Konferencja Episkopatu Polski

Subskrybuj Kanał Konferencja Episkopatu Polski Konferencja Episkopatu Polski
Konferencja Episkopatu Polski
Zaktualizowano: 2 godziny 44 minuty temu

9 maja: Główne uroczystości odpustowe ku czci św. Stanisława w Krakowie

10 godzin 4 minuty temu

Uroczystości odpustowe ku czci św. Stanisława, głównego Patrona Polski, odbędą się 9 maja br. w Krakowie, z udziałem Konferencji Episkopatu Polski. Eucharystii o godz. 10.00, przy Ołtarzu Trzech Tysiącleci na Skałce, przewodniczyć będzie metropolita warmiński abp Józef Górzyński, który również wygłosi homilię.

Obchody ku czci św. Stanisława rozpocznie nowenna w Katedrze na Wawelu odprawiana od 29 kwietnia do 7 maja. Więcej informacji można zasięgnąć na stronie katedry wawelskiej http://www.katedra-wawelska.pl.

Tegoroczne ogólnopolskie uroczystości odbędą się w zmienionej formie. W niedzielę 9 maja br. o godz. 10.00 celebrowana będzie Msza św. z udziałem Episkopatu Polski, która zostanie odprawiona przy Ołtarzu Trzech Tysiąclecia na Skałce. Eucharystii przewodniczyć będzie metropolita warmiński abp Józef Górzyński, który również wygłosi homilię.

W związku z sytuacją pandemiczną tradycyjna procesja z Wawelu na Skałkę została odwołana.

BP Archidiecezji Krakowskiej / BP KEP

8 maja: 20. Pielgrzymka Kierowców na Jasną Górę

czw., 05/06/2021 - 15:23

W sobotę 8 maja 2021 roku w Sanktuarium Narodowym na Jasnej Górze odbędzie się modlitwa za Kierowców w ramach 20. Jubileuszowej Pielgrzymki Kierowców na Jasną Górę pod hasłem „Pod Twoją obronę, Maryjo, uciekają się kierowcy”.

O godz. 11.00 w Kaplicy Cudownego Obrazu zostanie odprawiona Msza św. w intencji Kierowców i Dobroczyńców MIVA Polska z zawierzeniem Kierowców i podróżujących oraz misjonarzy Matce Najświętszej, Królowej Polski.

Mszy św. będzie przewodniczył o. dr Kazimierz Szymczycha SVD, Sekretarz Komisji Episkopatu Polski ds. Misji, a homilię z okazji jubileuszowej pielgrzymki wygłosi ks. dr Marian Midura, Krajowy Duszpasterz Kierowców i inicjator pielgrzymowania kierowców. Dyrektor MIVA Polska ks. Jerzy Kraśnicki zawierzy wszystkich kierowców i misjonarzy Naszej Pani Jasnogórskiej.

Całą relację będzie można śledzić przez Radio Jasna Góra, on-line na www.jasnagora.pl oraz na FB MIVA Polska.

Wraz z Kustoszami Jasnej Góry – Ojcami i Braćmi Paulinami – otoczymy naszą modlitwą wszystkich kierowców i użytkowników pojazdów wypraszając łaskę bezpiecznych podróży i jednocześnie apelując o odpowiedzialną i rozsądną jazdę. Będziemy też dziękować Panu Bogu przez wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski za służbę i pomoc kierowców podczas pandemii. Polecimy też wszystkich polskich misjonarzy i misjonarki podróżujących po misyjnych drogach, wypraszając im łaskę wytrwałości i odwagi w wypełnianiu swojej misji w tym trudnym czasie. Dziękujemy też Panu Bogu za ich wierność i trwanie na posterunkach misyjnych podczas pandemii. Przedstawimy także wszystkie intencje przesłane do biura MIVA Polska przez Dobroczyńców i Przyjaciół MIVA Polska. Będziemy również kontynuować nasze błaganie do Matki o ustanie pandemii.

Tegoroczna Pielgrzymka odbędzie się w trwającym jeszcze czasie pandemii i będzie przebiegać w formie ograniczonej z powodu restrykcji. W ramach Pielgrzymki Kierowców uda się jedynie kilkuosobowa delegacja Krajowego Duszpasterstwa Kierowców i MIVA Polska. Pozostających w domach zapraszamy do duchowego pielgrzymowania na wzór złotych grup pielgrzymkowych.

Coroczne pielgrzymowanie kierowców na Jasną Górę odbywa się także w duchu misyjnym jako wdzięczność wszystkim Kierowcom i Dobroczyńcom za współpracę z MIVA Polska i wspieranie misjonarzy w zakupie środków transportu dla misjonarzy. W tym też duchu w czasie tegorocznej modlitwy zostanie przedstawiona i złożona na Jasnej Górze „Księga Wdzięczności MIVA Polska” zawierająca listy i podziękowania od misjonarzy z całego świata wraz ze zdjęciami zakupionych pojazdów z pomocą MIVA Polska na przestrzeni ostatniego roku 2020. Modlitwę dziękczynną za kierowców w imieniu misjonarzy odmówi ks. Piotr Pochopień, misjonarz Fidei Donum, pochodzący z diecezji kieleckiej, pracujący w Guarapuava w Brazylii.

Łącznie w 2020 roku MP zrealizowała 78 projektów na zakup 137 różnych pojazdów: 52 samochody; 2 ambulanse (z  funduszy akcji Ratujemy Życie – Misyjny Ambulans),  4 busy; 2 traktory; 24 motocykle; 51 rowerów dla katechistów (akcja uCZYNek Wiary); 1 koń z wozem.

Łączna suma przekazanej pomocy w 2020 roku wyniosła: 796.021 Euro.

Podczas Mszy św. jako dar pielgrzymkowy i znak włączenia się w duchowe pielgrzymowanie zostaną przekazane symboliczne czeki na wózki dla niepełnosprawnych na misjach w ramach akcji Promienie Miłosierdzia. Zostanie przekazana pomoc od kierowców polskich na zakup 100 wózków inwalidzkich na wszystkie kontynenty świata: do Bangladeszu (Azja), Kamerunu i Togo (Afryka), Papui Nowej Gwinei (Oceania), Peru (Ameryka Płd.). Suma pomocy na wymienione wózki wynosi 46.670 zł.

MIVA Polska w tegorocznej edycji akcji „Promienie Miłosierdzia” realizuje łącznie 45 projektów od misjonarzy na zakup 700 wózków inwalidzkich do najbiedniejszych zakątków świata.

Ramowy program tegorocznej modlitwy za kierowców na Jasnej Górze:

  • 10.30 – rozpoczęcie modlitwy i czuwanie w Kaplicy Cudownego Obrazu;
  • 11.00 – Msza św. w Kaplicy Cudownego Obrazu w intencji Kierowców i Dobroczyńców MIVA Polska z zawierzeniem Kierowców i podróżujących oraz misjonarzy Matce Najświętszej, Królowej Polski i św. Krzysztofowi;
  • 13.00 – Droga krzyżowa na wałach jasnogórskich (z zachowaniem rygorów epidemiologicznych) w intencji ofiar wypadków drogowych, szczególnie tych, którzy stracili życie i odnieśli rany w wypadkach i kolizjach drogowych w ostatnim czasie.

Pierwsza Ogólnopolska  Pielgrzymka Kierowców na Jasną Górę miała miejsce 18 maja 2002 roku. Mszy św. pielgrzymkowej przewodniczył wtedy bp Jan Wątroba, ówczesny pomocniczy biskup częstochowski.

MIVA Polska

Pomóżmy głodującym Wenezuelczykom

czw., 05/06/2021 - 12:46

Uciekinierów z pogrążonej w kryzysie Wenezueli, którym udało się dotrzeć do Kolumbii, spytano ile posiłków jedli poprzedniego dnia. Co czwarty odparł, że wczoraj jadł tylko raz, co dziesiąty – że wcale. Caritas Polska walczy z głodem na kolumbijsko-wenezuelskim pograniczu i apeluje o wsparcie akcji „Paczka dla Wenezueli”.

W Kolumbii przebywa ponad 1,7 mln spośród 5 mln Wenezuelczyków, którzy od 2015 r. opuścili swój kraj. Migracja to skutek poważnego kryzysu, który spowodował m.in. upadek gospodarki, problemy z zaopatrzeniem w podstawowe produkty oraz zapaść służby zdrowia.

Gdy jedzenie jest luksusem

Badania prowadzone wśród migrantów przez Światowy Program Żywnościowy (agencję ONZ powołaną do zwalczania głodu na świecie), wskazują, że 16 proc. z nich regularnie zdarza się spędzić cały dzień bez jedzenia, jedna czwarta nie dojada, a blisko jedna trzecia je byle co, aby tylko zabić uczucie głodu. Potrzeba zapewnienia tej rzeszy ludzi regularnego dostępu do pełnowartościowej żywności to wyzwanie, z którym Kolumbia, zmagająca się z własnymi problemami (bieda, wysokie bezrobocie, przestępczość), nie jest w stanie samodzielnie sobie poradzić. Z pomocą przychodzi społeczność międzynarodowa, w tym Caritas Polska.

Żeby starczyło na czynsz i rachunki

Egleimin Urbina Martinez jest jedną z beneficjentek programu pomocy żywnościowej, realizowanego w kolumbijskim departamencie Norte de Santander przez Caritas Polska, Caritas Colombiana i partnerów, w tym firmę Jeronimo Martins, właściciela marki Biedronka. W ramach programu w ubiegłym roku, wśród wenezuelskich migrantów i ubogich kolumbijskich rodzin, rozdano  9,5 tys. paczek żywnościowych.

Egleimin trafiła do Kolumbii z wenezuelskiego stanu Falcon. Ojczyste strony wspomina z rozrzewnieniem – w pamięci ma wciąż spacery na plaży z najbliższymi – swoim partnerem i dzieckiem, wspólne chwile spędzane z mamą i dziadkami. Trudne warunki życia w Wenezueli zmusiły ją jednak do emigracji. W diecezji Cucuta otrzymała wsparcie, za które jest ogromnie wdzięczna.

– W naszym domu nie brakuje teraz żywności, a pieniądze, które oszczędziłam na jedzeniu, mogę przeznaczyć na inne ważne wydatki – opowiada. W podobnej sytuacji jest wielu jej rodaków. Zwłaszcza teraz, gdy pandemia koronawirusa ograniczyła i tak już skromne możliwości zarobkowania, wiele rodzin, dzięki pomocy Caritas, może zaoszczędzone na zakupach żywnościowych pieniądze przeznaczyć na podstawowe opłaty – czynsz, czy rachunki za prąd i wodę.

 Dla najbardziej potrzebujących

Tegoroczne plany dotyczące kontynuacji projektu zakładają dostarczanie, oprócz żywności, środków higienicznych takich jak mydło, szampon, pasta do zębów i płyn do dezynfekcji. Wśród produktów żywnościowych, trafiających w paczkach do beneficjentów projektu, są m.in. ryż, olej, fasola, tuńczyk, kawa, mleko w proszku itp.

– Chodzi o zapewnienie podstawowych artykułów spożywczych, z których można przygotować posiłek. Pomoc będzie trafiała w pierwszej kolejności do rodzin wielodzietnych, samotnych rodziców lub osób starszych, pozbawionych jakiegokolwiek dochodu. Aby uniknąć napięć społecznych, wprowadzono zasadę, że 30% gospodarstw objętych opieką stanowią rodziny kolumbijskie – wyjaśnia Anna Pilaszek, koordynatorka projektów zagranicznych Caritas Polska.

Nie ustawać w pomocy

Wsparcie w ramach tegorocznej edycji programu obejmie blisko 5,3 tys. osób z ponad tysiąca wenezuelskich i kolumbijskich rodzin. Wśród nich, podczas sześciu dystrybucji, zostanie rozdysponowanych ponad 6,3 tys. paczek z żywnością i produktami higienicznymi. Tyle założenia projektu. Aby można było je w pełni zrealizować, potrzebne są jednak źródła finansowania.

– W ubiegłym roku, dzięki polskim darczyńcom, udało nam się pozyskać niezbędne środki. Liczymy na to, że podobnie będzie w tym roku i apelujemy do Polaków, aby nie ustawali w pomocy – mówi ks. Marcin Iżycki, dyrektor Caritas Polska. – Prowadzenie takich akcji jest trudne, bo nie wiąże się ze spektakularnymi wydarzeniami. W tym przypadku nie kupujemy drogiego sprzętu, nie wysyłamy transportów lotniczych. Chodzi o zaspokojenie naprawdę podstawowych potrzeb tysięcy ludzi. Na szczęście odzew na nasze apele dowodzi, że Polacy potrafią znakomicie wczuć się w sytuację potrzebujących i okazać im swoją solidarność – dodaje.

Jak pomóc?

  • Dokonując wpłaty na stronie: caritas.pl/wenezuela
  • Wpłacając dowolną kwotę na konto: 77 1160 2202 0000 0000 3436 4384 (tytuł wpłaty: WENEZUELA)
  • Wysyłając SMS o treści WENEZUELA pod numer 72052 (koszt 2,46 zł)

Caritas Polska

Orędzie papieża Franciszka na 107. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy

czw., 05/06/2021 - 12:00

Dzisiaj Kościół jest wezwany do wyjścia na ulice peryferii egzystencjalnych, aby leczyć zranionych i szukać zagubionych, bez uprzedzeń i lęku, bez prozelityzmu, ale w gotowości do poszerzenia swojego przybytku, aby móc przyjąć wszystkich – napisał papież Franciszek w Orędziu na 107. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy pod hasłem „Ku stale rosnącemu «my»”, który będziemy obchodzić w niedzielę 26 września.

Publikujemy tekst Orędzia:

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO

na 107. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy

 „Ku stale rosnącemu «my»”

Drodzy Bracia i Siostry!

W Encyklice Fratelli tutti wyraziłem troskę i pragnienie, które wciąż zajmują ważne miejsce w moim sercu: „Po zakończeniu kryzysu zdrowotnego najgorszą reakcją byłoby popadnięcie jeszcze bardziej w gorączkę konsumpcjonizmu i w nowe formy postaw samozachowawczego egoizmu. Daj Boże, aby w końcu nie było już innych», a tylko «my»” (n. 35).

Z tego powodu postanowiłem poświęcić orędzie na 107. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy tematowi: „Ku stale rosnącemu «my»”, pragnąc w ten sposób wskazać jasną perspektywę dla naszej wspólnej podróży w tym świecie.

Dzieje „nas”

Perspektywa ta jest obecna w samym stwórczym planie Boga: „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę. Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i rozmnażajcie się»” (Rdz 1, 27-28). Bóg stworzył nas jako mężczyznę i kobietę, istoty różne i uzupełniające się, abyśmy razem tworzyli my, które miało stale rosnąć wraz pomnażaniem się pokoleń. Bóg stworzył nas na swój obraz, na obraz swego Jednego i Trójjedynego istnienia, komunii w różnorodności.

A kiedy z powodu swego nieposłuszeństwa człowiek oddalił się od Boga, Bóg w swoim miłosierdziu zechciał zaproponować drogę pojednania: nie jednostkom, ale całemu ludowi, owemu my które miało zawierać w sobie całą rodzinę ludzką, wszystkie narody: „Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie «Bogiem z nimi»” (Ap 21, 3).

Historia zbawienia dostrzega zatem pewne my na początku i pewne my na końcu, a w jej centrum znajduje się tajemnica Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał, „aby wszyscy stanowili jedno” (J 17, 21). Obecny czas pokazuje nam jednak, że my, którego pragnie Bóg, jest rozbite i rozdrobnione, zranione i zniekształcone. A okazuje się to szczególnie w momentach poważniejszych kryzysów, tak, jak obecnie w przypadku pandemii. Zamknięte i agresywne nacjonalizmy (por. Fratelli tutti, 11) oraz radykalny indywidualizm (por. tamże, 105) rozbijają czy też dzielą nas, zarówno w świecie, jak i w obrębie Kościoła. A najwyższą cenę płacą ci, którzy najłatwiej mogą zostać innymi: cudzoziemcy, migranci, zmarginalizowani, ci, którzy mieszkają na peryferiach egzystencjalnych.

W rzeczywistości wszyscy znajdujemy się w tej samej łodzi i jesteśmy wezwani do zaangażowania się, żeby nie było już więcej murów, które nas oddzielają, aby nie było więcej innych, ale tylko jedno my, tak wielkie, jak cała ludzkość. Dlatego też korzystam z okazji jaką stanowi ten Dzień, by zwrócić się z podwójnym apelem o wspólne podążanie ku coraz większemu my, a zwracam się przede wszystkim do wiernych katolików, a następnie do wszystkich mężczyzn i kobiet świata.

Kościół coraz bardziej katolicki

Dla członków Kościoła katolickiego to wezwanie przekłada się na zobowiązanie do coraz większej wierności swojej katolickości, realizując to, co św. Paweł polecał wspólnocie w Efezie: „Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest” (Ef 4, 4-5).

Istotnie, katolickość Kościoła, jego powszechność, jest rzeczywistością, którą należy przyjmować i przeżywać w każdej epoce, zgodnie z wolą i łaską Pana, który obiecał być z nami zawsze, aż do końca czasów (por. Mt 28, 20). Jego Duch czyni nas zdolnymi do przyjęcia wszystkich, aby tworzyć komunię w różnorodności, zestrajając różnice, ale nigdy  nie narzucając jednorodności, która depersonalizuje. W spotkaniu z odmiennością cudzoziemców, migrantów, uchodźców i w dialogu międzykulturowym, który może się z niego zrodzić, otrzymujemy możliwość wzrastania jako Kościół, możliwość wzajemnego ubogacania się. Każdy ochrzczony, gdziekolwiek by się nie znajdował, jest bowiem z mocy prawa członkiem lokalnej wspólnoty kościelnej, członkiem jednego Kościoła, mieszkańcem jednego domu, członkiem jednej rodziny.

Wierni katolicy są wezwani do zaangażowania się, każdy rozpoczynając od wspólnoty, w której żyje, na rzecz tego, aby Kościół stawał się coraz bardziej inkluzywny, kontynuując misję powierzoną przez Jezusa Chrystusa apostołom: „Idźcie i głoście: «Bliskie już jest królestwo niebieskie». Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy! Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!” (Mt 10, 7-8).

Dzisiaj Kościół jest wezwany do wyjścia na ulice peryferii egzystencjalnych, aby leczyć zranionych i szukać zagubionych, bez uprzedzeń i lęku, bez prozelityzmu, ale w gotowości do poszerzenia swojego przybytku, aby móc przyjąć wszystkich. Wśród mieszkańców peryferii znajdziemy wielu migrantów i uchodźców, przesiedleńców i ofiary handlu ludźmi, którym Pan chce objawić swoją miłość i ogłosić swoje zbawienie. „Fale migracyjne stanowią nowy «obszar» misyjny, dogodną okazję, by głosić Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelię, nie ruszając się ze swojego środowiska, by konkretnie dawać świadectwo o wierze chrześcijańskiej w miłości i przy głębokim poszanowaniu innych form wyrazu religijnego. Spotkanie z migrantami i uchodźcami innych wyznań i religii jest żyznym gruntem do rozwijania szczerego i ubogacającego dialogu ekumenicznego i międzyreligijnego” (Przemówienie do dyrektorów krajowych duszpasterstwa ds. migrantów, 22 września 2017 r., w: L’Osservatore Romano, wyd. polskie, n. 10 (396)/2017, s. 43).

Świat coraz bardziej inkluzywny

Do wszystkich mężczyzn i kobiet na świecie kieruję mój apel, abyśmy podążali razem ku coraz szerszemu „my”, abyśmy odbudowali rodzinę ludzką, by razem tworzyć naszą przyszłość sprawiedliwości i pokoju, upewniając się, że nikt nie zostanie wykluczony.

Przyszłość naszych społeczeństw to przyszłość „pełna barw”, ubogacona różnorodnością i relacjami międzykulturowymi. Dlatego też musimy dziś nauczyć się żyć razem w harmonii i pokoju. Szczególnie jest mi bliski obraz „chrztu” Kościoła w dniu Pięćdziesiątnicy, obraz mieszkańców Jerozolimy słuchających nauki o Zbawieniu zaraz po zstąpieniu Ducha Świętego: „Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże” (Dz 2, 9-11).

Jest to ideał nowego Jeruzalem (por. Iz 60; Ap 21, 3), w którym wszystkie narody spotykają się w pokoju i harmonii, sławiąc dobroć Boga i cuda stworzenia. Aby jednak osiągnąć ten ideał, musimy wszyscy starać się zburzyć mury, które nas oddzielają i budować mosty, które sprzyjają kulturze spotkania, świadomi istniejących między nami głębokich wzajemnych powiązań. W tej perspektywie, współczesne migracje dają nam możliwość przezwyciężenia naszych lęków, aby pozwolić się ubogacić różnorodnością tego daru jakim jest każdy z nas. Zatem, jeśli tylko tego chcemy, możemy przekształcić granice w uprzywilejowane miejsca spotkania, gdzie może rozkwitnąć cud coraz większego „my”.

Zwracam się do wszystkich mężczyzn i kobiet na świecie, prosząc, aby dobrze wykorzystali dary, które nam powierzył Pan, w celu ocalenia Jego stworzenia i uczynienia go jeszcze piękniejszym. „Pewien człowiek szlachetnego rodu udał się w kraj daleki, aby uzyskać dla siebie godność królewską i wrócić. Przywołał więc dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć min i rzekł do nich: «Zarabiajcie nimi, aż wrócę»” (Łk 19, 12-13). Pan zażąda od nas zdania sprawy z tego, co uczyniliśmy! Aby jednak zapewnić naszemu wspólnemu domowi właściwą opiekę, musimy budować coraz szersze „my”, coraz bardziej współodpowiedzialne, mocno przekonani, że każde dobro czynione światu jest czynione dla obecnych i przyszłych pokoleń. Chodzi o zaangażowanie osobiste i zbiorowe, które bierze na siebie odpowiedzialność za wszystkich braci i siostry, którzy nadal cierpią, gdy dążymy do osiągnięcia rozwoju bardziej trwałego, zrównoważonego i sprzyjającego włączeniu społecznemu. Jest to zaangażowanie, które nie czyni rozróżnienia między ludnością rodzimą a cudzoziemcami, między mieszkańcami a gośćmi, ponieważ dotyczy wspólnego skarbu, z troski o który nikt nie powinien być wykluczony, podobnie jak z czerpania zeń korzyści.

Marzenie się rozpoczyna

Prorok Joel przepowiedział mesjańską przyszłość jako czas marzeń i wizji inspirowanych przez Ducha Świętego: „Wyleję potem Ducha mego na wszelkie ciało, a synowie wasi i córki wasze prorokować będą, starcy wasi będą śnili, a młodzieńcy wasi będą mieli widzenia” (3,1). Jesteśmy wezwani do wspólnego marzenia. Nie możemy bać się marzyć i czynić to wspólnie, jako jedna ludzkość, jako towarzysze tej samej drogi, jako synowie i córki tej samej ziemi, która jest naszym wspólnym domem, wszyscy jesteśmy siostrami i braćmi  (por. Encyklika Fratelli tutti, 8).

Modlitwa

Święty i umiłowany Ojcze,
Twój Syn Jezus nauczył nas,
że w niebie powstaje wielka radość
kiedy ktoś, kto był zagubiony,
odnalazł się,
gdy ktoś, kto został wykluczony, odrzucony lub odtrącony,
jest przyjmowany z powrotem do naszego „my”,
które staje się w ten sposób coraz większe.

Prosimy Cię, udziel wszystkim uczniom Jezusa
i wszystkim ludziom dobrej woli
łaski pełnienia Twojej woli w świecie.
Pobłogosław każdy gest akceptacji i pomocy,
która wprowadza każdego uchodźcę
do „my” wspólnoty i Kościoła,
aby nasza ziemia mogła się stać,
tak jak Ty ją stworzyłeś,
wspólnym domem wszystkich braci i sióstr. Amen.

Rzym, u św. Jana na Lateranie, 3 maja 2021 r., w święto świętych Apostołów Filipa i Jakuba

                                                                                                                FRANCISZEK

vaticannews

Pandemia nie zatrzymała akcji Dzieci Komunijne Dzieciom Misji

czw., 05/06/2021 - 11:23

Papieskie Dzieła Misyjne w Polsce zachęcają do włączenia się w pomoc dzieciom z krajów misyjnych. Maj to czas I Komunii Świętych – jest to dobra okazja do uwrażliwienia dzieci na potrzeby rówieśników na całym świecie.

„Dzieci Komunijne Dzieciom Misji to jedna ze sztandarowych akcji Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci, przez którą chcemy pokazać solidarność wszystkich dzieci. Nie zapominajmy o głębokim wymiarze ewangelizacyjnym tego wydarzenia” – podkreśla ks. Maciej Będziński, dyrektor krajowy PDM w Polsce. „To w rodzinie dokonuje się przygotowanie, celebracja i dziękczynienie za Eucharystię. Ta radość ma perspektywę jeszcze bogatszą, kiedy dzielisz się szczęściem z innymi” – dodaje ksiądz dyrektor.

Specjalne słowa podziękowania do polskich dzieci przesłała z Rzymu s. Roberta Tremarelli, sekretarz generalna PDMD. „Dziękuję za Waszą codzienną modlitwę za dzieci całego świata. To pierwsza działalność misyjna, o czym przypomina nam papież Franciszek. Musimy się za nie codziennie modlić. Dziękuję Wam także za wszystko, co robicie podczas spotkań w swoich ogniskach misyjnych i za wspieranie projektów PDMD na terenach misyjnych poprzez zbiórkę ofiar” – napisała s. Roberta.

„Ubiegły rok zaskoczył nas pandemią i związanymi z nią obostrzeniami. Podczas uroczystości pierwszokomunijnych nie było wielu gości. Pan Jezus jednak był taki sam jak zawsze. Tak samo czekał na każdego i tak samo dzieciaki mogły ofiarować swoją modlitwę za misjonarzy” – zauważa s. Monika Juszka RMI, sekretarz krajowa PDMD w Polsce.

Siostra Sekretarz dziękuje za świadectwa, zdjęcia i pozdrowienia, jakie wpłynęły do sekretariatu krajowego PDMD od rodzin i dodaje: „Możliwe, że w tym roku również będziecie przeżywać uroczystości I Komunii Świętej indywidualnie lub w mniejszym gronie. Jednak już wiemy z ubiegłorocznego doświadczenia, że to w żaden sposób nie ujmuje ogromnej radości spotkania z samym Panem Jezusem pod postacią chleba!”.

Sekretariat krajowy Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci przygotował konspekt katechezy pomocnej do dobrego przeżycia misyjnego dnia w Białym Tygodniu oraz plakat i obrazki pierwszokomunijne. W Misyjnych Materiałach Liturgicznych znajdują się też pomoce do misyjnego zaanimowania Mszy św. w misyjnym dniu Białego Tygodnia, komentarze i modlitwy.

PDMD od dzieci pierwszokomunijnych otrzymało ofiary w kwocie 846 643,63 zł (2019) i w kwocie 776 342,47 zł (2020) – co pokazuje, że pandemia nie zatrzymała akcji Dzieci Komunijne Dzieciom Misji.

PDMD w Polsce w ostatnim roku rozliczeniowym (2019) zrealizowało 91 projektów w 14 krajach świata na 3 kontynentach z kwoty 2 668 902,23 zł. Pomoc dotyczyła duszpasterstwa dzieci w diecezjach, edukacji oraz ochrony zdrowia.

as/pdm

>> Materiały do pobrania

Obchody 40. rocznicy zamachu na Jana Pawła II pod przewodnictwem abp. Gądeckiego

śr., 05/05/2021 - 13:56

13 maja br. w Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Polanicy Zdroju-Sokołówce odbędą się dziękczynne obchody za uratowanie życia papieża Jana Pawła II w zamachu na Placu Św. Piotra, którego 40. rocznica przypada w tym roku.  Uroczystej Eucharystii o godz. 17 przewodniczyć będzie abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

O godz. 20 odbędzie się koncert „Totus Tuus, Maryjo”, podczas którego o godz. 21.37 zostanie wspólnie odśpiewana pieśń pt. „Pan kiedyś stanął na brzegiem” (Barka), tak umiłowana przez Jana Pawła II.

„Pragniemy w sposób uroczysty w dniu 13 maja podziękować Panu Bogu przez +ręce Maryi+ za cud ocalenia Jana Pawła II. Ale do tego dnia chcemy się przygotować duchowo, dlatego już w najbliższy piątek 7 maja o godzinie 20 zostanie odprawiona Msza św., która rozpocznie Jerycho Różańcowe, czyli ciągła modlitwa różańcowa w dzień i noc przed Najświętszym Sakramentem” – powiedział o. Zdzisław Świniarski SSCC, kustosz Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Polanicy Zdroju-Sokołówce, główny inicjator i organizator uroczystości.

Po Mszy św. i modlitwie różańcowej rozpocznie się Ekstremalna Noc Fatimska czyli modlitwa różańcowa w drodze (ok. 33 km – przy czym, każdy kilometr to rok ziemskiego życia Pana Jezusa). Pielgrzymi zatrzymają się w kościołach położonych w Kotlinie Kłodzkiej m.in. w Starej Łomnicy, w Starkowie, w Starym Wielisławiu i w Polanicy Zdroju. W każdym z nich zostanie odczytany opis Objawienia z poszczególnego miesiąca. „Można się do nas dołączyć również duchowo wybrać odpowiednią godzinę modlitwy pozostając w domu” – zachęca o. Świniarski SSCC.

 Modlitwa trwać będzie przy figurze Matki Bożej Fatimskiej w Sanktuarium w Polanicy Zdroju-Sokołówce. Figura została poświęcona w Fatimie w 2014 roku, a 18 października br. rozpoczęła swoją peregrynację po wszystkich parafiach diecezji świdnickiej, aby przygotować wiernych na 100. rocznicę Objawień Fatimskich. „W trakcie modlitwy podziękujemy Panu Bogu za wszelkie łaski. Będziemy także dziękować i prosić Maryję o najdroższy dar wiary. Dar, który dzisiaj jest tym cenniejszy, że się go mniej strzeże i mniej docenia. Jest to dar, który bardziej niż każdy inny pozwoli nam się upodobnić do Maryi” – zaznaczył o. Świniarski SSCC.

Przez cały dzień wierni będą gromadzić się przy figurze Matki Bożej Fatimskiej, aby tak jak Jan Paweł II dziękował Jej za dar ocalenia życia 13 maja 1982 roku, także złożyć na ręce Maryi podziękowania Panu Bogu za ocalenie naszego Wielkiego Rodaka.

Organizatorzy proszą o udekorowanie okien domów i mieszkań obrazem z wizerunkiem Matki Bożej Fatimskiej, a podczas śpiewu „Barki” o zapalenie świec w oknach domów i mieszkań jako podziękowanie Panu Bogu za ocalenie papieża Jana Pawła II. Transmisja Mszy św. oraz koncertu będzie dostępna na kanałach patronów medialnych na platformie YouTube:

  • Tygodnik Niedziela – aby rozpocząć kliknij TUTAJ
  • Gościa Niedzielnego – aby rozpocząć kliknij TUTAJ
  • EWTN Polska – aby rozpocząć kliknij TUTAJ

Wydarzenie zostało objęte patronatem Konferencji Episkopatu Polski przez jej przewodniczącego abp Stanisława Gądeckiego.

Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Polanicy Zdroju-Sokołówce / BP KEP

>>Materiały do pobrania

16-24 maja: Tydzień Laudato si’

śr., 05/05/2021 - 11:26

W dniach 16-24 maja odbędzie się Tydzień Laudato si’ 2021. Będzie on ukoronowaniem specjalnego Roku Rocznicowego Laudato si’ i świętem wielkiego postępu, jakiego dokonał cały Kościół na swojej drodze do ekologicznego nawrócenia.

Tydzień Laudato si’ 2021 będzie również czasem refleksji nad tym, czego nauczyła nas pandemia COVID-19 i planowania z nadzieją działań na przyszłość.

Watykańska dykasteria ds. Integralnego Rozwoju Człowieka ogłosiła rok Laudato si’ od 20 maja 2020 do 24 maja 2021 roku jako specjalny „Jubileusz dla Ziemi”, dla ludzi i dla wszystkich stworzeń. Przypadł on w piątą rocznicę ogłoszenia przez papieża Franciszka encykliki „Laudato si’ (w trosce o wspólny dom). Encyklika ta jest swojego rodzaju przewodnikiem moralnym i duchowym postępowania wobec całego stworzenia, przewodnikiem budowania solidarności i braterstwa.

laudatosiweek.org / BP KEP

Papież do Polaków: Niech Dziewica Niepokalana wyzwoli ludzkość z dramatu pandemii

śr., 05/05/2021 - 09:57

Niech Dziewica Niepokalana, wyzwoli ludzkość z dramatu pandemii oraz prowadzi Waszą Ojczyznę i Wasze rodziny do Swojego Syna, Jezusa Chrystusa – powiedział papież Franciszek w pozdrowieniach do Polaków podczas środowej audiencji generalnej.

Publikujemy pełny tekst pozdrowień:

Pozdrawiam serdecznie wszystkich Polaków. Miesiąc maj, poświęcony Najświętszej Maryi Pannie jest Wam szczególnie bliski. Zgodnie z tradycją Waszych ojców, gromadzicie się w kościołach, domach, a także przed obrazami i figurami Matki Bożej, umieszczonymi na placach, skrzyżowaniach dróg oraz w przydomowych kapliczkach, po to, aby kontemplować Jej piękno, miłość i dobroć. Niech Dziewica Niepokalana, wyzwoli ludzkość z dramatu pandemii oraz prowadzi Waszą Ojczyznę i Wasze rodziny do Swojego Syna, Jezusa Chrystusa. Z serca Wam błogosławię.

vaticannews / BP KEP

Permanent Council of the Polish Bishops’ Conference on Current Pastoral Issues of the Church in Poland in the Time of the Pandemic

wt., 05/04/2021 - 15:52

Current pastoral issues of the Church in Poland in the time of pandemic, the beatification of Cardinal Stefan Wyszynski, the topic of language used in public debate and social life, and the issue of spiritual discourse in the media – These are the main topics discussed by the Permanent Council of the Polish Bishops’ Conference at its meeting on May 3rd of this year at Jasna Gora.

The bishops expressed their gratitude to Pope Francis for having announced the date of Cardinal Wyszynski’s beatification. They invited the faithful throughout the country to prepare for this ceremony, so that it may become an opportunity to recall and deepen his teaching. They pointed out that the figure of the Primate of the Millennium “can be an inspiration today for those who desire social reconciliation and the universal good, as well as respect for the right of believers to freely practice and publicly profess their faith in our country.”

The Permanent Council examined the pastoral situation of the Church in the time of the pandemic and the resulting pastoral challenges. “The pandemic has manifested the limits of human autonomy and the challenges facing pastoral activity,” the bishops wrote in the Communiqué. “It is, therefore, necessary to analyze the current situation very carefully and to recognize already today the possible consequences of the pandemic in Polish dioceses. The concern of pastors will therefore be to prepare the Church for the time after the pandemic,” the bishops noted, adding that this topic will be more widely reflected on at the next Plenary Assembly.

The bishops also addressed the subject of the language used in public debate and social life. They recalled that Pope Francis has repeatedly pointed out the importance of so-called inclusive language, especially in the face of growing divisions, verbal aggression, hate language, and exclusionary actions. “The bishops, recognizing that these phenomena have become a part of social life in Poland, encourage the Council for Social Affairs of the Polish Bishops’ Conference to prepare a document emphasizing the need to take steps to foster mutual understanding, sooth conflicts, and bridge existing divisions,” says the Communiqué.

The last issue discussed by the bishops concerned appearances of clerics in the media, especially certain public statements that are not always fully in line with Church’s doctrine. In this regard, the Permanent Council proposed, among other things, the revision and updating of the current “Norms of the Polish Bishops’ Conference concerning the appearances of clergy and religious and the transmission of the Christian doctrine in radio and television programs.”

The meeting of the Permanent Council was preceded by the Eucharist on the ramparts of Jasna Góra, presided over by Archbishop Stanisław Gądecki, President of the Polish Bishops’ Conference, during which prayers were offered through the intercession of Mary for social peace in our homeland and the cessation of the pandemic.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

We are publishing the full text of the Communiqué:

COMMUNIQUÉ

OF THE PERMANENT COUNCIL OF THE POLISH BISHOPS’ CONFERENCE
AFTER THE MEETING AT JASNA GÓRA ON 3 MAY 2021

On 3 May 2021, the Solemnity of the Blessed Virgin Mary Queen of Poland, the Permanent Council of the Polish Bishops’ Conference met at Jasna Góra. The meeting was devoted to current pastoral issues of the Church in our country in the time of the continuing coronavirus pandemic.

  1. The meeting of the Permanent Council was preceded by a Solemn Eucharist on the ramparts of Jasna Góra, concelebrated by bishops and priests under the presidency of Archbishop Stanisław Gądecki, the President of the Polish Bishops’ Conference, who gave the homily. During the Mass, people prayed, through the intercession of Mary, for social peace in our homeland, for the cessation of the coronavirus pandemic, for the pilgrims to Our Lady of Czestochowa, and for all the intentions entrusted to the Queen of Poland by our compatriots.
  2. The bishops expressed their gratitude to Pope Francis for having announced the date of the beatification of the Primate of the Millennium, Cardinal Stefan Wyszynski. They invited the faithful throughout the country to prepare for this ceremony, which will take place on September 12th, so that it may become an opportunity to recall and deepen the teaching of this great Pole. They pointed out that his figure, so strongly inscribed in the extremely difficult times of our homeland, can be an inspiration today for those who desire social reconciliation and the universal good, as well as respect for the right of believers to freely practice and publicly profess their faith in our country.
  3. The Permanent Council also analyzed the pastoral situation of the Church that is resulting from the severe constraints of the pandemic and the subsequent pastoral challenges. The pandemic has manifested the limits of human autonomy and the challenges facing pastoral activity. Pastors have noticed a weakening of the religious practice of the faithful. There are also problems such as the still difficult access of priests to the sick in many places, or the fact that the activity of some groups and movements is sometimes impossible. However, Pope Francis makes us aware during the time after the pandemic will not only dedicated to reviving actions of the past but will also require a new kind of action. It is, therefore, necessary to analyze the current situation very carefully and to recognize already today the possible consequences of the pandemic in Polish dioceses. The concern of pastors will therefore be to prepare the Church for the time after the pandemic. This topic will be more widely reflected on at the next Plenary Assembly.
  4. The bishops also addressed the topic of the language used in public debate and social life. In his teaching, Pope Francis has repeatedly pointed out the importance of the so-called inclusive language, especially in the face of growing divisions, verbal aggression, hate language, and exclusionary actions. The bishops, recognizing that these phenomena have become a part of social life in Poland, encourage the Council for Social Affairs of the Polish Bishops’ Conference to prepare a document emphasizing the need to take steps to foster mutual understanding, sooth conflicts, and bridge existing divisions.
  5. The bishops also discussed the appearances of clerics in the media, especially certain public statements that are not always fully in line with Church’s doctrine. The Permanent Council proposed, among other things, the revision and updating of the current “Norms of the Polish Bishops’ Conference concerning the appearances of clergy and religious and the transmission of the Christian doctrine in radio and television programs.” Since their enactment in 2004, there have been great changes in the media space, concerning mainly the Internet and social media platforms, which have a strong impact in society, especially on young people. The Permanent Council has appointed a team of experts to prepare an updated version of these norms.

The members of the Permanent Council embrace with solicitude and prayer all our Compatriots at home and abroad, and they give them their pastoral blessing from the spiritual capital of Poland.

The Permanent Council of the Polish Bishops’ Conference

3 May 2021

(translation from Polish: P. Nau / Office for Foreign Communication of the Polish Bishops’ Conference)

Komunikat Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski po spotkaniu na Jasnej Górze w dniu 3 maja 2021 roku (3.05.2021)

wt., 05/04/2021 - 10:06

KOMUNIKAT
RADY STAŁEJ KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI
PO SPOTKANIU NA JASNEJ GÓRZE W DNIU 3 MAJA 2021 ROKU

W dniu 3 maja 2021 r., w uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, na Jasnej Górze zebrała się Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski. Spotkanie było poświęcone aktualnym kwestiom duszpasterskim Kościoła w naszym kraju w dobie trwającej pandemii koronawirusa.

1. Spotkanie Rady Stałej poprzedziła uroczysta Eucharystia na szczycie Jasnej Góry koncelebrowana przez biskupów i kapłanów pod przewodnictwem abpa Stanisława Gądeckiego, Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski, który wygłosił homilię. W czasie Mszy modlono się, za wstawiennictwem Maryi, m.in. o pokój społeczny w naszej Ojczyźnie, o ustanie pandemii koronawirusa, za pielgrzymujących do Matki Bożej Częstochowskiej oraz we wszystkich intencjach powierzanych Królowej Polski przez Rodaków.

2. Biskupi wyrazili wdzięczność Papieżowi Franciszkowi za ogłoszenie daty beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia, kard. Stefana Wyszyńskiego. Zaapelowali, by przygotowania do tej uroczystości, która będzie miała miejsce 12 września, objęły cały kraj i stały się okazją do przypomnienia i pogłębienia nauczania tego wielkiego Polaka. Wskazali, że jego postać, tak mocno wpisana w niezwykle trudne czasy naszej Ojczyzny, może być dzisiaj inspiracją dla tych, którzy pragną pojednania społecznego i dobra powszechnego, a także poszanowania prawa ludzi wierzących do nieskrępowanego praktykowania i publicznego wyznawania wiary w naszym kraju.

3. Rada Stała analizowała również sytuację duszpasterską Kościoła wynikającą z poważnych ograniczeń związanych z pandemią i wynikających stąd wyzwań duszpasterskich. Pandemia ukazała granice ludzkiej autonomii i wyzwania stojące przed działalnością pastoralną. Duszpasterze zauważają osłabienie aktywności religijnej wiernych. Są też problemy jak np. w wielu miejscach wciąż utrudniony dostęp kapłanów do ludzi chorych czy czasem niemożliwa działalność niektórych grup i ruchów. Papież Franciszek uświadamia nam jednak, że czas po pandemii nie będzie polegał tylko na uruchomieniu starych działań, ale także konieczności podjęcia nowego rodzaju działań. Potrzebna jest zatem bardzo dokładna analiza aktualnej sytuacji i dostrzeżenie już dzisiaj możliwych konsekwencji pandemii w polskich diecezjach. Troską pasterzy będzie zatem przygotowanie Kościoła do czasu po pandemii. Szeroka refleksja na ten temat zostanie podjęta podczas kolejnego Zebrania Plenarnego.

4. Biskupi podjęli także temat języka używanego w debacie publicznej i życiu społecznym. Papież Franciszek w swoim nauczaniu wielokrotnie wskazywał na wagę tzw. języka inkluzywnego, szczególnie w obliczu narastających podziałów, agresji werbalnej, języka nienawiści i działań wykluczających. Biskupi dostrzegając, że zjawiska te stały się częścią życia społecznego w Polsce, zachęcają Radę Społeczną KEP do przygotowania dokumentu, w którym podkreślona zostanie konieczność podjęcia działań sprzyjających budowaniu wzajemnego zrozumienia, łagodzeniu konfliktów oraz niwelowaniu istniejących podziałów.

5. Biskupi podjęli również kwestię wystąpień duchownych w mediach, a zwłaszcza pewnych publicznych wypowiedzi nie zawsze w pełni zgodnych z nauką Kościoła. Rada Stała zaproponowała m.in. rewizję i aktualizację obowiązujących „Norm Konferencji Episkopatu Polski dotyczących występowania duchownych i osób zakonnych oraz przekazywania nauki chrześcijańskiej w audycjach radiowych i telewizyjnych”. Od czasu ich uchwalenia w 2004 r. w przestrzeni medialnej zaszły bardzo duże zmiany, dotyczące głównie mediów internetowych i platform społecznościowych, mających ogromny wpływ na społeczeństwo, zwłaszcza na ludzi młodych. Rada Stała powołała zespół ekspertów, którego zadaniem będzie przygotowanie uaktualnionej wersji wspomnianych norm.

Członkowie Rady Stałej ogarniają troską i modlitwą wszystkich Rodaków w kraju i za granicą i udzielają im z duchowej stolicy Polski pasterskiego błogosławieństwa.

Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski
3 maja 2021 roku

Il Consiglio Permanente della Conferenza Episcopale Polacca sulle attuali questioni pastorali della Chiesa in Polonia nell’era della pandemia

wt., 05/04/2021 - 09:27

Le attuali questioni pastorali della Chiesa in Polonia nell’era della pandemia, la beatificazione del Cardinale Stefan Wyszyński, il tema del linguaggio usato nel dibattito pubblico e nella vita sociale e la questione della presenza del clero nei media – sono questi i temi principali che ha affrontato il Consiglio Permanente della Conferenza Episcopale Polacca radunato il 3 maggio a Jasna Góra.

I vescovi hanno espresso la loro gratitudine a Papa Francesco per aver annunciato la data della beatificazione del Card. Wyszynski. Essi hanno chiesto che i preparativi per questa celebrazione siano a livello nazionale e siano un’opportunità per ricordare e approfondire il suo insegnamento. Hanno sottolineato che la figura del Primate del Millennio „può oggi ispirare coloro che desiderano la riconciliazione sociale e il bene universale, nonché il rispetto del diritto dei credenti di praticare liberamente e professare pubblicamente la loro fede nel nostro Paese”.

Il Consiglio Permanente ha esaminato la situazione pastorale della Chiesa nell’era della pandemia e le conseguenti sfide pastorali. „La pandemia ha mostrato i limiti dell’autonomia umana e le sfide che deve affrontare l’attività pastorale” – hanno scritto i vescovi nel comunicato. „È quindi necessario analizzare con molta attenzione la situazione attuale e vedere le possibili conseguenze di una pandemia nelle diocesi polacche di oggi. Sarà pertanto premura dei pastori preparare la Chiesa al periodo successivo la pandemia” – hanno osservato i vescovi, aggiungendo che una riflessione più ampia sull’argomento sarà intrapresa nella prossima Assemblea Plenaria.

I Vescovi hanno anche ripreso il tema del linguaggio usato nel dibattito pubblico e nella vita sociale. Hanno ricordato che Papa Francesco ha più volte sottolineato l’importanza del cosiddetto linguaggio inclusivo, soprattutto di fronte alle crescenti divisioni, aggressioni verbali, incitamento all’odio e azioni di esclusione. „I Vescovi, riconoscendo che questi fenomeni sono entrati a far parte della vita sociale in Polonia, incoraggiano il Consiglio Sociale della Conferenza Episcopale a preparare un documento che evidenzi la necessità di misure per promuovere la comprensione reciproca, alleviare i conflitti e colmare le divisioni esistenti” – si legge nel comunicato.

L’ultimo punto discusso dai Vescovi ha riguardato gli interventi del clero nei media, in particolare alcune dichiarazioni pubbliche non sempre pienamente in linea con gli insegnamenti della Chiesa. A questo proposito, il Consiglio Permanente ha proposto, tra l’altro, di rivedere e aggiornare le attuali „Norme della Conferenza Episcopale Polacca sulla presenza del clero e dei religiosi e la comunicazione dell’insegnamento cristiano nelle trasmissioni radiofoniche e televisive”.

L’incontro del Consiglio Permanente è stato preceduto da una solenne celebrazione eucaristica a Jasna Góra, presieduta dall’Arcivescovo Stanisław Gądecki, Presidente della Conferenza Episcopale Polacca, durante la quale, per intercessione di Maria si è pregato per la pace sociale nella nostra Patria e per la fine della pandemia.

Ufficio Stampa della Conferenza Episcopale Polacca

Pubblichiamo il testo integrale del Comunicato:

COMUNICATO
DEL CONSIGLIO PERMANENTE DELLA CONFERENZA EPISCOPALE POLACCA
DOPO L’INCONTRO DEL 3 MAGGIO 2021 A JASNA GÓRA

Il 3 maggio 2021, in occasione della solennità della Vergine Maria Santissima, Regina della Polonia, si è riunito a Jasna Góra il Consiglio Permanente della Conferenza Episcopale Polacca. L’incontro è stato dedicato alle attuali questioni pastorali della Chiesa nel nostro Paese nell’era della pandemia di coronavirus in corso.

1. L’incontro del Consiglio Permanente è stato preceduto da una solenne celebrazione eucaristica a Jasna Góra, concelebrata da vescovi e sacerdoti e presieduta dall’Arcivescovo Stanisław Gądecki, Presidente della Conferenza Episcopale Polacca, che ha tenuto l’omelia. Durante la Messa, si è pregato per intercessione di Maria, tra l’altro, per la pace sociale nella nostra Patria, per la fine della pandemia di coronavirus, per i pellegrini venuti dalla Madonna di Częstochowa e per tutte le intenzioni affidate alla Regina della Polonia dai connazionali.

2. I vescovi hanno espresso la loro gratitudine a Papa Francesco per aver annunciato la data di beatificazione del Card. Stefan Wyszyński, Primate del Millennio. Hanno chiesto che i preparativi di questa cerimonia, che avrà luogo il 12 settembre, siano a livello nazionale e siano un’opportunità per ricordare e approfondire l’insegnamento di questo grande polacco. Hanno sottolineato che la sua figura, così fortemente iscritta nei tempi estremamente difficili della nostra Patria, può oggi ispirare coloro che desiderano la riconciliazione sociale e il bene universale, nonché il rispetto del diritto dei credenti di praticare liberamente e professare pubblicamente la loro fede nel nostro Paese.

3. Il Consiglio Permanente ha inoltre analizzato la situazione pastorale della Chiesa derivante dai gravi limiti legati alla pandemia e alle conseguenti sfide pastorali. La pandemia ha mostrato i limiti dell’autonomia umana e le sfide che deve affrontare l’attività pastorale. Il clero ha evidenziato l’indebolimento dell’attività religiosa dei fedeli. Vi sono inoltre problemi, come l’accesso ancora difficile dei sacerdoti ai malati in molti luoghi o l’attività a volte impossibile di alcuni gruppi e movimenti. Papa Francesco ci ha aiutato a comprendere, però, che il periodo dopo la pandemia non sarà solo il ritorno alle vecchie attività, ma vedrà anche la necessità di intraprendere nuovi generi di attività. È quindi necessario analizzare con molta attenzione la situazione attuale e vedere le possibili conseguenze di una pandemia nelle diocesi polacche di oggi. Sarà pertanto premura dei pastori preparare la Chiesa al periodo successivo la pandemia. Un’ampia riflessione su questo argomento sarà intrapresa durante la prossima Sessione plenaria.

4. I vescovi hanno ripreso anche il tema del linguaggio utilizzato nel dibattito pubblico e nella vita sociale. Papa Francesco nel suo insegnamento ha più volte indicato l’importanza del cosiddetto linguaggio inclusivo, soprattutto di fronte a divisioni crescenti, all’aggressività verbale, all’incitamento all’odio e ad azioni di esclusione. I Vescovi, riconoscendo che questi fenomeni sono entrati a far parte della vita sociale in Polonia, incoraggiano il Consiglio Sociale della Conferenza Episcopale a preparare un documento che evidenzi la necessità di misure per promuovere la comprensione reciproca, di alleviare i conflitti e colmare le divisioni esistenti.

5. I vescovi hanno anche sollevato la questione degli interventi del clero nei media, in particolare di alcune dichiarazioni pubbliche non sempre pienamente coerenti con l’insegnamento della Chiesa. Il Consiglio Permanente ha proposto, tra l’altro, la revisione e l’aggiornamento delle attuali „Norme della Conferenza Episcopale Polacca sulla presenza del clero e dei religiosi e la comunicazione dell’insegnamento cristiano nelle trasmissioni radiofoniche e televisive”. Dal momento della loro emanazione, nel 2004, lo spazio dei media ha subito grandi cambiamenti, principalmente legati ai media online e alle piattaforme sociali, che hanno un enorme impatto sulla società e in particolare sui giovani. Il Consiglio Permanente ha nominato un gruppo di esperti il cui compito sarà quello di preparare una versione aggiornata delle norme sopra citate.

I membri del Consiglio Permanente abbracciano con sollecitudine e preghiere tutti i compatrioti in patria e all’estero e impartiscono loro la benedizione pastorale dalla capitale spirituale della Polonia.

Il Consiglio Permanente della Conferenza Episcopale Polacca

3 maggio 2021

(Traduzione dal polacco di M. Olmo / Ufficio per le Comunicazioni Estere della Conferenza Episcopale Polacca)

Do końca maja można zgłaszać kandydatów do tegorocznej Nagrody Dziennikarskiej „Ślad”

czw., 04/15/2021 - 15:11

Stowarzyszenie na rzecz Nagrody Dziennikarskiej „Ślad” im. bp. Jana Chrapka zaprasza do zgłaszania kandydatów do tegorocznej edycji nagrody. Zgłoszenia wraz z pisemnym uzasadnieniem można przesyłać do 31 maja 2021 roku na adres: sekretariat@nagrodaslad.pl. Prawo do wysuwania kandydatur przysługuje członkom Kapituły oraz redakcjom prasowym, radiowym, telewizyjnym i internetowym.

„Ślad” jest nagrodą dziennikarzy dla dziennikarzy i innych ludzi mediów. Główną jej ideą jest uhonorowanie i promowanie osób, których działalność w mediach służy prawdzie dobru i pięknu oraz przyczynia się w sposób wybitny do budowania kultury prawdy, porozumienia i dialogu. Taka postawa była szczególnie bliska bp. Janowi Chrapkowi. Jego życie, wierne duchowi ewangelicznej prostoty, przepojone było troską o budowanie pomostów między ludźmi i środowiskami.

Nagroda „Ślad” przyznawana jest od 2002 roku Laureatami dotychczasowych jej edycji byli kolejno: Ewa K. Czaczkowska, Grzegorz Polak, Stefan Wilkanowicz, ks. Jerzy Szymik, Marek Zając, Szymon Hołownia, ks. Marek Gancarczyk, ks. Kazimierz Sowa, Anna Gruszecka, Tomasz Królak, Jacek Moskwa, Krzysztof Ziemiec, ks. Jan Kaczkowski, Piotr Żyłka, Tomasz Rożek, Alina Petrowa-Wasilewicz, Brygida Grysiak, ks. Andrzej Draguła, Tomasz Krzyżak i Tomasz Terlikowski.

Patronem nagrody jest bp Jan Chrapek (1948–2001), człowiek mediów i przyjaciel środowiska dziennikarskiego. Był on członkiem zgromadzenia księży michalitów, doktorem teologii, wybitnym duszpasterzem i znanym naukowcem w zakresie współczesnych mediów. Studiował w Lublinie i Louvain. W latach 1983–1986 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Powściągliwość i Praca”, w okresie 1986–1992 był przełożonym generalnym zgromadzenia księży michalitów. Autor licznych publikacji z zakresu teologii pastoralnej, zwłaszcza środków społecznego przekazu, m.in. „Recepcja programów TV przez młodzież” i „Kościół a media”. Przez wiele lat wykładał na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1992 do 1994 r. był biskupem pomocniczym drohiczyńskim, w latach 1994–1999 biskupem pomocniczym toruńskim. Od 1999 roku do swojej tragicznej śmierci w wypadku samochodowym – biskup radomski.

W skład Kapituły Nagrody „Ślad” wchodzą obecnie: s. Barbara Chrapek CSSMA, Ewa K. Czaczkowska, ks. Andrzej Draguła, ks. Mieczysław Gładysz CSMA, Andrzej Grajewski, Brygida Grysiak, Katarzyna Kolenda-Zaleska, Tomasz Krzyżak (przewodniczący), ks. Grzegorz Michalczyk, Krystyna Mokrosińska, Zbigniew Nosowski, Jerzy Olędzki, Alina Petrowa-Wasilewicz, Grzegorz Polak, Tomasz Rożek, ks. Kazimierz Sowa (sekretarz), Jarosław Szczepański, Jan Turnau, Marek Zając, Krzysztof Ziemiec.

Więcej szczegółów na temat nagrody, jej historii oraz osoby patrona można znaleźć na stronie internetowej www.nagrodaslad.pl uruchomionej i prowadzonej przez Stowarzyszenie na rzecz Nagrody Dziennikarskiej „Ślad” im. bp. Jana Chrapka.

www.nagrodaslad.pl

“Arcydzieła z Watykanu”. Bp Janocha opowiedział o polonicach w zbiorach watykańskich

czw., 04/15/2021 - 14:30

Na razie tylko online – do 13 czerwca można oglądać „Arcydzieła z Watykanu. Wystawę w stulecie urodzin Jana Pawła II” zorganizowaną na Zamku Królewskim w Warszawie. Bp Michał Janocha w wykładzie online, towarzyszącym tej wystawie, opowiedział o licznych polonicach w zbiorach watykańskich.

Ekspozycja „Arcydzieła z Watykanu. Wystawa w stulecie urodzin Jana Pawła II” , która nawiązuje do biografii Karola Wojtyły i jego papieskiego nauczania kierowanego do Polaków podczas pielgrzymek do Ojczyzny, ma być hołdem dla Papieża-Polaka. Wystawa zamyka zainaugurowane w 2020 r. obchody 100. rocznicy jego urodzin.

Artystyczne polonica w zbiorach watykańskich były tematem wykładu bp. Michała Janochy wygłoszonego w ramach cyklu wykładów towarzyszących wystawie. Bp Janocha omawiał różne przykłady piśmiennictwa, grafiki i sztuki, począwszy od średniowiecznego dokumentu Dagome iudex kończąc na pamiątkowym medalu związanym z pontyfikatem papieża Jana Pawła II.

Wykład bp. Janochy pt. „Polska na Watykanie sub specie artistica” nawiązywał do projektu prowadzonego przez lata przez wybitnego humanistę i historyka sztuki ks. prof. Janusza Stanisława Pasierba, a następnie kontynuowanego przez samego bp. Janochę. Owocem tych prac była wydana w 2000 roku publikacja pt. „Polonica artystyczne w zbiorach watykańskich”. Prezentowała ona dzieła znajdujące się na terenie Państwa Watykańskiego i związane z Polską przez autora, temat lub proweniencję.

Bp Janocha omawiał m.in. średniowieczny dokument Dagome iudex, w którym znajduje się najstarsza wzmianka o Polsce zanotowana przez kard. Deusdedita w 1075 roku, Legendarium Andegaweńskie, czy XVI-wieczny kodeks biskupa wrocławskiego Turzona.

Wśród wymienianych przez niego w kolejności chronologicznej dzieł znalazł się też portret kard. Stanisława Hozjusza z 1575 roku czy mapy Chin sporządzone przez polskiego misjonarza, jezuitę Michała Boyma.

Bp Janocha przypomniał też m.in. o figurze św. Jacka Odrowąża znajdującej się na kolumnadzie Berniniego i o tzw. Sztandarze Wielkiego Wezyra, ofiarowanym Ojcu Świętemu przez króla Jana Sobieskiego, obecnie zaginionym a eksponowanym niegdyś u wejścia do Bazyliki św. Piotra.

Autor wykładu zwrócił uwagę na wielką ilość eksponatów XIX-wiecznych, darów dla papieży i listów, które miały przypominać kolejnym następcom św. Piotra o nieistniejącym na ówczesnych mapach kraju. Szczegółowo omówił 3 kodeksy zawierające tłumaczenie tekstu bulli o Niepokalanym Poczęciu na języki reprezentujące trzy nacje dawnej Rzeczypospolitej, czyli bullę litewską, ruską i polską, będące – jak podkreślił – wielką lekcją polskiej historii.

Bp Janocha przypomniał też o dekoracji kaplicy w Castel Gandolfo ozdobionej przez polskiego artystę Jana Henryka Rosena na polecenie Piusa XI, który wcześniej pełnił m.in. funkcję nuncjusza apostolskiego w Polsce. W kaplicy znajduje się m.in. wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej oraz sceny przedstawiające oblężenie Jasnej Góry i Bitwę Warszawską.

Bp Janocha mówił również o ok. 100 projektach znaczków pocztowych dla Poczty Watykańskiej autorstwa Polki, Kazimiery Dąbrowskiej, oraz o medalu autorstwa Ewy Olszewskiej-Borys upamiętniającym pielgrzymkę Jana Pawła II do Ojczyzny w 1982 roku. Autor wykładu podkreślił, że pontyfikat Jana Pawła II stanowi wielki osobny rozdział związany z polskimi pamiątkami w Watykanie.

Wystawa zamyka zainaugurowane w 2020 roku obchody 100. rocznicy urodzin Jana Pawła II.

archwwa.pl / BP KEP

Fot. archwwa.pl

Wręczono medale Komisji Episkopatu Polski ds. Misji „Benemerenti in Opere Evangelizationis”

śr., 04/14/2021 - 19:05

W Sanktuarium św. o Pio na Gocławiu odbyła się Gala medalu Komisji Episkopatu Polski ds. Misji „Benemerenti in Opere Evangelizationis”. Nagrodzone zostały osoby i zgromadzenia zakonne szczególnie oddane misjom. Galę rozpoczęła uroczysta Msza Święta pod przewodnictwem bp. Jerzego Mazura SVD, przewodniczącego Komisji Episkopatu Polski ds. Misji.

W gronie laureatów wybranych przez kapitułę 16 września 2020 roku znaleźli się:

  1. Siostry ze Zgromadzenia Świętego Józefa, gorliwie pracujące w delegaturze Afrykańskiej w Republice Konga, Gabonie, Kamerunie, Republice Demokratycznej Konga i Republice Środkowoafrykańskiej. Siostry obchodzą w tym roku Jubileusz stulecia śmierci św. Zygmunta Gorazdowskiego, swego Założyciela. Zgromadzenie jest obecne na misjach w Afryce od 1975 r. Zgromadzenie założyło placówki w różnych, rozwija się i cieszy się powołaniami tubylczymi.
  2. Ks. prał. Henryk Kowalski, który 13 lat pracował na misjach we Wybrzeżu Kości Słoniowej, a po powrocie do Polski zaangażował się w budowę Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie. Ksiądz Prałat pełnił również funkcję krajowego sekretarza Papieskiej Unii Misyjnej oraz był redaktorem naczelnym Kwartalnika „Światło Narodów”.
  3. Prof. dr hab. nauk medycznych Jerzy Stefaniak, kierownik Katedry oraz Kliniki Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Jest to postać bardzo dobrze znana większości misjonarzy nie tylko z Kliniki, ale także z Centrum Formacji Misyjnej, z którym od lat Pan Profesor współpracuje.

W kategorii I „za zasługi w misyjnym dziele Kościoła” medal otrzymali:

  1. O. Dominik Wasilewski OFMConv. jest nestorem misji franciszkańskich w Zambii, Kenii i Tanzanii. Do Zambii przybył w 1971 r. W latach 1985-1988 pracował w Kenii, przyczyniając się do założenia tam placówki, a od 1988 roku po dziś dzień pracuje w Dar es Salaam w Tanzanii, na placówce, którą stworzył. Był przełożonym domów, formatorem powołań oraz proboszczem.
  2. Pani Krystyna Malicka od 38 lat angażuje się w animację misyjną najpierw diecezji opolskiej, a od 1992 r. diecezji gliwickiej. Przez lata zbierała środki finansowe na pomoc misjonarzom diecezjalnym, wysyłała paczki, utrzymywała kontakty listowne. Za to była represjonowana przez Służbę Bezpieczeństwa. Organizowała spotkania misyjne, zajmowała się kształceniem animatorów misyjnych w diecezji oraz prowadziła koło misyjne w swej parafii. Pisze artykuły do „Gościa Niedzielnego” i „Misje Dzisiaj”. Organizuje Kolędników misyjnych i misyjne pielgrzymki dzieci I Komunijnych do katedry gliwickiej.
  3. Salezjański Ośrodek Misyjny w Warszawie. Powstał we wrześniu 1981 r. Realizuje swoją misję duchowo i materialnie pomagając misjonarzom i misjonarkom salezjańskim i świeckim wolontariuszom. Jego praca polega na wspieraniu projektów misyjnych w dziedzinie ewangelizacji, edukacji i wychowania, leczenia, dożywiania, pomocy humanitarnej, infrastruktury i transportu. Ośrodek zajmuje się formacją i przygotowaniem wolontariuszy na krótko i długoterminowe wyjazdy misyjne. Prowadzi animację misyjną w parafiach, szkołach, przedszkolach, wspólnotach kościelnych, uczelniach, wyższych, grupach i stowarzyszeniach oraz na pielgrzymkach. Propagowaniu misji służy czasopismo „Misje Salezjańskie”.

Medal „Benemerenti” w kategorii II „pomoc modlitewna i duchowa” otrzymali:

  1. Aneta Rayzacher-Majewska od lat jest związana z Papieskim Dziełem Misyjnym Dzieci. Współtworzy misyjne materiały formacyjne dla dzieci, jest powoływana do oceny prac konkursowych, wspiera radami pracę animacyjną i formacyjną oraz angażuje się w formację misyjną katechetów – księży, sióstr i świeckich.
  2. Siostra Scholastyka Bareła ze Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus oddała misjom 33 lata swego życia. W latach 1978-2011 pracowała jako pielęgniarka w Centrum Zdrowia na Misji Katolickiej w Musongati (Burundi). Po powrocie do Polski, mimo choroby i ograniczeń wieku, nadal wspiera misje swą modlitwą i cierpieniem.
  3. Bracia i Ojcowie Paulini z Jasnej Góry. Paulini od lat modlitewnie wspierają dzieło misyjne. W Nadzwyczajnym Miesiącu Misyjnym codziennie włączali do Apelu Jasnogórskiego intencję za misje. Goszczą coroczne sympozjum misjologiczne i czuwanie modlitewne Papieskich Dzieł Misyjnych oraz jesienne spotkanie PDM i innych środowisk misyjnych.

Medal za „pomoc materialną i finansową dla misji” w kategorii III, otrzymali:

  1. Siostra Celina Torończak od 2008 r. prowadzi Ognisko Misyjne w parafii św. Michała Archanioła w Kwielicach oraz szkolno-parafialne Ognisko Misyjne przy parafii św. Marcina i szkole podstawowej im. Janusza Kusocińskiego w Grębocicach. Od kilku lat jest referentką misyjną w zgromadzeniu. Od 2008 r. należy do Papieskiej Unii Misyjnej. Jej praca polega na animacji misyjnej, pomocy materialnej, a przede wszystkim duchowej poprzez modlitwę, cierpienia i wyrzeczenia. W tym celu zachęca dzieci oraz młodzież, rodziców, parafie i szkołę. Dzieliła się wiedzą podczas Szkoły Animatorów Misyjnych w Legnicy. Przygotowywała i prowadziła warsztaty dla animatorów podczas Ogólnopolskiej Szkoły Animatorów w CFM w Warszawie. Organizowała pierwsze Diecezjalne Spotkania Grup Misyjnych oraz Spotkania Rejonowe dla Grup Misyjnych i ludzi zaangażowanych w pomoc misjom
  2. Pani Maria Koziarska, od 23 lat angażuje się jako wolontariuszka w inicjatywy misyjne przy Katedrze polowej w Warszawie. Wspiera modlitwą powołania misyjne. Popularyzuje akcję ADOMiS. Ofiarowuje co miesiąc dar serca na stypendium dla seminarzystów z krajów misyjnych. Umieszcza artykuły, relacje i sprawozdania z wydarzeń misyjnych i akcji. Pisuje również w Dwutygodniku Ordynariatu Polowego WP „Nasza Służba”. Bierze udział w modlitwie różańcowej w parafiach wojskowych za misje.
  3. Ks. kan. Stanisław Gajewski w latach 1983-2020, jako proboszcz parafii pod wezwaniem św. Mikołaja w Niedzborzu animował dzieła misyjne. Otaczał opieką ognisko Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci. Wspomagał modlitewnie misjonarzy i misyjne wspólnoty. Prowadził takie akcje, jak: Kolędnicy misyjni, Dzieci Pierwszokomunijne Dzieciom Misji oraz loterie misyjne. Co roku uczestniczył w spotkaniach środowisk misyjnych. Zapraszał do parafii misjonarzy.

W kategorii IV „informacja medialna” Kapituła Medalu doceniła:

  1. Redakcję Programów Katolickich TVP od lat owocnie współpracującą z Komisją Misyjną w promocji pomocy misjom ad gentes, animacji i formacji misyjnej. Ks. Maciej Makuła SDB systematycznie zaprasza do programów telewizyjnych misjonarzy i tych, którzy ich wspierają, przekazuje wiadomości z misji oraz informuje o wydarzeniach organizowanych przez agendy Komisji Misyjnej.
  2. Redakcję „Naszego Dziennika”, która żywo uczestniczy w animacji i formacji misyjnej wiernych w Polsce zamieszczając systematycznie artykuły, felietony i wywiady misyjne, wspiera akcje pomocowe prowadzone w ciągu roku. Szczególną aktywnością misyjną „Nasz Dziennik” wykazał się podczas IV Krajowego Kongresu misyjnego.
  3. Wydawnictwo Sióstr Loretanek, które na łamach Miesięcznika Formacyjnego „Różaniec” propaguje misje ad gentes oraz dzieło Sługi Bożej Pauliny Jaricot. „Redakcja Różańca” angażuje się w animację i formację misyjną kółek różańcowych w Polsce. Medal otrzymują siostry w Roku Jubileuszowym – 100. lecia istnienia zgromadzenia.

Bp Jerzy Mazur SVD powiedział, że data przeprowadzenia gali nie jest przypadkowa, bowiem 14 kwietnia przypada 1055. rocznica chrztu Polski, a powołaniem każdego ochrzczonego jest misyjne wychodzenie do świata i głoszenie Chrystusa Zmartwychwstałego. „W tym dniu uświadamiamy sobie, że słowa nakazu misyjnego Jezusa: Idźcie i głoście są nadal aktualne, że głoszenie Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego to podstawowa misja i posłanie Kościoła przez wieki i dziś. To jest troska o zbawienie człowieka. Wszyscy z chrztu świętego jesteśmy wezwani do tej misji poprzez głoszenie Dobrej Nowiny o zbawieniu, poprzez świadectwo życia wiernego Ewangelii, poprzez modlitwę, ofiarowanie cierpień, pomoc materialną czy poprzez przekazywanie informacji o życiu ludzi na różnych kontynentach i pracy misjonarzy wśród nich” – powiedział.

Przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji podziękował za działania na polu misyjnym oraz wyraził nadzieję na dalsze owoce pracy wszystkich zgromadzonych na gali. „Niech zatem to dzisiejsze święto umocni nas w gorliwości misyjnej, a Duch Święty, będzie nam przewodnikiem i źródłem łaski. Niech ożywi animację misyjną i zacieśni współpracę między nami dla dobra dzieła, do którego Bóg nas przeznaczył” – zaznaczył.

diecezja.info.pl / BP KEP

Fot. diecezja.info.pl

Abp Gądecki: Chrzest Polski przyniósł wartości, które stanowią o polskiej i chrześcijańskiej tożsamości

śr., 04/14/2021 - 18:30

Współczesne nam ataki na chrześcijańskie dziedzictwo w naszej ojczyźnie usiłują kwestionować wartości, jakie przyniósł nam chrzest i jakie stanowią o naszej polskiej i chrześcijańskiej tożsamości. Tymczasem kultura to „uprawa” intelektu i ducha, bazująca na dziedzictwie poprzednich pokoleń, na tradycji, wartościach i wierze – powiedział abp Stanisław Gądecki, metropolita poznański, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, w homilii Mszy św. w poznańskim kościele NMP in Summo, w Święto Chrztu Polski.

Główne uroczystości tegorocznego Święta Chrztu Polski odbyły się w Poznaniu, gdzie księżna Dobrawa zbudowała kaplicę chrześcijańską przylegającą do palatium Mieszka I.

Abp Gądecki przypomniał, że dzisiaj przypada 1055. rocznica chrztu Polski, dzięki któremu nasza Ojczyzna stała się krajem chrześcijańskim. „W dziejach polskiego narodu trudno znaleźć ważniejszą datę od roku 966, pod którą kryje się fakt przyjęcia chrztu świętego przez Mieszka I, władcę państwa Polan” – powiedział.

Metropolita poznański zaznaczył, że to z Dekalogu wyrasta cały porządek moralny i społeczny, jaki ukształtował Polskę. „Niszczenie tego dziedzictwa jest usiłowaniem budowania nowego świata bez Boga. Niestety – po odrzuceniu Boga – zapanować może jedynie tyrania, która zwróci się przeciwko człowiekowi, zniewoli go i zniszczy” – stwierdził.

„Gdy przestajemy się liczyć z Bogiem, nie tylko sami mało wiemy, kim jesteśmy i po co żyjemy, ale również wszystko, co tworzy ten świat, staje się w jakiś sposób wypaczone i pozbawione autentyczności” – zauważył abp Gądecki.

BP KEP

Publikujemy pełny tekst homilii:

Dzisiaj przypada Święto Chrztu Polski. 1055 lata temu Polska stała się państwem chrześcijańskim. Dla uczczenia tego znaczącego faktu Polski Sejm – dnia 22 lutego 2019 roku – ustanowił każdą rocznicę tego wydarzenia świętem państwowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 656). W tym roku już po raz trzeci obchodzimy to święto.

W związku z tym zastanówmy się wspólnie nad dwoma sprawami: nad znaczeniem Chrztu Polski oraz nad poświęceniem nowego ołtarza w tutejszym, starożytnym kościele.

1.      CHRZEST POLSKI

a.       W dziejach polskiego narodu trudno znaleźć ważniejszą datę od roku 966, pod którą kryje się fakt przyjęcia chrztu świętego przez Mieszka I, władcę państwa Polan. Warto w tym miejscu przytoczyć słowa św. Jana Pawła II z książki „Pamięć i tożsamość”; mówiąc o chrzcie, „nie mamy na myśli tylko sakramentu chrześcijańskiej inicjacji przyjętego przez pierwszego historycznego władcę Polski, ale też wydarzenie, które było decydujące dla powstania narodu i dla ukształtowania się jego chrześcijańskiej tożsamości. W tym znaczeniu data chrztu Polski jest datą przełomową. Polska jako naród wychodzi wówczas z własnej dziejowej prehistorii, a zaczyna istnieć historycznie” (Jan Paweł II, Pamięć i tożsamość. Rozmowy na przełomie tysiącleci, Kraków 2005, s. 81).

Wcześniej – bo już podczas obchodów millenium Chrztu Polski – kard. Stefan Wyszyński wołał: „Jedno było źródło, z którego wszyscy się wzięliśmy. Jedno było źródło na Kalwarii, które z woli Chrystusa spłynęło w chrzcie na wszystkie narody. Jedno też było źródło przed tysiącem lat na polskiej ziemi, które się tak wspaniale rozszerzyło, iż użyźnia całą ojczystą ziemię po dziś dzień. Przed tysiącem lat pochyli swą głowę pod wodami chrztu Mieszko I, książę gnieźnieński i poznański. Od tamtej chwili Kościół wytrwale chrzci dzieci narodu polskiego, który rozrósł się we wspaniałą trzydziestomilionową rzeszę ochrzczonych Polaków, żyjących na polskiej ziemi i wielomilionową rzeszę Polaków pozostających poza granicami Ojczyzny” (Kardynał Stefan Wyszyński, Na szlaku tysiąclecia. Wybór kazań, Warszawa 1996, s. 22).

„Zgodnie z tradycją, chrzest władcy Polan odbył się najpewniej w Wielką Sobotę, 14 kwietnia 966 roku. I to wtedy też narodziła się Polska. Narodziła się z wód chrzcielnych do nowego, chrześcijańskiego życia. Narodziła się dla świata, wychodząc z epoki przedhistorycznej i wkraczając na arenę dziejów Europy. Narodziła się dla siebie, jako wspólnota narodowa i polityczna, bowiem przyjęcie chrztu w obrządku łacińskim określiło naszą polską tożsamość” (Orędzie Prezydenta RP przed Zgromadzeniem Narodowym z okazji jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski, Poznań – 15.04.2016).

b.      Szybki wybór drogi Polski ku Rzymowi sprawił – jak pisze prof. Andrzej Nowak – „nie ma Polski przedchrześcijańskiej”. Po prostu „zabrakło czasu nie tylko na utrwalenie, ale nawet na wykorzenienie jakiejś pogańskiej tożsamości polskiej. Wiemy, że były silne pogańskie centra kultu: na Łysej Górze, na górze Ślęzy, kilka na Pomorzu, także Gniezno pełniło taką funkcję na kilka dekad wcześniej jeszcze zanim zbudowano w nim piastowski gród. Ale tylko raczej przez analogie z relacjami na temat połabskich i ruskich tradycji pogańskiej Słowiańszczyzny możemy konstruować nasze wyobrażenia na temat kształtów i znaczeń owych kultów” (A. Nowak, Dzieje Polski, t. 1 Do 1202. Skąd nasz ród, s. 84-85).

Profesor Andrzej Nowak omawiając ten temat zwraca naszą uwagę na kwestię duchowego wymiaru tego wydarzenia: „Mieszko z pewnością brał pod uwagę kwestie polityczne, kiedy decydował się na chrzest. Ale czy nie zastanawiał się też nad tym, co przyjęcie nowej wiary znaczyć może dla niego osobiście, jaki sens nadaje jego życiu, jaką mu daje nadzieję? To dotyczy nie tylko samego władcy w roku 966, ale po Mieszku kolejnych pokoleń mieszkańców państwa, którym rządzić będą jego spadkobiercy, a wyposażać duchowo będą następcy pierwszych księży przyjętych na gnieźnieńskim i poznańskim dworze. To nie tylko wybór politycznej drogi, nie tylko wybór kultury, nie tylko nawet historycznej tożsamości, ale wybór wiary – na oczekiwaną wieczność” (A. Nowak, Dzieje Polski, t. 1 Do 1202. Skąd nasz ród, Kraków 2014, s. 85.).

c.       Misja chrześcijańska udająca się do państwa gnieźnieńskiego została przygotowana za wiedzą cesarza Ottona I i przy poważnym zaangażowaniu się Kościoła niemieckiego, przede wszystkim biskupstwa ratyzbońskiego. Misjonarze znali niewątpliwie język słowiański i byli wyposażeni w stosowne księgi, paramenty i szaty liturgiczne. Prawdopodobnie na czele misji stał Jordan i on dokonał chrztu Mieszka I i jego najbliższego otoczenia zapewne w Wielką Sobotę 14 kwietnia 966 r. w Poznaniu lub Lednicy. W dwa lata później (968 r.) wspomniany Jordan został konsekrowany na pierwszego polskiego biskupa, a jego siedzibą stał się najpewniej Poznań.

Przy dużym wsparciu Mieszka I biskup Jordan przeprowadził chrystianizację ludności. Żyjący kilkadziesiąt lat później znany kronikarz niemiecki, biskup merseburski Thietmar (zmarły w 1018 r.) tak scharakteryzował jego wysiłki: „Ich pierwszy biskup Jordan ciężką miał z nimi pracę, zanim nie zmordowany w wysiłkach nakłonił ich słowem i czynem do uprawiania winnicy Pańskiej”.

Zdumiewać może nas skuteczność chrystianizacji Polski, które to dzieło – mimo oporów, zwłaszcza w postaci tak zwanej reakcji pogańskiej z 1034 roku, która wybuchła tuż po śmierci Mieszka II – zostało zasadniczo zakończone w XIII wieku, gdy na terenie całego kraju wprowadzono rozwiniętą sieć parafii. Zdaniem profesora Krzysztofa Ożoga, skuteczność ta wynikała głównie z tego, że pierwsi polscy władcy – Mieszko I, Bolesław Chrobry, Mieszko II – byli ludźmi głębokiej wiary, którzy zgodnie z ogólnie panującymi wtedy w Europie przekonaniami uważali, że monarcha „jest odpowiedzialny za umacnianie wiary wśród swoich poddanych i za ich zbawienie”. Stąd zarówno Bolesław Chrobry (w Kronice i czynach książąt czyli władców polskich Galla Anonima), jak i Mieszko II (w liście dedykacyjnym księżnej lotaryńskiej Matyldy) zostali ukazani jako monarchowie spełniający wymagania idealnego władcy chrześcijańskiego (por. abp M. Jędraszewski, Religijne znaczenie chrztu Polski – Tekst programowy Rady Społecznej przy Arcybiskupie Metropolicie Poznańskim.

Szczególnym dopełnieniem przyjęcia chrztu z Rzymu było oddanie przez Mieszka I w roku 992 swego państwa pod opiekę papiestwa, na mocy dokumentu Dagome iudex. Dokument ten, jak pisze profesor Nowak, „okazał się niezwykle trwały jako drogowskaz polityki – a może nie tylko polityki władców Polski. Wobec potęgi i ambicji bezpośredniej dominacji ze strony zachodniego sąsiada – cesarstwa, Polska oddaje się w opiekę drugiego istotnego autorytetu w łacińskiej Europie: Stolicy św. Piotra. W ten sposób próbuje chronić niezależność, ale także wskazuje trwały wektor głębszej orientacji – duchowa stolica Polski, jej kulturowy biegun jest w Rzymie, nie w Akwizgranie, Kwedlinburgu czy (wieki później) Berlinie” (A. Nowak, Dzieje Polski, t. 1, s. 98). Tak więc od początku Kościół na ziemi piastowskiej i w całej Polsce związał się z Rzymem. „Z Rzymem – nie tylko jako stolicą Piotra, ale także – jako ośrodkiem kultury. Stąd też kultura polska posiada znamiona nade wszystko zachodnio-europejskie” (Jan Paweł II, Pokój tobie, Polsko, Ojczyzno moja! Znów na polskiej ziemi, Watykan 1983, s. 124).

d.      Dzięki stabilnej i stale rozwijającej się organizacji kościelnej w Polsce chrześcijaństwo docierało do coraz większych rzesz społeczeństwa polskiego i wnikało głębiej w jego życie, obyczaje, normy postępowania oraz kulturę. Posługa duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego nie tylko koncentrowała się sprawach duszpasterstwa wiernych, ich moralnego kształtowania według zasad chrześcijańskich, ale także na edukacji i rozmaitych formach pomocy ubogim. Kościół tworzył i rozbudowywał system szkolnictwa (szkoły katedralne, kolegiackie, parafialne, klasztorne, a także uniwersytet), który umożliwił recepcję dorobku kultury intelektualnej chrześcijańskiej Europy wraz z dziedzictwem grecko-rzymskim, przejętym przez Kościół w pierwszym tysiącleciu jego dziejów.

Od XII-XIII wieku Kościół miał coraz większy współudział w rozwijaniu kultury (literatury, nauki i sztuki). Wówczas krystalizują się zręby polskiej kultury, świadomości i tożsamości narodowej Polaków ukształtowane na fundamencie Ewangelii. Są one związane z wejściem Polaków w świat pisma, które stanowi o pamięci powstałej wspólnoty społecznej w obrębie monarchii Piastów. Powstają pierwsze zapisy o losach dynastii, monarchii, Kościoła i społeczeństwa polskiego w języku łacińskim. Łacina – stanowiąca znakomite narzędzie komunikacji w ówczesnym świecie a zarazem tworzywo wysokiej kultury – przyczyniła się potem do narodzin twórczości w języku polskim. W okresach słabości państwa (np. podczas podziałów dzielnicowych) Kościół wzmacniał tożsamość narodową Polaków (por. prof. Krzysztof Ożóg, Chrzest Polski i jego wpływ na dzieje Ojczyzny).

Między innymi dlatego: „Chrzest księcia Mieszka I jest najważniejszym wydarzeniem w całych dziejach państwa i narodu polskiego. Nie był, lecz jest – bo decyzja naszego pierwszego historycznego władcy zdecydowała o całej późniejszej przyszłości naszego kraju. Chrześcijańskie dziedzictwo aż po dzień dzisiejszy kształtuje losy Polski i każdego z nas, Polaków. To właśnie miał na myśli Ojciec Święty Jan Paweł II, kiedy mówił, że ‚Nie można bez Chrystusa zrozumieć dziejów Polski'” (Orędzie Prezydenta RP przed Zgromadzeniem Narodowym z okazji jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski, Poznań – 15.04.2016).

Współczesne nam ataki na chrześcijańskie dziedzictwo w naszej ojczyźnie usiłują kwestionować wartości, jakie przyniósł nam chrzest i jakie stanowią o naszej polskiej i chrześcijańskiej tożsamości. Czasem możemy nawet usłyszeć, że dziedzictwo chrześcijańskie nie ma żadnej wartości. Jest to oczywisty przejaw nihilizmu i droga donikąd, bo to, co się nam proponuje w zamian, to nic innego jak odrzucenie samej kultury. Tymczasem kultura to „uprawa” intelektu i ducha, bazująca na dziedzictwie poprzednich pokoleń, na tradycji, wartościach i wierze. To z Dekalogu wyrasta cały nasz porządek moralny i społeczny, jaki ukształtował Polskę. Niszczenie tego dziedzictwa jest usiłowaniem budowania nowego świata bez Boga. Niestety – po odrzuceniu Boga – zapanować może jedynie tyrania, która zwróci się przeciwko człowiekowi, zniewoli go i zniszczy (por. prof. Krzysztof Ożóg, Dumni z katolickiej wiary. ND 14.04.2021)„Stworzenie bez Stwórcy marnieje” – trafnie określił to ostatni sobór. Gdy przestajemy się liczyć z Bogiem, nie tylko sami mało wiemy, kim jesteśmy i po co żyjemy, ale również wszystko, co tworzy ten świat, staje się w jakiś sposób wypaczone i pozbawione autentyczności.

2.      KOŚCIÓŁ IN SUMMO

a.       Druga kwestia to kościół in Summo. Jakże znaczącym jest fakt, iż nasze Święto Chrztu Polski obchodzimy w Poznaniu w kościele NMP in Summo, czyli tuż w pobliżu szczątków przedromańskiej kaplicy zamkowej wzniesionej przez Mieszka I. Blisko kaplicy wzniesionej jeszcze przed chrztem Mieszka w związku z przybyciem do Polski czeskiej księżniczki Dąbrówki.

Tę przedromańską kaplicę – zniszczoną podczas najazdu czeskiego księcia Brzetysława w 1038 r. – odbudował Kazimierz Odnowiciel w stylu romańskim (1016-1058) prawdopodobnie z fundacji swojej żony Marii – Dobroniegi.

Po roku 1139 – gdy gród na ostrowie poznańskim stał się główną wielkopolską rezydencją Mieszka Starego (ok. 1122 a 1125 – 1202), kościół zamkowy Najświętszej Maryi Panny podniesiono do rangi kolegiaty i utworzono przy nim kapitułę. Łączność tej świątyni z grodem książęcym podkreśla dokument Przemysła I, wystawiony w 1247 r., a nazywając to miejsce jako in throno ad Sanctam Mariam. W swej strukturze architektonicznej z okresu odbudowy w połowie XI w. przetrwała aż do około 1430 r., kiedy to rozebrano ją i przystąpiono do budowy nowego kościoła w stylu gotyckim, zachowanego do dzisiaj.

Ściany, które pierwotnie miały pełnić tylko funkcję prezbiterium znacznie większej świątyni, wzniesiono ze środków poznańskiej kapituły w latach 1431-1448. Pracami kierował Hanusz Prus z Poznania, który kontynuował szkołę  Heinricha Brunsberga. W wyniku braku środków postanowiono przerwać budowę i w 1445 Jan Lorek z Kościana dobudował szczyt i dach, a w latach 1447-1448 Mikołaj z Poznania wraz z synem wykonali sklepienia. Kościół ten został konsekrowany przez biskupa Andrzeja z Bnina dnia 2 lipca 1448 r.  Odtąd stoi on w niezmienionej bryle aż po dzień dzisiejszy, choć w międzyczasie domagał się wielu remontów. Gdy katedra poznańska była w złym stanie budowlanym, albo po jej pożarach to właśnie do tego kościoła przenoszono nabożeństwa katedralne.

1594-1595 – biskup Łukasz Kościelecki dokonał remontu nadniszczonej świątyni.

W 1817 roku władze zaborcze ogłosiły rozbiórkę i licytację materiałów ze świątyni, lecz przed tą ostatecznością uratowała kościół kapituła katedralna. W 1828 roku ponownie rozważano rozebranie znajdującej się w złym stanie świątyni, tym razem jednak przeciwstawił się temu pruski następca tronu.

O historycznym  znaczeniu kościoła świadczy także fakt, że w tym czasie rozważano, czy nie ulokować w nim mauzoleum Mieszka i Chrobrego, które ostatecznie znalazło swoje miejsce w katedrze.

W następnych latach bronili świątyni przed zniszczeniem i odnawiali ją arcybiskupi poznańscy: arcybiskup Marcin Dunin (1842), arcybiskup Leon Przyłuski (1859), arcybiskup Juliusz Dinder (1883-1890).

Podczas II wojny światowej niemiecki okupant zamienił kościół na magazyn zrabowanych muzealiów (1941-1945).

W latach 1954-1955 kościół został on odnowiony z ofiar duchowieństwa.

Od roku 1988 trwały prace nad wzmocnieniem filarów świątyni i poprawieniem jej statyki oraz prowadzono kolejne remonty. We wnętrzu kościoła przeprowadzono konserwację polichromii ścian kościoła oraz renowację witraży. Nieznacznie obniżono poziom posadzki i wykonano nową – w kolorze ceglanym.

W 1999 r. w okolicy kościoła NMP zespół archeologów pod kierunkiem prof. Hanny Kóčki-Krenz  odnalazł relikty palatium Mieszka I. W następnych latach przylegający do tego kościoła fundamenty pałacowej kaplicy. Właśnie z uwagi na obecność tej najstarszej kaplicy pałacowej w Poznaniu pani profesor skłania się do przypuszczenia, że Mieszko ochrzcił się w tutejszej poznańskiej kaplicy. Na cześć pierwotnego tytułu tejże kaplicy umieściliśmy tutaj dawną, odrestaurowaną figurę Matki Bożej, aby czuwała nad tym miejscem i nad gromadzącymi się w niej wiernymi.

Tak więc dzisiaj – po ok. 33 latach – otwieramy ponownie ten kościół, cenny skarb wiary i kultury wcześniejszych pokoleń i święcimy nowy ołtarz, będący głównym obiektem każdego kościoła i kaplicy.

b.      W takiej chwili przypominamy sobie najpierw, że ołtarzem nowego przymierza był najpierw krzyż Jezusa. To Jezus „nakazał nam sprawować na wieki pamiątkę ofiary, którą sam Tobie złożył na ołtarzu krzyża”.

Ale – w nowej świątyni – także sam Chrystus jest żywym ołtarzem („Kto łączy się z Ciałem i krwią Pana, ten łączy się z ołtarzem, którym jest Pan” – 1Kor 10,16-21). Ojcowie Kościoła powiedzą nawet, że nasz Zbawiciel stał się jednocześnie kapłanem, ofiarą i ołtarzem ofiarnym (św. Ambroży).

Podobnie jak Jezus stał się ołtarzem ofiarnym, tak również chrześcijanin winien stawać się żywym ołtarzem Boga. Tę myśl rozwinął w swoim czasie św. Cezary z Arles: „Zobaczmy, bracia, czy i w nas samych nie ma dwóch ołtarzy, mianowicie ołtarza naszego ciała i ołtarza naszego serca. Stąd Bóg oczekuje od nas podwójnej ofiary. Jednej, abyśmy byli czyści ciałem, a drugiej, byśmy byli czystego serca. Na ołtarzu zewnętrznym, czyli w naszym ciele, ofiarowane są dobre czyny. W sercu natomiast niech święte myślenie wydziela zapach świętości. Na ołtarzu naszego serca nieustannie dokonujmy tego, co podoba się Bogu. Wtedy dopiero we właściwym porządku będziemy celebrować z radością konsekrację ołtarza, gdy ołtarze naszych serc i ciał z czystym sumieniem ofiarujemy Bożemu majestatowi” (św. Cezary z Arles, Ołtarz w kościele i ołtarz naszego serca).

ZAKOŃCZENIE

Na koniec dzisiejszych refleksji – na cześć Maryi, Matki Zbawiciela i wpatrzeni w jej wizerunek – pełni radości z ponownego otwarcia świątyni dedykowanej Maryi zaśpiewajmy razem:

Regina Caeli, laetare, alleluia,
Quia quem meruisti portare, alleluia,
Resurrexit, sicut dixit, alleluia,
Ora pro nobis Deum, alleluia.

V. Gaude et laetare Virgo Maria, alleluia,

R. Quia surrexit Dominus vere, alleluia.

Oremus.

Deus, qui per resurrectionem Filii Tui Domini nostri Iesu Christi mundum laetificare dignatus es: praesta, quaesumus, ut, per eius Genitricem Virginem Mariam, perpetuae capiamus gaudia vitae. Per eumdem Christum Dominum nostrum. Amen.

Mesco dux baptizatur. Święto Chrztu Polski (Poznań, kościół NMP in Summo – 14.04.2021).

śr., 04/14/2021 - 18:30

Dzisiaj przypada Święto Chrztu Polski. 1055 lata temu Polska stała się państwem chrześcijańskim. Dla uczczenia tego znaczącego faktu Polski Sejm – dni 22 lutego 2019 roku – ustanowił każdą rocznicę tego wydarzenia świętem państwowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 656). W tym roku już po raz trzeci obchodzimy to święto.

W związku z tym zastanówmy się wspólnie nad dwoma sprawami: nad znaczeniem Chrztu Polski oraz nad poświęceniem nowego ołtarza w tutejszym, starożytnym kościele.

1.      CHRZEST POLSKI

a.       W dziejach polskiego narodu trudno znaleźć ważniejszą datę od roku 966, pod którą kryje się fakt przyjęcia chrztu świętego przez Mieszka I, władcę państwa Polan. Warto w tym miejscu przytoczyć słowa św. Jana Pawła II z książki „Pamięć i tożsamość”; mówiąc o chrzcie, „nie mamy na myśli tylko sakramentu chrześcijańskiej inicjacji przyjętego przez pierwszego historycznego władcę Polski, ale też wydarzenie, które było decydujące dla powstania narodu i dla ukształtowania się jego chrześcijańskiej tożsamości. W tym znaczeniu data chrztu Polski jest datą przełomową. Polska jako naród wychodzi wówczas z własnej dziejowej prehistorii, a zaczyna istnieć historycznie” (Jan Paweł II, Pamięć i tożsamość. Rozmowy na przełomie tysiącleci, Kraków 2005, s. 81).

Wcześniej – bo już podczas obchodów millenium Chrztu Polski – kard Stefan Wyszyński wołał: „Jedno było źródło, z którego wszyscy się wzięliśmy. Jedno było źródło na Kalwarii, które z woli Chrystusa spłynęło w chrzcie na wszystkie narody. Jedno też było źródło przed tysiącem lat na polskiej ziemi, które się tak wspaniale rozszerzyło, iż użyźnia całą ojczystą ziemię po dziś dzień. Przed tysiącem lat pochyli swą głowę pod wodami chrztu Mieszko I, książę gnieźnieński i poznański. Od tamtej chwili Kościół wytrwale chrzci dzieci narodu polskiego, który rozrósł się we wspaniałą trzydziestomilionową rzeszę ochrzczonych Polaków, żyjących na polskiej ziemi i wielomilionową rzeszę Polaków pozostających poza granicami Ojczyzny” (Kardynał Stefan Wyszyński, Na szlaku tysiąclecia. Wybór kazań, Warszawa 1996, s. 22).

„Zgodnie z tradycją, chrzest władcy Polan odbył się najpewniej w Wielką Sobotę, 14 kwietnia 966 roku. I to wtedy też narodziła się Polska. Narodziła się z wód chrzcielnych do nowego, chrześcijańskiego życia. Narodziła się dla świata, wychodząc z epoki przedhistorycznej i wkraczając na arenę dziejów Europy. Narodziła się dla siebie, jako wspólnota narodowa i polityczna, bowiem przyjęcie chrztu w obrządku łacińskim określiło naszą polską tożsamość” (Orędzie Prezydenta RP przed Zgromadzeniem Narodowym z okazji jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski, Poznań – 15.04.2016).

b.      Szybki wybór drogi Polski ku Rzymowi sprawił – jak pisze prof. Andrzej Nowak – „nie ma Polski przedchrześcijańskiej”. Po prostu „zabrakło czasu nie tylko na utrwalenie, ale nawet na wykorzenienie jakiejś pogańskiej tożsamości polskiej. Wiemy, że były silne pogańskie centra kultu: na Łysej Górze, na górze Ślęzy, kilka na Pomorzu, także Gniezno pełniło taką funkcję na kilka dekad wcześniej jeszcze zanim zbudowano w nim piastowski gród. Ale tylko raczej przez analogie z relacjami na temat połabskich i ruskich tradycji pogańskiej Słowiańszczyzny możemy konstruować nasze wyobrażenia na temat kształtów i znaczeń owych kultów” (A. Nowak, Dzieje Polski, t. 1 Do 1202. Skąd nasz ród, s. 84-85).

Profesor Andrzej Nowak omawiając ten temat zwraca naszą uwagę na kwestię duchowego wymiaru tego wydarzenia: „Mieszko z pewnością brał pod uwagę kwestie polityczne, kiedy decydował się na chrzest. Ale czy nie zastanawiał się też nad tym, co przyjęcie nowej wiary znaczyć może dla niego osobiście, jaki sens nadaje jego życiu, jaką mu daje nadzieję? To dotyczy nie tylko samego władcy w roku 966, ale po Mieszku kolejnych pokoleń mieszkańców państwa, którym rządzić będą jego spadkobiercy, a wyposażać duchowo będą następcy pierwszych księży przyjętych na gnieźnieńskim i poznańskim dworze. To nie tylko wybór politycznej drogi, nie tylko wybór kultury, nie tylko nawet historycznej tożsamości, ale wybór wiary – na oczekiwaną wieczność” (A. Nowak, Dzieje Polski, t. 1 Do 1202. Skąd nasz ród, Kraków 2014, s. 85.).

c.       Misja chrześcijańska udająca się do państwa gnieźnieńskiego została przygotowana za wiedzą cesarza Ottona I i przy poważnym zaangażowaniu się Kościoła niemieckiego, przede wszystkim biskupstwa ratyzbońskiego. Misjonarze znali niewątpliwie język słowiański i byli wyposażeni w stosowne księgi, paramenty i szaty liturgiczne. Prawdopodobnie na czele misji stał Jordan i on dokonał chrztu Mieszka I i jego najbliższego otoczenia zapewne w Wielką Sobotę 14 kwietnia 966 r. w Poznaniu lub Lednicy. W dwa lata później (968 r.) wspomniany Jordan został konsekrowany na pierwszego polskiego biskupa, a jego siedzibą stał się najpewniej Poznań.

Przy dużym wsparciu Mieszka I biskup Jordan przeprowadził chrystianizację ludności. Żyjący kilkadziesiąt lat później znany kronikarz niemiecki, biskup merseburski Thietmar (zmarły w 1018 r.) tak scharakteryzował jego wysiłki: „Ich pierwszy biskup Jordan ciężką miał z nimi pracę, zanim nie zmordowany w wysiłkach nakłonił ich słowem i czynem do uprawiania winnicy Pańskiej”.

Zdumiewać może nas skuteczność chrystianizacji Polski, które to dzieło – mimo oporów, zwłaszcza w postaci tak zwanej reakcji pogańskiej z 1034 roku, która wybuchła tuż po śmierci Mieszka II – zostało zasadniczo zakończone w XIII wieku, gdy na terenie całego kraju wprowadzono rozwiniętą sieć parafii. Zdaniem profesora Krzysztofa Ożoga, skuteczność ta wynikała głównie z tego, że pierwsi polscy władcy – Mieszko I, Bolesław Chrobry, Mieszko II – byli ludźmi głębokiej wiary, którzy zgodnie z ogólnie panującymi wtedy w Europie przekonaniami uważali, że monarcha „jest odpowiedzialny za umacnianie wiary wśród swoich poddanych i za ich zbawienie”. Stąd zarówno Bolesław Chrobry (w Kronice i czynach książąt czyli władców polskich Galla Anonima), jak i Mieszko II (w liście dedykacyjnym księżnej lotaryńskiej Matyldy) zostali ukazani jako monarchowie spełniający wymagania idealnego władcy chrześcijańskiego (por. abp M. Jędraszewski, Religijne znaczenie chrztu Polski – Tekst programowy Rady Społecznej przy Arcybiskupie Metropolicie Poznańskim.

Szczególnym dopełnieniem przyjęcia chrztu z Rzymu było oddanie przez Mieszka I w roku 992 swego państwa pod opiekę papiestwa, na mocy dokumentu Dagome iudex. Dokument ten, jak pisze profesor Nowak, „okazał się niezwykle trwały jako drogowskaz polityki – a może nie tylko polityki władców Polski. Wobec potęgi i ambicji bezpośredniej dominacji ze strony zachodniego sąsiada – cesarstwa, Polska oddaje się w opiekę drugiego istotnego autorytetu w łacińskiej Europie: Stolicy św. Piotra. W ten sposób próbuje chronić niezależność, ale także wskazuje trwały wektor głębszej orientacji – duchowa stolica Polski, jej kulturowy biegun jest w Rzymie, nie w Akwizgranie, Kwedlinburgu czy (wieki później) Berlinie” (A. Nowak, Dzieje Polski, t. 1, s. 98). Tak więc od początku Kościół na ziemi piastowskiej i w całej Polsce związał się z Rzymem. „Z Rzymem – nie tylko jako stolicą Piotra, ale także – jako ośrodkiem kultury. Stąd też kultura polska posiada znamiona nade wszystko zachodnio-europejskie” (Jan Paweł II, Pokój tobie, Polsko, Ojczyzno moja! Znów na polskiej ziemi, Watykan 1983, s. 124).

d.      Dzięki stabilnej i stale rozwijającej się organizacji kościelnej w Polsce chrześcijaństwo docierało do coraz większych rzesz społeczeństwa polskiego i wnikało głębiej w jego życie, obyczaje, normy postępowania oraz kulturę. Posługa duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego nie tylko koncentrowała się sprawach duszpasterstwa wiernych, ich moralnego kształtowania według zasad chrześcijańskich, ale także na edukacji i rozmaitych formach pomocy ubogim. Kościół tworzył i rozbudowywał system szkolnictwa (szkoły katedralne, kolegiackie, parafialne, klasztorne, a także uniwersytet), który umożliwił recepcję dorobku kultury intelektualnej chrześcijańskiej Europy wraz z dziedzictwem grecko-rzymskim, przejętym przez Kościół w pierwszym tysiącleciu jego dziejów.

Od XII-XIII wieku Kościół miał coraz większy współudział w rozwijaniu kultury (literatury, nauki i sztuki). Wówczas krystalizują się zręby polskiej kultury, świadomości i tożsamości narodowej Polaków ukształtowane na fundamencie Ewangelii. Są one związane z wejściem Polaków w świat pisma, które stanowi o pamięci powstałej wspólnoty społecznej w obrębie monarchii Piastów. Powstają pierwsze zapisy o losach dynastii, monarchii, Kościoła i społeczeństwa polskiego w języku łacińskim. Łacina – stanowiąca znakomite narzędzie komunikacji w ówczesnym świecie a zarazem tworzywo wysokiej kultury – przyczyniła się potem do narodzin twórczości w języku polskim. W okresach słabości państwa (np. podczas podziałów dzielnicowych) Kościół wzmacniał tożsamość narodową Polaków (por. prof. Krzysztof Ożóg, Chrzest Polski i jego wpływ na dzieje Ojczyzny).

Między innymi dlatego: „Chrzest księcia Mieszka I jest najważniejszym wydarzeniem w całych dziejach państwa i narodu polskiego. Nie był, lecz jest – bo decyzja naszego pierwszego historycznego władcy zdecydowała o całej późniejszej przyszłości naszego kraju. Chrześcijańskie dziedzictwo aż po dzień dzisiejszy kształtuje losy Polski i każdego z nas, Polaków. To właśnie miał na myśli Ojciec Święty Jan Paweł II, kiedy mówił, że ‚Nie można bez Chrystusa zrozumieć dziejów Polski'” (Orędzie Prezydenta RP przed Zgromadzeniem Narodowym z okazji jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski, Poznań – 15.04.2016).

Współczesne nam ataki na chrześcijańskie dziedzictwo w naszej ojczyźnie usiłują kwestionować wartości, jakie przyniósł nam chrzest i jakie stanowią o naszej polskiej i chrześcijańskiej tożsamości. Czasem możemy nawet usłyszeć, że dziedzictwo chrześcijańskie nie ma żadnej wartości. Jest to oczywisty przejaw nihilizmu i droga donikąd, bo to, co się nam proponuje w zamian, to nic innego jak odrzucenie samej kultury. Tymczasem kultura to „uprawa” intelektu i ducha, bazująca na dziedzictwie poprzednich pokoleń, na tradycji, wartościach i wierze. To z Dekalogu wyrasta cały nasz porządek moralny i społeczny, jaki ukształtował Polskę. Niszczenie tego dziedzictwa jest usiłowaniem budowania nowego świata bez Boga. Niestety – po odrzuceniu Boga – zapanować może jedynie tyrania, która zwróci się przeciwko człowiekowi, zniewoli go i zniszczy (por. prof. Krzysztof Ożóg, Dumni z katolickiej wiary. ND 14.04.2021)„Stworzenie bez Stwórcy marnieje” – trafnie określił to ostatni sobór. Gdy przestajemy się liczyć z Bogiem, nie tylko sami mało wiemy, kim jesteśmy i po co żyjemy, ale również wszystko, co tworzy ten świat, staje się w jakiś sposób wypaczone i pozbawione autentyczności.

2.      KOŚCIÓŁ IN SUMMO

a.       Druga kwestia to kościół in Summo. Jakże znaczącym jest fakt, iż nasze Święto Chrztu Polski obchodzimy w Poznaniu w kościele NMP in Summo, czyli tuż w pobliżu szczątków przedromańskiej kaplicy zamkowej wzniesionej przez Mieszka I. Blisko kaplicy wzniesionej jeszcze przed chrztem Mieszka w związku z przybyciem do Polski czeskiej księżniczki Dąbrówki.

Tę przedromańską kaplicę – zniszczoną podczas najazdu czeskiego księcia Brzetysława w 1038 r. – odbudował Kazimierz Odnowiciel w stylu romańskim (1016-1058) prawdopodobnie z fundacji swojej żony Marii – Dobroniegi.

Po roku 1139 – gdy gród na ostrowie poznańskim stał się główną wielkopolską rezydencją Mieszka Starego (ok. 1122 a 1125 – 1202), kościół zamkowy Najświętszej Maryi Panny podniesiono do rangi kolegiaty i utworzono przy nim kapitułę. Łączność tej świątyni z grodem książęcym podkreśla dokument Przemysła I, wystawiony w 1247 r., a nazywając to miejsce jako in throno ad Sanctam Mariam. W swej strukturze architektonicznej z okresu odbudowy w połowie XI w. przetrwała aż do około 1430 r., kiedy to rozebrano ją i przystąpiono do budowy nowego kościoła w stylu gotyckim, zachowanego do dzisiaj.

Ściany, które pierwotnie miały pełnić tylko funkcję prezbiterium znacznie większej świątyni, wzniesiono ze środków poznańskiej kapituły w latach 1431-1448. Pracami kierował Hanusz Prus z Poznania, który kontynuował szkołę  Heinricha Brunsberga. W wyniku braku środków postanowiono przerwać budowę i w 1445 Jan Lorek z Kościana dobudował szczyt i dach, a w latach 1447-1448 Mikołaj z Poznania wraz z synem wykonali sklepienia. Kościół ten został konsekrowany przez biskupa Andrzeja z Bnina dnia 2 lipca 1448 r.  Odtąd stoi on w niezmienionej bryle aż po dzień dzisiejszy, choć w międzyczasie domagał się wielu remontów. Gdy katedra poznańska była w złym stanie budowlanym, albo po jej pożarach to właśnie do tego kościoła przenoszono nabożeństwa katedralne.

1594-1595 – biskup Łukasz Kościelecki dokonał remontu nadniszczonej świątyni.

W 1817 roku władze zaborcze ogłosiły rozbiórkę i licytację materiałów ze świątyni, lecz przed tą ostatecznością uratowała kościół kapituła katedralna. W 1828 roku ponownie rozważano rozebranie znajdującej się w złym stanie świątyni, tym razem jednak przeciwstawił się temu pruski następca tronu.

O historycznym  znaczeniu kościoła świadczy także fakt, że w tym czasie rozważano, czy nie ulokować w nim mauzoleum Mieszka i Chrobrego, które ostatecznie znalazło swoje miejsce w katedrze.

W następnych latach bronili świątyni przed zniszczeniem i odnawiali ją arcybiskupi poznańscy: arcybiskup Marcin Dunin (1842), arcybiskup Leon Przyłuski (1859), arcybiskup Juliusz Dinder (1883-1890).

Podczas II wojny światowej niemiecki okupant zamienił kościół na magazyn zrabowanych muzealiów (1941-1945).

W latach 1954-1955 kościół został on odnowiony z ofiar duchowieństwa.

Od roku 1988 trwały prace nad wzmocnieniem filarów świątyni i poprawieniem jej statyki oraz prowadzono kolejne remonty. We wnętrzu kościoła przeprowadzono konserwację polichromii ścian kościoła oraz renowację witraży. Nieznacznie obniżono poziom posadzki i wykonano nową – w kolorze ceglanym.

W 1999 r. w okolicy kościoła NMP zespół archeologów pod kierunkiem prof. Hanny Kóčki-Krenz  odnalazł relikty palatium Mieszka I. W następnych latach przylegający do tego kościoła fundamenty pałacowej kaplicy. Właśnie z uwagi na obecność tej najstarszej kaplicy pałacowej w Poznaniu pani profesor skłania się do przypuszczenia, że Mieszko ochrzcił się w tutejszej poznańskiej kaplicy. Na cześć pierwotnego tytułu tejże kaplicy umieściliśmy tutaj dawną, odrestaurowaną figurę Matki Bożej, aby czuwała nad tym miejscem i nad gromadzącymi się w niej wiernymi.

Tak więc dzisiaj – po ok. 33 latach – otwieramy ponownie ten kościół, cenny skarb wiary i kultury wcześniejszych pokoleń i święcimy nowy ołtarz, będący głównym obiektem każdego kościoła i kaplicy.

b.      W takiej chwili przypominamy sobie najpierw, że ołtarzem nowego przymierza był najpierw krzyż Jezusa. To Jezus „nakazał nam sprawować na wieki pamiątkę ofiary, którą sam Tobie złożył na ołtarzu krzyża”.

Ale – w nowej świątyni – także sam Chrystus jest żywym ołtarzem („Kto łączy się z Ciałem i krwią Pana, ten łączy się z ołtarzem, którym jest Pan” – 1Kor 10,16-21). Ojcowie Kościoła powiedzą nawet, że nasz Zbawiciel stał się jednocześnie kapłanem, ofiarą i ołtarzem ofiarnym (św. Ambroży).

Podobnie jak Jezus stał się ołtarzem ofiarnym, tak również chrześcijanin winien stawać się żywym ołtarzem Boga. Tę myśl rozwinął w swoim czasie św. Cezary z Arles: „Zobaczmy, bracia, czy i w nas samych nie ma dwóch ołtarzy, mianowicie ołtarza naszego ciała i ołtarza naszego serca. Stąd Bóg oczekuje od nas podwójnej ofiary. Jednej, abyśmy byli czyści ciałem, a drugiej, byśmy byli czystego serca. Na ołtarzu zewnętrznym, czyli w naszym ciele, ofiarowane są dobre czyny. W sercu natomiast niech święte myślenie wydziela zapach świętości. Na ołtarzu naszego serca nieustannie dokonujmy tego, co podoba się Bogu. Wtedy dopiero we właściwym porządku będziemy celebrować z radością konsekrację ołtarza, gdy ołtarze naszych serc i ciał z czystym sumieniem ofiarujemy Bożemu majestatowi” (św. Cezary z Arles, Ołtarz w kościele i ołtarz naszego serca).

ZAKOŃCZENIE

Na koniec dzisiejszych refleksji – na cześć Maryi, Matki Zbawiciela i wpatrzeni w jej wizerunek– pełni radości z ponownego otwarcia świątyni dedykowanej Maryi zaśpiewajmy razem:

Regina Caeli, laetare, alleluia,
Quia quem meruisti portare, alleluia,
Resurrexit, sicut dixit, alleluia,
Ora pro nobis Deum, alleluia.

V. Gaude et laetare Virgo Maria, alleluia,

R. Quia surrexit Dominus vere, alleluia.

Oremus.

Deus, qui per resurrectionem Filii Tui Domini nostri Iesu Christi mundum laetificare dignatus es: praesta, quaesumus, ut, per eius Genitricem Virginem Mariam, perpetuae capiamus gaudia vitae. Per eumdem Christum Dominum nostrum. Amen.

Mons. Miziński: La memoria del battesimo della Polonia dovrebbe essere coltivata ogni anno

śr., 04/14/2021 - 16:04

È estremamente importante che il ricordo di un evento così decisivo per la Chiesa e la nazione venga coltivato ogni anno, così da radicarsi  profondamente nella memoria e nel cuore di tutti i polacchi, in particolare delle generazioni più giovani, ha affermato Mons. Artur G. Miziński, Segretario Generale della Conferenza Episcopale Polacca, in occasione del 1055.mo anniversario del battesimo della Polonia, che cade il 14 aprile.

Il 22 febbraio 2019, il Parlamento della Repubblica Polacca aveva stabilito che il 14 aprile si celebrasse la Festa del Battesimo della Polonia. Secondo la tradizione, Mieszko I fu battezzato molto probabilmente il Sabato Santo del 966, che cadeva proprio il 14 aprile.

„Nel 966 Mieszko I fu battezzato come uomo libero. Sebbene sia stato dato a una sola persona, tuttavia ha dato inizio alla comunità con altre persone battezzate. Pensando alle conseguenze del battesimo di Mieszko, possiamo parlare di ‚nazione di battezzati’, di ‚battesimo della nazione’, e quindi anche di ‚Battesimo della Polonia'” – avevano scritto i vescovi polacchi nella Lettera pastorale per il Giubileo del 1050.mo anniversario del battesimo della Polonia, celebrato nel 2016.

Maggiori informazioni sul Battesimo della Polonia sono disponibili su: www.swietochrztu.pl.

Ufficio Stampa della Conferenza Episcopale Polacca

Monseñor Wróbel: La tecnología de producción de las vacunas de AstraZeneca y Johnson&Johnson plantea serias objeciones morales

śr., 04/14/2021 - 13:11

A pesar de que la tecnología utilizada por AstraZeneca y Johnson&Johnson para producir sus vacunas plantea serias objeciones morales, pueden ser utilizadas por los fieles que no tienen la posibilidad de elegir otra vacuna y están directamente obligados a hacerlo por ciertas condiciones existenciales o profesionales – escribió el obispo Józef Wróbel SCJ, director del Equipo de Expertos en Bioética de la Conferencia Episcopal Polaca, en su declaración.

Monseñor Wróbel señaló que, a diferencia de las primeras vacunas, que utilizaban tecnología basada en el ARNm y no suscitaban objeciones morales significativas, en la producción de las vacunas de AstraZeneca y Johnson&Johnson se utilizan líneas celulares creadas a partir de material biológico extraído de fetos abortados. „Este hecho plantea serias objeciones morales”, escribió, y añadió que „los católicos no deberían aceptar ser vacunados con estas vacunas”.

Sin embargo, el obispo Wróbel señaló que esta posición no excluye la posibilidad de utilizar estas vacunas. „Los fieles, que no pueden elegir otras vacunas y que están directamente obligados por ciertas condiciones (por ejemplo, profesionales, de obediencia dentro de ciertos equipos, estructuras, oficinas y servicios a los que están destinadas las vacunas) pueden utilizarlas sin culpa moral”, subrayó en el documento. Añadió que, no obstante, deben expresar su oposición al aborto.

La posición del director del Equipo de Expertos en Bioética de la Conferencia Episcopal Polaca no se refiere a los aspectos formales de la vacunación con estas vacunas, en particular a la posibilidad de que se produzcan efectos secundarios graves, causantes y no sólo temporales, relacionados con la administración. Asimismo, dado que los resultados de la investigación todavía no son suficientes y los especialistas aún no han llegado a un consenso, es demasiado pronto para tomar una posición al respecto.

Oficina de Prensa de la Conferencia Episcopal Polaca

DIRECTOR DEL EQUIPO DE EXPERTOS EN BIOÉTICA DE LA CONFERENCIA EPISCOPAL POLACA SOBRE EL USO DE LAS VACUNAS COVID-19 ASTRAZENECA Y JOHNSON&JOHNSON 

1. El 23 de diciembre de 2020, el Equipo de Expertos en Bioética de la Conferencia Episcopal Polaca publicó un documento sobre las vacunas. Este documento mantiene toda su actualidad y es coherente con la enseñanza teológica y moral de la Iglesia Católica.

En ese documento se destacaba que las vacunas que utilizan ARNm (Pfizer y Moderna) no plantean objeciones éticas graves porque, en su producción, no se utilizaron líneas celulares creadas a partir de tejidos de fetos abortados (las líneas celulares no son necesarias para su producción). El ensayo de estas vacunas con células fetales no plantea objeciones descalificadoras porque dicho ensayo no forma parte de su proceso de producción. En el documento mencionado, no se hacía referencia a las vacunas de terceros porque, en ese momento, no había certeza sobre las tecnologías utilizadas en su fabricación.

Lamentablemente, las vacunas de AstraZeneca y Johnson&Johnson se basan en una tecnología que utiliza células de fetos abortados (las células se utilizan en la multiplicación del llamado principio activo de la vacuna, el adenovirus no virulento). Este hecho plantea una seria objeción moral, ya que, en este caso, las células derivadas de fetos abortados son un eslabón esencial en la tecnología utilizada para producir estas vacunas. De acuerdo con los principios expuestos en el documento anterior, los católicos no deberían aceptar ser vacunados con estas vacunas, ya que existen otras –el mencionado ARNm– que no plantean objeciones morales de conciencia.

3. Sin embargo, esta posición no es un juicio moral definitivo sobre la posibilidad de utilizar las vacunas de AstraZeneca y Johnson&Johnson. Hay que recordar que los fieles, que no pueden elegir otras vacunas y que están directamente obligados por ciertas condiciones (por ejemplo, profesionales, por obediencia dentro de ciertos equipos, estructuras, oficinas y servicios a los que están destinadas las vacunas) pueden utilizarlas sin culpa moral.

Según la posición del Magisterio de la Iglesia, la permisibilidad excepcional de estas vacunas se debe a que su recepción no implica la participación directa, la aceptación o la coacción del aborto (las líneas celulares utilizadas en su producción no fueron creadas a petición suya). Además, el vínculo entre el feto abortado y las vacunas no es un vínculo formal (que sería el caso si el aborto se hubiera realizado a petición del fabricante de la vacuna y coaccionado por quienes desean utilizar las vacunas), sino que es un vínculo material (no es un vínculo intencional o causal; la vacuna está vinculada al aborto sólo por el material biológico derivado de él). 

También se supone que el uso de la vacuna viene dictado por una auténtica necesidad o por el deber de proteger la vida y la salud propias o las del prójimo que podría contagiarse por el contacto con una persona no vacunada. Sin embargo, estas personas deben manifestar su firme oposición al uso de material biológico inmoral en la producción de la vacuna, de tal manera que no se considere que están abogando indirectamente por el aborto (por ejemplo, escribiendo cartas de objeción a las instituciones que importan o distribuyen la vacuna, o a sus superiores).

4. El presente dictamen no se refiere a los aspectos formales de la vacunación (en particular a la posibilidad de que se produzcan efectos secundarios graves y causales, no sólo temporales, relacionados con la administración de una determinada vacuna), ya que todavía no existen resultados de investigación fiables y objetivos, y los expertos no han llegado a una opinión consensuada e incuestionable al respecto. Esta opinión sólo se alcanzará cuando se hayan aclarado totalmente las dudas.

Sin embargo, siguiendo los principios éticos, si existe una sospecha fundada de que una vacuna supone una amenaza para la vida de una persona concreta, no debe administrarse.

Monseñor Józef Wróbel SCJ
Director del Equipo de Expertos en Bioética de la Conferencia Episcopal Polaca

Lublin, 14 de abril del 2021

Mons. Wróbel: La tecnologia della produzione di vaccini di AstraZeneca e Johnson & Johnson solleva una seria obiezione morale

śr., 04/14/2021 - 12:53

Nonostante la tecnologia della produzione dei vaccini AstraZeneca e Johnson & Johnson sollevi una seria obiezione morale, tuttavia essi possono essere utilizzati da quei fedeli che non hanno la possibilità di scegliere un altro vaccino e che sono direttamente obbligati da determinate condizioni esistenziali o professionali – ha scritto nel Documento Mons. Józef Wróbel SCJ, Presidente dell’Equipe di Esperti di Bioetica della Conferenza Episcopale Polacca.

Mons. Wróbel ha affermato che, a differenza dei primi vaccini che utilizzavano la tecnologia basata sull’mRNA e non sollevano significative preoccupazioni morali, la produzione dei vaccini AstraZeneca e Johnson & Johnson utilizza linee cellulari create su materiale biologico ricavato da feti abortiti. „Questo fatto solleva serie obiezioni morali” – ha scritto – aggiungendo che „i cattolici non dovrebbero acconsentire alla vaccinazione con questi vaccini”.

Mons. Wróbel ha osservato, tuttavia, che questa posizione non esclude la possibilità di utilizzare entrambi questi vaccini. „I fedeli che non hanno la possibilità di scegliere un vaccino diverso e che sono direttamente obbligati a determinate condizioni (es. professionale, obbedienza all’interno di specifiche équipe, strutture, uffici, servizi, a cui questi vaccini sono destinati) possono utilizzarli senza colpa morale” – ha sottolineato nel documento. Ha aggiunto che è tuttavia necessario dimostrare la propria opposizione nei confronti dell’aborto.

La posizione del Presidente dell’Equipe di Esperti di Bioetica della Conferenza Episcopale Polacca non tiene conto degli aspetti formali della vaccinazione con questi vaccini, in particolare dei possibili effetti collaterali che sono causali piuttosto che temporali alla somministrazione. L’astensione dal prendere posizione su questa questione è dettata dal fatto che mancano finora studi sufficienti in materia e una posizione univoca degli specialisti.

Ufficio Stampa della Conferenza Episcopale Polacca

Di seguito il testo integrale del Documento:

POSIZIONE
DEL PRESIDENTE DELL’EQUIPE DI ESPERTI DI BIOETICA
DELLA CONFERENZA EPISCOPALE POLACCA
CIRCA L’USO DEI VACCINI CONTRO IL COVID-19
ASTRAZENECA E JOHNSON & JOHNSON

  1. Il 23 dicembre 2020, l’Equipe di Esperti di Bioetica della Conferenza Episcopale Polacca ha pubblicato un documento sui vaccini. Questo documento continua ad essere pienamente valido in ogni sua parte e in linea con l’insegnamento teologico e morale della Chiesa cattolica.

Nel suddetto documento si sottolinea che i vaccini che utilizzano mRNA (Pfizer e Moderna) non sollevano gravi controindicazioni etiche, perché la loro produzione non ha utilizzato linee cellulari basate su tessuti fetali abortiti (le linee cellulari non sono necessarie per la loro produzione). Testare questi vaccini sulle cellule fetali non solleva preoccupazioni squalificanti, in quanto tali test non sono un collegamento nel processo della loro produzione. Il documento di cui sopra non ha preso posizione circa i vaccini di altre società, in quanto in quel momento non c’erano dati certi sulle tecnologie utilizzate nella loro produzione.

  1. Oggi, tuttavia, è noto che i vaccini di AstraZeneca e Johnson & Johnson sono purtroppo fondati su una tecnologia basata su cellule derivate da feti abortiti (vengono utilizzate nel processo di moltiplicazione del cosiddetto principio attivo del vaccino, ovvero privo di virulenza dell’adenovirus). Questo fatto solleva una seria obiezione morale, poiché in questo caso le cellule derivate da feti abortiti costituiscono l’anello necessario nella tecnologia di produzione di questi vaccini. Secondo le regole presentate nel documento precedente, i cattolici non dovrebbero acconsentire alla vaccinazione con questi vaccini, perché ce ne sono altri – il suddetto mRNA – che non sollevano obiezioni morali che vincolino la coscienza.

  1. Questa posizione, tuttavia, non è un giudizio morale definitivo sull’eventuale utilizzo dei vaccini AstraZeneca e Johnson & Johnson. Va ricordato che i fedeli che non hanno la possibilità di scegliere un vaccino diverso e sono direttamente obbligati da determinate condizioni (es. professione, obbedienza all’interno di specifiche équipe, strutture, uffici, servizi a cui proprio tali vaccini sono destinati) possono usufruirne senza colpa morale.

Secondo la posizione del Magistero della Chiesa, l’eccezionale ammissibilità di questi vaccini deriva dal fatto che la loro ricezione non implica la partecipazione diretta all’aborto, né la sua accettazione e forzatura (le linee cellulari utilizzate nella loro produzione non erano da loro commissionate). Inoltre, la relazione tra il feto abortito e i vaccini non è una relazione formale (come sarebbe nel caso in cui l’aborto fosse stato ordinato dal produttore del vaccino e fosse stato costretto da chi voleva utilizzarlo), ma è una relazione materiale (nessuna relazione intenzionale o causale; il vaccino è collegato all’aborto solo dal materiale biologico da esso derivato).

Si presume inoltre che l’uso di questo vaccino sia dettato da una reale necessità o obbligo di proteggere la vita e la salute propria e degli altri, che potrebbero essere infettati dal contatto con una persona non vaccinata. Tali persone, tuttavia, dovrebbero – nel modo a loro possibile – manifestare la loro ferma opposizione all’uso di materiale biologico di origine immorale nella produzione di questo vaccino affinché non siano indirettamente considerate sostenitrici dell’aborto (ad esempio, scrivendo lettere di obiezione alle istituzioni che importano o distribuiscono questo vaccino o ai superiori).

4. Questo parere non tiene conto degli aspetti formali della vaccinazione (in particolare dei possibili gravi effetti collaterali che sono causali piuttosto che temporali alla somministrazione di un vaccino specifico), in quanto mancano finora risultati certi della ricerca in materia, così come opinioni oggettive, coerenti e insindacabili di specialisti. Tale opinione sarà possibile solo quando questi dubbi saranno completamente chiariti.

Tuttavia – in linea con i principi etici – in caso di giustificati sospetti circa la minaccia alla vita di determinate persone rappresentata da uno qualsiasi dei vaccini, bisognerebbe rinunciare alla sua somministrazione.

Mons. Józef Wróbel SCJ
Presidente dell’Equipe di Esperti di Bioetica della Conferenza Episcopale Polacca

Lublino, 14 aprile 2021

(traduzione dall’originale polacco: M. Olmo / Ufficio per le Comunicazioni Estere della Conferenza Episcopale Polacca)

Bishop Wróbel: The vaccine production technology of AstraZeneca and Johnson&Johnson raises serious moral objections

śr., 04/14/2021 - 11:27

Despite the fact that the technology used by AstraZeneca and Johnson&Johnson to produce their vaccines raises serious moral objections, they can be used by the faithful who do not have the possibility to choose another vaccine and are directly obliged to do so by certain existential or professional conditions – wrote Bishop Józef Wróbel SCJ, chairman of the Team of Bioethics Experts of the Polish Bishops’ Conference, in his statement.

Bishop Wróbel noted that unlike the first vaccines, which used mRNA-based technology and did not raise significant moral objections, cell lines created from biological material taken from aborted fetuses are used in the production of the vaccines of AstraZeneca and Johnson&Johnson. “This fact raises serious moral objections,” he wrote, adding that “Catholics should not accept to be vaccinated with these vaccines.”

However, Bishop Wróbel pointed out that this position does not preclude the possibility of using these vaccines. “the faithful, who have no choice of other vaccines and are directly obliged by certain conditions (e.g., professional, obedience within certain teams, structures, offices, and services for which the vaccines are intended) can use them without moral guilt,” he stressed in the document. He added that they should nevertheless express their opposition to abortion.

The position of the chairman of the Team of Bioethics Experts of the Polish Bishops’ Conference does not concern the formal aspects of vaccination with these vaccines, in particular the possibility of serious, causative, and not only temporary side effects linked to the administration. Moreover, since research results are still lacking and the specialists have not yet reached a consensus, it is too early to take a stance on this matter.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

We publish the full text:

Chairman of the Team of Bioethics Experts of The Polish Bishops’ Conference on the use of the Covid-19 Vaccines AstraZeneca And Johnson&Johnson

  1. On 23 December 2020, the Team of Bioethics Experts of the Polish Bishops’ Conference published a document regarding the vaccines. This document remains fully up-to-date and consistent with the theological and moral teaching of the Catholic Church.

In that document, it was emphasized that vaccines using mRNA (Pfizer and Moderna) do not raise serious ethical objections because, in their production, no cell lines created from tissues of aborted fetuses were used (cell lines are not required for their production). Testing these vaccines on fetal cells does not raise disqualifying objections because such testing is not a part of their production process. In the above-mentioned document, no reference was made to third-party vaccines because, at that time, there was a lack of certainty about the technologies used in their manufacture.

  1. The vaccines of AstraZeneca and Johnson&Johnson are unfortunately based on a technology that uses cells from aborted fetuses (the cells are used in the multiplication of the so-called active ingredient of the vaccine, the non-virulent adenovirus). This fact raises a serious moral objection since in this case, cells derived from aborted fetuses are an essential link in the technology used to produce these vaccines. According to the principles outlined in the previous document, Catholics should not accept to be vaccinated with these vaccines, since there are others—the aforementioned mRNA—that do not raise conscience-binding moral objections.

3. This position is, however, not a definitive moral judgment on the possibility of using AstraZeneca and Johnson&Johnson vaccines. It must be remembered that the faithful, who have no choice of other vaccines and are directly obliged by certain conditions (e.g., professional, obedience within certain teams, structures, offices, and services for which the vaccines are intended) can use them without moral guilt.

According to the position of the Church’s Magisterium, the exceptional permissibility of these vaccines is due to the fact that their reception does not imply direct participation in, acceptance of, or coercion of abortion (the cell lines used in their production were not created at their request). Furthermore, the link between the aborted fetus and the vaccines is not a formal link (which would be the case if the abortion had been performed at the request of the vaccine manufacturer and coerced by those wishing to use the vaccines) but is a material link (not an intentional or causal link; the vaccine is linked to the abortion only by the biological material derived from it).

It is also assumed that the use of the vaccine is dictated by a genuine necessity or the duty to protect one’s own life and health or those of one’s neighbor who might be infected by contact with an unvaccinated person. Such persons must, however, manifest their firm opposition to the use of immoral biological material in the production of the vaccine in such a way that they are not considered to be indirectly advocating abortion (for example, by writing letters of objection to the institutions importing or distributing the vaccine, or to their superiors).

  1. This opinion does not concern the formal aspects of vaccination (in particular the possibility of serious, causative, and not only temporary side effects linked to the administration of a particular vaccine) since there are not yet any reliable research results and objective, and the experts have not reached a consensus and unquestionable opinion on the matter. Such an opinion will only be reached when the doubts have been fully clarified.

However, following the ethical principles, if there is a well-founded suspicion that a vaccine poses a threat to the life of a particular person, it should not be administered.

Bishop Józef Wróbel SCJ
Chairman of the KEP Expert Team for Bioethics

Lublin, 14 April 2021

(translation from Polish: P. Nau / Office for Foreign Communication of the Polish Bishops’ Conference)

Strony