Konferencja Episkopatu Polski

Subskrybuj Kanał Konferencja Episkopatu Polski
Konferencja Episkopatu Polski
Zaktualizowano: 54 minuty 30 sekund temu

Bp Mazur: Każdy ochrzczony posłanym, aby wziąć udział w misji niesienia Chrystusa

pt., 07/19/2019 - 14:12

Niech każdy ochrzczony czuje się posłanym, aby wziąć udział w misji niesienia Chrystusa ludziom całej ziemi, bo „miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5,14), jak mówił św. Paweł Apostoł Narodów – napisał w komunikacie na XX Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa Przewodniczącego Komisji Episkopatu Polski ds. Misji bp Jerzy Mazur SVD. Tegoroczny tydzień św. Krzysztofa pod hasłem „Ochrzczeni i posłani niesiemy Chrystusa” potrwa od 21 do 28 lipca.

XX Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa wraz z towarzyszącą mu „Akcją św. Krzysztofa” po 20. organizowany jest przez MIVA Polska (Mission Vehicle Association) – misyjną organizację powołaną przez Konferencję Episkopatu Polski. W tym czasie wspominając w postać św. Krzysztofa, patrona kierowców, szczególną troską otaczani są w Kościele w Polsce misjonarze i misjonarki na całym świecie. W odpowiedzi na ich prośby, prowadzone są zbiórki na pomoc w zakupie środków transportu.

– MIVA Polska zachęca do szczególnej modlitwy za wszystkich poruszających się podrogach, aby wszyscy docierali szczęśliwie do celu podróży. Przypomina też o odpowiedzialności użytkowników za bezpieczeństwo na drogach i konieczności tworzenia kultury oraz wzajemnego szacunku na drogach – podkreślił w komunikacie Przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji.

Biskup Mazur zwrócił się z prośbą do wiernych o udział w misyjnej Akcji św. Krzysztof – 1 grosz za 1 kilometr szczęśliwej jazdy na środki transportu dla misjonarzy. „Bądźmy szczerze wdzięczni za Bożą opiekę i pomoc podczas naszych podróży i kierowania pojazdami i zechciejmy wesprzeć głosicieli Ewangelii na wszystkich kontynentach” – napisał Przewodniczącego Komisji Episkopatu Polski ds. Misji zachęcając do organizacji w parafiach w całej Polsce zbiórek na pojazdy misyjne.

Inauguracją XX Ogólnopolskiego Tygodnia Św. Krzysztofa i zarazem Tygodnia Bezpiecznego Kierowcy będzie Ogólnopolski Misyjny Festyn Św. Krzysztofa, który odbędzie się przy Parafii p.w. Św. Mikołaja w Mikołajkach oraz na Placu Wolności w Mikołajkach. Więcej>> 

W 2018 r. w ramach „Akcji św. Krzysztof” udało się zebrać prawie 2 mln 800 tys. zł na. Za te pieniądze zakupiono środki transportu dla misjonarzy w 34 krajach świata. Było to: 40 samochodów, 3 busy, 2 ambulanse; 2 traktory; 1 moto-taczka; 64 motocykle i motorowery; 516 rowerów; 3 łodzie; 2 quady; 3 skutery śnieżne; 5 wózków inwalidzkich; 3 konie i 3 wozy. Najwięcej środków transportu zakupiono dla Afryki, następnie dla Ameryki Południowej i Azji, 11 wspomoże misjonarzy w innych regionach.

Więcej MIVA Polska>>

Materiały liturgiczno-duszpasterskie (PDF)>>

Plakat „Akcji św. Krzysztof” (JPG)>>

BP KEP / tk / Warszawa

Komunikat Przewodniczącego Komisji Episkopatu Polski ds. Misji,
Bp. Jerzego Mazura SVD
na XX Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa

Czcigodni Bracia w Kapłaństwie!
Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie! Szanowni Kierowcy i Użytkownicy dróg!

W dniach 21 – 28 lipca 2019 obchodzony jest w Kościele w Polsce XX Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa pod hasłem: „Ochrzczeni i posłani niesiemy Chrystusa”. W tym czasie wpatrując się w postać św. Krzysztofa, którego imię w j. greckim oznacza niosącego Chrystusa, otaczamy naszą troską polskich misjonarzy i misjonarki na całym świecie i w odpowiedzi na ich prośby, pragniemy ofiarować im pomoc w zakupie środków transportu. Za organizację tej pomocy odpowiedzialna jest powołana przez Konferencję Episkopatu Polski misyjna organizacja – MIVA Polska (Mission Vehicle Association).

W ramach tego Tygodnia, któremu patronuje św. Krzysztof, opiekun i patron kierowcówi podróżnych, MIVA Polska zachęca do szczególnej modlitwy za wszystkich poruszających się podrogach, aby wszyscy docierali szczęśliwie do celu podróży. Przypomina też o odpowiedzialności użytkowników za bezpieczeństwo na drogach i konieczności tworzenia kultury oraz wzajemnego szacunku na drogach.

Mając w perspektywie zbliżający się Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny (Październik 2019) ogłoszony przezpapieża Franciszka, powinniśmy poczuć się jeszcze bardziej przynagleni, aby nieść Chrystusai Jego miłość wszystkim ludom i narodom ziemi. Papież w specjalnym liście ogłaszającym ten Miesiąc mówi z naciskiem do całego Kościoła: „Bądźmy we wszystkich regionach ziemi w ‘permanentnym stanie misji’. Nie bójmy się podejmować, z ufnością w Bogu i wielką odwagą ‘opcji misyjnej’, zdolnej przemieniać wszystko…”. To wielkie misyjne zadanie, do którego na nowo zachęca papież Franciszekwywaga zaangażowania duchowego, szczególnie modlitwy oraz pomocy materialnej.

Wzorem lat ubiegłych kieruję moją gorącą prośbę do wszystkich wiernych o udział w misyjnej Akcji św. Krzysztof – 1 grosz za 1 kilometr szczęśliwej jazdy na środki transportu dla misjonarzy. Bądźmy szczerze wdzięczni za Bożą opiekę i pomoc podczas naszych podróży i kierowania pojazdami i zechciejmy wesprzeć głosicieli Ewangelii na wszystkich kontynentach. Proszę również, aby wraz z błogosławieństwem kierowców i poświęceniem pojazdów, każda wspólnota parafialna w Polsce zorganizowała odpowiednią zbiórkę na pojazdy misyjne. Dzięki temu misjonarze nie będą pozostawieni bez koniecznej pomocy, gdy chodzi o środki transportu, które są ważnymi narzędziami w pracy misyjnej. O tych potrzebach misjonarskich, MIVA Polska informuje na stronie www.miva.pl oraz w przesłanych do parafii materiałach na obchody XX Tygodnia Św. Krzysztofa.

Pragnę przekazać słowa wdzięczności wszystkim Dobroczyńcom: zarówno duchowym, jak i świeckim za przekazaną w ubiegłym roku pomoc na misyjne środki transportu. Dzięki zebranym funduszom w 2018 MIVA Polska zrealizowała 97 projektów w 34 krajach świata na 647 różnych pojazdów dla misjonarzy: 40 samochodów – najczęściej terenowych, 3 busy, 2 ambulanse, 2 traktory, 1 moto-taczka, 64 motocykli i motorowerów, 516 rowerów dla katechistów, 3 łodzie, 2 quady, 3 skutery śnieżne, 5wózków inwalidzkich, 3 konie i 3 wozy. Z pomocy skorzystali misjonarze Fidei Donum, bracia i księża oraz siostry zakonne, a także misjonarze świeccy. Łącznie przekazana suma wyniosła – 2.719.085,22 złotych. Z pomocą zakupionych pojazdów możliwa jest regularna praca ewangelizacyjna wymagająca pokonywania nieraz dużych odległości. Środki transportu są niezbędne w niesieniu różnorakiej pomocy świadczonej przez misjonarzy i misjonarki poprzez dzieła dobroczynne czy rozwojowe, szczególnie na rzecz ubogich, chorych i potrzebujących.

Drodzy Bracia i Siostry!

Niech każdy ochrzczony czuje się posłanym, aby wziąć udział w misji niesienia Chrystusa ludziom całej ziemi, bo „miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5,14), jak mówił św. Paweł Apostoł Narodów.

Przyzywając wstawiennictwa św. Krzysztofa i opieki Najświętszej Maryi Panny nad wszystkimi, szczególnie nad kierowcami i podróżującymi, udzielam pasterskiego błogosławieństwa: w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

+ Biskup Jerzy Mazur SVD
Przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji Biskup ełcki

Ełk-Warszawa, dn. 10 czerwca 2019

Uroczystości Ingresu bp. Piotra Sawczuka do Katedry Drohiczyńskiej

pt., 07/19/2019 - 11:17

Ks. bp Piotr Sawczuk w dniach 19-20 lipca 2019 r. w sposób kanoniczny obejmie Diecezję oraz dokona Ingresu do Katedry Drohiczyńskiej. Publikujemy niezbędne informacje dotyczące zbliżających się uroczystości.

W piątek 19 lipca br. odbędzie kanoniczne objęcie Diecezji Drohiczyńskiej przez bp. Piotra Sawczuka.

W sobotę 20 lipca o godz. 11.00 odbędzie się uroczystość Ingresu Księdza Biskupa do Katedry Drohiczyńskiej.

Księża arcybiskupi i biskupi – po przybyciu do Drohiczyna – proszeni są o wejście do zespołu pojezuickiego (od strony pomnika Jana Pawła II i Domu Biskupiego).

Tego dnia wjazd do Drohiczyna – od strony Sokołowa – będzie odbywał się ulicami: Warszawską i Ciechanowiecką (ul. Łozińskiego będzie zamknięta – tylko dla ruchu lokalnego), od strony Siemiatycz zaś ulicami: Księcia Witolda oraz Ciechanowiecką.

Tego dnia ulice: Kościelna, Jana z Drohiczyna, Farna oraz Plac Kościuszki będą wyłączone z ruchu – z racji na zorganizowane tam parkingi. Po przyjeździe do Drohiczyna prosimy wszystkich o kierowanie się na przygotowane parkingi oraz podporządkowanie się do wskazówek służb porządkowych (policja, strażacy). Goście przyjeżdżający autokarami wysiadają na przystanku PKS w centrum miasta, a autokary kierują się na wskazane parkingi. Odpowiednim grupom gości będą przygotowane następujące parkingi:

księżom biskupom, parlamentarzystom, ministrom, posłom, rektorom, rodzinie Biskupa Piotra, przełożonym zakonnym, księżom z innych diecezji – na placu seminaryjnym (wjazd od ulicy Mickiewicza), a także na placu przy Katedrze (wjazd od ul. Kościelnej);

duchownym z naszej Diecezji – jeden w podwórzu Domu św. Antoniego (wjazd od ulicy Kraszewskiego), drugi przy kościele Panien Benedyktynek (wjazd od ulicy Mickiewicza);

autokarom – jeden na targowisku przy ulicy Targowej (od strony Siemiatycz), drugi na placu przed cmentarzem przy ulicy Nieznanego Żołnierza (od strony Sokołowa);

pozostałym gościom – przy ulicy Rynek Kościuszki, Mickiewicza, Ciechanowieckiej, Kotlarskiej i Nieznanego Żołnierza (w stronę cmentarza).

Za przygotowanie materiałów dla przedstawicieli środków społecznego przekazu, ustaleniem transmisji radiowych i telewizyjnych oraz akredytacją odpowiada ks. Marcin Gołębiewski (kom. 505 983 092). Zdjęcia podczas uroczystości wykonują jedynie akredytowane osoby i firmy: przedstawiciel CIDD – ks. Mirosław Łaziuk oraz Jacek Wysocki z Siemiatycz. Uroczystość transmitują:  telewizja internetowa CIDD, TVP Białystok oraz Radio Podlasie.

Msza święta koncelebrowana, pod przewodnictwem bp. Piotra Sawczuka rozpocznie się o godz. 11.00 w Katedrze Drohiczyńskiej. Nowy Biskup drohiczyński wygłosi okolicznościową homilię. Wszyscy księża mogą włączyć się do koncelebry (prośba o przywiezienie ze sobą alb oraz białych ornatów). Księża są proszeni, aby zajęli miejsca do godz. 10.45. Członkowie kapituł, którzy nie uczestniczą w koncelebrze, przybywają w pełnych strojach chórowych. Nad organizacją miejsc w katedrze oraz na prezbiterium będą czuwać ceremoniarze.

Poczty sztandarowe ustawiają się w dwóch bocznych nawach Katedry.

Bezpośrednio po zakończeniu liturgii bp Piotr Sawczuk będzie przyjmował życzenia w Domu Biskupim (na parterze).

Wdzięczni za dar Chrystusowego Kapłaństwa polecajmy Dostojnego Pasterza opiece Maryi Matki Kościoła, która patronuje naszej Diecezji. Dziękując jednocześnie za decyzje Stolicy Apostolskiej, prośmy Boga w naszych modlitwach o potrzebne Mu łaski i zdrowie na owocne pełnienie posługi biskupiej.

Ks. Zbigniew Rostkowski
Kanclerz Kurii Diecezji Drohiczyńskej

Abp Gądecki: zależy nam na tym, aby Kościół był środowiskiem bezpiecznym i transparentnym

pt., 07/19/2019 - 07:29
Zależy nam na dobru dzieci i młodzieży oraz na tym, aby Kościół był środowiskiem bezpiecznym i transparentnym – powiedział abp Stanisław Gądecki w wywiadzie z tygodnikiem katolickim „Niedziela”. Przewodniczący Episkopatu Polski porusza m.in. kwestie ataków na Kościół, dialogu ze środowiskami LGBT, lustracji oraz wykorzystywania seksualnego małoletnich przez księży.

Abp Gądecki przypomina „akty jawnej profanacji największych świętości”, które miały miejsce w ostatnich tygodniach w Polsce, wymieniając profanację jasnogórskiego wizerunku Matki Bożej oraz akty bluźnierstwa podczas marszów i parady równości.

Wskazuje, że te inicjatywy walcząc o tolerancję, stają się „miejscem jawnej nietolerancji, obscenicznych prezentacji oraz sposobnością do okazywania pogardy wobec chrześcijaństwa, w tym także do parodiowania liturgii Eucharystii, oraz do nawoływania do nienawiści w stosunku do Kościoła i osób duchownych”. Wśród ataków na Kościół przewodniczący KEP wymienia również napaści na świątynie i ataki na księży. – I w tym momencie trzeba jasno powiedzieć: „Dość!” – stwierdza hierarcha.

Pytany o różnice w podejściu Kościoła do lustracji i zjawiska wykorzystywania seksualnego nieletnich przez księży, abp Gądecki rozróżnił najpierw „medialną nagonkę” na Kościół od dążenia do prawdy i zmagania się ze złem.

– Bardzo nam zależy na dojściu do prawdy i wewnętrznym oczyszczeniu Kościoła. Tak było przed dekadą, kiedy podejmowaliśmy konkretne działania umożliwiające przeprowadzenie lustracji w Kościele, tak jest i teraz. Trudno w naszym społeczeństwie znaleźć drugie takie środowisko, które podjęło aż tyle przedsięwzięć, inicjatyw i rozwiązań mających na celu rozliczenie przeszłości i prewencję na przyszłość. Zależy nam bowiem na naprawieniu krzywd wobec osób zranionych grzechem ludzi Kościoła. Zależy nam na dobru dzieci i młodzieży oraz na tym, aby Kościół był środowiskiem bezpiecznym i transparentnym – powiedział poznański metropolita.

Zwraca uwagę, że problem wykorzystywania seksualnego nieletnich przez księży wykorzystywany jest do ataków na Kościół, mających na celu odebranie mu wiarygodności moralnej. Hierarcha przyczynę widzi w tym, że Kościół jest „ostatnim głosem w społeczeństwie, który nie idzie na kompromis ze współczesnymi prądami demoralizującymi, ale nie boi się mówić, że życie szczęśliwe to życie, w którym człowiek stawia sobie jasne wymagania. Siły libertyńskie chciałyby z pewnością ten głos uciszyć i wyeliminować”.

Abp Gądecki wskazuje, że gdy podnoszono kwestię lustracji, Kościół jako jedyne środowisko przeprowadził działania lustracyjne. „Podobnie jest dzisiaj. Wiele osób publicznie wypowiada się o pedofilii w Kościele, a jednocześnie nie interesuje się wcale krzywdą młodych ludzi, która dokonuje się w innych środowiskach” – stwierdził.

Hierarcha pytany o korelację między skłonnościami homoseksualnymi a pedofilią, odpowiada, że „wielu ludzi zaprzecza tego rodzaju zależności. Jednakże wyniki dotychczasowej kwerendy, której dokonaliśmy, mówią o pedofilii homoseksualnej w niemal 60 proc.”, dodając, że organizacje prorodzinne zajmujące się również tą kwestią wskazują na jeszcze wyraźniejszą zależność.

– Nie można dialogować ze środowiskami, które nie chcą dialogu, depczą świętości, bluźnią Bogu i deprawują człowieka. Prawdą jest też to, że Kościół otrzymał zadanie głoszenia Ewangelii wszystkim, i nikt nie powinien być wyłączony z możliwości usłyszenia Dobrej Nowiny. Także osoby przynależące do wspomnianych środowisk mają to prawo – powiedział przewodniczący KEP pytany o możliwość dialogu ze środowiskami LGBT. Zaznaczył również, że w głoszonej im ewangelii nie może zabraknąć prawdy o grzechu.

Abp Gądecki wyjaśnił m.in. również, że mimo zarzutów stawianych filmowi braci Sekielskich, wciąż uważa za słuszne wyrażone po jego premierze podziękowania: „Mam nadzieję, że wstrząs wywołany przez ten film przyczyni się do wewnętrznego oczyszczenia wspólnoty Kościoła. I w tym sensie ufam, że wyniknie z niego dobro”.

Niedziela, dg / Warszawa

100,000 pilgrims of the Radio Maryja Family in Poland

pon., 07/15/2019 - 14:21

About 100,000 people took part in the 28th Pilgrimage of the Radio Maryja Family to the Jasna Góra Shrine of Our Lady. For years it has been one of the most numerous pilgrimages in Europe. The pilgrims were greeted by Pope Francis during the Angelus prayer.

The motto of this year’s pilgrimage was the statement of St. John Paul II: „May Your Spirit descend! And renew the face of the earth. Of this land!”. The faithful prayed for their families on the meadows around the Shrine of Our Lady, asking for respect for everyone’s life and apologized „for insults, sacrileges and profanities”. 

In his homily, Bishop Ignacy Dec referred to the words of Pope Francis, urging the congregation to leave a comfortable couch in order to have a good time in the homily.

The celebrations at the Jasna Góra Shrine were attended by Polish parliamentarians and government representatives headed by Prime Minister Mateusz Morawiecki.

Radio Maryja is a nationwide Catholic radio station addressing social issues. Since its foundation in 1991, it has been run by the Redemptorist Congregation. The Congregation founded Trwam Television in 2003, now part of the media of the Radio Maryja Family.

The Shrine of Jasna Góra is visited by more than 4 million believers every year. The most numerous pilgrimage is that of the Radio Maryja Family.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

Photo. M.Bliska – Radio Maryja

List abp. Stanisława Gądeckiego do bp. Tadeusza Pikusa 

sob., 07/13/2019 - 22:48

Bogate doświadczenie, przygotowanie merytoryczne oraz cechy osobowości Księdza Biskupa pomogły w spełnianiu powierzonych Jemu zadań z wielką roztropnością, mądrością i miłością Boga i Kościoła – napisał w podziękowaniu odchodzącemu na emeryturę bp. Tadeuszowi Pikusowi abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski. List został odczytany podczas diecezjalnego dziękczynienia za pięcioletnią posługę biskupią  biskupa diecezji drohiczyńskiej 13 lipca 2019 r. 

Pełna treść listu:

List abp. Stanisława Gądeckiego do bp. Tadeusza Pikusa 

Ekscelencjo,

Najdostojniejszy Księże Biskupie,

w imieniu Konferencji Episkopatu Polski serdecznie dziękuję Księdzu Biskupowi za posługę pasterską w diecezji drohiczyńskiej oraz za pełną zaangażowania pracę w ramach gremiów Konferencji Episkopatu Polski.

Bogate doświadczenie, przygotowanie merytoryczne oraz cechy osobowości Księdza Biskupa pomogły w spełnianiu powierzonych Jemu zadań z wielką roztropnością, mądrością i miłością Boga i Kościoła. 

Najpierw jako biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej, dzięki swej pracowitości i hartowi ducha, pełnił Ekscelencja z powodzeniem wiele wymagających funkcji. Został Ksiądz Biskup przewodniczącym Wydziału Nauki Katolickiej i wikariuszem generalnym archidiecezji warszawskiej. W ramach Konferencji Episkopatu Polski pełnił funkcje członka Rady ds. Ekumenizmu KEP, redaktora „Biuletynu Ekumenicznego” oraz współredaktora zeszytów „Tydzień powszechnej modlitwy o jedność chrześcijan”, członka Komisji Wychowania Katolickiego KEP, delegata KEP ds. Dialogu Katolików i Muzułmanów, przewodniczącego Bilateralnego Zespołu Katolicko-Prawosławnego, członka Rady ds. Dialogu Religijnego, przewodniczącego Komitetu ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi, członka a następnie przewodniczącego Rady Programowej Zespołu Pomocy Kościołowi Katolickiemu na Wschodzie, delegata KEP ds. Duszpasterstwa Polskich Przetwórców Żywności, członka Zespołu KEP ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla, przewodniczącego Zespołu ds. Kontaktów z Polską Radą Ekumeniczną, przewodniczącego Rady ds. Ekumenizmu KEP, członka Zespołu KEP do rozmów z Rosyjskim Kościołem Prawosławnym. Był Ksiądz Biskup członkiem zarządu głównego Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów w Polsce. W 2000 roku został Ksiądz Biskup wybrany przez Radę Wydziału PWTW na funkcję kierownika Wyższych Zawodowych Studiów Katechetycznych Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie Sekcji św. Jana Chrzciciela oraz kierownika kursów doskonalenia zawodowego dla nauczycieli religii – katechetów w PWTW Sekcji św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Jest Ksiądz Biskup członkiem Warszawskiego Towarzystwa Teologicznego oraz Stowarzyszenia Teologów Fundamentalnych w Polsce. Na wniosek Wydziału Teologicznego Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II został Ksiądz Biskup powołany przez walne zebranie Towarzystwa Naukowego KUL Jana Pawła II na członka korespondenta tego wydziału.

W 2002 roku Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego nadał biskupowi Tadeuszowi tytuł profesora nadzwyczajnego, a w dniu 14 kwietnia 2008 roku – z rąk prezydenta Lecha Kaczyńskiego – otrzymał on tytuł naukowy profesora nauk teologicznych. 13 października 2005 roku Ministerstwo Edukacji Narodowej nadało mu – za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania – „Medal Komisji Edukacji Narodowej”.

Naszą wdzięcznością obejmujemy również ostatni czas posługi pasterskiej w diecezji drohiczyńskiej, a zwłaszcza ustanowienie Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Bielsku Podlaskim oraz podjęcie inicjatywy peregrynacji obrazu Jezusa Miłosiernego we wszystkich parafiach diecezji. Dalej, uroczyste nałożenie odnowionych i pobłogosławionych przez papieża Franciszka ozdób w postaci koron i nimbu na statuę Trójcy Przenajświętszej „Tron Łaski” w bazylice mniejszej w Prostyni, koronację obrazu Matki Bożej Domanowskiej, ustanowienie Pustelni Zwiastowania Pańskiego w Poletyłach, i wreszcie ogłoszenie przez Stolicę Apostolską św. Rocha patronem miasta Sokołów Podlaski.

Dziękujemy Bogu za poświęcone świątynie w Sokołowie Podlaskim, w Pulszach, w Korycinach – pod wezwaniem Matki Bożej Jagodnej, w Wyrozębach, w Ugoszczy, w Winnie-Poświętnej oraz ołtarzy w Kożuchówku, Strabli i Brańsku.

Królowej Apostołów, Matce naszego Pana, Pani Jasnogórskiej życie i posługę Księdza Biskupa powierzam, przyzywając Bożego błogosławieństwa,

Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Wiceprzewodniczący Rady Konferencji
Episkopatów Europy (CCEE)

Warszawa, 28 czerwca 2019 roku

Bp Tadeusz Pikus: Jestem wdzięczny Panu Bogu za powołanie mnie do kapłaństwa i pełnienie tej służby w Kościele

sob., 07/13/2019 - 14:06

Wyrażam wielką wdzięczność Panu Bogu w Trójcy Jedynemu za powołanie mnie do kapłaństwa i pełnienie tej służby w Kościele – powiedział bp Tadeusz Pikus  podczas Mszy Świętej dziękczynnej za pasterską posługę w diecezji drohiczyńskiej. 

Ponad stu kapłanów, siostry i bracia zakonni, przedstawiciele władz parlamentarnych, samorządowych, służb mundurowych, katecheci, przedstawiciele ruchów, wspólnot, stowarzyszeń działających na terenie diecezji, diecezjanie oraz goście wdzięczną modlitwą otaczali osobę ks. Biskupa, który kończy posługę w diecezji drohiczyńskiej.

W homilii Ekscelencja wyraził wdzięczność Bogu oraz ludziom za dar powołania kapłańskiego. „Wyrażam wielką wdzięczność Panu Bogu w Trójcy Jedynemu za powołanie mnie do kapłaństwa i pełnienie tej służby w Kościele, którą na miarę moich możliwości pragnę pełnić do końca moich dni” – powiedział. Nie krył wzruszenia i z wdzięcznością wspominał przeżyty czas jako pasterz diecezji drohiczyńskiej: „W czasie tej pięcioletniej posługi odkrywałem, że moim domem było każde miejsce w diecezji. Ze wzruszeniem wspominam wszystkie spotkania w parafiach”. Zapewnił o życzliwości modlitwie. „Mimo że zamieszkam w Warszawie, to zachowam w sercu głęboką więź z moją Diecezją Drohiczyńską” – powiedział Ekscelencja. Prosił również o życzliwe przyjęcie nowo mianowanego biskupa drohiczyńskiego ks. bpa Piotra Sawczuka.

Na zakończenie Eucharystii odczytano list abp. Stanisława Gądeckiego adresowany do bp. Tadeusza Pikusa. W imieniu Konferencji Episkopatu Polski podziękował on za posługę pasterską w diecezji drohiczyńskiej oraz za pełną zaangażowania pracę w ramach gremiów Konferencji Episkopatu Polski. Przypomniał liczne inicjatywy oraz dzieła, które Ekscelencja podejmował jako biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej oraz jako biskup drohiczyński, szczególnie związane z ekumenizmem oraz dialogiem międzyreligijnym. Jak zauważył „Bogate doświadczenie, przygotowanie merytoryczne oraz cechy osobowości Księdza Biskupa pomogły w spełnianiu powierzonych Jemu zadań z wielką roztropnością, mądrością i miłością Boga i Kościoła”. Zawierzył życie i posługę ks. Biskupa Pani Jasnogórskiej.

Wyrazem życzliwości były liczne delegacje, które kolejno wyrażały wdzięczność ks. bp. Tadeuszowi Pikusowi. Wśród nich nie zabrakło przedstawicieli dzieci, młodzież, rodzin, władz parlamentarnych, samorządowych, służb mundurowych, ruchów i stowarzyszeń katolickich, osób życia konsekrowanego oraz duchowieństwa diecezjalnego. Kanclerz Kurii ks. prał. Zbigniew Rostkowski wraz ze słowem wdzięczności przekazał Ekscelencji nowy pastorał.

Oprawę liturgiczną zapewnili alumni Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie, ceremoniarze, lektorzy oraz Chór Polskiej Pieśni Narodowej z Bielska Podlaskiego.

Nuncjatura Apostolska w Polsce 17 czerwca 2019 r. poinformowała, że Ojciec Święty Franciszek przyjął prośbę ks. bp Tadeusza Pikusa o wcześniejsze przejście na emeryturę ze względów zdrowotnych. Obecnie pełni on urząd Administratora Apostolskiego Diecezji Drohiczyńskiej. Nowym biskupem drohiczyńskim został mianowany ks. bp. Piotr Sawczuk –  dotychczasowy biskup pomocniczy diecezji siedleckiej. Jego ingres do katedry w Drohiczynie zaplanowany jest na 20 lipca na godzinę 11.00.

Ks. Marcin Gołębiewski/BP KEP

Najnowsza książka bp. Pikusa dostępna online

sob., 07/13/2019 - 09:21

Zmartwychwstał Pan prawdziwie – to motto biskupiego posługiwania oraz tytuł najnowszej książki bp. prof. Tadeusza Pikusa. W publikacji zawarte są wszystkie listy pasterskie z pięcioletniej posługi biskupa diecezji drohiczyńskiej. Publikację w całości można pobrać w pdf – https://bit.ly/2JSKraz

Biskup Tadeusz Pikus skierował do diecezjan 30 listów pasterskich. Listy były pisane zarówno o z okazji głównych świąt kościelnych, jak również w związku z najważniejszym wydarzeniami w diecezji, o których biskup chciał osobiście poinformować diecezjan. Bp Pikus pisał listy m.in z okazji: rocznic wizyty św. Jana Pawła II – Dnia Podlasia, Światowych Dni Młodzieży w Krakowie, pielgrzymek na Jasną Górą czy peregrynacji obrazu Jezusa Miłosiernego w diecezji.

W myśl łacińskiej maksymy słowa ulatują, pismo pozostaje – Verba volant, scripta manent – listy pasterskie opublikowano w serii wydawniczej „Biblioteka Drohiczyńska” wydawanej przez Kurię Diecezjalną w Drohiczynie oraz Drohiczyńskie Towarzystwo Naukowe.

Publikacja została zaprezentowana 13 lipca 2019 r. podczas diecezjalnego dziękczynienia za pięcioletnią posługę bp. Tadeusza Pikusa w diecezji drohiczyńskiej.

Książka w całości dostępna jest w internecie – https://bit.ly/2JSKraz

BP KEP

Bishop Miziński: Our whole life is a great pilgrimage

czw., 07/11/2019 - 14:18

A Christian is a homo viator, one who is always on the way. Our whole life is a great pilgrimage, we are on our way to the Father’s house. As the Church, we are the pilgrim people – said Bishop Artur G. Miziński, Secretary General of the Polish Bishops’ Conference, during a press conference on the pilgrimages #PolskaPielgrzymuje (Poland on Pilgrimage), which took place on July 11 at the Secretariat of the Polish Bishops’ Conference.

This year we set out on a pilgrim route with the motto ‘Our Lady of Jasna Góra Mother of life’, praying for the beatification of Cardinal Stefan Wyszyński and as thanksgiving for the 40th anniversary of the first pilgrimage of John Paul II to Poland – said Fr. Marek Tomczyk OSPPE, head of the 308th Warsaw Pilgrimage. Fr. Tomczyk also reminded that in 2018, 4.3 million pilgrims from over 80 countries visited Jasna Góra. About 834,000 Poles took part in 200 nationwide pilgrimages to this Marian sanctuary.

About 7 million Poles visit places of worship every year. 32% of Poles declare that they participated in a pilgrimage at least once during their lives. There are over 500 sanctuaries in Poland. The most popular pilgrimage places have been for years Jasna Góra (69% of all pilgrims) and Licheń.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

Życzenia Przewodniczącego Episkopatu dla p. Sylwii Polanin z okazji 40-lecia pracy w PKWP

czw., 07/11/2019 - 12:40

W imieniu Konferencji Episkopatu Polski przesyłam jak najserdeczniejsze życzenia z okazji 40-lecia pracy na rzecz Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie – napisał abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, w życzeniach dla pani Sylwii Polanin z okazji 40-lecia pracy na rzecz Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie.

Publikujemy pełną treść życzeń:

Szanowna Pani,

W imieniu Konferencji Episkopatu Polski przesyłam jak najserdeczniejsze życzenia z okazji 40-lecia pracy na rzecz Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie.

Kościół, który w Polsce pragnie wyrazić swoją wdzięczność wobec Szanownej Pani za poświęcenie i oddanie z jakimi podejmowała Pani powierzoną sobie przez Ducha Świętego misję.

Wiem, że ta ważna rocznica staje się również ukoronowaniem pracy zawodowej Szanownej Pani, w związku z decyzją o przejściu na emeryturę. Z tego powodu, tym bardziej chciałbym wyrazić naszą wdzięczność za wszelką okazaną życzliwość i pomoc, a zwłaszcza za życzliwe spotkania z księżmi biskupami w centrali PKWP w Königstein.

Życzę, aby kolejne lata owocowały jeszcze większym oddaniem Chrystusowi w Kościele, który cały czas potrzebuje pokornych i radosnych świadków Bożej miłości.

Z wyrazami szacunku, przesyłam pasterskie błogosławieństwo,

+ Stanisław Gądecki

Arcybiskup Metropolita Poznański

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

Bp Miziński: Całe nasze życie jest jedną wielką pielgrzymką

czw., 07/11/2019 - 12:00

Chrześcijanin to jest homo viator, ten, który jest ciągle w podróży. Całe nasze życie jest jedną wielką pielgrzymką, jesteśmy w drodze do domu Ojca. Jesteśmy ludem pielgrzymującym, jako Kościół także jesteśmy ludem pielgrzymującym – powiedział bp Artur G. Miziński, Sekretarz Generalny Konferencji Episkopatu Polski, podczas konferencji prasowej na temat ruchu pielgrzymkowego #PolskaPielgrzymuje, która odbyła się 11 lipca w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski.

„W tym roku wyruszamy na pielgrzymi szlak z mottem +Jasnogórska Matka życia+, z prośbą o beatyfikację kard. Stefana Wyszyńskiego oraz z intencją dziękczynną w 40-lecie pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski i na Jasną Górę – powiedział  o. Marek Tomczyk OSPPE , kierownik 308. Warszawskiej Pielgrzymki Pieszej. O. Tomczyk przypomniał również, że w 2018 r. przybyło na Jasną Górę 4,3 mln pielgrzymów z ponad 80 krajów. W 200 ogólnopolskich pielgrzymkach wzięło udział 834 tys. osób.

Sławomir Kaniasty, współorganizator pielgrzymki nocnej z Miedniewic do Niepokalanowa, wyjaśnił intencje pątników. „Modlimy się podczas tej pielgrzymki o odnowę naszych rodzin. Chodzimy już od 5 lat. Grupa 200-300 pątników przechodzi 21 km. Modlimy się na różańcu, mamy konferencje, odprawiamy Drogę Krzyżową, odmawiany Koronkę do Bożego Miłosierdzia, a w tym samym czasie grupa w Niepokalanowie modli się cały w sanktuarium. W ubiegłym roku zawierzyliśmy naszą pielgrzymkę Matce Bożej Niepokalanej Wszechpośredniczce Łask w Niepokalanowie” – powiedział

Karolina Brona, która pielgrzymowała na Jasną Górę 29 razy, opowiedziała o pielgrzymowaniu z całą rodziną. „Pielgrzymowanie z dziećmi jest niezwykle piękne, a dla samych dzieci to niezwykła frajda. Poznają ludzi, otwierają się na świat i zawierają swoje małe przyjaźnie” – zauważyła.

Z kolei Michał Kanownik, prezes Związku Cyfrowa Polska, opowiedział o mobilnej aplikacji Bonafide – Polska Pielgrzymuje, którą pielgrzymi z 28 diecezjalnych pieszych pielgrzymek na Jasną Górę otrzymają na swoje smartfony. Zawiera ona wszelkie przydatne pątnikom w drodze informacje.

BP KEP

Zbliża się XX Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa

śr., 07/10/2019 - 11:20

W dniach 21-28 lipca 2019 będzie obchodzony 20. Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa wraz z misyjną „Akcją św. Krzysztof” – 1 grosz za 1 kilometr szczęśliwej jazdy na środki transportu dla misjonarzy.

W tym czasie za wstawiennictwem św. Krzysztofa – Patrona kierowców i podróżnych będziemy się modlić za wszystkich użytkowników drogi o bezpieczne podróże dla wszystkich. Ważnym punktem obchodów jest błogosławieństwo kierowców i ich pojazdów, aby zawsze używali ich mądrze i odpowiedzialnie. Do wszystkich użytkowników pojazdów jest kierowany apel o udział w „Akcji św. Krzysztof” i wsparcie misjonarzy w zakupie środków transportu poprzez przeznaczenie 1 grosza za każdy przejechany kilometr na ten cel.

„W ramach tego Tygodnia, któremu patronuje św. Krzysztof, opiekun i patron kierowców i podróżnych, MIVA Polska zachęca do szczególnej modlitwy za wszystkich poruszających się po drogach, aby wszyscy docierali szczęśliwie do celu podróży. Przypomina też o odpowiedzialności użytkowników za bezpieczeństwo na drogach i konieczności tworzenia kultury oraz wzajemnego szacunku na drogach” – napisał bp Jerzy Mazur SVD, Przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji, w komunikacie na XX Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa.

W 2018 r. w ramach „Akcji św. Krzysztof” udało się zebrać prawie 2 mln 800 tys. zł na. Za te pieniądze zakupiono środki transportu dla misjonarzy w 34 krajach świata. Było to: 40 samochodów, 3 busy, 2 ambulanse; 2 traktory; 1 moto-taczka; 64 motocykle i motorowery; 516 rowerów; 3 łodzie; 2 quady; 3 skutery śnieżne; 5 wózków inwalidzkich; 3 konie i 3 wozy. Najwięcej środków transportu zakupiono dla Afryki, następnie dla Ameryki Południowej i Azji, 11 wspomoże misjonarzy w innych regionach.

Więcej materiałów: http://www.miva.pl/artykuly/akcje/akcja-sw-krzysztof

MIVA Polska / KAI

Homilia: Z Maryją w Kościele (Wieleń Zaobrzański – 7.07.2019)

wt., 07/09/2019 - 10:27

Jak co roku przybywamy do Ciebie Maryjo, Ucieczko Grzeszników. Przybywamy do Twego wieleńskiego sanktuarium, aby tutaj oddać Ci cześć, aby umocnić nasze siły duchowe, aby od Ciebie uczyć się chrystusowej postawy wobec ludzi i świata – powiedział abp Stanisław Gącdecki, metropolita poznański, w homilii Mszy Świętej w Wieleniu Zaobrzańskim dn. 7 lipca b.r.

Publikujemy pełną treść homilii:

Jak co roku przybywamy do Ciebie Maryjo, Ucieczko Grzeszników. Przybywamy do Twego wieleńskiego sanktuarium, aby tutaj oddać Ci cześć, aby umocnić nasze siły duchowe, aby od Ciebie uczyć się chrystusowej postawy wobec ludzi i świata. Aby tutaj uczyć się Kościoła, który „ma na celu pomóc wszystkim ludziom naszych czasów, niezależnie od tego, czy wierzą w Boga, czy tylko niewyraźnie Go uznają, by jaśniej pojmując całe swoje powołanie, lepiej przystosowali świat do wzniosłej godności człowieka” (por. Gaudium et spes, 91).

Tym razem – ze względu na ostatni dokument Kongregacji Edukacji Katolickiej Stworzył ich jako mężczyznę i kobietę. Z myślą o drodze dialogu na temat kwestii gender w edukacji. – chciałbym podjąć razem z Wami zastanowienie na dość kontrowersyjny temat, a mianowicie na temat gender. W tym momencie mogą pojawić się wszelkiego rodzaju zastrzeżenia, czy rzeczywiście jest to najważniejszy dla nas temat oraz czy Wieleń jest najwłaściwszym miejscem do jego podjęcia? Biorąc jednak pod uwagę szybkość rozprzestrzeniania się idei w naszych czasach i ich zakres, który nie omija najmniejszej wioski, warto w tym ważnym dla Kościoła Poznańskiego sanktuarium przedstawić kilka myśli z tego dokumentu, który  został ogłoszony 10 czerwca br. Stolica Apostolska zajęła w nim oficjalne stanowisko w sprawie gender.  Dokument ten stanowczo sprzeciwia się tej ideologii, a w szczególności narzucaniu jej w szkołach i na uczelniach jako jedynego słusznego światopoglądu o rzekomo naukowym charakterze, zarazem jednak zachęca do dialogu w ramach studiów gender, zwłaszcza gdy chodzi o sposób, w jaki różnica między obu płciami jest przeżywana w różnych kulturach.

Kongregacja powierza ten tekst wszystkim, którym leży na sercu sprawa wychowania, a zwłaszcza wspólnotom wychowawczym szkół katolickich oraz osobom inspirującym się chrześcijańską wizją życia, a także pracującym w innych typach szkół. Dokument ten jest adresowany także do rodziców, uczniów, dyrektorów szkół i ich pracowników, a również do biskupów, kapłanów, zakonników i zakonnic, ruchów kościelnych, stowarzyszeń wiernych świeckich oraz innych organów (p. 7).

1. Tekst ten – niełatwy w odbiorze – najpierw zauważa, że obecnie stajemy w obliczu tego, co można słusznie nazwać kryzysem wychowawczym, szczególnie w odniesieniu do kwestii uczuciowości i płciowości. W wielu przypadkach planowane są dzisiaj i wdrażane programy nauczania, w których „prezentowane są koncepcje osoby i życia pozornie neutralne, lecz w rzeczywistości odzwierciedlające antropologię sprzeczną z wiarą i z prawym rozumem”. Dezorientacja antropologiczna – powszechnie cechująca klimat kulturowy naszych czasów – przyczyniła się do destabilizacji rodziny jako instytucji, niosąc ze sobą skłonność do zamazywania różnic między mężczyzną a kobietą, uważanych jedynie za skutki uwarunkowań historyczno-kulturowych (p. 1).

Twórcy teorii gender są przekonani – co podkreślił ostatnio Krzysztof Karoń, w swojej książce Historia antykultury – że nie tylko płeć społeczna [gender], ale i płeć biologiczna [sex] są społecznymi sztucznymi konstruktami, powstałymi w ludzkim umyśle. Ich zdaniem tożsamość płciowa powinna być wybierana przez człowieka według swego uznania. Obowiązujące w tradycyjnej kulturze konwencje – przypisujące różnym płciom społecznym role i narzucające wzorce zachowań – mają charakter represji i prowadzą do społecznego wykluczenia osób odbiegających od społecznie akceptowalnej normy i do różnych form dyskryminacji. Ponieważ zaś podstawą społecznej niesprawiedliwości i wszelkich hierarchii – w ich mniemaniu – jest zróżnicowanie między ludźmi, zaś najbardziej elementarnym kryterium zróżnicowania jest płeć, stąd warunkiem wszelkiego postępu jest likwidacja pojęcia płci jako kryterium różnicującego (Judith Butler). Ideologię gender Karoń uważa za współczesną odmianę magii i mówi w tym przypadku o marksizmem magicznym (por. Krzysztof Karoń, Historia antykultury, Warszawa 2018, 498).

W tych okolicznościach – wróćmy do dokumentu Kongregacji – misja wychowawcza staje przed wyzwaniem, które wyłania się z różnych form ideologii ogólnie zwanej gender, która zaprzecza różnicy i naturalnej komplementarności mężczyzny i kobiety. Ukazuje ona społeczeństwo bez różnic płciowych i banalizuje podstawy antropologiczne rodziny. „Ideologia ta wprowadza projekty edukacyjne i wytyczne legislacyjne promujące tożsamość osobistą i związki emocjonalne w całkowitym oderwaniu od różnic biologicznych między mężczyzną a kobietą. Tożsamość człowieka jest zdana na indywidualistyczny wybór, który może się również z czasem zmieniać” (p. 2).

W przeciwieństwie do tego, chrześcijańska wizja antropologiczna postrzega płciowość jako podstawowy składnik osobowości, jej sposobu bycia, przejawiania siebie, komunikowania się z innymi, odczuwania, wyrażania i przeżywania ludzkiej miłości. Dlatego stanowi ona integralną część rozwoju osobowości i jej procesu wychowawczego. „Rzeczywiście, z płci wynikają cechy charakterystyczne, które w dziedzinie biologii, psychologii i duchowości, czynią osobę mężczyzną i kobietą, i które z tego powodu mają ogromne znaczenie dla rozwoju dojrzałości poszczególnych ludzi i ich włączenia się w życie społeczne”. W procesie rozwoju „taka różnorodność, związana z dopełnianiem się wzajemnym obu płci, w pełni odpowiada Bożemu zamysłowi, według powołania, do którego każdy jest wezwany”. Dlatego „wychowanie emocjonalne do płciowości winno mieć na uwadze całościową wizję osoby ludzkiej i dążyć konsekwentnie do integracji elementów biologicznych, psycho-emocjonalnych, społecznych i duchowych” (p. 4).

Podejmując drogę dialogu w odniesieniu do kwestii gender w edukacji trzeba uwzględnić różnicę między ideologią gender z jednej strony, a całym obszarem badań nad płcią społeczno-kulturową podjętych przez nauki humanistyczne. Podczas gdy ideologia usiłuje, […] odpowiedzieć „na pewne, czasami zrozumiałe aspiracje”, próbując jednocześnie narzucić jako myśl dominująca określająca nawet edukację dzieci, a tym samym uniemożliwia spotkanie, to nie brakuje poszukiwań naukowych nad gender, które starają się osiągnąć głębsze zrozumienie sposobów, w jakie przeżywa się w różnych kulturach różnicę płci między mężczyzną a kobietą. W odniesieniu do tego typu badań możliwe jest otwarcie się na słuchanie, argumentację i na propozycje (p. 6).

2.  Jakie są zastrzeżenia w stosunku do teorii gender

Teorie gender – szczególnie najbardziej radykalne – wskazują na postępujący proces de-naturalizacji lub oddalenia od natury ku absolutnej opcji na rzecz decyzji podmiotu emocjonalnego. Poprzez taką postawę tożsamość seksualna i rodzina stają się wymiarami postmodernistycznej „płynności” i „zmienności”: opierając się jedynie na błędnie rozumianej wolności odczuwania i chcenia, a nie na prawdzie bytu; na chwilowym pożądaniu popędu emocjonalnego i indywidualnej woli (p. 19).

Założenia wspomnianych teorii można sprowadzić do dualizmu antropologicznego: do oddzielenia ciała sprowadzonego do biernej materii i woli, która staje się absolutna, manipulując ciałem według własnego uznania. To połączenie materializmu z woluntaryzmem dają początek relatywizmowi, gdzie wszystko jest równie ważne i niezróżnicowane, bez ładu i bez celu. Wszystkie te teorie, […] utrzymują, że płeć społeczno-kulturowa (gender) staje się ostatecznie ważniejsza niż płeć biologiczna. Określa to przede wszystkim rewolucję kulturową i ideologiczną w perspektywie relatywistycznej, a po drugie rewolucję prawną, ponieważ takie przekonania promują określone prawa indywidualne i społeczne (p. 20).

Praktycznie często rekomendacja różnych tożsamości przedstawia je jako posiadające całkowicie równą wartość, ale faktycznie oznacza to zaprzeczenie doniosłości każdej z nich. Nabiera to szczególnego znaczenia w odniesieniu do różnicy płci. Często bowiem ogólne pojęcie „niedyskryminacji” skrywa ideologię, która zaprzecza różnicy i naturalnej komplementarności mężczyzny i kobiety. „Zamiast przeciwstawiać się negatywnym interpretacjom odmienności płciowej, które godzą w jej niewzruszoną wartość dla godności człowieka, usiłuje się faktycznie zniweczyć tę różnicę, proponując techniki i praktyki, które miałyby ją pozbawić znaczenia dla rozwoju osoby i dla relacji ludzkich. Jednak utopia «rodzaju nijakiego» eliminuje jednocześnie zarówno godność ludzką z odmiennej pod względem płciowym konstytucji, jak i osobową właściwość płciowego przekazywania życia”. W ten sposób pozbawia się znaczenia antropologiczne podstawy rodziny (p. 21).

Ideologia ta inspiruje projekty edukacyjne i tendencje legislacyjne, które promują tożsamość osobową i intymność afektywną radykalnie niezależną od różnicy biologicznej między mężczyzną a kobietą. Ludzka tożsamość jest powierzona indywidualistycznej opcji, zmieniającej się również w czasie, wyrażającej sposób myślenia i działania, dość dzisiaj rozpowszechniony, który myli „prawdziwą wolność z ideą, że każdy osądza według własnego widzi mi się, jakby poza indywidualnymi osobami nie było żadnych prawd, wartości, zasad, które nas ukierunkowują, jak gdyby wszystko było równe i na wszystko powinno się pozwolić” (p. 22).

„Skoro jednak nie istnieje podział na mężczyznę i kobietę jako fakt wynikający ze stworzenia – uczył papież Benedykt XVI – to nie ma już także rodziny jako rzeczywistości określonej na początku przez stworzenie. A w takim przypadku również potomstwo utraciło miejsce, jakie do tej pory mu przysługiwało, i szczególną godność. […] z samoistnego podmiotu prawnego staje się ono teraz nieuchronnie przedmiotem, do którego ma się prawo i który, jako przedmiot podlegający prawu, można sobie sprokurować. Tam gdzie wolność działania staje się wolnością czynienia siebie samego, nieuchronnie dochodzi do zanegowania Stwórcy, a przez to ostatecznie dochodzi także do poniżenia człowieka w samej istocie jego bytu, jako stworzenia Bożego, jako obrazu Boga. W walce o rodzinę stawką jest sam człowiek. I staje się oczywiste, że tam, gdzie dochodzi do zanegowania Boga, niszczy się także godność człowieka. Kto broni Boga, ten broni człowieka” (Benedykt XVI, Ten, kto broni Boga, broni człowieka. Do Kolegium Kardynalskiego, Kurii Rzymskiej i Gubernatoratu – 21.12.2012).

Abp Hoser twierdzi wręcz, iż gender wyczerpuje znamiona herezji antropologicznej o niezwykle niebezpiecznych skutkach. Można ją nazwać herezją rozszczepienną, czyli schizoidalną. Oddziela ona nie tylko stworzenie os Stwórcy, osobę od natury, jednostkę od wspólnoty, człowieka historycznego od przeszłości i przyszłości, ale rozbija także fundamentalną harmonię, komplementarną jedność kobiety i mężczyzny i w końcu rozdziela jedność psychofizyczną człowieka jako osoby i jednostki. Uniemożliwia zatem realizację Bożego planu zbawienia człowieka; wszak „przyszłość człowieka idzie przez rodzinę” (abp Henryk Hoser,Dyktatura gender, Kraków 2014, 27).

3.  Racjonalne uzasadnienie

Warto podkreślić to, iż istnieją argumenty racjonalne, które wyjaśniają centralne miejsce ciała jako integralnego elementu tożsamości osobowej i relacji rodzinnych. Ciało jest podmiotowością, która komunikuje tożsamość bytu. W tym świetle rozumiemy dane nauk biologicznych i medycznych, zgodnie z którymi „dymorfizm płciowy” (tj. różnica płci między mężczyznami a kobietami) jest udowodniony naukowo przez takie np. dziedziny wiedzy jak genetyka, endokrynologia i neurologia. Z genetycznego punktu widzenia komórki mężczyzny (które zawierają chromosomy XY) różnią się od poczęcia od komórek kobiecych (których odpowiednikiem jest XX). Ponadto w przypadku nieokreśloności seksualnej wkracza medycyna, która interweniuje stosując terapię. W tych szczególnych sytuacjach ani rodzice ani tym bardziej społeczeństwo nie mogą dokonać arbitralnego wyboru, ale to nauka medycyny interweniuje w celu terapeutycznym, to znaczy działa w sposób najmniej inwazyjny na podstawie obiektywnych parametrów w celu wyjaśnienia tożsamości konstytutywnej osoby (p. 24).

Proces określenia tożsamości płciowej jest utrudniony przez fikcyjną konstrukcję tzw. „płci neutralnej” lub „trzeciej płci”, co powoduje zaciemnienie faktu, że płeć danej osoby jest czynnikiem strukturalnym, decydującym tożsamości męskiej i żeńskiej. Próby przezwyciężenia konstytutywnej różnicy między mężczyzną a kobietą – jak to ma miejsce w interseksualności lub transpłciowości – prowadzi do dwuznaczności męskiej i żeńskiej, która zakłada w sposób wewnętrznie sprzeczny tę różnicę płci, którą pragnie się zanegować lub przezwyciężyć. Ta oscylacja między męskością a kobiecością staje się w końcu jedynie pokazem „prowokującym” przeciwko tak zwanym „schematom tradycyjnym”, które nie uwzględniają cierpienia tych, którzy żyją w stanie nieokreślonym. Koncepcja tego rodzaju stara się unicestwić naturę (to znaczy wszystko, co otrzymaliśmy jako istniejący wcześniej fundament naszej istoty i wszelkiego działania w świecie), podczas gdy jednocześnie w sposób domyślny potwierdza ona jej istnienie (p. 25).

Komplementarność fizjologiczna, oparta na różnicy seksualnej zapewnia warunki niezbędne dla prokreacji. Natomiast odwołanie się do technologii reprodukcyjnych może umożliwić jednemu z partnerów czy też parze osób tej samej płci zrodzenie potomstwa za pomocą „zapłodnienia in vitro” oraz macierzyństwa zastępczego. Jednakże zastosowanie technologii nie jest równoważne poczęciu naturalnemu, ponieważ wiąże się z manipulowaniem ludzkimi embrionami, rozszczepieniem rodzicielstwa oraz instrumentalizacją i/lub komercjalizacją ciała ludzkiego, a także sprowadzaniem dziecka do przedmiotu w rękach nauki i technologii (p. 28).

4.  Propozycje

Kościół – będąc matką i nauczycielką – nie tylko słucha, ale na mocy swojej pierwotnej misji, otwiera się na rozum i oddaje się na służbę ludzkiej wspólnoty, oferując swoje propozycje. Jest dla niego oczywiste, że bez zadowalającego wyjaśnienia antropologii, na której opiera się znaczenie seksualności i afektywności, nie można prawidłowo skonstruować programu wychowawczego, zgodnego z naturą człowieka jako osoby, aby ukierunkować go do pełnej realizacji swej tożsamości seksualnej w kontekście powołania do daru z siebie. A pierwszy krok w tym antropologicznym wyjaśnieniu polega na uznaniu, że „również człowiek ma naturę, którą winien szanować i którą nie może manipulować według swego uznania”. Jest to punkt ciężkości tej ekologii człowieka, która wychodzi od „uznania szczególnej godności człowieka” oraz niezbędnej relacji jego życia „z prawem moralnym, wpisanym w jego naturę” (30).

a. rodzina

Rodzina jest „faktem antropologicznym, a w konsekwencji faktem społecznym, kulturowym itd”, ale „klasyfikowanie jej za pomocą pojęć natury ideologicznej, które ważne są tylko w danym momencie historii, a później się przedawniają” oznacza zdradzenie jej wartości. Rodzina, postrzegana jako naturalna jednostka społeczeństwa sprzyjająca najpełniejszej realizacji wzajemności i komplementarności między mężczyzną a kobietą jest uprzednia nawet wobec ładu społeczno-politycznego państwa, którego wolność ustawodawcza musi brać to pod uwagę i dawać temu należyte uznanie (p. 36).

Rozum mówi nam, że z samej natury rodziny wynikają dwa podstawowe prawa, które zawsze muszą być zagwarantowane i chronione. Pierwszym jest prawo rodziny do uznania za podstawową przestrzeń pedagogiczną dla wychowawczego kształtowani dzieci. To „najpierwsze prawo” przekłada się następnie konkretnie na „najcięższy obowiązek” rodziców, by byli odpowiedzialni za „spójne osobowe i społeczne wychowanie dzieci”, także w odniesieniu do wychowania ich tożsamości seksualnej i uczuciowej „w kontekście wychowania do miłości, do wzajemnego daru z siebie”. Jest to prawo – obowiązek wychowawczy, który „jest czymś istotnym i jako taki związany jest z samym przekazywaniem życia ludzkiego; jest on pierwotny i mający pierwszeństwo w stosunku do zadań wychowawczych innych osób, z racji wyjątkowości stosunku miłości łączącej rodziców i dzieci; wyklucza zastępstwo i jest niezbywalny, dlatego nie może być całkowicie przekazany innym, ani przez innych zawłaszczony” (p. 37).

Równie ważnym jest prawo dzieci „do wzrastania w rodzinie, przy tacie i mamie, potrafiących stworzyć odpowiednie środowisko dla ich rozwoju i uczuciowego dojrzewania. Winny dojrzewać w relacji, konfrontując się z męskością i kobiecością – ojca i matki – w ten sposób osiągać dojrzałość uczuciową”. I to właśnie w samej wspólnocie rodzinnej dziecko może być wychowane do rozpoznawania wartości i piękna różnicy płci, równości, oraz komplementarności biologicznej, funkcjonalnej, psychologicznej i społecznej. „W obliczu kultury, która na ogół «banalizuje» płciowość ludzką […] posługa wychowawcza rodziców musi skupić się zdecydowanie na kulturze życia płciowego, aby była ona prawdziwie i w pełni osobowa: płciowość jest w istocie bogactwem całej osoby — ciała, uczuć i duszy — ujawniającym swe głębokie znaczenie w doprowadzeniu osoby do złożenia daru z siebie w miłości”. Prawom tym oczywiście towarzyszą wszystkie inne podstawowe prawa osoby, w szczególności wolności myśli, sumienia i religii. W tych przestrzeniach mogą się zrodzić owocne doświadczenia współpracy między wszystkimi osobami zaangażowanymi w edukację (p. 38).

b. szkoła

Wychowanie uczuciowości wymaga od szkoły odpowiedniego i wyważonego języka. Po pierwsze, należy wziąć pod uwagę, że dzieci i młodzież nie osiągnęły jeszcze pełnej dojrzałości i przygotowują się z zainteresowaniem do odkrywania życia. Dlatego konieczne jest, aby pomóc uczniom rozwinąć „zmysł krytyczny wobec inwazji propozycji, w obliczu niekontrolowanej pornografii i przeciążenia bodźcami, które mogą okaleczyć seksualność”. W obliczu bombardowania przesłaniami dwuznacznymi i niejasnymi – których celem jest dezorientacja emocjonalna i uniemożliwienie dojrzałości psycho-relacyjnej. „Trzeba im pomóc w rozpoznaniu i poszukiwaniu wpływów pozytywnych, w czasie, w którym nabierają dystansu wobec tego wszystkiego, co zniekształca ich zdolność do kochania” (p. 42).

c. społeczeństwo

Rodzina nie może pozostać sama w obliczu wyzwania wychowawczego. […] Znacząca pilność wyzwania formacyjnego może dziś stanowić silny bodziec do odbudowy przymierza edukacyjnego między rodziną, szkołą a społeczeństwem (p. 44).

W ramach tego przymierza [edukacyjnego] działania edukacyjne muszą być zgodne z zasadą pomocniczości. „Wszyscy inni uczestnicy procesu wychowawczego działają poniekąd w imieniu rodziców, w oparciu o ich zgodę, a w pewnej mierze nawet na ich zlecenie. Działając wspólnie rodzina, szkoła i społeczeństwo mogą wypracować programy wychowawcze dotyczące uczuciowości i płciowości, które miałby na celu poszanowanie ciała innej osoby i poszanowanie czasu swego dojrzewania seksualnego i uczuciowego, z uwzględnieniem specyfiki fizjologicznej i psychologicznej, a także faz wzrostu i dojrzewania neuro-poznawczego dziewcząt i chłopców, aby towarzyszyć im w ich rozwoju w sposób zdrowy i odpowiedzialny (p. 46).

Demokratyczne państwo nie może sprowadzić propozycji edukacyjnej jedynie do dominującej mentalności, szczególnie w kwestii tak delikatnej, która dotyka podstawowej wizji natury ludzkiej i naturalnego prawa rodziców do wolnego wyboru wychowania, zgodnego z godnością osoby ludzkiej. Każda instytucja edukacyjna musi zatem zapewnić sobie narzędzia organizacyjne i programy wychowawcze, które urzeczywistnią i skonkretyzują to prawo rodziców. W ten sposób chrześcijańska propozycja pedagogiczna staje się solidną odpowiedzią na antropologie fragmentacji i prowizoryczności (p. 55).

Zakończenie

Do niedawna – powiedział w ONZ w Nowym Jorku abp Bernardito Auza podczas spotkania pod hasłem: „Równość płci i ideologia gender: ochrona kobiet i dzieci”- istniało jasne zrozumienie tego, co znaczy być kobietą. Każdy wiedział, do kogo się odnosi, mówiąc o równości płci, przemocy wobec kobiet, edukacji dziewcząt oraz równej płacy za tę samą pracę.

Współcześnie konsensus ten ulega zachwianiu i erozji z powodu nowego zjawiska ideologii płci. Obecnie wielu zwolenników ideologii gender twierdzi, że natura cielesna nie ma nic wspólnego z kobiecością. Jest ona raczej postrzegana jako sposób, w jaki się myśli o sobie lub wyraża się siebie. Ci, którzy uważają się za kobiety, powinni być tak traktowani, bez względu na biologiczną naturę na poziomie komórkowym, endokrynologicznym oraz reprodukcyjnym, bez względu na pierwotne oraz wtórne cechy płciowe, lub inne czynniki. Ten sposób myślenia jest dzisiaj bardzo promowany w świecie, również na najważniejszych forach międzynarodowych przez główny nurt środowisk LGBT.

Warto – na zakończenie – przypomnieć nauczanie Papieża Franciszka, który zachęca katolików i wszystkich ludzi dobrej woli do wspierania, akceptowania, towarzyszenia oraz kochania wszystkich, których tożsamość płciowa nie pokrywa się z ich płcią biologiczną. Przypomina, że należy odrzucić jakąkolwiek przemoc i dyskryminację wobec tych osób. Jednocześnie wskazuje na niebezpieczeństwa, jakie ideologia gender niesie dla jednostek i społeczeństwa. Ojciec Święty twierdzi, że jedną rzeczą jest zrozumienie dla ludzkiej słabości i złożoności życia, a drugą akceptacja ideologii, która podważa to, co jest nieodłączną częścią rzeczywistości. Trzeba chronić człowieczeństwo oraz akceptować to, jak zostało pomyślane i stworzone przez Boga.

Watykański dyplomata przywołał również encyklikę Papieża Franciszka „Laudato sì”, w której mowa jest o akceptacji naszych ciał jako warunku przyjęcia i poszanowania całego świata jako daru. Nie mamy nad naszymi ciałami absolutnej władzy, tak, jak nie mamy jej nad pozostałą częścią stworzenia. To jest właściwe rozumienie ludzkiej ekologii. Uznanie własnego ciała w jego kobiecości i męskości jest warunkiem rozpoznania siebie w spotkaniu z kimś, kto jest inny. A zatem ideologia gender  w istocie utrudnia budowanie bardziej sprawiedliwego i wolnego społeczeństwa.

Pope authorized a decree on the heroic virtues of Fr. Korniłowicz

ndz., 07/07/2019 - 15:38

Pope Francis approved the decree of the Congregation for the Causes of Saints recognizing the heroic virtues of Fr. Władysław Korniłowicz, co-founder of the Educational Centre in Laski and apostle of the Polish elites. This means that for his beatification only a miracle is needed.

“For the Centre in Laski Fr. Korniłowicz is a very important person, he is its co-founder together with Mother Czacka. He was here from the beginning. We have here a chapel which he provided and created, as well as a retreat house. Almost from the beginning, he was the spiritual father of the work and the pastor of the Franciscan sisters and the blind. Above all, however, he focused on looking for blind people who lost their faith” – said Fr. Michał Wudarczyk, rector of the Chapel of Our Lady of the Angels in Laski.

The Centre in Laski educates blind children from their first months of life until the Baccalaureate and Professional Exams in an atmosphere of self-respect and openness to others. In the future, this will enable the blind to live independently amongst their family, work environment, and in a society of sighted people.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

Abp Gądecki: przyznanie się do Chrystusa jest obowiązkiem chrześcijańskiego życia

ndz., 07/07/2019 - 08:37

W mocy Bożego Ducha dokonuje się głoszenie Dobrej Nowiny tak słowem, jak i poprzez świadectwo życia. Dlatego publiczne przyznanie się do Chrystusa a takim jest uczestnictwo w pielgrzymce na Jasną Górę, nie jest jakimś dodatkiem, ale obowiązkiem życia chrześcijańskiego – mówił abp Stanisław Gądecki podczas Mszy św. w poznańskiej katedrze na rozpoczęcie 85. Pieszej Poznańskiej Pielgrzymki na Jasną Górę.

Tegoroczna pielgrzymka odbywa się pod hasłem „Z Maryją w nowe czasy”, które towarzyszy też nawiedzeniu Matki Bożej w znaku Ikony Jasnogórskiej w archidiecezji poznańskiej.

W homilii metropolita poznański przypomniał, że Maryja od samego początku dała się prowadzić Duchowi Świętemu, aby odpowiedzieć na Boże wezwanie i by należycie wypełnić swoje macierzyńskie posłannictwo.

Przewodniczący KEP podkreślił, że Maryja nadal pełni swą macierzyńską funkcję w Kościele naszych czasów. – Nie współzawodniczy Ona z Duchem Świętym, przeciwnie, to Duch Święty prosi Ją o macierzyńską współpracę z Nim – zaznaczył abp Gądecki.

Metropolita poznański zauważył, że dziś wielu chrześcijan zachowuje się jak ludzie niewierzący, nie wie, kim jest Duch Święty, nie mówiąc już o życiu według Ducha. – Ich życie jest jakieś bezpłodne, są zawiedzeni, sfrustrowani, nie mają pewności swojej wiary, nie żyją nadzieją chrześcijańską, nie są zdolni do dawania świadectwa – stwierdził abp Gądecki.

Przewodniczący KEP podkreślił, że „być napełnionym Duchem Świętym, to znaczy być napełnionym Chrystusem, bo Duch Święty nie przynosi nowych treści, tylko sprawia, że to co było gdzieś na zewnątrz nas, to co stało się przed tysiącami lat, nagle staje się obecne, jest żywe w nas”.

– Jeśli we mnie mieszka Chrystus, a ja mieszkam w Chrystusie, to znaczy że ja zaczynam myśleć tak jak myśli Chrystus, zaczynam tak postępować jak postępował Chrystus – wskazał arcybiskup.

Zaznaczył, że „jeżeli my zaczynamy myśleć razem z Chrystusem, pragnąć tego, czego On pragnie, czynić to, co On czyni, stajemy się jedno z Nim i na tym polega nasze pełne wyzwolenie”.

Metropolita poznański, nawiązując do hasła towarzyszącego tegorocznej poznańskiej pielgrzymce, zwrócił uwagę na różnice między starymi a nowymi czasami.
– Z Maryją w nowe czasy, czyli w inne niż te, w których żyjemy, inne niż stare czasy, które trafnie scharakteryzował abp Marek Jędraszewski. „W tych starych czasach trwa walka z chrześcijaństwem i Kościołem katolickim. Tym razem ma ona wymiar bardziej kulturowy. W imię postępu i tolerancji pragnie zamknąć się Kościołowi usta, usiłuj się go usunąć z przestrzeni publicznej i zepchnąć do sfery wstydliwie skrywanej prywatności” – przypomniał słowa metropolity krakowskiego, wypowiedziane podczas Mszy św. inaugurującej nawiedzenie Matki Bożej w kopii Cudownego Obrazu, sprawowanej na placu przed kościołem pw. Nawiedzenia NMP na poznańskich Ratajach.

– W nowe czasy chcemy iść „w mocy Bożego Ducha”, tzn. w każdej chwili, w każdej sytuacji poddani kierownictwu Chrystusa i Jego Ducha, ponieważ dzięki Duchowi Świętemu żyje i działa Kościół – podkreślił abp Gądecki.

Zaznaczył, że obecność Ducha Świętego w Kościele jest tak konieczna, że można ją porównać do ożywiającej obecności duszy w ciele ludzkim.

– Wszystkie działania Kościoła, których celem jest uświęcenie człowieka, dokonują się mocą Ducha Świętego – podkreślił metropolita poznański.

Pątnicy 85. Pieszej Poznańskiej Pielgrzymki na Jasną Górę będą pielgrzymować w 19 grupach. – Jedna z nich – grupa 6 – której przewodnikiem jest o. Leonard Bielecki OFM, będzie pielgrzymować w ciszy – mówi KAI ks. Łukasz Łukasik, kapelan poznańskiej pielgrzymki.

Najwcześniej, bo 3 lipca w drogę na Jasną Górę wyruszyli pielgrzymi z Czarnkowa. 5 lipca „grupy opalenickie”, czyli pątników z Buku, Opalenicy, Grodziska Wlkp., Kościana pobłogosławił bp Szymon Stułkowski, biskup pomocniczy archidiecezji poznańskiej.

Kapelan poznańskiej pielgrzymki zaznacza, że tegoroczne konferencje, przygotowane wcześniej i emitowane podczas drogi, będą również nawiązywać do towarzyszącego pielgrzymce hasła.

Pielgrzymi dotrą na Jasną Górę 15 lipca.

Poznańskiej pielgrzymce będzie towarzyszyć Pielgrzymka Duchowa, której przewodniczy ks. kan. dr Jan Glapiak, przewodniczący Referatu ds. Sanktuariów Maryjnych i Pielgrzymek. Duchowi pielgrzymi, pozostając w swych domach, podejmują osobistą refleksję nad tematami danego dnia. Podstawą duchowego pielgrzymowania jest modlitwa w wyznaczonych intencjach oraz codzienny udział we Mszy św. w kolejnych kościołach stacyjnych. Duchowi pielgrzymi będą gromadzić się w poznańskiej katedrze, farze, w kościele pw. św. Michała Archanioła, w sanktuarium Bożego Miłosierdzia oraz w kościołach pw. Najświętszego Serca Jezusa i św. Floriana, Chrystusa Odkupiciela, Bożego Ciała, a także w kościele pw. św. Stanisława Kostki.

Po raz pierwszy poznańska pielgrzymka wyruszyła na Jasną Górę w 1921 r. jako dziękczynienie Bogu za odzyskaną przez Polskę niepodległość. II wojna światowa i późniejsza sytuacja polityczna w PRL spowodowała przerwy w pielgrzymowaniu w latach 1940-47 i 1950-56.

Później, aż do 1981 r., pielgrzymowanie było oficjalnie zakazane. Jednak pątnicy wciąż wyruszali na szlak – po kryjomu, w małych grupkach, bez żadnego sprzętu nagłaśniającego, transparentów, a nawet bez kapłanów.

W latach 80. w Poznańskiej Pieszej Pielgrzymce uczestniczyło nawet do 10 tys. osób, wśród których wiele chciało wyrazić w ten sposób swój sprzeciw wobec komunistów i poparcie dla „Solidarności”. W ub. roku na Jasną Górę pielgrzymowało ok. 1900 pątników.

KAI

 

 

Życzenia Przewodniczącego Episkopatu dla abp. J. Martyniaka z okazji 55-lecia kapłaństwa i 30-lecia sakry biskupiej

ndz., 07/07/2019 - 06:00

Dziękuję Księdzu Arcybiskupowi za gorliwe wsłuchiwanie się w głos Ducha Świętego oraz wytrwałą, konsekwentną, mądrą i roztropną postawę ucznia Jezusa, którego powołaniem jest realizowanie woli Bożej – napisał abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, w życzeniach do abp. Jana Martyniaka, arcybiskupa seniora archidiecezji przemysko-warszawskiej, z okazji 55. rocznicy święceń kapłańskich i 30. rocznicy święceń biskupich.

Publikujemy pełną treść życzeń:

Ekscelencjo,
Najdostojniejszy Księże Arcybiskupie,

W imieniu Konferencji Episkopatu Polski chciałbym złożyć jak najserdeczniejsze życzenia z okazji 55. rocznicy święceń kapłańskich i 30. rocznicy święceń biskupich.

Każdy jubileusz to doskonała sposobność, aby wyrazić wdzięczność wobec Boga i wobec ludzi za dar życia i powołania, za dar służby i ofiary.

Dziękuję więc Bogu za życie Księdza Arcybiskupa, które Ekscelencja otrzymał dzięki miłości rodziców Wasyla i Marii. Za dar wiary i przyjęte sakramenty, za wzrost łaski Bożego w sercu młodego Janka i pogłębianie życia duchowego, do czego przyczynili się niewątpliwie modlitwą i przykładem ojcowie bazylianie z monasteru św. Onufrego z Ławrowa. Dziękuję Bożej Opatrzności, że przeprowadziła Ekscelencję bezpiecznie przez trudny czas II wojny światowej, wiodąc jego kroki ku Wyższemu Seminarium Duchownemu we Wrocławiu, za czas studiów i formacji ludzkiej, duchowej i intelektualnej, za przyjęcie święceń kapłańskich w 1964 roku – z rąk arcybiskupa Bolesława Kominka. Dziękuję Bogu za czas pracy duszpasterskiej i dalszą formację intelektualną w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie oraz w Prymasowskim Instytucie Życia Wewnętrznego.

Dziękuję Bogu za czas pracy w roli asystenta we wrocławskim seminarium i wykładowcy w gorzowskiej filii Akademii Teologii Katolickiej. Dziękuję Bogu, że w swej niewypowiedzianej łaskawości, obdarzając Ekscelencję zaufaniem i jeszcze większą miłością, powołał do pełnienia misji apostolskiej, czego początkiem było przyjęcie sakry biskupiej w 1989, dla podjęcia pasterskiej misji przewodzenia – reaktywowanej po 45 latach przez Stolicę Apostolską – greckokatolickiej diecezji przemyskiej, a od 1996 roku pełnić funkcję arcybiskupa archieparchii przemysko-warszawskiej i jednocześnie metropolity utworzonej greckokatolickiej metropolii przemysko-warszawskiej.

Dziękuję Księdzu Arcybiskupowi za gorliwe wsłuchiwanie się w głos Ducha Świętego oraz wytrwałą, konsekwentną, mądrą i roztropną postawę ucznia Jezusa, którego powołaniem jest realizowanie woli Bożej.

Kolejne lata życia i posługi Księdza Arcybiskupa powierzam Matce naszego Pana – Pani Jasnogórskiej, przyzywając Jej wstawiennictwa i opieki.

Zapewniam Ekscelencję o modlitwie wiernych i pasterzy Kościoła, który w Polsce, przesyłając braterskie pozdrowienia w Chrystusie,

+ Stanisław Gądecki

Arcybiskup Metropolita Poznański

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy

 

Papież zatwierdził dekret uznający heroiczność cnót ks. Korniłowicza

sob., 07/06/2019 - 12:23

Papież zatwierdził dekret Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych uznający heroiczność cnót ks. Władysława Korniłowicza, współzałożyciela Lasek i apostoła inteligencji. Oznacza to, że do jego beatyfikacji potrzebny jest już tylko cud za jego wstawiennictwem.

„Dla Lasek ks. Korniłowicz jest bardzo ważną osobą, jest ich współzałożycielem wraz z Matką Czacką. Był tutaj od początku. Mamy tutaj po nim kaplicę, którą on wyposażał i tworzył, a także dom rekolekcyjny. Prawie od początku był on ojcem duchowym dzieła oraz duszpasterzem sióstr i niewidomych. Przede wszystkim jednak skupiał się na szukaniu niewidomych na duszy, którzy stracili wiarę” – powiedział ks. Michał Wudarczyk, rektor Kaplicy pw. Matki Bożej Anielskiej w Laskach.

Ks. Wudarczyk podkreślił, że pamięć o ks. Korniłowiczu w Laskach jest wciąż żywa. „Codziennie modlimy się o jego beatyfikację. Także dzisiaj dziesiątki ludzi przyjeżdżają do tego dziedzictwa ks. Korniłowicza, które nadal jest aktualne. Jako jeden z pierwszych w Polsce zajął się ruchem liturgicznym i chciał uruchomić świeckich do czynnego udziału w liturgii i w tym celu stworzył dom rekolekcyjny, gdzie świeccy modlili się na brewiarzu. To było coś niebywałego jak na tamte czasy” – podkreślił ks. rektor.

Ks. Władysław Korniłowicz to jedna z kluczowych postaci polskiego Kościoła pierwszej połowy XX w. Urodził się w Warszawie w 1884 r. W 21. roku życia przerwał studia przyrodnicze w Zurichu i wstąpił do warszawskiego seminarium. Jako kapłan był duszpasterzem młodzieży w Zakopanem i Warszawie, a także kapelanem wojskowym podczas wojny polsko-bolszewickiej. Otaczał też opieką młodą inteligencję w Warszawie.

W 1918 r. poznał matkę Elżbietę Czacką, założycielkę Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi w Laskach i Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża. Z roku na rok ks. Korniłowicz coraz bardziej angażował się w Dzieło Lasek. W 1930 r. przeniósł się tam na stałe, został jego kierownikiem duchowym i wniósł istotny wkład w jego rozwój. Poszerzył zakres apostolstwa o ludzi będących daleko od Boga. Sam na tym polu odznaczał się szczególną gorliwością i doprowadził do wielu nawróceń.

Ponadto był inspiratorem polskiego ruchu liturgicznego, założycielem i redaktorem wydawnictwa oraz czasopisma „Verbum”. Z jego inicjatywy powstał w Laskach dom rekolekcyjny dla ludzi pragnących pogłębić życie duchowe. W czasie wojny musiał się ukrywać w przed Niemcami. Potajemnie prowadził wykłady i rekolekcje. Zmarł w 1946 r.

27 września 1978 roku na podstawie Dekretu Kongregacji do Spraw Świętych kard. Stefan Wyszyński dokonał otwarcia procesu informacyjnego o życiu i cnotach sługi Bożego. 11 listopada 1981 roku doczesne szczątki ks. Korniłowicza zostały przeniesione do kościoła św. Marcina w Warszawie. W czerwcu 1995 roku proces na szczeblu diecezji został zakończony i akta przesłano do Kongregacji w Rzymie.

BP KEP / Vatican News

Oświadczenie Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich w sprawie narzucania ideologii LGBT

pt., 07/05/2019 - 18:17

Oświadczenie
Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich
w sprawie narzucania ideologii LGBT

1. Kościół naucza, że każdy człowiek ma bezwzględny obowiązek szanować każdego człowieka. To odnosi się również do osób LGBT, ale musi działać w obydwie strony. Ogromnym niesmakiem, smutkiem, troską o przyszłość a nawet poczuciem zagrożenia napawają zwyczajnych ludzi zachowania i słowa aktywistów tego środowiska i wspierających je dziennikarzy. Niby walczą o wolność, tolerancję i szacunek, ale właśnie bez tolerancji, z pogardą wobec myślących inaczej i z agresją. 

2. W tym kontekście trzeba uznać za niedopuszczalny z punktu widzenia prawa ale przede wszystkim przyzwoitości i zdrowego rozsądku atak przypuszczony na pracownika IKEI, który nie życzył sobie w miejscu pracy indoktrynacji LGBT. Niepokoi, że wypowiedzi pod jego adresem są pełne agresji i pogardy. Odziera się go z godności ludzkiej i odmawia mu niezbywalnych praw. Tymczasem wolność sumienia i wyznania jest miarą demokracji. Agresja zaś i pogarda nie są Polsce potrzebne, burzą pokój społeczny, sieją niepewność i poczucie zagrożenia. Jakże łatwo ale też jakże niebezpiecznie jest przeciwstawić człowieka drugiemu człowiekowi! Konstytucja Rzeczypospolitej nie tylko gwarantuje każdemu wolność wyznania ale też chroni przed ingerencją w przekonania osobiste wbrew woli zainteresowanego. Równocześnie nieuczciwym intelektualnie jest reagować w Polsce na cytaty z Pisma Świętego, jakby kultura europejska nie wyrastała z logiki chrześcijaństwa. Nie można nazwać tego inaczej jak tworzeniem wirtualnej rzeczywistości i narzucaniem przekonań przy wykorzystaniu pozycji silniejszego. Kiedyś król polski Zygmunt II August oświadczył „Nie jestem królem waszych sumień”. Tym bardziej pracodawca nie ma i nie może sobie uzurpować takiego prawa.

3. Gratulujemy Panu Tomaszowi odwagi w wyznawaniu i obronie wiary w codziennym życiu. To jest właśnie apostolstwo świeckich postulowane przez Sobór Watykański II w dekrecie Apostolicam actuositatem oraz przypomniane przez św. Jana Pawła II w adhortacji Familiaris consortio. Pana postawa zasługuje na uznanie i naśladowanie. Wszelkie wypowiedzi, które chciałyby z Pana uczynić oszołoma, ignoranta i agresora – nie mają podstaw w faktach. Chciałoby się powiedzieć za szafarzem chrztu świętego: „Taka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Mamy nadzieję, że wyrządzone Panu krzywdy moralne i materialne zostaną wynagrodzone, zaś firma zaprzestanie działań ideologicznych w oparciu o uprzywilejowaną pozycję pracodawcy. Liczymy na zainteresowanie sprawą związków zawodowych i prokuratury. Chodzi przecież o istotny element ładu ustrojowego i kulturowego.

4. Również z innych firm i korporacji docierają do nas niepokojące sygnały o próbach propagowania ideologii LGBT. Wykorzystuje się do tego oficjalne strony internetowe i firmowe adresy poczty elektronicznej poszczególnych pracowników. Organizuje się spotkania agitacyjne, także z zagranicznymi aktywistami, w pomieszczeniach firmowych. Wielu pracowników milczy wobec skierowanych do nich nacisków, gdyż boją się utraty pracy albo dyskryminacji za poglądy. Prosimy pracodawców o szacunek wobec sumienia pracowników. Rozumiemy trudną sytuację pracowników, dla których utrata pracy byłaby poważnym problemem, ale musimy przypomnieć, że wszędzie istnieją nieprzekraczalne granice. Prośmy Boga, aby ochronił nas przed upodleniem.

5. Nie mniej niepokoi zachowanie wielu nauczycieli wobec dzieci i młodzieży, nacechowane propagandą zachowań LGBT. Rodzice i młodzież uskarżają się na narzucanie jako lektur obowiązkowych, tekstów wulgarnych w formie i treści. Organizuje się w szkole wyjścia do teatru na sztuki wyjątkowo obsceniczne, które niszczą wrażliwość erotyczną młodych. Na lekcjach, pod pozorem nauki języków obcych młodzież zmuszana jest oglądać i dyskutować o filmach odzierających z intymności. Do takich obojętnych ideologicznie tematów, jak chociażby rozmowa o problemie bezpłodności w małżeństwie, dołącza się np. dyskusję o prawie do adopcji przez pary jednopłciowe i piętnuje przy tym uczniów przeciwnych takiej możliwości. Z relacji uczniów wynika też, że liczni nauczyciele nie licząc się psychicznymi i moralnymi konsekwencjami swoich zachowań, z godną napiętnowania beztroską zadają podczas lekcji gwałt poczuciu przyzwoitości i intymności swych niepełnoletnich uczniów. W tym kontekście prosimy wszystkich rodziców: nie pozostawiajcie waszych dzieci samym sobie. Wasze dzieci nie są niczyją własnością – są wasze. Wszelkie instytucje życia społecznego – w tym szkoła – to instytucje, które tylko i wyłącznie są na usługach rodziny.

6. Prosimy o poszanowanie godności i wolności osobistej każdego człowieka. Prosimy, aby każdy zamyślił się chociaż przez chwilę nad zgodnością swojego działania z Ewangelią, oraz nad tym, co może zrobić dla Polski. Kto antagonizuje i rozpala emocje, ten nie służy Bożej sprawie. Prosimy o działania wyważone, zrodzone w sercach pełnych pokoju i miłości. Prosimy o opamiętanie. Chlubimy się, że gdy szalały prześladowania i wojny religijne, Polska – jako jedyna w Europie – była państwem bez stosów. Niech tak będzie nadal. Módlmy się słowami Romana Brandstaettera z Hymnu do Czarnej Madonny:

Matko Słowa,| Matko Dobroci.| Módl się o dobroć| wszystkich polskich słów. (…)| Niech ani jedno słowo | nie będzie złe.| Niech ani jedno słowo| nie nienawidzi.| Niech nie krzywdzi.| Niech nie zabija.| Niech wybacza.| Niech leczy.| Niech łagodzi.| Niech zamyka| człowiecze rany (…)| Módl się. (…)| Panno Jasnogórska,| Czarna,| o twarzy w bliznach| jak polska ziemia.

Świdnica, 5 lipca 2019 r.

W imieniu Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich
Bp Ignacy Dec, przewodniczący 

26,800 Polish children go this year on holiday with Caritas Poland

pt., 07/05/2019 - 11:45

This year, about 25,000 children from Poland and over 1,800 Polish children coming from Belarus, Ukraine, Lithuania, and Georgia will go on holiday within “Caritas Holiday Action”, which has been organized for over 20 years by Caritas Poland. It enables thousands of children to spend their summer months outside the home – in the mountains, in Masuria or at the seaside. The action lasts until August 31.

Caritas Holiday Action is one of the biggest summer initiatives and one of the oldest conducted by Caritas Poland. It is intended for children from families who cannot afford a full-paid vacation trip. All diocesan Caritas teams join the action. Children and young beneficiaries of parish and socio-therapeutic day care rooms leave for the summer camps, summer day camps and trips.

“Summer camps programs have been constructed in such a way that, apart from an exciting rest, they cover an integral development of the child and are directed towards the integral development of the personality. During the camp, integration and educational trips, historical, artistic and dance workshops, as well as sports competitions, are carried out – said Fr. Marcin Iżycki, Director of Caritas Poland.

Caritas Poland / Press Office of the Polish Bishops’ Conference

26800 dzieci wyjedzie na wakacje w ramach „Wakacyjnej Akcji Caritas”

pt., 07/05/2019 - 11:06

W tym roku na letni wypoczynek z największą organizacją charytatywną wyjedzie około 25 000 dzieci polskich i ponad 1800 dzieci polonijnych, pochodzących z terenów Białorusi, Ukrainy, Litwy i Gruzji. „Wakacyjna Akcja Caritas” organizowana jest od ponad 20 lat Caritas. Umożliwia tysiącom dzieci spędzenie letnich miesięcy poza domem – w górach, na Mazurach lub nad morzem. Akcja trwa do 31 sierpnia.

Wakacje to czas wypoczynku, żywego kontaktu z przyrodą, ale i zdobywania nowych umiejętności. Nie wszystkie dzieci mają jednak możliwość aktywnego spędzenia tego czasu i oderwania się choć na moment od swojego domu rodzinnego czy środowiska lokalnego.

Wakacyjna Akcja Caritas jest jedną z największych inicjatyw prowadzonych w okresie letnim i jedną z najstarszych prowadzonych przez Caritas w Polsce. Jest przeznaczona dla dzieci z rodzin, których nie stać na pełnopłatny wyjazd na wakacje. W akcję włączają się wszystkie diecezjalne Zespoły Caritas. Na kolonie, półkolonie i wycieczki wyjeżdżają dzieci,
podopieczni świetlic parafialnych i socjoterapeutycznych oraz młodzież objęta programem
„Skrzydła”. Zgłoszenia dzieci odbywają się przez parafie lub diecezje.

Programy kolonijne zostały tak skonstruowane aby oprócz ekscytującego wypoczynku obejmowały całościowy rozwój dziecka i skierowane są na integralny rozwój osobowości. Podczas pobytu realizowane są wycieczki integracyjno – edukacyjne, warsztaty historyczne, artystyczne, taneczne a także zawody sportowe – powiedział ks. Marcin Iżycki, Dyrektor Caritas Polska. Dzieci uczą się współdziałania w grupie, a młodzież polonijna poszerza swoją wiedzę o polskiej tradycji, języku, kulturze i gospodarce. Czas wolny uczestnicy spędzać  będą przy ognisku, grze na gitarze i śpiewaniu polskich piosenek.

Projekt w części współfinansuje Senat RP. Wypoczynek umożliwiają także darowizny indywidualnych ofiarodawców oraz dochód z dystrybucji wigilijnej świecy Caritas. Aby wesprzeć organizację kolonii Caritas można wysłać SMS o treści WAKACJE pod numer 72052 (koszt 2,46 zł) lub dokonać wpłaty na konto CARITAS POLSKA z dopiskiem „Wakacyjna Akcja Caritas”:
Bank PKO BP S.A. 70 1020 1013 0000 0102 0002 6526
Bank Millenium S.A. 77 1160 2202 0000 0000 3436 4384

Caritas Polska / BP KEP

Bp Pikus: Wyrażam wdzięczność Ojcu Świętemu Franciszkowi za przyjęcie prośby o wcześniejsze zwolnienie mnie z pełnionego urzędu

pt., 07/05/2019 - 06:00

Wyrażam wielką wdzięczność Ojcu Świętemu Franciszkowi za zrozumienie i przyjęcie mojej prośby o wcześniejsze zwolnienie mnie z pełnionego urzędu Ordynariusza Diecezji Drohiczyńskiej oraz Jego Ekscelencji Arcybiskupowi Salvatore Pennacchio, nuncjuszowi apostolskiemu w Polsce, za wszelką dotychczasową pomoc – napisał bp Tadeusz Pikus, dotychczasowy administrator apostolski diecezji drohiczyńskiej, w swym ostatnim liście do wiernych.

Publikujemy pełną treść listu:

1. Radość misji chrześcijańskiej
„Łaska Pana naszego, Jezusa Chrystusa, niech będzie z duchem waszym” – tymi słowami św. Pawła apostoła, zaczerpniętymi z dzisiejszego drugiego czytania, pozdrawiam Was wszystkich: Drodzy Bracia w kapłaństwie, posługujący w diecezji i poza diecezją; Wielebne Siostry i Bracia zakonni; Umiłowani Diecezjanie; Mieszkańcy Diecezji Drohiczyńskiej. Liturgia słowa dzisiejszej niedzieli, a zwłaszcza Ewangelia, ukazuje nam potrzebę głoszenia królestwa Bożego. Chrystus Pan posyła siedemdziesięciu dwóch uczniów. Poucza ich, w jaki sposób mają głosić królestwo Boże, które przychodzi na ziemię wraz z Chrystusem. Udziela im specjalnej władzy i mocy do skutecznego przepowiadania. Przestrzega ich również przed zagrożeniami, z którymi będą musieli się zmierzyć. Uczniowie – po wypełnieniu swej misji – powracają pełni entuzjazmu i radości. Odnieśli sukces. Poznali też smak władzy. Jezus ich uspokaja i wyjaśnia, co powinno być prawdziwą przyczyną radości apostoła: „Jednakże nie z tego się cieszcie – mówi do uczniów – że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie”. Słowa te są czytelnym apelem, by każdy uczeń Chrystusa, czyli każdy chrześcijanin, podjął się misji ewangelizacyjnej, polegającej na głoszeniu wszystkim ludziom królestwa Bożego. Misja ta przybliża niebo i jest prawdziwym powodem do radości. Jest to pomoc od Pana, który stworzyło niebo i ziemię. Takie dzieło misyjne prowadzi Kościół Chrystusowy od ponad dwóch tysięcy lat. Chrystus Pan wciąż powołuje i posyła swoich uczniów na cały świat oraz nieustannie zachęca, aby prosić Pana żniwa, „żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”.

2. Krzyż Chrystusa znakiem chrześcijan
Uczniowie Chrystusa wszystkich wieków posyłani są jak „owce między wilki”. Wypełniając powierzone zadanie, doświadczają różnorodnych przeciwności, które uwierają boleśnie niczym brzemię krzyża Chrystusowego. Paweł apostoł odkrywa w tym krzyżu moc zbawczą. „Co do mnie – napisał w Liście do Galatów – to nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego, Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat został ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata. Bo ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, tylko nowe stworzenie” (Ga 6,14-15). Jedynie w tym zjednoczeniu z Chrystusem głoszenie królestwa Bożego przynosi chrześcijaninowi chlubę, radość i owocność jego misji. Poeta tak ujął tę prawdę:

„Lecz kiedy przychodzi radość z dobrego połowu,
Uczy mnie pokornego mniemania o sobie,
Bo przecież dobro [i świętość] pochodzi z niebieskiego grodu,
Nosi pieczęć Chrystusa – [wtedy] zamilknę w pół słowa” 1 .

Pasterze Kościoła oraz wszyscy członkowie wspólnoty wierzących są umacniani łaską Pana do głoszenia Ewangelii. W tę misję Kościoła powszechnego wpisuje się diecezja drohiczyńska, która stosunkowo młoda czerpie z głębokich tradycji diecezji pińskiej i siedleckiej. W jej historii Chrystus również posyła do głoszenia królestwa Bożego. Wybiera i posyła pasterzy do kierowania drohiczyńską owczarnią. Wypada wspomnieć postać pierwszego biskupa drohiczyńskiego ks. bpa Władysława Jędruszuka, jego następcę ks. bpa Antoniego Dydycza oraz biskupa pomocniczego Jana Chrapka. W wyznaczonym czasie mieli
do wypełnienia misję kierowania Kościołem drohiczyńskim. Dzięki ich posłudze, ofiarnej pracy kapłanów, osób konsekrowanych i zaangażowaniu wiernych upowszechniało się królestwo Boże.

3. W duchu odpowiedzialności za Kościół
Drodzy Bracia i Siostry! W tym miejscu chciałbym podzielić się z Wami informacją dotyczącą mojej pasterskiej posługi i podjętej przeze mnie decyzji. Za niecałe dwa miesiące, pierwszego września, kończę 70 lat. W czerwcu tego roku minęła 38. rocznica posługi kapłańskiej, zaś 8 maja 20 lat posługi biskupiej. Przez 15 lat posługiwałem jako biskup pomocniczy w Archidiecezji Warszawskiej, a w tym roku, 25 maja, minęło 5 lat mojej posługi jako ordynariusza Diecezji Drohiczyńskiej. Od pewnego czasu, z upływem lat, stan mojego zdrowia zaczął się pogarszać, głównie z przyczyn kardiologicznych i powypadkowych z przeszłości. Skutkuje to znaczną utratą sił i stałym osłabieniem. Zdałem sobie sprawę, że to wyraźnie ogranicza moje możliwości właściwego wypełniania urzędu  biskupa diecezjalnego. W związku z tym, po rozeznaniu medycznym oraz długiej modlitwie przebywania przed Bogiem, w duchu odpowiedzialności za Kościół, przedłożyłem Ojcu Świętemu Franciszkowi prośbę o przyjęcie mojej rezygnacji z urzędu biskupa diecezjalnego i przejście na wcześniejszą emeryturę. Postępowanie to pozostaje w zgodzie ze słowami i z duchem Kodeksu Prawa Kanonicznego, kan. 401 § 2, w którym czytamy: „Usilnie prosi się biskupa diecezjalnego, który z powodu choroby lub innej poważnej przyczyny nie może w sposób właściwy wypełniać swojego urzędu, by przedłożył rezygnację z urzędu”. Tak też się stało. Po skierowaniu prośby 18 września 2018 roku, otrzymałem 16 października 2018 roku informację z Nuncjatury Apostolskiej w Polsce, że Ojciec Święty Franciszek, po zapoznaniu się z przedłożeniem i po dokonaniu stosownej konsultacji, przyjął rezygnację formułą nunc pro tunc. Papież Franciszek w podjętej decyzji zaznaczył też, że prosi, abym pełnił dotychczasowy urząd w charakterze Administratora Apostolskiego Diecezji Drohiczyńskiej do czasu wyłonienia i mianowania mojego następcy. Został nim dotychczasowy biskup pomocniczy sąsiedniej Diecezji Siedleckiej, Piotr Sawczuk. Już teraz bardzo proszę o życzliwe jego przyjęcie i otoczenie modlitewną troską.

4. W duchu dziękczynienia za czas posługi
Drodzy Bracia i Siostry, wyznam, że w swym posługiwaniu biskupim starałem się pomagać wszystkim ludziom, bez względu na poglądy, stan zamożności czy pozycję społeczną. Wdzięczny jestem Panu Bogu za 5 lat pobytu w Diecezji Drohiczyńskiej oraz za wszelkie otrzymane łaski. Podziękowanie składam Jego Ekscelencji Biskupowi Antoniemu Pacyfikowi Dydyczowi – biskupowi seniorowi Diecezji Drohiczyńskiej – za godne przyjęcie. Dziękuję wszystkim Współpracownikom w urzędach i instytucjach diecezjalnych, szczególnie Pracownikom Kurii Diecezjalnej, Sądu Biskupiego, Wyższego Seminarium Duchownego oraz Katechetom i Służbie Caritas. Jestem wdzięczny Kapłanom, Osobom życia konsekrowanego i całej Rodzinie diecezjalnej za wszelkie dobro i każdy wyraz życzliwości oraz współpracy w zbawczej posłudze. W ciągu pięcioletniej posługi zwizytowałem praktycznie wszystkie parafie diecezji. Przy wielu okazjach miałem możliwość spotykać się z dziećmi, młodzieżą, osobami dorosłymi, starszymi, schorowanymi i opuszczonymi; być blisko każdego, poznawać ich codzienne życie, radości i troski, nadzieje i obawy. Z serca dziękuję Parlamentarzystom, Władzom rządowym, samorządowym, Służbom mundurowym, Ludziom nauki, Pracownikom oświaty, Dyrektorom szpitali i placówek leczniczo-opiekuńczych, Dyrektorom ośrodków kultury i muzeów, Przedsiębiorcom, Dziennikarzom, Miłośnikom Mazowsza, Podlasia oraz całej Diecezji Drohiczyńskiej. Dziękuję też Duchowieństwu i Wiernym Cerkwi Prawosławnej za życzliwość, dobre relacje i pokojowe współistnienie.
Jeśli kogoś uraziłem – bardzo przepraszam.
Wyrażam wielką wdzięczność Ojcu Świętemu Franciszkowi za zrozumienie i przyjęcie mojej prośby o wcześniejsze zwolnienie mnie z pełnionego urzędu Ordynariusza Diecezji Drohiczyńskiej oraz Jego Ekscelencji Arcybiskupowi Salvatore Pennacchio, nuncjuszowi apostolskiemu w Polsce, za wszelką dotychczasową pomoc. Jednocześnie pragnę poinformować, że 13 lipca o godz. 11.00 w drohiczyńskiej katedrze będę przewodniczył mszy św. dziękczynnej za moją pięcioletnią pasterską posługę w Diecezji Drohiczyńskiej. W modlitwie będę powierzać Bożej dobroci każdą osobę, rodziny i wspólnoty. Proszę Pana Boga, aby ten czas pasterskiej posługi przyniósł jak najobfitsze owoce. Serdecznie zapraszam wszystkich do uczestnictwa w tej dziękczynnej modlitwie. Powierzam siebie dalszej opiece Matki Kościoła – Patronki naszej Diecezji – a Was, Umiłowani Diecezjanie, których noszę w swoim sercu i wdzięcznej pamięci, proszę o modlitwę i duchowe wsparcie.

Niech Bóg Wszechmogący i miłosierny Wam wszystkim błogosławi

+ Tadeusz Pikus

Administrator Apostolski Diecezji Drohiczyńskiej

Drohiczyn, 26 czerwca 2019 r.

Strony