilii wygłoszonej 17 czerwca 2018 r., w 800. rocznicę powstania gminy Suchy Las.

Publikujemy pełną treść homilii:

Abp Stanisław Gądecki

Jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię.
800. lecie gminy Suchy Las
Suchy Las, Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa – 17.06.2018

Podczas dzisiejszej Eucharystii dziękujemy Panu Bogu za 800 lat dziejów Suchego Lasu i prosimy o Boże błogosławieństwo dla jego mieszkańców na przyszłość. A jednocześnie – wsłuchując się w skierowane do każdego z nas Słowo Boże – staramy się zastanowić nad owym tajemniczym związkiem dziejów królestwa Bożego z ludzkich dziejami. Dlatego najpierw temat charakterystyk królestwa Bożego a następnie temat związku dziejów królestwa Bożego z dziejami ludzkimi, z naszymi dziejami.

  1. KRÓLESTWO BOŻE

Pierwsza sprawa to królestwo Boże, o którym mówi dzisiejsza Ewangelia. Łatwo możemy zauważyć, że Pan Jezus rozpoczął swoje publiczne działanie od słów: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże” (Mk 1,15). Tym samym uczynił nauczanie o tym królestwie głównym tematem swojej działalności na ziemi. On nie tylko opowiadał o królestwie, czyli o panowaniu Boga w sercu człowieka, On także zwrócił uwagę na to, iż to panowanie Boga już się rozpoczęło: „Oto teraz dzień zbawienia” (2 Kor 6,2).

Królestwo Boże bowiem to najpierw sam Chrystus.
To On jest jedynym Zbawicielem wszystkich ludzi
i każdego człowieka.

Królestwo Boże bowiem to najpierw sam Chrystus. To On jest jedynym Zbawicielem wszystkich ludzi i każdego człowieka. To On jest tym, który ukazuje człowiekowi kim jest Bóg i do Boga prowadzi. „Nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4,12). Panowanie Boga w człowieku może przyjść tylko i wyłącznie przez Chrystusa i dzięki Chrystusowi.

Z tej racji Kościół – będąc zawsze w tajemniczy sposób złączony z Jezusem Chrystusem Zbawicielem i podporządkowany Mu jako Głowie – jest w planie Bożym nieodzowny dla  zbawienia każdego człowieka. „Dla tych, którzy nie są w sposób formalny i widzialny członkami Kościoła, ‘Chrystusowe zbawienie dostępne jest mocą łaski, która, choć ma tajemniczy związek z Kościołem, nie wprowadza ich do niego formalnie, ale oświeca ich w sposób odpowiedni do ich sytuacji wewnętrznej i środowiskowej. Łaska ta pochodzi od Chrystusa, jest owocem Jego ofiary i zostaje udzielana przez Ducha Świętego’ (Dominus Iesus, 20). Byłoby zatem „sprzeczne z wiarą katolicką postrzeganie Kościoła jako jednej z dróg zbawienia, istniejącej obok innych, to znaczy równolegle do innych religii, które miałyby uzupełniać Kościół, a nawet mieć zasadniczo taką samą jak on wartość, zmierzając co prawda tak jak on ku eschatologicznemu królestwu Bożemu” (Dominus Iesus, 21).

Dzięki Chrystusowi – i jego Kościołowi – królowanie Boga to nic innego jak panowanie Boga w sercu człowieka, czyli panowanie w nim dobra i świętości. „Bo królestwo Boże to nie sprawa tego, co się je i pije, ale to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym” (Rz 14,17). Orygenes dopowie: „Wierzę, że słowa ‘królestwo Boże’ oznaczają błogosławiony stan panującej woli oraz porządek mądrych myśli” (De oratione, XXV,1). To panowanie nie ogranicza się jednak tylko do serca ludzkiego. Ono ma nie tylko wymiar duchowego i niewidzialny. Ono ma również swój wymiar widzialny, materialny: „niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię” (Mt 11,5).

a. To panowanie Boga w ludzkim sercu rozpoczyna się od „usłyszenia” Słowa Bożego, gdy pada ono na glebę ludzkiego serca, a człowiek odpowiada na nie wiarą (Mk 1,15; 4,14), dzięki czemu – podobnie „jak dziecko” – przyjmuje w swoim sercu Boże rządy (Mk 10,15). Następnie Słowo to rośnie stopniowo – razem z wierzącym – w miarę jak człowiek uczy się kochać, przebaczać i służyć sobie wzajemnie.

Ukryty a zarazem niepowstrzymany wzrost Słowa Bożego jest wpisany w jego naturę. „Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak”. Siewca Słowa Bożego nie niepokoi się brakiem natychmiastowego owocu swojej pracy. Rozumie, że potrzeba czasu, aby nasienie wzeszło, przemieniło się w źdźbło a potem w dojrzały kłos pełen ziaren. Siewca – jak sugeruje greckie wyrażenie ouk oiden – może wręcz „nie mieć pojęcia”, jak się o stanie i nie ulega pokusie, aby ten proces dojrzewania  przyspieszać. Dojrzewanie królestwa Bożego w ludzkich sercach nie zależy od działania siewcy, ale od wewnętrznej, boskiej energii życia zawartej w samym Słowie Bożym.

Słowo należy siać, nawet jeśli większość zasianego Słowa zmarnuje się z powodu różnych niesprzyjających okoliczności. „Siewca sieje słowo. A oto są ci [posiani] na drodze: u nich się sieje słowo, a skoro je usłyszą, zaraz przychodzi szatan i porywa słowo zasiane w nich. Podobnie na miejscach skalistych posiani są ci, którzy, gdy usłyszą słowo, natychmiast przyjmują je z radością, lecz nie mają w sobie korzenia i są niestali. Gdy potem przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamują. Są inni, którzy są zasiani między ciernie: to są ci, którzy słuchają wprawdzie słowa, lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. W końcu na ziemię żyzną zostali posiani ci, którzy słuchają słowa, przyjmują je i wydają owoc: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny” (Mk 4,14-20).

Nawiązując do siły przyrody rządzących rozwojem zasianego ziarna, Jezus uświadamia nam prawdę o tym, że wzrost królestwa Bożego nie jest jedynie prostym efektem ludzkiej pracy; ludzkie środki są absolutnie niewystarczające. W dziedzinie rozwoju królestwa Bożego i jego sprawiedliwości wzrost ziarna związany jest z Bożą energią ukrytą we wnętrzu ziarna. „Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarnko w kłosie”. Słowo Boże własną mocą kiełkuje i rośnie w człowieku, niejako automatycznie (gr. automatē). Każdy z elementów ewangelizacji – tj. siewca, czyli ewangelizator, nasienie, czyli Słowo Boże i ziemia, czyli serce człowieka – jest na swój własny sposób zaangażowany w proces owocowania. Przypowieść ta sprawia wrażenie protestu Jezusa przeciwko niecierpliwości stronnictwa zelotów, którzy nie mogli zrozumiec, dlaczego Jezus nie działa energiczniej, czemu nie wprowadza królestwa Bożego środkami politycznymi (O. Augustyn Jankowski, Królestwo Boże w przypowieściach, Niepokalanów 1992, 39).

„A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza się sierp, bo pora już na żniwo”. Ostatnim działającym jest tajemniczy „Żniwiarz”, który „posyła” (apostellei) sierp, skoro nadejdzie czas żniwa. Według przypowieści o pszenicy i chwaście jest nim sam Chrystus (Mt 13,39nn). Jak więc zbiera się chwast i spala ogniem, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego….” (Mt 13,40-43; por. Ap 14,15-20).

A zatem, ostateczny efekt „zasiewu” Słowa Bożego objawi się dopiero w czasach ostatecznych; nie zobaczymy go za naszego ziemskiego życia. Siewca winien głosić Słowo Boże, resztę trzeba pozostawić samej energii Słowa Bożego. „Ja siałem mówi Paweł Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost” (1Kor 3,6).

b. Druga z dzisiejszych przypowieści przyrównuje z kolei królestwo Boże do ziarnka gorczycy: „Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi.  Lecz wsiane wyrasta i staje się większe od jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu”. Gorczyca (gr. sínapi) to roślina której nasiona są przysłowiowo małe, lecz wyrasta z nich duży krzew zdolny osiągnąć w ciągu jednego roku nawet 3 do 5 metrów wysokości. Ziarno gorczycy i wyrosły z niego krzew jest niezwykle odporny na trudne warunki i rozwija się w szybkim tempie, zajmując szybko ogromne połacie terenu. Dzięki temu porównaniu Jezus uczy nas, że królestwo Boże posiada niezwykłą zdolność do ogromnego rozwoju, szczególnie w niesprzyjających warunkach. Ma ono swój początek w czymś tak niepozornym jak głoszenie Ewangelii, lecz energia zawarta w kerygmacie o Jezusie ukrzyżowanym i zmartwychwstałym jest tak potężna, że dzięki niej panowanie dobra może rozprzestrzenić się na wszystkie narody ziemi.

Ten rozrost zapowiadał już wcześniej prorok Ezechiel: „Oto cyprys jak cedr na Libanie o pięknych konarach i cień rzucających gałęziach, wysoko wyrósł, i między chmurami był jego wierzchołek. […] Wielkością swoją prześcignął wszystkie drzewa polne, pomnożyły się jego konary, jego listowie się rozrosło dzięki obfitości wody podczas jego wzrastania. Na jego gałęziach uwiły sobie gniazda wszystkie ptaki powietrzne, a pod jego gałęziami mnożyły się wszelkie zwierzęta polne, w jego zaś cieniu mieszkały liczne narody” (Ez 31,3-6).

Jezusowa przypowieść o ziarnie gorczycy zaczęła się realizować od dnia Pięćdziesiątnicy, gdy – wskutek głoszenia kerygmatu – przez Piotra wiarę i chrzest przyjęło trzy tysiące ludzi, co zadziwiło mnóstwo Żydów i prozelitów „ze wszystkich narodów pod słońcem” (Dz 2,1-11); (por. ks. Józef Maciąg).

  1. JUBILEUSZ SUCHEGO LASU

a. A teraz drugi temat, czyli tajemniczy związku dziejów królestwa Bożego z dziejami ludzkimi. Wprawdzie królestwa Boże urzeczywistni się w pełni dopiero w wieczności, niemniej jednak rozpoczyna się już tutaj na ziemi. Pośrodku ludzkich dziejów i ludzkiej historii Kościół głosi królestwo Boże i nie mu jedynie o to, aby dotrzeć do konkretnego człowieka w społeczeństwie, ale by inspirować i przepajać Ewangelią samo społeczeństwo. „Z tego powodu Kościół nie jest obojętny na to wszystko, co społeczeństwo wybiera, produkuje i czym żyje, na moralną, to znaczy prawdziwie ludzką i uczłowieczającą moralność życia społecznego. Społeczeństwo, a wraz z nim polityka, ekonomia, praca, prawo, kultura, nie stanowią obszaru czysto świeckiego i doczesnego, a zatem marginalnego i obcego orędziu i ekonomii zbawienia (Kompendium Katolickiej Nauki Społecznej, 62).

A zatem, gdzie jest konkretnie w naszej historii owo królestwo, o którym uczył Jezus i Kościół? Ono jest wszędzie tam, gdzie jest miłość. Bo – jak mówił papież Benedykt XVI – Boże królestwo „to nie wyimaginowane zaświaty, umiejscowione w przyszłości, która nigdy nie nadejdzie; Jego królestwo jest obecne tam, gdzie On jest kochany i dokąd Jego miłość dociera” (Spe salvi, 30). A miłości – jak wiadomo – nie da się nijak zadekretować, ustanowić, uchwalić, zarządzić. Bo jedynym powodem miłości jest wyłącznie miłość (por. Andrzej Draguła, O naturze królestwa Bożego (na ziemi).

A co z „królestwem Bożym”, które chciałoby się wszczepić w ten świat w sposób całościowy, strukturalny, oddając wszelką władzę Bogu, czy też ludziom działającym w Jego imię? Benedykt XVI przestrzegał przed taką religijną utopią: „nigdy na tym świecie nie zostanie definitywnie ugruntowane królestwo dobra”. Dlaczego? Z powodu ludzkiej wolności. „Kto obiecuje lepszy świat, który miałby nieodwołalnie istnieć na zawsze, daje obietnicę fałszywą; pomija ludzką wolność. Wolność musi wciąż być zdobywana dla dobra. Wolne przylgnięcie do dobra nigdy nie istnieje po prostu samo z siebie. Jeśli istniałyby struktury, które nieodwołalnie ustanowiłyby jakiś określony – dobry – stan świata, zostałaby zanegowana wolność człowieka, a z tego powodu ostatecznie struktury takie nie byłyby wcale dobre” (Spe salvi, 24).

Pragnienie budowania królestwa Bożego na ziemi jest tak stara jak stary jest człowiek; ukryte pragnienie ustanowienia boskiego porządku tutaj – na ziemi. Leszek Kołakowski – który w swoim eseju pt. „Jezus ośmieszony” wiele miejsca poświęca relacji między sacrum a profanum – był przekonany, że jedyna właściwa relacja między tymi dwoma aspektami rzeczywistości to równowaga. Zarówno próba zniesienia sacrum przez profanum (czyli profanacja wszystkiego), jak i zniesienia profanum przez sacrum (czyli sakralizacja wszystkiego) zawsze prowadzi do tego samego – prowadzi do totalitaryzmu.

Nieporozumienie odnośnie stworzenia królestwa Bożego na ziemi powtarzało się w całej historii chrześcijaństwa. Stale powstawały i dzisiaj powstają, idee ziemskiej realizacji królestwa Bożego. Najbardziej charakterystycznym tego wyrazem była historia państwa papieskiego. Istniało ono ponad tysiąc lat, a gdy obaliły je oddziały Garibaldiego przeżywano to w Kościele jako wielką tragedię. Po kilkudziesięciu latach papieże zaczęli dziękować Bogu za to, że uwolnił ich od trosk o doczesną władzę, bo dzięki temu mogą się skoncentrować na sprawach duchowych. Dzięki temu Kościół mógł stać się bardziej przejrzysty dla ludzi, zyskując większy autorytet.

b. W ten tajemniczy związek dziejów królestwa Bożego z dziejami ludzkimi wpisuje się także historia gminy Suchy Las. Są to dzieje sprawiedliwości, miłości i miłosierdzia, które zrodziły się na jej terenie. To dzieje zmagań duchowych każdego ochrzczonego mieszkańca tej gminy, od jej zamierzchłych początków aż po dzień dzisiejszy. Ale to także pewna społeczna i instytucjonalna więź z Kościołem. Ta więź narodziła się odkąd w tym miejscu powstała pierwsza kaplica i budynek kościelny. A dalej, odkąd – dnia 6 maja 1170 roku – książę poznański Mieszko III Stary wraz z biskupem poznańskim Radwanem, ufundował w sąsiedztwie Środki kościół św. Michała i szpital dla całego zespołu miejskiego, uposażając go w 1187 roku w szereg swoich wsi. One to zapewniały szpitalowi stałe źródło  utrzymania. Pośród tych wsi znajdował się także Suchy Las.

Najstarszy znany nam dokument, w którym pojawiła się nazwa Suchy Las znajduje się w dokumencie z 30 listopada 1218 roku. W tym dokumencie następny biskup poznański, Paweł, potwierdza nadanie Suchego Lasu przez swoich poprzedników – biskupa Radwana, Benedykta i Arnolda – na rzecz poznańskiego Domu Joannitów. W ten sposób Suchy Las związał się z dziejami Kościoła, który jest w Poznaniu od czasów średniowiecza aż po zabory, kiedy to władze pruskie dokonały kasaty zakonu i skonfiskowały wszystkie jego dobra, stanowiące podstawę jego działalności charytatywnej.

Warto przy tej okazji wspomnieć o Michale Stanisławie Dąbrowskim, komandorze Joannitów, który stał się odnowicielem Suchego Lasu. To dzięki niemu opustoszałe po grabieżach najeźdźców, epidemiach i chorobach wsie zostały ponownie zasiedlone. Dąbrowski sprowadził do opustoszałego Suchego Lasu wolną ludność, nadał jej ziemie, przywileje i obowiązki, wiążąc ją z tym miejscem. W 2009 roku został on uhonorowany tablicą pamiątkową, umieszczoną na głazie przed sucholeskim kościołem. Dzisiejsze insygnia nadane gminie przypominają historyczne związki gminy z Joannitami, zwanymi także kawalerami maltańskimi.

Natomiast dzięki temu, iż w granicach gminy leży także sołectwo Chludowo, z Suchym Lasem związani są również ojcowie Werbiści – czyli misjonarze Towarzystwa Słowa Bożego – którzy w Chludowie w 1935 roku otworzyli swój pierwszy w Polsce nowicjat. Dzieje tego domu przyniosły również owoce królestwa Bożego. Pierwszym mistrzem nowicjuszy został dziś błogosławiony O. Ludwik Mzyk, męczennik II wojny światowej. W styczniu 1940 roku został on aresztowany przez Gestapo i osadzony w Forcie VII a w nocy 20 lutego 1940 roku został skatowany przez żołnierzy, a następnie zabity strzałem w tył głowy. Tragiczny los spotkał też współtowarzyszy O. Mzyka. Czternastu klerów oddało swoje życie w niemieckim obozie koncentracyjnym w Dachau. Z Werbistów wywodził się też wielki misjonarz w Indii, Sługa Boży O. Marian Żelazek.

Konkretnym przykładem realizowania świętości są ci, którzy zostali wyniesieni na ołtarze i stanowią wzór dla całej wspólnoty wierzących. Aby zrozumieć głębię Kościoła, trzeba patrzeć na nich. Ale nie tylko na tych świętych, którzy zostali kanonizowani, „lecz także na wszystkich świętych ukrytych, anonimowych, którzy starali się żyć Ewangelią pośród zwykłych, codziennych obowiązków. To oni ukazują, czym jest Kościół w swej najgłębszej istocie, a jednocześnie chronią go przed miernością, kształtują od środka, pobudzają do tego, by był oblubienicą Chrystusa bez skazy i zmarszczki (por. Ef 5,27)” (Jan Paweł II, Przemówienie do młodych z Lukki – 23.09.1989).

ZAKOŃCZENIE

Tak więc na koniec, módlmy się razem za gminę i jej pomyślność; za jej władze, służby gminne, urzędy i wszystkie instytucje; za wszystkich jej mieszkańców i lokalne problemy. Módlmy się przede wszystkim o to, by rosła świętość jej mieszkańców, którzy zdają sobie sprawę z tego, że w końcu wszyscy „musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre” (2 Kor 5,10).

Życzenia Przewodniczącego z okazji 60. rocznicy święceń kapłańskich bp. Pawła Sochy

ndz., 06/17/2018 - 16:55

Matce naszego Pana – Pani Cierpliwie Słuchającej z Rokitna – powierzamy dalsze życie i posługę Księdza Biskupa, zapewniając o naszej żywej pamięci i modlitwie – napisał abp Stanisław Gądecki przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w liście z życzeniami z okazji 60. rocznicy święceń kapłańskich bp. Pawła Sochy, biskupa pomocniczego seniora diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Uroczystości jubileuszowe odbyły się w niedzielę 17 czerwca 2018 r. w Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie.

Publikujemy pełną treść życzeń:

 

Warszawa, 13 czerwca 2018 r.

SEP – D/ 4.2.1.1-64

Ekscelencjo,
Najdostojniejszy Księże Biskupie,

w imieniu Konferencji Episkopatu Polski chciałbym złożyć serdeczne życzenia z okazji 60-lecia przyjęcia święceń prezbiteratu.

Kościół w Polsce włącza się w radosne świętowanie diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, zapewaniające o swojej modlitwie i serdecznej pamięci.

Tak czcigodna rocznica skłania nas do wyrażenia wdzięczności najpierw Bogu za dar życia, powołania i posługi Waszej Ekscelencji – członka Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego à Paulo, od 1958 roku jako prezbitera, wikariusza, studenta, wykładowcy teologii fundamentalnej, dogmatycznej i religiologii, prefekta, ojca duchownego i rektora w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu, wykładowcy w Instytucie Formacji Duchowej dla Świeckich w Gorzowie Wielkopolskim i wykładowcy w Wyższym Seminarium Duchownym w Legnicy.

Dziękujemy Bogu, że – prowadząc Księdza Biskupa swoimi niepowtarzalnymi drogami – zaprosił Ekscelencję do jeszcze pełniejszego upodobnienia się do Chrystusa – Dobrego Pasterza, poprzez przyjęcie sakry biskupiej i poprzez pełnienie pasterskiego posługiwania w prawdzie i w miłości.

Słowa naszej wdzięczności kierujemy również w stronę Księdza Biskupa za wieloletnie, aktywne zaangażowanie w pracach Konferencji Episkopatu Polski, jako przewodniczący Komisji ds. Duchowieństwa, członek Komisji Iustitia et Pax, członek Komisji ds. Seminariów Duchownych, Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego, Komisji ds. Duszpasterstwa Akademickiego, Komisji ds. Ateizmu, Komisji ds. Polonii i Polaków za Granicą oraz Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni, jako dyrektor krajowy Unii Apostolskiej Kleru, członek międzynarodowego zarządu Unii Apostolskiej Kleru oraz uczestnik VIII Synodu Biskupów w Rzymie.

Matce naszego Pana – Pani Cierpliwie Słuchającej z Rokitna – powierzamy dalsze życie i posługę Księdza Biskupa, zapewniając o naszej żywej pamięci i modlitwie.

Łącząc wyrazy szacunku, przesyłam braterskie pozdrowienia w Chrystusie,

✠ Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

___________________
Ks. Bp Paweł SOCHA
Biskup Pomocniczy Senior
Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej

Opole: szkolenie dla księży nt. prewencji nadużyć wobec nieletnich

ndz., 06/17/2018 - 07:34

W Opolu odbyła się sesja szkoleniowa dla księży tej diecezji na temat prewencji nadużyć seksualnych wobec nieletnich. Gościem spotkania był o. Adam Żak, jezuita, koordynator episkopatu ds. ochrony dzieci i młodzieży.

O. Żak podkreślił, że w prewencji na pierwszym miejscu trzeba postawić na edukację. „Edukacja ta dotyczy wszystkich ludzi, wszystkich dorosłych, którzy mają do czynienia z małoletnimi. Edukacja działa naprawdę prewencyjnie – powiedział o. Żak. – Trzeba znać oznaki wykorzystania, profile sprawców, itd. Trzeba po prostu wiedzieć, żeby móc odpowiednio organizować pracę z dziećmi i młodzieżą. Druga rzecz jeśli chodzi o zapobieganie to trzeba mieć świadomość, że te sprawy mogą się wydarzyć wszędzie”.

Jezuita podkreślił, że edukacja i czujność powinny być priorytetowe także w duszpasterstwie. Osoby podejmujące pracę wychowawczą muszą być świadome, że zapobieganie oznacza też wobec potencjalnych sprawców pouczenie, że takie zachowanie nie będzie tolerowane.

Rafał Łączny KAI

Życzenia Przewodniczącego z okazji 60. rocznicy święceń kapłańskich bp. Pawła Sochy

ndz., 06/17/2018 - 07:30

Życząc nieustannego wypełniana woli Bożej i coraz pełniejszego upodobniania się do Chrystusa – Najwyższego Kapłana – zapewniam o naszej modlitwie i serdecznej pamięci – napisał w życzeniach z okazji 60. rocznicy święceń kapłański bp. prof. dr. hab. Antoniego Stankiewicza przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki.

Uroczystości jubileuszowe odbędą się w niedzielę 17 czerwca 2018 r. w Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie.

Publikujemy pełną treść życzeń:

SEP – D/ 4.2.1.1-64

Ekscelencjo,
Najdostojniejszy Księże Biskupie,
 

Kościół, który w Polsce włącza się dziś w radość diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, która staje się również radością Kościoła powszechnego, z okazji 60 rocznicy przyjęcia przez Księdza Biskupa święceń prezbiteratu, z rąk Sługi Bożego biskupa Wilhelma Pluty.

Proszę przyjąć najserdeczniejsze życzenia od członków Konferencji Episkopatu Polski, jej prezydium i Rady Stałej wraz z zapewnieniami o naszej życzliwej pamięci i modlitwie.

Doktor prawa kanonicznego, doktor prawa cywilnego, adwokat Roty Rzymskiej, wykładowca prawa procesowego i wyznaniowego na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, wykładowca prawa rzymskiego i jurysprudencji rotalnej na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie oraz na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Krzyża Świętego. Wykładowca Jurysprudencję rotalnej na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Urbanianum oraz praktyki sądowej w Studium Rotalnym w Rzymie.

Najpierw notariusz i wiceoficjał w Sądzie Biskupim w Gorzowie Wielkopolskim notariuszem w gorzowskiej Kurii Biskupiej, kancelista i sędzia w Rocie Rzymskiej, od 1984 konsultorem Kongregacji ds. Duchowieństwa, członek Komisji dla Adwokatów sędzia w Trybunale Apelacyjnym Państwa Watykańskiego, przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej Państwa Watykańskiego, wreszcie dziekan Roty Rzymskiej i biskup – konsekrowany w bazylice św. Piotra w Rzymie przez kardynała sekretarza stanu Tarcisio Bertone, kardynała James Stafford i kardynała Jean-Louis Tauran. Członek Kongregacji ds. Kanonizacyjnych, członek Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej, doktor honoris cuasa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Salus animarum suprema lex – ta zasada towarzyszyła pasterskiej posłudze Sługi Bożego bp. Wilhelma Pluty, który w 1958 roku, w geście nałożenia rąk, przekazał Ekscelencji udział w kapłaństwie Chrystusowym w stopniu prezbiteratu, przekazując jednocześnie odpowiedzialność za troskę o zbawienie dusz, realizowaną przez Ekscelencję na trudnych, ale jakże fascynujących drogach Bożej Opatrzności, u boku kolejnych papieży Pawła VI, Jana Pawła I, Jan Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka.

Życząc nieustannego wypełniana woli Bożej i coraz pełniejszego upodobniania się do Chrystusa – Najwyższego Kapłana – zapewniam o naszej modlitwie i serdecznej pamięci.

Łącząc wyrazy szacunku, przesyłam braterskie pozdrowienia w Chrystusie,

 

       ✠ Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

___________________
Jego Ekscelencja
Ks. Bp prof. dr hab. Antoni STANKIEWICZ

Bp Mazur: świat bez Boga to świat bez nadziei i przyszłośc

ndz., 06/17/2018 - 07:20

Świat bez Boga jest światem bez nadziei i przyszłości. Żyjąc Duchem Świętym wychodźmy z Ewangelią na współczesne peryferie – zaapelował bp Jerzy Mazur w stołecznym kościele Najczystszego Serca Maryi, gdzie odbywają się centralne uroczystości zakończenie wędrówki kopii Jasnogórskiego Wizerunku Matki Bożej po diecezji warszawsko-praskiej. W ciągu 224 dni nawiedził on wszystkie parafie i ośrodki duszpasterskie, domy zakonne oraz trzy szpitale. Mszy św. przewodniczył abp Stanisław Gądecki, zaś homilię wygłosił ordynariusz ełcki bp Jerzy Mazur.

– W każdym położeniu dziękujcie taka jest wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was. Idąc za wskazaniem św. Pawła chcemy dziś uwielbić Boga za dar Matki Zbawiciela a także podziękować Maryi za wszystko co uczyniła naszej diecezjalnej wspólnocie powiedział na wstępie ordynariusz warszawsko-praski bp Romuald Kamiński.

– Ilekroć wpatrujemy się w Obraz Jasnogórski – Obraz Matki dostrzegamy w nim najżywszego odbicia Oblicza Chrystusowego. Po nim poznajemy, jak wyglądał Chrystus w swojej duchowej formie – powiedział na początku liturgii abp Stanisław Gądecki. Podkreślił przy tym wartość dzieła peregrynacji Kopii Jasnogórskiego Wizerunku dla całego Polskiego narodu

Mówiąc w homilii o wyzwaniach stojących współcześnie przed wyznawcami Chrystusa, bp Jerzy Mazur zachęcał by w Matce Bożej szukać oparcia i z Niej czerpać wzór do naśladowania. – Bliskość Maryi pozwala nam na ufne przeżywanie naszej drogi do Nieba, bo jak uczył nas św. Jan Paweł II, staje Ona pomiędzy swym Synem, a ludźmi w sytuacji ich braków, niedostatków i cierpień – przekonywał hierarcha.

Jako świadectwo skuteczności Jej orędownictwa wskazał zwycięstwo Polaków w Bitwie Warszawskiej zwanej „Cudem nad Wisłą” – Poprzedziła je żarliwa modlitwa całego narodu i akt oddania Najświętszemu Sercu Jezusa wraz z oddaniem przez Episkopat Polski Ojczyzny pod opiekę Maryi Królowej Polski. Na tym miejscu dziękujemy za dar wolności naszej Ojczyzny i modlimy się o opiekę Maryi nad nią – zachęcał bp Mazur.

Ostrzegł przed zrzucaniem całej odpowiedzialności za życia na Boga. – Sami dobrze wiecie, że nie wystarczy tylko zwrócić się do Matki z prośbą i czekać z założonymi rękami na cud. Maryja nam podpowiada, że Jezus oczekuje naszego zaangażowania, rozpoznawania i pełnienia Jego woli. Dlatego winniśmy słuchać i wypełniać to, co Jezus nam poleca – powiedział duchowny.

Podkreślił, że być chrześcijaninem to być człowiekiem mocnej wiary. – Tej mocnej wiary i zawierzenia siebie Bogu uczmy się od Maryi. Ona słuchała Pana, wypowiedziała swoje TAK i była wierna do końca – przypomniał bp Mazur. Zwrócił jednocześnie uwagę, że mocna wiara daje nadzieję, bez której człowiek nie może żyć. Daje nadzieję, która nie zawodzi, bo Jezus jest tym źródłem nadziei. Daje nadzieję na życie wieczne – powiedział

Zwrócił uwagę że na brak miłości w rodzinach, między małżonkami, w relacjach międzyludzkich: „Prośmy: Maryjo prowadź, bo Ty znasz drogę, drogę miłości”.

Podkreślił, że odnowa oblicza świata idzie przez małżeństwo i rodzinę. – Rodzinę wpatrzoną w Chrystusa ukrzyżowanego, żyjącą mądrością Krzyża, biorącą swój krzyż i naśladującą Jezusa. Rodzinę, która żyje Eucharystią i jest mocna łaską. Rodzinę, która słucha Słowa Bożego, nim żyje i je głosi. Taka rodzina staje się Bogiem silna, staje się miłością silna i jest Domowym Kościołem – przekonywał duchowny.

Nawiązując do swoich osobistych doświadczeń posługi na Syberii w Irkucku bp Mazur podkreślił wartość modlitwy różańcowej, która pomogła ludziom zachować wiarę w trudnych czasach komunizmu. – Jest ona bronią i tarczą przeciw złu. Idźmy więc w życie z różańcem, złączeni z Maryją, do której szatan nie ma przystępu, a odmieni się życie każdego z nas i naszych rodzin, zapanuje wiara, miłość, nadzieja i zakwitnie pokój na ziemi. Odkrywajmy ten skarb, którym jest różaniec i pamiętajmy, że „Rodzina, która modli się zjednoczona, zjednoczona pozostaje” – zaapelował.

Podkreślił, że w obliczu sekularyzacji i słabnącej powszechnie wiary, misją Kościoła jest głoszenie Chrystusa, ukazywanie światu, że Bóg jest najważniejszy. – Jezus mówi do nas: „Idźcie i głoście, idźcie i czyńcie uczniami”. Świat bez Boga jest zarazem światem bez nadziei, jest światem bez przyszłości – zauważył bp Mazur. Podkreślił, że to jest sposób, aby obronić nasze rodziny, naszą Ojczyznę, Europę i świat. Chrystus jest źródłem naszej nadziei.

Przypomniała o wynikającej z chrztu świętego odpowiedzialności misyjnej. – Czyńcie wszystko, by Kościół warszawsko-praski był Kościołem wychodzącym na współczesne peryferie, aż po krańce ziemi i na wzór Maryi – niósł Chrystusa innym, zwłaszcza tym którzy się zagubili w swojej wierze a żyją obok nas, razem z nimi pracujemy czy się uczymy – zaapelował.

Nazywając młodzież nadzieją misji zachęcał by wychodząc do swoich rówieśników z przesłaniem Ewangelii wykorzystywała współczesne zdobycz technologiczne. – Ogłaszajcie Dobrą Nowinę na cyfrowym kontynencie, na Facebooku. Nie bójcie się! Ewangelizujcie. Jezus was wzywa. Jezus was potrzebuje – podkreślił.

– Czas Peregrynacji był dla nas doświadczeniem mocy modlitwy i piękna wspólnoty wierzących. Chcemy więc uwielbiać Boga za wszystkie owoce czasu nawiedzenia – powiedział bp Marek Solarczyk na zakończenie liturgii pożegnania Kopii Jasnogórskiego Wizerunku w diecezji warszawsko-praskiej.

Mówił, że w czasie nawiedzenia ludzie doświadczali ogromnej radości z cudów przemiany serc i radości z działania mocy Boga przez wstawiennictwo Matki Bożej .Odpowiedzią będzie rozpoczynające się w niedzielę Dzieło Modlitwy w Diecezji Warszawsko-Praskiej. – Jako słudzy tajemnic Boga, przyjęliśmy zaproszenie Maryi, aby zrobić wszystko co powie Jej Syn – Jezus Chrystus. Pragniemy nieustannie napełniać stągwie naszego codziennego życia łaską Boga i dlatego od jutra podejmujemy Dzieło Modlitwy w Diecezji Warszawsko-Praskiej. Będzie się ona dokonywała codziennie w parafiach i wspólnotach zakonnych gdzie przez orędownictwo Maryi polecane będą intencje całej wspólnoty Kościoła – zapowiedział bp Solarczyk.

Liturgię zwieńczy akt ofiarowania diecezji warszawsko-praskiej Matce Bożej. Dokonał go ordynariusz diecezji bp Romuald Kamiński w asyście biskupów seniorów – abp. Henryka Hosera i bp. Kazimierza Romaniuka oraz bp. pomocniczego Marka Solarczyka. Księża dziekani trzymali zapalone świece symbolizujące gotowość podjęcia Dzieła Modlitwy diecezji warszawsko-praskiej, które rozpocznie się od 17 czerwca.

Generał ojców paulinów o. Arnold Chrapkowski powiedział, że choć Maryja w Jej Cudownym Wizerunku opuszcza diecezję warszawsko-praską, to jednak nie opuszcza ludzkich serc.

Obraz nawiedził 185 parafii diecezji warszawsko-praskiej. Do tego wydarzenia wierni przygotowywali się nie tylko organizacyjnie, ale też duchowo. W wielu miejscach odbyły się specjalne rekolekcje i misje parafialne. W innych zaplanowano dni skupienia w ramach bezpośredniego przygotowania, tuż przed przyjęciem kopii Jasnogórskiego Wizerunku.

Od 1 września kopia obrazu będzie peregrynowała po diecezji bydgoskiej.

mag / Warszawa

 

Ekscelencjo Biskupie Romualdzie, Pasterzu Kościoła warszawsko – praskiego, Księże Kardynale, Księża Arcybiskupi, Biskupi, Bracia Kapłani, Misjonarze i Misjonarki, Osoby życia konsekrowanego, Seminarzyści.

Parlamentarzyści, Przedstawiciele władz rządowych, samorządowych.

Umiłowani w Chrystusie Panu!

1. Nawiedzenie Maryi w Jej Świętym Wizerunku diecezji warszawsko -praskiej było z pewnością czasem wielkiej łaski. Podobnie jak odwiedziny Maryi ożywiły wiarę św. Elżbiety, tak również spotkanie Maryi w Jej Świętym Wizerunku w poszczególnych parafiach, domach zakonnych, seminarium, szpitalach, hospicjach, CFM poruszyło wiele serc. Wypowiadaliście za św. Elżbietą: „A skądże mi to, że Matko mojego Pana przychodzi do mnie, przychodzi do nas?”. Zawierzaliście Maryi siebie, swoje małżeństwa, rodziny, najbliższych, kapłani zawierzali parafie a biskupi całą diecezję.

Dziś dziękujemy Trójjedynemu Bogu za łaski, jakie stały się udziałem konkretnych ludzi i wspólnot w Kościele warszawsko-praskim podczas nawiedzenia. Za działanie Boże za wstawiennictwem Maryi.  Odkrywaliśmy piękną maryjną drogę wierności Bogu i służby człowiekowi. Razem z Nią pełni zdumienia wielbimy dziś Boga, że: „Wielkie rzeczy uczynił nam Wszechmocny”. A za prorokiem Izajaszem powtarzamy: „Dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie przyodział w szaty zbawienia”.Wyrażajmy wdzięczność za to dobro, które dokonało się przez wieki, przez ostatnie lata istnienia diecezji, a szczególnie od 2 września 2017 roku do dnia dzisiejszego.

W tej uroczystej godzinie dziękczynienia także my Biskupi razem z wami pragniemy podziękować za czas Peregrynacji, za wszelkie dobro, którego doświadczaliście w tym czasie łaski.

2. Nie możemy nie wspomnieć Sługi Bożego Kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia,który w czasie internowania w Komańczy ułożył tekst Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego. 26 sierpnia 1956 r. zostały one złożone w imieniu całego narodu przez Biskupów Polski w obecności ponad miliona pielgrzymów na Jasnej Górze. Te śluby nadal są aktualne i powinniśmy i dzisiaj powtarzać: Królowo Polski przyrzekamy.

Prymas Tysiąclecia był inicjatorem nawiedzenia parafii w naszej Ojczyźnie przez Maryję w Jej Świętym Wizerunku Jasnogórskim. Módlmy się o rychłe wyniesienie Sługi Bożego Prymasa tysiąclecia na ołtarze.

 W tym dniu dziękczynienia przywołujemy słowa abpa Henryka Hosera wypowiedziane 2 września ubiegłego roku w Radzyminie. Wymienił wszystkie zagrożenia, które uderzają w człowieka a szczególnie w małżeństwa i rodzinę powiedział: „Pani świata, przychodzisz jako Królowa Polski niosąca to, czego nam brakuje. A brakuje nam świętości, odwagi, wierności, prawdy, miłości i pokoju. (…) Panno wierna, wiara tak wielu słabnie i gaśnie, a modlitwa zanika”.W tych słowach została zawarta zarazem wielka prośba do Maryi naszej Matki i Królowej o pomoc i obronę. Również my, dzisiaj, ponawiamy błaganie, by Maryja pozwoliła nam doświadczyć potęgi Jej macierzyńskiej opieki.

W tym dniu dziękczynienia wspominamy także słowa bpa Romualda, obecnego biskupa warszawsko – praskiego, wypowiedziane podczas ingresu „Przychodzę by służyć zbawieniu ludu Bożego. (…)Bliskość Maryi pozwala nam na ufne przeżywanie naszej drogi do Nieba. 

Pasterzu Kościoła warszawsko-praskiego ufnie zawierzyłeś Maryi swą posługę biskupią w Kościele warszawsko-praskimi Twoje pragnienie, aby świeccy zrozumieli swoją misję w Kościele, żeby z odbiorców stali się współtwórcami Królestwa Bożego. Modlimy się, by Maryja w tym wszystkim wam towarzyszyła, trwała z wami na modlitwie i upraszała potrzebne łaski i błogosławieństwo. Aby pomagała wam realizować powołanie do świętości i ewangelizacji.

W tym dniu dziękczynienia w 100 lecie odzyskania niepodległości Polski wyrażamy wdzięczność Maryi za Jej troskę, opiekę i obronę.

W tym dniu dziękczynienia w 100 lecie odzyskania niepodległości Polski wyrażamy wdzięczność Maryi za Jej troskę, opiekę i obronę. Maryja nawiedzała te szczególne miejsca waszej diecezji, ważne w historii naszego narodu z sprzed 100 lat. Nawiedziła Radzymin, miejsce bitwy pod Ossowem i wiele innych miejsc związanych z Bitwą Warszawską. To na tych ziemiach walczono „o naszą i Waszą wolność”– naszą i Europy. Było to wielkie zwycięstwo, które zostało nazwane „Cudem nad Wisłą”. Zwycięstwo poprzedziła żarliwa modlitwa całego narodu i akt oddania Najświętszemu Sercu Jezusa wraz oddaniem przez Episkopat Polski Ojczyzny pod opiekę Maryi Królowej Polski.Na tym miejscu dziękujemy za dar wolności naszej Ojczyzny i modlimy się o opiekę Maryi nad nią.

2. Ewangelia prowadzi nas na wesele do Kany Galilejskiej „była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów”.Maryja uczestniczy w radości nowożeńców. Jest spostrzegawcza i dostrzega ich niepokój; brak wina, który może zakłócić ich radość świętowania. Maryja pełna wiary w moc Jezusa mówi do Niego: „Wina nie mają”. W tych słowach uwidacznia się Jej matczyna troska i oczekiwanie, że Jezus pomoże, zaradzi niedostatkowi, uchroni młodą parę przed zniesławieniem. Chociaż słowa Jezusa: „Czyż to moja lub Twoja sprawa Niewiasto?” brzmiały jak odmowa, to Maryja poleciła sługom: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”.Chrystus powiedział im: „Napełnijcie stągwie wodą i zanieście przełożonemu wesela”.To był pierwszy znak, cud przemiany wody w wino, który zrodził wiarę Jego uczniów.

 „Maryja zawsze – jak uczył nas św. Jan Paweł II – staje pomiędzy swym Synem, a ludźmi w sytuacji ich braków, niedostatków i cierpień”.

Dzisiaj w życiu ludzi ochrzczonych widoczny jest „brak wina Ewangelii” czyli brak radości życia wiarą, miłością, nadzieją, wartościami ewangelicznymi. Brak wina Ewangelii odczuwamy we wszystkich środowiskach, w których żyjemy. Maryja przez te dni nawiedzenia widząc czego wy, wasze rodziny, wasze parafie, wasza diecezja potrzebujecie, czego wam brakuje szła z tym do swojego Syna. Prowadziła wszystkich do Jezusa, bo wie, że On nie zawiedzie. Tylko On ma moc przemiany rzeczywistości, w jakiej żyjemy. Ale także my sami idźmy do Maryi z wielką ufnością i mówmy o swoich lękach, brakach, problemach, trudnościach. Mówmy także o radościach, marzeniach, nadziejach, planach.

Maryja nieustannie mówi do nas: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Te słowa zrodziły w sercu Maryi pragnienie pełnienia woli Bożej, odkrywania tego, czego pragnie Bóg. A On czego pragnie?  Bóg zawsze pragnie dobra dla człowieka, pragnie jego zbawienia. Odpowiadaliście słowami, które stały się hasłem tejże peregrynacji: „uczyńmy wszystko cokolwiek nam powie”. 

Sami dobrze wiecie, że nie wystarczy tylko zwrócić się do Matki z prośbą i czekać z założonymi rękami na cud. Maryja nam podpowiada, że Jezus oczekuje naszego zaangażowania, rozpoznawania i pełnienia Jego woli. Dlatego winniśmy słuchać i wypełniać to, co Jezus nam poleca.

Potrzebujemy radości Ewangelii, radości spotkania się z Jezusem, radości doświadczenia Jego miłości, miłosierdzia.

4. Potrzebujemy radości Ewangelii, radości spotkania się z Jezusem, radości doświadczenia Jego miłości, miłosierdzia. Jak mówi papież Franciszekto:„Radość Ewangelii napełnia serca oraz całe życie tych, którzy spotykają się z Jezusem. Ci, którzy pozwalają, żeby ich zbawił, zostają wyzwoleni od smutku, od wewnętrznej pustki, od izolacji. Z Jezusem Chrystusem rodzi się i zawsze odradza się radość”.

Potrzebujecie radości spotykania się z Jezusem Chrystusem, który daje nam od Ojca Ducha Świętego. Potrzebujecie zasmakować winaDucha Świętego, by uświadomić sobie jeszcze bardziej, że „jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”. Zatem słowami pierwszych chrześcijan, którzy zostawili nam przesłanie wypisane w Katakumbach zachęcam wszystkich: „Żyjcie Duchem Świętym”.To Duch Święty uwalnia nas od strachu, obaw i niepokojów, a napełnia nas radością, odwagą, pokojem, miłością i nadzieją. To Duch Święty prowadzi nas drogami świętości. On przychodzi z pomocą naszym słabościom i pomaga nam „rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe”(Rz 12,2)

Prośmy ufnie Maryję, Oblubienicę Ducha Świętego, która ocaliła radość nowożeńców, by wypraszała rodzinie diecezjalnej, rodzinie parafialnej, każdej rodzinie i każdemu wiernemu diecezji warszawsko – praskiej radość Ewangelii, radość spotkania się z Jezusem.Bo tylko wtedy, kiedy spotkacie się z Chrystusem zrodzi się w was świadoma wiara, która staje się bramą do świętości.

5. Potrzebujemy mocnej wiary i nadziei. Wołajmy także dzisiaj słowami św. Jana Pawła II: Maryjo prowadź, bo Ty znasz drogę,drogę wiary, drogę nadziei. Maryja widząc jak żyjemy, z jakimi trudnościami się zmagamy, jakie problemy przeżywamy na drodze wiary i zaufania Bogu, idzie z tym do Jezusa.  A On mówi: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście a ja was pokrzepię”.Miejmy odwagę iść ze wszystkim do Chrystusa i zawierzyć Mu siebie słowami „Jezu, ufam Tobie”On nas pokrzepi. On nas umocni. On stanie się dla nas na zawsze prawdziwym źródłem nadziei.

Idźmy więc, wszyscy do Chrystusa: kapłani, osoby życia konsekrowanego, małżonkowie, dzieci i młodzież, osoby samotne, schorowane, cierpiące i wołajmy do Niego za pośrednictwem Maryi:  „Panie, przymnóż nam wiary”.

Dzisiaj być chrześcijaninem to być człowiekiem mocnej wiary. Włoski adwokat, ojciec dziesięciorga dzieci, działacz Akcji Katolickiej bł. Giuseppe Tovini często mawiał: «Nasze dzieci bez wiary nigdy nie będą bogate, z wiarą nigdy nie będą biedne».

Tej mocnej wiary i zawierzenia siebie Bogu uczmy się od Maryi. Ona słuchała Boga, wypowiedziała swoje TAK i była wierna do końca. Mocna wiara daje nam nadzieję, bez której człowiek nie może żyć. Daje nadzieję, która nie zawodzi, bo Jezus jest tym źródłem nadziei. Daje nadzieję na życie wieczne. 

5. Potrzebujemy miłości. Tej miłości często brakuje w rodzinie, między małżonkami, brakuje jej między ludźmi. Prośmy: Maryjo prowadź, bo Ty znasz drogę,drogę miłości. Maryja o tym mówi Jezusowi. A Jezus kieruje do nas słowa: „Miłujcie się nawzajem, jak Ja was umiłowałem”. Nie możemy miłować miłością byle jaką, ale miłością jaką Jezus nas umiłował, do końca, aż do oddania życia za braci. Taka miłość jest niemożliwa poza Chrystusem i bez Chrystusa. Zaprośmy Chrystusa do swojego serca, do swojej rodziny. Duch Święty uzdolni nas do ofiar, poświęceń, przebaczenia i wyrzeczeń. To On pozwoli doświadczyć bliskości Jezusa Zmartwychwstałego. To On nas uzdolni do tej nowej miłości.

Jeden z malarzy namalował obraz zburzonej Jerozolimy. Gdy patrzymy na ten obraz, na zburzone domy, serce napełnia się smutkiem, pesymizmem, beznadziejnością. Ale na tym obrazie w dolnym prawym rogu tenże malarz namalował ojca, matkę, dzieci oraz kapłana trzymającego w jednej ręce krzyż i Pismo Święte, a w drugiej monstrancję z Najświętszym Sakramentem. Gdy wpatrujemy się w ten mały obrazek, serce napełnia się nadzieją i optymizmem.

Tak, bo odnowa idzie przez małżeństwo i rodzinę. Rodzinę wpatrzonąw Chrystusa ukrzyżowanego, żyjącą mądrością Krzyża, biorącą swój krzyż i naśladującą Jezusa. Rodzinę, która żyje Eucharystią i jest mocna łaską. Rodzinę, która słucha Słowa Bożego, nim żyje i je głosi. Taka rodzina staje się Bogiem silna, staje się miłością silna i jest Domowym Kościołem.

6. Potrzebujemy ducha modlitwyMaryjo prowadź, bo Ty znasz drogę modlitwy.  Maryja ciągle przychodzi do nas i mówi, co winniśmy robić, aby zdobyć niebo, co winniśmy czynić, aby innych uratować od zagłady, od piekła. Prosi o pokutę,o różaniec, aby zawierzyć siebie i innych Jej Niepokalanemu Sercu. O tę modlitwę Maryja prosiła w Gietrzwałdzie i Fatimie i dzisiaj również o nią nas prosi.

Pracując na Syberii, w Irkucku, gdzie diecezja była 30 razy większa niż Polska, gdzie były największe obozy i gułagi, gdzie miliony ludzi poniosło śmierć, miałem okazję spotykać tych, którzy przeżyli te straszne czasy, przeżyli gułagi. Jedno podkreślali, że wiara pomogła im przetrwać. Wyjmowali różańce mówiąc, modlitwa różańcowa dawała mi siłę. Robili różańce także z chleba i popiołu, aby się modlić. Różaniec stał się w tamtych czasach jedynym katechizmem, modlitewnikiem i skarbem. A babuszki były największymi misjonarkami. To dzięki modlitwie różańcowej wiara przetrwała i to dzięki tej modlitwie Kościół przez ostatnie lata się odradza.

Maryja zachęca nas dzisiaj do modlitwy, przede wszystkim do modlitwy różańcowej. Jest ona bronią i tarczą przeciw złu. Idźmy w życie z różańcem, złączeni z Maryją, do której szatan nie ma przystępu, a odmieni się życie każdego z nas i naszych rodzin, zapanuje wiara, miłość, nadzieja i zakwitnie pokój na ziemi. Odkrywajmy ten skarb, którym jest różaniec i pamiętajmy, że „Rodzina, która modli się zjednoczona, zjednoczona pozostaje”.

7. Jezus mówi do nas: „Idźcie i głoście, idźcie i czyńcie uczniami”. W obliczu sekularyzacji i słabnącej powszechnie wiary, misją Kościoła jest głoszenie Chrystusa, ukazywanie światu, że Bóg jest najważniejszy. Bo świat bez Boga jest zarazem światem bez nadziei, jest światem bez przyszłości. To jest droga, sposób, aby obronić nasze rodziny, naszą Ojczyznę, Europę i świat.  Chrystus jest źródłem naszej nadziei.

Maryja daje nam przykład, jak prowadzić innych do Chrystusa, jak nieść Go innym. Z chrztu świętego jesteśmy uczniami misjonarzami. Niech Duch Święty leczy to, co osłabia nasze misyjne zaangażowanie. Czyńcie wszystko, by Kościół warszawsko-praski był Kościołem wychodzącym; Kościołem w drodze; Kościołem, który wychodzi na współczesne peryferie, aż po krańce ziemi i niesie Chrystusa innym, jak Maryja. Głoście Chrystusa wy młodzi, którzy jesteście nadzieją misji. Ewangelizujcie swoimi metodami waszych rówieśników i aż po krańce ziemi. Ogłaszajcie Dobrą Nowinę na cyfrowym kontynencie, na Facebooku. Nie bójcie się! Ewangelizujcie. Jezus was wzywa. Jezus was potrzebuje. Wszyscy idźmy na współczesne areopagi i do tych, którzy się zagubili w swojej wierze a żyją obok nas, razem z nimi pracujemy czy razem z nimi się uczymy.

Wpatrując się w Maryję z dziecięcą ufnością wołajmy:

Maryjo, wspomóż naszą wiarę. Przypominaj nam, że kto wierzy nigdy nie jest sam. Pomóż nam zawierzyć się Twojemu Synowi i trwać w komunii z Ojcem.

Maryjo na naszej drodze do świętości pomagaj oddzielać to, co pochodzi od Ducha Świętego od tego, co pochodzi od ducha tego świata lub szatana.

Maryjo naucz nas patrzeć oczami Jezusa, aby On był światłem na naszej drodze do świętości i ewangelizacji. Amen

Sandomierz: obchody 200-ecia istnienia diecezji sandomierskiej

ndz., 06/17/2018 - 07:04

Blisko 30 arcybiskupów i biskupów z Polski, Białorusi, Ukrainy, z Kamerunu i z Bermudów oraz Kościoła ewangelicko-augsburskiego w Polsce i prawosławnej diecezji lubelsko-chełmskiej wzięło udział w dziękczynnych obchodach 200 – lecia istnienia diecezji sandomierskiej, które odbyły się 16 czerwca w Sandomierzu.

Jubileuszowe dziękczynienie Bogu za dwa wieki istnienia diecezji rozpoczęła uroczysta procesja z kościoła seminaryjnego do katedry. Na początku Mszy św. bp Krzysztof Nitkiewicz podkreślił, że obchody jubileuszu diecezji to świętowanie w drodze, podobnie jak cała misja Kościoła, wypełniana na wzór naszego Pana Jezusa Chrystusa.

– Od kilku miesięcy gromadzimy się na celebracjach jubileuszowych różnych stanów, grup społecznych i zawodowych. Te spotkania pozwalają wydłużyć nasze dziękczynienie Bogu, które dzisiaj osiąga swój moment kulminacyjny. Bo i nie sposób wyliczyć wszystkiego, za co mamy dziękować. Jeśli najważniejsze jest niewidoczne dla oczu, to rzeczywistość Kościoła, gdzie Łaska Boża dokonuje cudów dyskretnie i bez rozgłosu, wydaje znacznie więcej owoców, niż te które możemy zobaczyć oczami – podkreślał ordynariusz.

Nuncjusz apostolski w Polsce Abp Salvatore Pennacchio, rozpoczynając wspólną modlitwę przekazał zebranym błogosławieństwo w imieniu papieża Franciszka. Poprosił również o modlitwę w intencjach Ojca Świętego za przyczyną świętych patronów diecezji św. Stanisława biskupa i męczennika oraz bł. Wincentego Kadłubka.

W wygłoszonej homilii abp Marek Jędraszewski, metropolita krakowski wskazał na ciągłość dziejów Polski i dokonującą się w nich ciągłość dziejów zbawienia. Przypomniał fragment przemowy Jana Pawła II z 1999 roku, kiedy podczas pielgrzymki do Polski odwiedził Sandomierz i wspominał Męczenników Sandomierskich z XIII wieku, którzy zginęli na tych ziemiach z rąk Tatarów.

– Wielka historia Sandomierza, ziemi sandomierskiej i diecezji sandomierskiej, która zaczęła się od świadectwa bł. Sadoka i jego braci dominikanów z czasów nawały tatarskiej jest historią ludzi, którzy mówią Bogu, swej ojczyźnie, swej ziemi, tradycji i swej historii jednoznaczne „tak”, odrzucając wszelkie przejawy przemocy, kłamstwa i zdrady – mówił metropolita krakowski.

Na zakończenie homilii, metropolita krakowski parafrazując słowa św. Pawła z Pierwszego Listu do Koryntian, wyraził życzenia dla diecezji sandomierskiej i jej hierarchów.

– Oczekujcie objawienia się Pana naszego Jezusa Chrystusa z wielką nadzieją, bo On nasz Pan i Mistrz będzie was umacniał aż do końca, abyście byli bez zarzutu. Trwajcie w tej wierze, nadziei i miłości drodzy Siostry i Bracia, członkowie świętego Kościoła, który jest w Sandomierzu – wskazywał abp Marek Jędraszewski.

W uroczystościach uczestniczyli zaproszeni przedstawiciele: Sejmu RP i Senatu RP, władz wojewódzkich, samorządowych oraz lokalnych, których reprezentowali prezydenci miast, starości powiatowi, burmistrzowi i wójtowie. Obecni byli przedstawiciele służb mundurowych z komendantami policji, straży pożarnej oraz przedstawiciele Wojska Polskiego oraz wierni z całej diecezji, którzy przybyli wraz ze swoimi duszpasterzami.

Eucharystię i procesję uświetniły swym występem orkiestry dęte z Komorowa i Janowa Lubelskiego. Śpiew liturgiczny poprowadziły połączone chóry z kilku parafii diecezji.

Po Mszy św. odbył się Piknik Jubileuszowy w ogrodach Wyższego Seminarium Duchownego, podczas którego rozstrzygnięto jubileuszowy konkurs „Pochwal się swoją parafią”.

Apis / Sandomierz

 

Warszawa: zainaugurowano działalność stowarzyszenia Pamięć Kapelanów Katyńskich

ndz., 06/17/2018 - 06:52
W dniu 16 czerwca br. w katedrze polowej WP w Warszawie, miała miejsce inauguracja działalności stowarzyszenia Pamięć Kapelanów Katyńskich.

Publikujemy sprawozdanie z uroczystości inauguracyjnych stowarzyszenia Pamięć Kapelanów Katyńskich:

Przed rozpoczęciem Mszy św., słowo do zgromadzanych w katedrze polowej WP skierował biskup polowy WP Józef Guzdek, który podkreślił, iż rozkazów należy słuchać. Słuchali ich kapelani katyńscy, słuchać mamy ich i my. Św. Jan Paweł II zobowiązał nas do kultywowania pamięci o ofiarach zbrodni komunistycznych. Biskup podkreślił, iż kapelani katyńscy, byli wierni Bogu i Ojczyźnie. Ich postawa powinna być wzorem do naśladowania dla współczesnych.

„Rzeczą znamienną jest, że Stowarzyszenie Pamięć Kapelanów Katyńskich swoją pierwszą statutową działalność rozpoczyna od Mszy św. Pragniecie, pragniemy z Bogiem rozpocząć działalność, której zakres i znaczenie możemy sobie zaledwie w wielkim zarysie wyobrazić” – podkreślił w homilii ks. płk Zbigniew Kępa – Asystent Kościelny stowarzyszenia. Ks. Kępa kontynuował: „każdego z nas, tu obecnych, różne okoliczności i wydarzenia zainteresowały kapelanami katyńskimi. Dla kogoś z Was, to wujek, kapłan, który zginął w Katyniu. Dla kogoś innego, osoba należąca do dalszej już rodziny. Dla jednego z kapłanów, to współbrat z zakonu, z diecezji. Dla każdego z nas kapelani katyńscy, to duchowni, którzy stracili swoje życie w służbie „Bogu i Ojczyźnie”.

Celebrans zwrócił uwagę na fakt, iż „kapłani katyńscy mieli świadomość powołania przez Boga, wybrania tak jak biblijny Elizeusz, do szczególnych zadań. Poszli oni za głosem powołującego ich Chrystusa. Co więcej odnaleźli powołanie w powołaniu wstępując w szeregi księży kapelanów. Nie mieli takiej możliwości jak Elizeusz, aby pożegnać się z rodzicami i bliskimi. Towarzysząc żołnierzom walczącym o niepodległość Ojczyzny zaatakowanej zdradziecko z Zachodu i Wschodu dostali się do sowieckiej niewoli, zakończonej śmiercią. Byli oni rzeczywiście sługami żołnierzy. Poszli z nimi na front, do okopów. Przeżywali z nimi gorycz klęski. Stali się ich towarzyszami niedoli. Dzielili z nimi niedogodności pobytu w obozach. W tych miejscach spełniali funkcję prorocką ukazując głębszy sens żołnierskiej służby, niewoli i utraty życia ze względu na miłość do Ojczyzny. Zachęcali do wytrwałości, do zaufania Bogu do końca. Organizowali i przewodniczyli modlitwom, potajemnie sprawowali Msze św., spowiadali… A kiedy nadeszła ta dramatyczna chwila, „szli jak owce przeznaczone na rzeź”, według biblijnego wyrażenia. Jakże wtedy ich los upodobnił się do Chrystusa, Tego, który był niewinnym barankiem, który przelał krew na zbawienie świata. Kapłani katyńscy – ci, którzy na mocy święceń byli „alter Christus” przelewali krew, dlatego, że kiedyś z miłości do Chrystusa poświęcili swe życie polskim żołnierzom”.

Mszę św. sprawowaną pod przewodnictwem ks. płk. Zbigniewa Kępy – notariusza kurii ordynariatu polowego, koncelebrowali: ks. Paweł Rytel-Andrianik rzecznik prasowy KEP, delegat abp. Stanisława Gądeckiego, przewodniczącego KEP, ks. Robert Figura – przedst. Bp. Tadeusza Pikusa z diecezji drohiczyńskiej, ks. Krzysztof Kosk, delegat kard. Kazimierza Nycza, o. Zenon Styś, przedstawiciel oo. Franciszkanów. Modlili się również prawosławni, przedstawiciele J. Em. Abp. Sawy: ks. Jerzy Kulik, ks. Andrzej Dawidziuk, ks. por. Tomasz Paszko.

W Eucharystii uczestniczyli: Mariusz Śmietanka- z Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, który odczytał list ministra Jana Józefa Kasprzyka, Sławomir Frątczak- Dyrektor Muzeum Katyńskiego, Maksymilian Sokół-Potocki Zastępca Dyrektora Centralnej Biblioteki Wojskowej. Do katedry polowej WP, przybyli krewni i krajanie kapelanów katyńskich z różnych regionów Polski, z: Małopolski, Podlasia, Podkarpacia i Mazowsza. Listy przysłali: Marszałek Sejmu RP Marek Kuchciński, biskupi diecezjalni z Włocławka, Płocka i Drohiczyna oraz biskup senior diecezji drohiczyńskiej Antoni Pacyfik Dydycz.

Słowa pozdrowienia przesłał Dyrektor Biura Historii i Tradycji Policji Komendy Głównej Policji – nadkom. Krzysztof Musielak.

Po agresji ZSSR na Polskę, w dniu 17 września 1939 r., do niewoli dostało się wiele tysięcy żołnierzy Wojska Polskiego i funkcjonariuszy służb mundurowych, a wśród nich kapelani wojskowi służby czynnej i rezerwy.

Do tej pory ustalono, że NKWD w kwietniu i maju 1940 r. zamordowało ogółem 33 duszpasterzy WP (26 katolików, 3 prawosławnych, 2 ewangelików oraz 1 grekokatolika i 1 wyznania mojżeszowego).

17 grudnia 2009 r. zgłoszono 23 kapelanów katyńskich na kandydatów do procesu beatyfikacji męczenników wschodu z okresu drugiej wojny, aby reprezentowali wszystkich Polaków, wywiezionych z obozów w Kozielsku, Starobielsku, Ostaszkowie i w 1940 r. zamordowanych na terenie ZSRR.

By móc prowadzić działania informacyjne o Kapelanach Katyńskich oraz wesprzeć w pracach Ośrodek Dokumentacji Kanonizacyjnej w Drohiczynie, w odniesieniu do grupy Kapelanów Katyńskich wyznania rzymskokatolickiego, powołano w 2018 roku w Warszawie prywatne stowarzyszenie wiernych świeckich pod nazwą Pamięć Kapelanów Katyńskich.

Cele stowarzyszenia to:

1. Upamiętnianie Kapelanów Katyńskich – duszpasterzy Wojska Polskiego II RP, różnych wyznań i religii, służby czynnej i rezerwy, którzy we wrześniu 1939 r. dostali się do sowieckiej niewoli razem z żołnierzami, byli w obozach w Kozielsku, Ostaszkowie, Starobielsku, gdzie prowadzili tajne posługi religijne dla jeńców i w 1940 r. zostali pomordowani w Katyniu, Twerze, Charkowie oraz w innych miejscach na terytorium ZSRR.

2. Poszukiwanie, kopiowanie i rejestracja na nośnikach magnetycznych różnych archiwalnych dokumentów do biografii Kapelanów Katyńskich, szerzenie wiedzy w społeczeństwie o ich życiu i pracy w garnizonach wojskowych i w parafiach cywilnych w latach 1919-1939 oraz propagowanie informacji o religijnej działalności w obozach sowieckiej niewoli.

3. Gromadzenie funduszy na realizację zadań statutowych, na opracowanie i wydawanie publikacji tematycznych w różnej formie we współpracy z wydawnictwami.

4. Gromadzenie wyodrębnionych środków na dofinansowanie teologicznych prac naukowych

i badawczych dla grupy katolickich Kapelanów Katyńskich, którzy w dniu 17 grudnia 2009 r. zostali zgłoszeni przez ówczesny Zarząd Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie na kandydatów do organizowanego procesu beatyfikacyjnego męczenników wschodu – komunizmu z lat 1918-1989 w rozdziale druga wojna światowa, którzy w tym procesie będą reprezentowali wszystkie ofiary zbrodni katyńskiej na polskim narodzie.

5. Działalność kultu religijnego polegająca na zakładaniu i utrzymywaniu znaków kultu, tablic memorialnych, sadzeniu Dębów Katyńskich, udziale stowarzyszenia w uroczystościach religijnych rocznic katyńskich i patriotycznych oraz zbieraniu informacji o kulcie religijnym, jakim naród polski obdarza Kapelanów Katyńskich i wszystkie ofiary zbrodni katyńskiej.

Biskup polowy WP JE ks. bp gen. bryg. Józef Guzdek zatwierdził statut stowarzyszenia, nadał mu kościelną osobowość prawną oraz ustanowił Asystenta Kościelnego, którym jest notariusz kurii ordynariatu polowego ks. płk prał. Zbigniew Kępa. Stowarzyszenie posiada wpis do KRS.

B. Tarkowska, Ł. Stefaniak / Warszawa

Nowe wyzwania dla duszpasterzy obcokrajowców

śr., 06/13/2018 - 16:05

W Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski 13 czerwca spotkali się duszpasterze obcojęzyczni posługujący w diecezjach wśród obcokrajowców. Doroczne spotkanie organizuje Rada KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek.

Spotkanie skupiło się na dwóch ważnych punktach. „Pierwszy to program otwarcia kilku centrów integracyjnych dla imigrantów, głównie z nastawieniem na imigrantów ze Wschodu, czyli z Ukrainy, który zostanie uruchomiony od września” – podkreślił bp Krzysztof Zadarko, przewodniczący Rady ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek oraz delegat ds. Imigracji. Projekt będzie organizowany przez Caritas Polska we współpracy z wojewódzkimi urzędami. „Chcemy, żeby w tych punktach była pomoc prawna, socjalna, charytatywna, językowa i poszukiwanie przez katolickie organizacje pracodawców, ale też i pracowników. Jest to zatem model integracyjny” – zaznaczył bp Zadarko.

Druga część spotkania skupiła się na wymianie doświadczeń duszpasterzy obcojęzycznych. „Ciekawe jest jak zmienia się struktura obcokrajowców w Polsce. Mamy już nie tylko studentów czy pracowników na kontraktach, ale poszukujących pracy, i to nie tylko z dalekich krajów, ze Wschodu, z byłych republik radzieckich, ale również pojawiają się pracownicy z Unii Europejskiej, np. z Francji czy z Niemiec. To jest nowe wyzwanie” – zauważył bp Zadarko.

Duszpasterze obcojęzyczni w Polsce to głównie zakonnicy. „Innym wyzwaniem dla duszpasterzy obcojęzycznych w Polsce jest rosnąca liczba Hindusów różnych wyznań chrześcijańskich. Nie mamy w Polsce księży, którzy umieją odprawiać Msze Święte w obrządku syro-malabarskim, ale są księża, którzy odprawiają w języku syryjskim i w ten sposób odpowiadają na bardzo duże zapotrzebowanie Hindusów, którzy są chrześcijanami” – podkreślił bp Zadarko.

„Doświadczenia te pokazują, że istnieje konieczność wypracowania wskazań duszpasterskich dla naszych księży proboszczów, którzy mają obcokrajowców na swoim terenie” – podsumował bp Zadarko.

BP KEP

Strony