Konferencja Episkopatu Polski

Subskrybuj Kanał Konferencja Episkopatu Polski
Konferencja Episkopatu Polski
Zaktualizowano: 41 minut 36 sekund temu

Card. Dziwisz: Giovanni Paolo II combatté il crimine della pedofilia nella Chiesa

czw., 03/21/2019 - 10:04

Le affermazioni che ritengono che Giovanni Paolo II fosse dilatorio in merito alla gestione della risposta della Chiesa all’abuso sessuale su minori da parte di alcuni chierici, sono ingiuste e vengono contraddette da fatti storici. Il Papa era scioccato. Non intendeva tollerare il crimine della pedofilia nella Chiesa e lo combatté – scrive il cardinale Stanisław Dziwisz in una dichiarazione intitolata: “Giovanni Paolo II verso gli abusi sessuali nella Chiesa”.

Card. Dziwisz ricorda tra l’altro l’indulto rilasciato per gli Stati Uniti (1994) e per la Chiesa in Irlanda (1996), che hanno approvato la politica nota sotto il nome “Tolleranza zero”. Il segretario personale del Papa richiama l’attenzione anche sul documento proclamato nel maggio 2001, su iniziativa del Santo Padre, “Sacramentorum sanctitatis tutela” (La tutela della santità dei sacramenti) e le norme promulgate in quel tempo “Circa i delitti più gravi”.

Pubblichiamo il testo completo della dichiarazione:

“Giovanni Paolo II verso gli abusi sessuali nella Chiesa”

Le affermazioni che ritengono che Giovanni Paolo II fosse dilatorio in merito alla gestione della risposta della Chiesa all’abuso sessuale su minori da parte di alcuni chierici, sono ingiuste e vengono contraddette da fatti storici.

Giovanni Paolo II come Papa non sostituì i vescovi nei singoli paesi nella loro responsabilità. Osservando la vita delle chiese locali, vide come se la cavavano con problemi emergenti. Quando era necessario, venne ad aiutarle, spesso di propria iniziativa. Lo fece anche su richiesta degli episcopati locali.

È così che reagì alla crisi degli abusi sessuali su minori. Quando negli anni ‘80 del secolo scorso, questa crisi iniziò a fermentare nella Chiesa statunitense, il Papa prima osservò le azioni dell’episcopato statunitense, e quando arrivò alla conclusione che esso aveva bisogno di nuovi strumenti per combattere questi crimini, fornì ai superiori ecclesiastici nuovi diritti. Essi erano per i vescovi un’indicazione inequivocabile della direzione in cui la loro lotta dovrebbe andare. Basta ricordare che nel 1994 Giovanni Paolo II emesse un indulto per gli Stati Uniti e due anni dopo – per la Chiesa in Irlanda, approvando così la politica nota come “Tolleranza zero”. Il Papa era scioccato. Non intendeva tollerare il crimine della pedofilia nella Chiesa e lo combatté.

Quando risultò che gli episcopati locali e i superiori religiosi non se la cavavano con il problema, mentre la crisi si stava diffondendo in altri paesi, decise che esso non riguardava solo il mondo anglosassone, ma era di carattere globale.

Sappiamo che nel 2002 ci fu un’ondata di rivelazioni negli Stati Uniti causate dalle pubblicazioni note a tutti come “Spotlight”. Non tutti si ricordano, però, che un anno prima di questi eventi, nel maggio 2001, per iniziativa del Santo Padre, era stato promulgato il documento “Sacramentorum sanctitatis tutela” (La tutela della santità dei sacramenti). A quel tempo, il Papa promulgò anche le norme “Circa i delitti più gravi”. Conosciamo l’importanza cruciale di questo atto legale. Giovanni Paolo II riservò tutti i crimini sessuali su minori prima dei 18 anni, commessi da parte di chierici, alla giurisdizione del tribunale apostolico della Congregazione per la Dottrina della Fede. Obbligò anche ogni vescovo e superiore religioso a riferire a questa Congregazione tutti questi crimini, la probabilità dei quali era confermata nell’indagine preliminare, prevista dal Codice di Diritto Canonico. Il procedimento ulteriore era continuato d’ora in poi sotto il controllo del tribunale apostolico.

Giovanni Paolo II presentò l’analisi della crisi nell’aprile del 2002 ai cardinali americani che erano stati chiamati in Vaticano dopo la pubblicazione di “Spotlight”. Grazie alle regole chiare, indicate dal Papa, la dimensione degli abusi negli Stati Uniti è diminuita. Fino ad oggi, questa analisi è un punto di riferimento per tutti coloro che combattono crimini di abuso sessuale su minori, commessi da chierici. L’analisi aiuta a diagnosticare la crisi e indica la direzione di uscita da esso. Lo dimostra il vertice vaticano, convocato da Papa Francesco, che nella lotta contro questo problema continua decisamente il cammino dei suoi predecessori.

Infine, devo far riferimento al caso di Maciel Delgollado. Si attribuisce a Giovanni Paolo II la copertura della sua attività criminale. I fatti parlano decisamente diversamente. Voglio ricordare soltanto che la Congregazione per la Dottrina della Fede iniziò un’indagine sulle accuse ancora durante il pontificato di Giovanni Paolo II, esattamente nel dicembre del 2004. A quel tempo fu inviato l’allora promotore di giustizia, e oggi l’arcivescovo Charles Scicluna, con un altro avvocato, in Messico e negli Stati Uniti a svolgere le attività necessarie in questa materia. Solo per la conoscenza e l’approvazione di Giovanni Paolo II era possibile di decidere di iniziare questa indagine che non fu interrotta nemmeno durante la sede vacante dopo la morte di Papa Giovanni Paolo II e quindi poté essere conclusa con una sentenza all’inizio del pontificato di Benedetto XVI.

Stanisław Cardinale Dziwisz

Cracovia, il 20 marzo 2019

Card. Dziwisz: John Paul II fought against the crime of pedophilia in the Church

czw., 03/21/2019 - 09:44

The emerging opinions that John Paul II was sluggish in guiding the Church’s response to the sexual abuse of minors by some clerics are prejudicial and contradict the historical facts. The Pope was shocked. He had no intention of tolerating the crime of pedophilia in the Church and fought against it—writes Cardinal Stanisław Dziwisz in a statement entitled “John Paul II on Sexual Abuse in the Church.”

Card. Dziwisz recalls, among other things, the indults issued for the United States (1994) and for the Church in Ireland (1996), which approved a policy known as zero tolerance. The Pope’s personal secretary also draws attention to the document “Sacramentorum sanctitatis tutela” on the protection of the sacraments’ sanctity, published in May 2001 on the initiative of the Holy Father, and the norms “On the most serious crimes” promulgated at that time.

We are publishing the entire statement:

Cardinal Stanisław Dziwisz, Statement:

“John Paul II on Sexual Abuse in the Church”

The emerging opinions that John Paul II was sluggish in guiding the Church’s response to the sexual abuse of minors by some clerics are prejudicial and contradict the historical facts.

Pope John Paul II did not replace bishops in individual countries in their responsibility. Observing the life of local churches, he saw how they were dealing with emerging problems. When it was necessary, he helped them, often on his own initiative. He did so at the request of local episcopates.

This is how he reacted to the crisis regarding the sexual abuse of minors. When, in the 1980s, the crisis began to ferment in the Church in the United States, the Pope first observed the activities of the episcopate of the United States, and when he came to the conclusion that new tools were needed to fight against these crimes, he gave the church superiors new powers. These were, for the bishops, an unambiguous indication of the direction in which they should fight. It suffices to recall that in 1994 John Paul II issued an indult for the United States and two years later for the Church in Ireland, approving a policy known as “zero tolerance.” The Pope was shocked. He had no intention of tolerating the crime of pedophilia in the Church and fought against it.

When it became clear that the local episcopates and religious superiors were still unable to cope with the problem, and the crisis was spreading to other countries, he recognized that it does not concern only the Anglo-Saxon world but has a global character.

We know that, in 2002, there was a wave of revelations in the United States, caused by publications known to all as “Spotlight.” However, not everyone remembers that just a year before these events, in May 2001, on the initiative of the Holy Father, the document “Sacramentorum sanctitatis tutela” (Protection of the sanctity of the sacraments) was published. At that time, the Pope promulgated the norms “On the most serious crimes”. We know the groundbreaking importance of this legal act. John Paul II reserved all sexual crimes committed by clergy against minors under the age of 18 to the jurisdiction of the Apostolic Court of the Congregation for the Doctrine of the Faith. He also obliged each bishop and superior religious to report to this Congregation all such crimes, if their probability was confirmed in the preliminary investigation provided for by the Code of Canon Law. Further proceedings were continued under the control of the Apostolic Court.

The analysis of the crisis was presented by John Paul II in April 2002 to the American cardinals who were called to the Vatican after the publication of “Spotlight.” Thanks to the clear rules that the Pope indicated, the degree of abuse in the US has decreased. To this day, this analysis serves as a reference point for all those committed to fighting against the crime of sexual abuse of minors by clerics. It helps to diagnose the crisis and indicates the way out. This has been confirmed by the summit in the Vatican convened by Pope Francis, who in the fight against this problem is following with determination the path of his predecessors.

Finally, I must say a word about the case of Maciel Delgollado. It has been said that John Paul II was covering up his criminal activity. The facts speak differently. Let me just remind you that the Congregation for the Doctrine of the Faith already began investigating the accusations against Delgollado during the pontificate of John Paul II, precisely in December 2004. At that time, Msgr. Charles Scicluna, then Promoter of Justice and now the Archbishop, was sent to Mexico and the United States with another lawyer, to carry out the necessary activities in this matter. The decision to initiate this investigation could only be taken with the knowledge and approval of John Paul II. These activities were not interrupted even during the time of the sede vacante, after the death of John Paul II, and could, therefore, be concluded by a verdict at the beginning of the pontificate of Benedict XVI.

Stanisław Cardinal Dziwisz

Cracow, 20 March 2019

Rzecznik KEP: Kościół uznaje wymogi prawa karnego i szanuje wolność zgłaszających

czw., 03/21/2019 - 06:00

W kwestii zgłaszania przypadków wykorzystywania małoletnich przez osoby duchowne Kościół uznaje wymogi państwowego prawa karnego, a jednocześnie szanuje wolność zgłaszających – czytamy w oświadczeniu rzecznika KEP ks. Pawła Rytel-Andrianika.

Publikujemy pełną treść oświadczenia:

Oświadczenie ws. zgłaszania przypadków wykorzystywania małoletnich przez osoby duchowne

W kwestii zgłaszania przypadków wykorzystywania małoletnich przez osoby duchowne Kościół uznaje wymogi państwowego prawa karnego, a jednocześnie szanuje wolność zgłaszających.

1. Według opracowania statystycznego z 14 marca br. 94,8% zgłoszeń wykorzystywania małoletnich przez osoby duchowne zostało objętych postępowaniem kanonicznym.

2. Z opracowania statystycznego wynika, że 44% przypadków zostało zgłoszonych do państwowych organów ścigania. Może wynikać to z następujących powodów:

a) według kodeksu karnego do 13 lipca 2017 r. nie było obowiązku prawnego składania doniesień do władz państwowych, a dane statystyczne obejmują okres od 1 stycznia 1990 r. do 30 czerwca 2018 roku.

b) W państwowym prawie karnym jest przestępstwem każde obcowanie płciowe lub inna czynność seksualna wobec małoletniego do ukończenia 15 roku życia, natomiast w prawie kościelnym – do ukończenia 18 roku życia. W prawie państwowym zachowanie seksualne wobec małoletniego między 15 a 18 rokiem życia jest przestępstwem tylko pod pewnymi warunkami, jak na przykład wykorzystanie bezradności lub choroby psychicznej. Tymczasem aż 48,2 % wszystkich przypadków opisanych w opracowaniu statystycznym dotyczy młodzieży powyżej 15 roku życia.

c) Według opracowania statystycznego spośród podjętych postępowań kanonicznych 12,6 % zostało umorzonych, a 10,4 % podejrzanych zostało uniewinnionych. W takich sprawach organy ścigania mogły nie być powiadamiane, gdyż informacja o przestępstwie nie okazała się w świetle postępowania kanonicznego wiarygodna.

d) Nie można też wykluczyć błędów poszczególnych jednostek kościelnych, jednak w celu ich zdiagnozowania konieczne byłoby przeanalizowanie konkretnych postępowań, a nie wyłącznie danych statystycznych.

3. „Wytyczne” Konferencji Episkopatu Polski już w 2014 roku, zawierały następujący przepis: „osobie oskarżającej należy wyraźnie przypomnieć o jej prawie do złożenia doniesienia do organów ścigania, zgodnie z wszystkimi przepisami prawa polskiego. (…) W sytuacji, gdy ani ofiara, ani rodzice (opiekunowie prawni) nie są zainteresowani złożeniem doniesienia do organów ścigania, kwestię tę rozstrzyga w uzgodnieniu z psychologiem osoba lub komisja uprawniona do przyjęcia zgłoszenia” (Wytyczne dotyczące wstępnego dochodzenia kanonicznego w przypadku oskarżeń duchownych o czyny przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu z osobą niepełnoletnią poniżej osiemnastego roku życia, nr 4 oraz Aneks nr 2, art. 5).

Dnia 6 czerwca 2017 r. Konferencja Episkopatu Polski znowelizowała wcześniejsze „Wytyczne”, według których obecnie „przełożony kościelny zawiadamia za pośrednictwem wyznaczonego pełnomocnika właściwy organ powołany do ścigania przestępstw,” co oznacza obowiązek zawiadamiania organów ścigania w przewidzianych przez prawo przypadkach(Wytyczne dotyczące wstępnego dochodzenia kanonicznego w przypadku oskarżeń duchownych o czyny przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu z osobą niepełnoletnią poniżej osiemnastego roku życia, art. 1 a).

4. Współdziałanie z państwowymi organami ścigania, zgodnie z konstytucyjnymi zasadami współpracy i autonomii, jest jedną z głównych zasad skutecznego zwalczania wykorzystania małoletnich w Kościele. Jeśli istnieją jakiejkolwiek wątpliwości co do postępowania w przeszłości, należy je wyjaśnić, a w przyszłości stosować zasadę współdziałania w sposób zdecydowany i przejrzysty, dla dobra dzieci i młodzieży, największego skarbu zarówno państwa, jak i Kościoła.

Ks. dr Paweł Rytel-Andrianik
Rzecznik Konferencji Episkopatu Polski

Warszawa, 21 marca 2019 r.

Ochrona osób małoletnich jest jednym z

śr., 03/20/2019 - 16:17

Ochrona osób małoletnich jest jednym z priorytetowych działań Kościoła. Konkretnym przykładem takich działań jest wypracowanie systemu ochrony nieletnich oraz „Wytyczne” Konferencji Episkopatu Polski, które są bardziej restrykcyjne niż obowiązujące prawo polskie. W każdej diecezji biskupi powołali Delegatów ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży. Od 2013 roku działa też Centrum Ochrony Dziecka, które przeszkoliło dotąd ok. 2 tys. osób. Nad jego pracami czuwa koordynator Konferencji Episkopatu Polski ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży – o. Adam Żak, SJ. „Zero tolerancji dla pedofilii” – takie stanowisko zajmuje cały Kościół w Polsce – tak duchowni, jak i świeccy katolicy.

„Z całą mocą podkreślamy – nie ma żadnej tolerancji dla pedofilii. Takie stanowisko zajmuje cały Kościół w Polsce – tak duchowni, jak i świeccy katolicy”.
9 października 2013 r.

W czerwcu 2009 r. (jeszcze przed okólnikiem z Kongregacji Nauki Wiary) Konferencja Episkopatu Polski przyjęła szczegółowe wytyczne dotyczące postępowania kościelnego w przypadku oskarżeń duchownych o molestowanie osób poniżej 18. roku życia. W dokumencie z 9 października 2013 r. biskupi polscy oświadczyli: „Z całą mocą podkreślamy – nie ma żadnej tolerancji dla pedofilii. Takie stanowisko zajmuje cały Kościół w Polsce – tak duchowni, jak i świeccy katolicy”. Biskupi zaapelowali wówczas o reagowanie na krzywdę dzieci i szeroką prewencję. Przeprosili też za tych duchownych, którzy skrzywdzili dzieci. Prosili o szerokie spojrzenie na problem pedofilii, podkreślając, że ochrony i poczucia bezpieczeństwa potrzebują wszystkie dzieci, we wszystkich środowiskach.

W 2014 r. Konferencja Episkopatu Polski przyjęła „Wytyczne dotyczące wstępnego dochodzenia kanonicznego w przypadku oskarżeń duchownych o czyny przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu z osobą niepełnoletnią poniżej osiemnastego roku życia”. Zostały one zatwierdzone przez Stolicę Apostolską w 2015 r.  W 2017 roku zostały one zaktualizowane, tak aby odpowiadały ostatnim zmianom w prawie polskim.

3 marca 2017 roku w polskich diecezjach miał miejsce dzień modlitwy i pokuty w intencji ofiar pedofilii. Już wcześniej, w 2014 r. w Krakowie, miała miejsce ogólnopolska liturgia pokutna za grzech pedofilii.

Documents of the Polish Bishops’ Conference Activities of the Church in Poland in terms of prevention and protection of children and youth (2005-2019) (summary) – PDF Attività della Chiesa cattolica romana in Polonia nell’ambito della prevenzione degli abusi sessuali su minori da parte di chierici e dell’aiuto alle vittime (2005-2019) – PDF march 2019 Communication of 382nd Plenary Assembly of the Polish Bishops’ Conference (punto 3) – Warsaw, 19 march 2019 – PDF Comunicato della 382a Assemblea Plenaria della Conferenza Episcopale Polacca (point 3) – Varsavia, 19 marzo 2019 – PDF Sexual sbuse of minors by some clerics incardinated to polish dioceses and members professed by perpetual vows of male religious orders and associations of apostolic life on Poland.  – Warsaw 2019 – DOCX | PDF październik 2018 Stanowisko Konferencji Episkopatu Polski w sprawie wykorzystywania seksualnego osób małoletnich przez niektórych duchownych  – czytaj całość wrzesień 2018 Komunikat z 380. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski (pkt 3) – Płock, 26 września 2018 r. – DOCX | PDF czerwiec 2017

„Należy pamiętać o cierpieniu osób, które doświadczyły molestowania seksualnego – ze strony duchownych czy świeckich”
abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
18.02.2017

WYTYCZNE dotyczące wstępnego dochodzenia kanonicznego w przypadku oskarżeń duchownych o czyny przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu z osobą niepełnoletnią poniżej osiemnastego roku życia  – czytaj cały obowiązujący dokument czerwiec 2017

 KEP znowelizowała Wytyczne dostosowując je do nowelizacji Kodeksu karnego.

październik 2014 r. WYTYCZNE dotyczące wstępnego dochodzenia kanonicznego w przypadku oskarżeń duchownych o czyny przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu z osobą niepełnoletnią poniżej osiemnastego roku życia – czytaj cały dokument

Rada Prawna KEP wprowadziła do Wytycznych uwagi Stolicy Apostolskiej

czerwiec 2014 r. PREWENCJA nadużyć seksualnych wobec dzieci i młodzieży i osób niepełnosprawnych w pracy duszpasterskiej i wychowawczej Kościoła w Polsce – czytaj cały obowiązujący dokument październik 2013 r.

„Z całą mocą podkreślamy – nie ma żadnej tolerancji dla pedofilii. Takie stanowisko zajmuje cały Kościół w Polsce – tak duchowni, jak i świeccy katolicy”.
9 października 2013 r. 

Biskupi przyjęli trzy aneksy do Wytycznych – czytaj cały tekst Stanowisko Konferencji Episkopatu Polski w sprawie ochrony dzieci i młodzieży – czytaj cały tekst czerwiec 2013 r.  Powołanie koordynatora ds. ochrony dzieci i młodzieży

Delegaci diecezjalni ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży
Delegaci zakonni ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży

marzec 2012 r. KEP przyjęła nową wersję Wytycznych czerwiec 2009 r. Wewnętrzne wytyczne przyjęte przez KEP
KEP przyjęła szczegółowe wytyczne dotyczące postępowania kościelnego w przypadku oskarżeń duchownych o molestowanie osób poniżej 18. roku życia.

 

Wypowiedzi Papieża Przemówienie Papieża Franciszka do członków Papieskiej Komisji ds. Ochrony Nieletnich – 21 września 2017 r. – czytaj całość Przemówienie  Papieża Franciszka Przemówienie podczas spotkania z biskupami przybyłymi na Światowe Spotkanie Rodzin w Filadelfii – 27 września 2015 r. – czytaj całość Homilia Papieża Franciszka – Msza św. w kaplicy Domu św. Marty z udziałem niektórych ofiar nadużyć seksualnych dokonanych przez księży – 7 lipca 2014 r. – czytaj całość List pasterski Papieża Benedykta XVI do katolików Irlandii -19 marca 2010 r. – czytaj całość

 

Inne wypowiedzi

„Należy pamiętać o cierpieniu osób, które doświadczyły molestowania seksualnego – ze strony duchownych czy świeckich”

abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
18.02.2017

Komunikat abp. Stanisława Gądeckiego, Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski ws. modlitwy i pokuty w intencji ofiar pedofilii – 3 marca 2017 r. – czytaj całość Centrum Ochrony Dziecka

Działania Centrum Ochrony Dziecka

Centrum Ochrony Dziecka (COD) działa przy Akademii „Ignatianum” w Krakowie od marca 2014 roku.  To ośrodek naukowy, a zarazem szkoleniowy w zakresie profilaktyki zagrożeń dzieci przed wykorzystaniem seksualnym. Jego głównym zadaniem jest kształcenie specjalistów, którzy zdobytą wiedzę i doświadczenie przeniosą do własnych środowisk. Instytucją kieruje o. Adam Żak SJ, wyznaczony przez Konferencję Episkopatu Polski w 2013 roku koordynator ds. ochrony dzieci i młodzieży.

Centrum oprócz kształcenia kadry opracowuje programy prewencji nadużyć seksualnych oraz wzory dobrych praktyk. Z jego inicjatywy w czerwcu 2014 roku została zorganizowana  pierwsza w Polsce konferencja przedstawiającą specyfikę nadużycia seksualnego wobec nieletnich w Kościele. Konferencja była adresowana do delegatów biskupów i wyższych przełożonych zakonnych, psychologów, pedagogów, formatorek i formatorów, odpowiedzialnych za ruchy katolickie i duszpasterstwa dzieci i młodzieży oraz do innych osób, które w swojej pracy mogą się spotkać z ofiarami i sprawcami. Towarzyszyła jej liturgia pokutna za grzech pedofilii.

Od kilku lat przedstawiciele Centrum Ochrony Dziecka oprócz działalności warsztatowej i szkoleniowej biorą udział m.in. w Ogólnopolskiej Konferencji Pomoc Dzieciom – ofiarom przestępstw. Współpracują też od początku swej działalności z Centrum Ochrony Dzieci działającym obecnie w Rzymie.

21 listopada 2017 roku, wraz z Małopolskim Kuratorem Oświaty, Centrum Ochrony Dziecka  organizuje w Krakowie konferencję „Ochrona dziecka przed przemocą”.

Cele COD – rozmowa z ks. Adamem Żakiem, koordynatorem KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży 

Struktura organizacyjna COD

Sprawozdanie z działalności COD za lata 2013-2018

Więcej dokumentów i informacji – Strona internetowa Centrum Ochrony Dziecka

 

 

Kard. Dziwisz: Jan Paweł II wydał walkę przestępstwom pedofilii w Kościele

śr., 03/20/2019 - 15:27

Pojawiające się opinie, że Jan Paweł II był opieszały w kierowaniu odpowiedzią Kościoła na wykorzystywanie seksualne małoletnich przez niektórych duchownych, są krzywdzące i przeczą im historyczne fakty. Papież był wstrząśnięty. Nie zamierzał tolerować przestępstw pedofilii w Kościele i wydał im walkę – pisze kard. Stanisław Dziwisz w oświadczeniu pt: „Jan Paweł II wobec wykorzystywania seksualnego w Kościele”.

Kard. Dziwisz przypomina m.in. o wydanym indulcie dla Stanów Zjednoczonych (1994) oraz dla Kościoła w Irlandii (1996), które zatwierdzały politykę znaną pod nazwą „zero tolerancji”. Osobisty sekretarz Papieża zwraca też uwagę na ogłoszony w maju 2001 roku, z inicjatywy Ojca Świętego dokument „Sacramentorum sanctitatis tutela” (O ochronie świętości sakramentów) oraz promulgowane wówczas normy „O najcięższych przestępstwach”.

Publikujemy pełną treść oświadczenia:

Oświadczenie Kardynała Stanisława Dziwisza pt:
„Jan Paweł II wobec wykorzystywania seksualnego w Kościele”

Pojawiające się opinie, że Jan Paweł II był opieszały w kierowaniu odpowiedzią Kościoła na wykorzystywanie seksualne małoletnich przez niektórych duchownych, są krzywdzące i przeczą im historyczne fakty.

Jan Paweł II jako papież nie zastępował biskupów w poszczególnych krajach w ich odpowiedzialności. Obserwując życie lokalnych Kościołów widział, jak sobie radzą z pojawiającymi się problemami. Gdy to było konieczne, przychodził im z pomocą, często z własnej inicjatywy. Robił to również na prośbę lokalnych episkopatów.

Właśnie w taki sposób reagował na kryzys dotyczący wykorzystywania seksualnego małoletnich. Gdy w latach 80-tych ubiegłego wieku kryzys ten zaczął fermentować w Kościele w Stanach Zjednoczonych, Papież najpierw obserwował poczynania episkopatu USA, a gdy doszedł do wniosku, że potrzebne mu są nowe narzędzia do walki z tymi przestępstwami, wyposażył przełożonych kościelnych w nowe uprawnienia. Były one dla biskupów jednoznacznym wskazaniem kierunku, w jakim powinna zmierzać ich walka. Wystarczy przypomnieć, że w 1994 roku Jan Paweł II wydał indult dla Stanów Zjednoczonych, a dwa lata później – dla Kościoła w Irlandii, zatwierdzając politykę znaną pod nazwą „zero tolerancji”. Papież był wstrząśnięty. Nie zamierzał tolerować przestępstw pedofilii w Kościele i wydał im walkę.

Gdy okazało się, że lokalne episkopaty i przełożeni zakonni wciąż nie radzą sobie z problemem, a kryzys się rozlewa na inne kraje, uznał, że nie dotyczy on tylko świata anglosaskiego, ale ma charakter globalny.

Wiemy, że w 2002 roku doszło w Stanach Zjednoczonych do fali ujawnień, jakie wywołały publikacje znane wszystkim pod nazwą „Spotlight”. Nie wszyscy jednak pamiętają, że na rok przed tymi wydarzeniami, w maju 2001 roku, z inicjatywy Ojca Świętego został ogłoszony dokument „Sacramentorum sanctitatis tutela” (O ochronie świętości sakramentów). Wtedy również Papież promulgował normy „O najcięższych przestępstwach”. Znamy przełomowe znaczenie tego aktu prawnego. Jan Paweł II zarezerwował wszystkie przestępstwa seksualne na małoletnich przed 18. rokiem życia, popełnione przez duchownych, jurysdykcji trybunału apostolskiego Kongregacji Nauki Wiary. Zobowiązał też każdego biskupa i wyższego przełożonego zakonnego do zgłaszania do tej Kongregacji wszystkich takich przestępstw, których prawdopodobieństwo zostało potwierdzone w dochodzeniu wstępnym, przewidzianym przez Kodeks Prawa Kanonicznego. Dalsze postępowanie toczyło się odtąd pod kontrolą trybunału apostolskiego.

Analizę kryzysu Jan Paweł II przedstawił w kwietniu 2002 roku kardynałom amerykańskim, którzy zostali wezwani do Watykanu po publikacji „Spotlight”. Dzięki jasnym zasadom, które wskazał Papież, skala nadużyć w Stanach zmniejszyła się. Do dziś ta analiza jest punktem odniesienia dla wszystkich, którzy wydali walkę przestępstwom wykorzystywania seksualnego małoletnich, popełnianym przez duchownych. Pomaga zdiagnozować kryzys i wskazać kierunek wyjścia z niego. Świadczy o tym watykański szczyt, zwołany przez papieża Franciszka, który w walce z tym problemem zdecydowanie kontynuuje drogę swoich poprzedników.

Na koniec muszę się odnieść do sprawy Maciela Delgollado. Janowi Pawłowi II przypisywane jest krycie jego przestępczej działalności. Fakty przemawiają zdecydowanie inaczej. Przypomnę tylko, że Kongregacja Nauki Wiary rozpoczęła dochodzenie w sprawie oskarżeń jeszcze za pontyfikatu Jana Pawła II, a konkretnie w grudniu 2004 roku. Wówczas to wysłano ówczesnego promotora sprawiedliwości, a dziś arcybiskupa, Charlesa Sciclunę z drugim prawnikiem do Meksyku i Stanów Zjednoczonych, by przeprowadzili konieczne w tej sprawie czynności. Tylko za wiedzą i aprobatą Jana Pawła II mogła zostać podjęta decyzja o wszczęciu tego dochodzenia. Nie zostało one przerwane nawet na czas sede vacante po śmierci Jana Pawła II i dlatego mogło zostać zakończone wyrokiem na początku pontyfikatu Benedykta XVI.

Stanisław kard. Dziwisz

Kraków, 20 marca 2019 r.

Posłuchaj też:

Zespół ds. Bioetycznych KEP: Żadna rodzina z dzieckiem chorym na SMA nie może czuć się pozbawiona pomocy

wt., 03/19/2019 - 06:00

Żadna rodzina, w której jest chore dziecko na SMA, nie może czuć się osamotniona i pozbawiona pomocy – czytamy w wydanym 19 marca br. Stanowisku Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych KEP w sprawie wentylacji płuc w rdzeniowym zaniku mięśni typu 1. Stanowisko w imieniu zespołu podpisał jego przewodniczący – bp dr hab. Józef Wróbel, prof. KUL.

W pierwszej części stanowiska opisana została aktualna wiedza medyczna na temat rdzeniowego zaniku mięśni (SMA – ang. spinal muscular atrophy). „Przyjmuje się, że w Europie jest to liczba 12-18 mln. Ogólna chorobowość występowania waha się w przedziale 1,31-1,87 na 100 tys. osób. (…) W Polsce SMA ujawnia się w 1 przypadku na 5000-7000 urodzeń. Mając na uwadze wszystkie typy SMA, liczba chorych w Polsce wynosi mniej niż 1000” – czytamy w dokumencie.

Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych KEP porusza aspekty etyczne ogólnych zasad postępowania z chorym na SMA. „Żadna rodzina, w której jest chore dziecko na SMA, nie może czuć się osamotniona i pozbawiona pomocy” – podkreślają eksperci.  

W Stanowisku zaznaczono, że „obowiązkiem spoczywającym na rodzicach (prawnych opiekunach) i opiekunach medycznych jest ochrona życia i umacnianie go, jednak bez stosowania terapii daremnej”.

Autorzy dokumentu podkreślają, że „Standardy opieki nad chorym cierpiącym na SMA są wciąż udoskonalane. Z każdym rokiem jest ona efektywniejsza i daje większe szanse na przedłużenie życia, a być może i zupełne wyleczenie, ponieważ w ostatnich latach dokonał się przełom związany ze wspomnianym wyżej lekiem (Nusinersenem), który zmniejsza ryzyko śmierci i opóźnia wprowadzenie wentylacji przewlekłej. Badania ostrożnie sugerują, że istnieje duże prawdopodobieństwo wyleczenia choroby w przypadku włączenia leku w okresie przedobjawowym. Nie wiadomo jeszcze, jaka będzie skuteczność leczenia w przypadku dziecka, które miało już objawy w chwili rozpoczęcia terapii”.

Dokument jest odpowiedzią na pytania etyczne dotyczące decyzji podjęcia sztucznej wentylacji u dziecka chorego na rdzeniowy zanik mięśni typu 1. Zespół Ekspertów ds. Bioetycznych KEP przedstawił uszczegółowioną aplikację zasad ogólnych w terapii dzieci chorujących na tę chorobę. Zasady te mogą stanowić model postępowania w przypadku podobnych chorób.

BP KEP

Publikujemy pełną treść dokumentu:

Stanowisko Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych KEP w sprawie wentylacji płuc w rdzeniowym zaniku mięśni typu 1 

1. W dniu 27 czerwca 2018 r. Zespół Ekspertów Konferencji Episkopatu Polski ds. Bioetycznych, odpowiadając na prośby płynące z różnych środowisk i grup społecznych, wydał dokument O terapii daremnej (uporczywej) chorych poddawanych intensywnej terapii. Odwołując się do naczelnej zasady bioetyki personalistycznej, jaką jest konieczność poszanowania życia i godności osobowej człowieka, wskazano, że terapia daremna wyklucza przyśpieszenie śmierci poprzez działania eutanatyczne, jak i jej sztuczne opóźnianie przez możliwe działania medyczne.

2. Przypomniane w tym dokumencie zasady znajdują zastosowanie w podejmowaniu decyzji dotyczących sposobu leczenia pacjentów chorujących na różne rodzaje chorób. W odpowiedzi na pytania etyczne dotyczące decyzji podjęcia sztucznej wentylacji u dziecka chorego na rdzeniowy zanik mięśni typu 1. Zespół Ekspertów przedstawia uszczegółowioną aplikację zasad ogólnych w terapii dzieci chorujących na tę chorobę. Poniższe zasady mogą stanowić model postępowania w przypadku podobnych chorób.

Aktualna wiedza medyczna na temat Choroby pacjenta opisanego w liście oraz możliwości jej leczenia

3. Rdzeniowy zanik mięśni (SMA – ang. Spinal Muscular Atrophy) to rzadka genetyczna choroba, nerwowo-mięśniowa, ale najczęstsza z rzadkich, dziedziczona w sposób autosomalny recesywny. Około 1 na 50 osób jest nosicielem tej choroby. Przyjmuje się, że w Europie jest to liczba 12-18 mln. Ogólna chorobowość występowania waha się w przedziale 1,31-1,87 na 100 tys. osób. Każdego roku z tą chorobą rodzi się 8,5-10,3 dzieci na 100 tys. żywych urodzeń. Oboje rodzice dzieci chorych na SMA są przeważnie bezobjawowymi nosicielami choroby. Gdy ojciec i matka są nosicielami, w przypadku każdej ciąży zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia choroby w 25%, bezobjawowego nosicielstwa w 50% i braku choroby w 25%. W Polsce SMA ujawnia się w 1 przypadku na 5000-7000 urodzeń. Mając na uwadze wszystkie typy SMA, liczba chorych w Polsce wynosi mniej niż 1000. Dzięki wynikom badań dr Judith Melki z Francji w 1995 r. stwierdzono, że chorobę powodują mutacje genów SMN1 i SMN2 zlokalizowanych w chromosomie 5. odpowiedzialnych za kodowanie białka SMN (ang. survival motor neuron), niezbędnego do funkcjonowania neuronów ruchowych. Jego niedobór sprawia, że mięśnie ciała słabną i stopniowo ulegają zanikowi. SMA jest jedną z najczęstszych genetycznie uwarunkowanych przyczyn śmierci niemowląt i małych dzieci. W praktyce stosowany jest umowny podział SMA na cztery typy oraz dodatkowo typ 0 (nie uwzględniony w tabeli). Klasyfikacja ta opiera się na neurologicznej ocenie zaawansowania choroby u pacjenta.

Typ SMA Początek choroby Najwyższy poziom rozwoju ruchowego pacjenta Wiek naturalnej śmierci Typ 1 (ciężki) – wczesnoniemowlęcy, choroba Werdniga-Hoffmanna 0-6 miesiąc nigdy nie siada < 2 lat Typ 2 (umiarkowany) – późnoniemowlęcy, choroba Dubowitza 7-18 miesiąc nigdy nie wstaje > 2 lat Typ 3 (łagodny), choroba Kugelberga-Welandera > 18 miesięcy wstaje i chodzi Dorosły Typ 4 (dorosłych) 2-3 dekada życia w wieku dorosłym spaceruje Dorosły 

 

4. Dzieci chorych na SMA typu 1. sprawiają najwięcej dylematów anestezjologom-pediatrom i innym specjalistom pediatrii współpracującym z nimi. SMA typu 1. (nigdy niesiedzący) nazywana była dawniej „chorobą Werdniga-Hoffmanna”. U dzieci z podtypem 1a zgon następuje przed ukończeniem 2. roku życia, natomiast z 1b – po ukończeniu 2. roku życia. Jest to postać najcięższa i o najgorszym rokowaniu. U tych pacjentów objawy osłabienia mięśni pojawiają się nagle przed szóstym miesiącem życia, a często znacznie wcześniej. Stan dziecka pogarsza się bardzo szybko, stwierdza się u niego uogólnioną wiotkość, osłabienie siły mięśni, fascykulacje języka, trudności ze ssaniem i połykaniem, arefleksje lub hiporefleksje, osłabienie krzyku i oddechu. Dziecko nie jest w stanie unieść główki i nigdy nie będzie siedzieć bez podparcia. Szybkiemu osłabieniu ulegają mięśnie kończyn, tułowia, płuc i przełyku, co zazwyczaj prowadzi do niewydolności oddechowej i utraty zdolności przełykania. Ryzyko śmierci jest bardzo wysokie, a przewidywana długość życia wynosi mniej niż dwa lata. Dlatego utrzymanie dziecka przy życiu wymaga często specjalistycznej opieki na najwyższym poziomie, co jest trudne nawet w szpitalu III stopnia referencyjności. Natomiast choroba przebiega łagodniej u pacjentów z SMA typu 3. (długość życia pozostaje niezmieniona lub nieznacznie skrócona) lub typu 4 – długość życia pozostaje niezmieniona. Osłabienie mięśni następuje powoli, a chory stopniowo traci możliwość samodzielnego poruszania się. 

5. Dotychczas w neurologii dziecięcej SMA typu 1. uważano za chorobę nieuleczalną, a po wykonaniu niezbędnej diagnostyki dziecko przekazywano pod opiekę hospicyjną. W ostatnich latach dokonał się jednak przełom związany z wykorzystaniem w leczeniu leku Nusinersen (nazwa handlowa – Spinraza). Badania kliniczne potwierdziły jego skuteczność polegającą na zwiększeniu ilość białka SMN produkowanego przez gen SMN2, identycznego oraz pełnowartościowego, jak w przypadku białka produkowanego przez gen SMN1, które przywraca funkcjonowanie neuronów i (lub) zapobiega ich obumieraniu. Nusinersen dopuszczony został do leczenia SMA w USA (24.12. 2016) oraz w UE (30.05.2017). Nusinersen podawany jest dooponowo przez nakłucie lędźwiowe. U dzieci, które urodziły się z poważnym niedoborem białka SMN, może jednak nie wystąpić znacząca poprawa stanu zdrowia. Rozpoczęte leczenie powinno być kontynuowane do końca życia. Według zaleceń firmy BIOGEN, na początku terapii podawana jest dawka wysycająca w dniach: 0., 14., 28. oraz 63. Dawkę podtrzymującą należy podawać raz na 4 miesiące. 

6. Terapia ta jest jednak bardzo kosztowna i wynosi ok. 90 tys. euro za dawkę, natomiast koszt rocznej terapii to ok. 540 tys. euro w pierwszym roku i 270 tys. euro w kolejnych latach. Koszt tego leczenia i powiązanych z nim innych terapii jest poza możliwościami finansowymi zwykłej rodziny. Stąd też obecnie cała nadzieja jest w pomocy darczyńców oraz organizacji rodzin dzieci chorych na SMA. Należy ufać, że wkrótce rodziny chorych otrzymają również pomoc ze strony państwa, co zapewniłoby równy dostęp do tego leczenia. 

7. Wiele dzieci było jednak już poddanych terapii Nusinersenem jeszcze przed rejestracją leku. Odbyło się to w ramach Programu Dostępu Rozszerzonego – EAP (expanded access program) dotyczącego chorób rzadkich. W Europie do 2018 roku przystąpiło do niego 600 osób; były to niemal wyłącznie dzieci. Według danych z lutego 2017 roku w Polsce włączono do niego dziesięcioro dzieci z SMA typu 1. Obecnie lek podawany jest 30 chorym w trzech ośrodkach: w Instytucie „Pomnik Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie – 17 dzieci, Górnośląskim Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach – 6 dzieci oraz Uniwersyteckim Centrum Klinicznym w Gdańsku – 7 dzieci.

8. W leczeniu podejmowane były również próby z innymi środkami farmakologicznymi i biotechnologiami, takimi jak:

Risdiplam (RG7916, RO7034067) i BRANAPLAM (LMI070, NVS-SM1), to lekarstwa eksperymentalne, których zadaniem jest produkcja normalnej ilości białka SMN.

AVXS-101 jest obecnie jedyną udoskonalaną terapią genową w SMA. Działa poprzez wprowadzenie do komórek sekwencji odpowiadającej genowi SMN1 (tzw. transgenu) z pomocą nośnika, którym jest kapsyd wirusa AAV9.

Reldesemtiv (znany również pod nazwą: CK-2127107, CK-107) jest szybkim aktywatorem troponiny – białka regulującego pracę mięśni poprzecznie prążkowanych i mięśnia sercowego. Lek poprawia funkcję mięśni, ale nie leczy wady genetycznej powodującej SMA.

Terapia komórkami macierzystymi; w niektórych ośrodkach badań zaniechano, ponieważ uznano, że podawanie tych komórek jest nieskuteczne.

9. W opiece medycznej zalecane są międzynarodowe wytyczne Consensus Statement for Standard of Care in Spinal Muscular Atrophy (2005-2007), opracowane przez ekspertów pod kierunkiem prof. Thomasa Sejersena. Uaktualnione standardy wydane zostały w 2018 r. pod tytułem Diagnosis and Management of Spinal Muscular Atrophy. Dokument ten w części pierwszej omawia diagnostykę, rehabilitację, opiekę ortopedyczną i żywienie, natomiast w części drugiej prezentuje opiekę oddechową, intensywną terapię, leczenie, suplementację, szczepienia oraz etykę. Według tych założeń opieka nad chorym z SMA powinna być koordynowana przez neurologa i mieć charakter wielodyscyplinarny, łącząc pracę specjalistów z zakresu: pulmonologii (w Polsce głównie anestezjologii), ortopedii, dietetyki, fizjoterapii, pielęgniarstwa, terapii zajęciowej, psychologii, pedagogiki, logopedii oraz dostępnych technologii wspomagających funkcje życiowe pacjenta.

Ogólne zasady postępowania z chorym na SMA – aspekty etyczne

10. Żadna rodzina, w której jest chore dziecko na SMA, nie może czuć się osamotniona i pozbawiona pomocy. 

11. Obowiązkiem spoczywającym na rodzicach (prawnych opiekunach) i opiekunach medycznych jest ochrona życia i umacnianie go, jednak bez stosowania terapii daremnej. 

12. O zwyczajności bądź nadzwyczajności środków terapeutycznych może współdecydować także ich koszt oraz możliwości ekonomiczne poszczególnych osób lub całego społeczeństwa. W tym kontekście należy zauważyć, że niepodjęcie leczenia, którego koszt znacznie przewyższa te możliwości, nie powoduje zaciągnięcia winy moralnej. Z drugiej strony, zjawiskiem prawdziwie pięknym i szlachetnym są postawy solidarności społecznej z chorymi i ich rodzinami wyrażające się w gromadzeniu środków koniecznych do podjęcia i kontynuacji terapii.

13. Standardy opieki nad chorym cierpiącym na SMA są wciąż udoskonalane. Z każdym rokiem jest ona efektywniejsza i daje większe szanse na przedłużenie życia, a być może i zupełne wyleczenie, ponieważ w ostatnich latach dokonał się przełom związany ze wspomnianym wyżej lekiem (Nusinersenem), który zmniejsza ryzyko śmierci i opóźnia wprowadzenie wentylacji przewlekłej. Badania ostrożnie sugerują, że istnieje duże prawdopodobieństwo wyleczenia choroby w przypadku włączenia leku w okresie przedobjawowym. Nie wiadomo jeszcze, jaka będzie skuteczność leczenia w przypadku dziecka, które miało już objawy w chwili rozpoczęcia terapii.

Wyjaśnienia szczegółowe

14. Opis przypadku: Rodzice zostali poinformowani wcześniej (z zagranicznego ośrodka) przez lekarzy, że takiego dziecka się nie intubuje, bo to tylko przedłuża jego cierpienie, a jakość życia jest żadna. Ponieważ stan chłopca się pogorszył, przesłali go do Polski, gdzie został przyjęty na oddział intensywnej terapii (3. stopień referencyjności). Rodzice nie zgodzili się na żadne formy inwazyjne – intubację, wentylację, a poinformowani o niewydolności oddechu oraz w następstwie krążenia, która może nastąpić w każdej chwili, napisali oświadczenie, że nie zgadzają się na resuscytację. Jak należy postąpić mając na uwadze nauczanie bioetyki katolickiej? 

15. Decyzja o włączeniu wentylacji przewlekłej powinna być podjęta w specjalistycznym oddziale, po wnikliwej ocenie stanu zdrowia dziecka przez zespół, którego członkami, jeśli to jest możliwe, powinni być: pediatra, anestezjolog dziecięcy, neurolog dziecięcy, pulmonolog dziecięcy i gastroenterolog dziecięcy. 

16. Postępując zgodnie ze standardami opieki nad dzieckiem z SMA, trzeba natychmiast podjąć wentylację, jeśli wystąpiła u niego niewydolność oddechowa. Należy jednak rozważyć, czy dziecku wystarczy jeszcze wentylacja „nieinwazyjna” (maska wentylacyjna nosowa), czy należy zastosować już wentylację „inwazyjną”. Niestety, z każdą z tych metod związane są również powikłania. 

17. Według standardów, w opisanym przypadku niemowlę z SMA typu 1. w chwili wystąpienia niewydolności oddechowej oraz w jej następstwie niewydolności krążenia, powinno mieć włączoną sztuczną wentylację „inwazyjną” i wykonaną przezskórną endoskopową gastrostomię (PEG – Percutaneous Endoscopic Gastrostomy). Sztuczna wentylacja i leczenie żywieniowe, przy obecnych możliwościach medycyny, i w tym przypadku, są środkami proporcjonalnymi i podtrzymującymi życie, które jednak z dużym prawdopodobieństwem nie będzie trwało długo. 

18. Odstąpienie od zabiegów nieproporcjonalnych, określanych jako terapia daremna, nie powinna budzić żadnych wątpliwości wśród członków zespołu medycznego. 

19. W sytuacji, kiedy są wątpliwości, czy stosowane zabiegi są już daremną terapią, czy jeszcze nie, należy postępować na korzyść życia i zdrowia, kontynuując dotychczasową terapię i opiekę oraz wykorzystując dostępne i proporcjonalne środki, a do takich należy obecnie zaliczyć sztuczną wentylację i leczenie żywieniowe. 

20. Należy jednak zastrzec, że w szczególnych przypadkach sztuczna wentylacja i leczenie żywieniowe, jak każdy inny środek medyczny lub technika, mogą być w swoich skutkach działaniem proporcjonalnym lub nieproporcjonalnym do sytuacji zdrowotnej pacjenta. 

21. Miarą proporcjonalności danego środka, czy medycznej techniki jest nie tylko poprawa zdrowia, czy jakości życia, ale w przypadku opieki paliatywnej również umniejszanie cierpienia fizycznego i psychicznego.

22. Zastępczą wentylację należy stosować, jeśli jest nadzieja na uratowanie życia i poprawę jego jakości w przypadku opieki długoterminowej. Natomiast w przypadku opieki paliatywnej wówczas, jeśli sztuczna wentylacja zmniejszy, a przynajmniej nie zwiększy lęku i cierpienia spowodowanego dusznością. 

23. Należy zrezygnować z wprowadzenia zastępczej wentylacji jako środka nieproporcjonalnego do obecnej sytuacji pacjenta, jeżeli do tej pory nie była wykorzystana, a zastosowanie jej wydłużyłoby trwające już umieranie (agonię) i nasiliło związane z nim cierpienie. 

24. W tym przypadku celem rezygnacji ze sztucznej wentylacji nie jest przyspieszenie śmierci (eutanazja), ale powstrzymanie się od tej techniki wspomagającej życie, ponieważ rozpoczął się już nieuchronny proces umierania, a śmierć nastąpi w krótkim czasie i już nie można jej powstrzymać. 

25. Podjęcie decyzji o rezygnacji wymaga dokonania istotnego rozróżnienia pomiędzy rozpoczętym już umieraniem, które upoważnia do odstąpienia od sztucznej wentylacji, a umieraniem dopiero przewidywanym w przyszłości, które nie daje podstaw do odstąpienia od sztucznej wentylacji. 

26. Wycofanie się z już stosowanej wentylacji zastępczej jest moralnie usprawiedliwione w sytuacji stwierdzenia śmierci mózgu.

27. Oceny sytuacji, czy sztuczna wentylacja jest środkiem proporcjonalnym do stanu dziecka chorego na SMA, dokonuje zespół lekarzy. Kierownik (Ordynator) wraz ze współpracownikami powinien udźwignąć odpowiedzialność moralną za tę bardzo trudną decyzję. W szczególnie trudnych przypadkach jest wskazane skorzystanie z pomocy Szpitalnej Komisji ds. Daremnej Terapii.

28. Wola rodziców lub prawnych opiekunów, w podejmowaniu decyzji dotyczących sposobów leczenia dziecka z SMA, stanowi ważny, ale nie jedyny punkt odniesienia, pod warunkiem, że jest świadomie wyrażona i nie występuje przeciwko życiu i zdrowiu dziecka. Wymaga to wcześniejszego poinformowania ich, w sposób zrozumiały i wyczerpujący, o wszystkich możliwych metodach postępowania z dzieckiem, jak również przewidywanych skutkach korzystnych i niekorzystnych dla chorego. 

29. Rozstrzyganie spraw spornych dotyczących terapii na drodze sądowej, jest ostatecznością, gdy zawiodą wszystkie inne środki. Dialog z rodzicami i troskliwa kompetentna opieka nad chorym dzieckiem są najlepszymi środkami do wypracowania właściwych decyzji.

30. Rodzina chorego dziecka powinna być otoczona wielospecjalistyczną opieką medyczną, psychologiczną, duszpasterską, prawną i socjalną w szpitalu i w domu – pozostając pod opieką zespołu domowej opieki hospicyjnej. 

31. Pobyt w stacjonarnym ośrodku dla dzieci przewlekle wentylowanych jest ostatecznością, gdy rodzina nie potrafi, nie może lub odmawia opieki nad ciężko chorym dzieckiem.

32. Należy jednak wystrzegać się przerzucania na rodziców dziecka lub jego prawnych opiekunów całej odpowiedzialności za podjęcie decyzji o rezygnacji z daremnej terapii, gdyż takie postępowanie może być nieuprawnione, dla nich zbyt trudne do uniesienia i naznaczone daleko idącym subiektywizmem.

33. W przypadku stwierdzenia, że śmierć zbliża się nieuchronnie, a terapia wyczerpuje wszelkie znamiona daremności, tak naprawdę nie mamy już do czynienia z podejmowaniem decyzji, ale tylko z akceptacją ludzkiego losu. Wówczas pozostaje już tylko zapewnienie umierającemu dziecku godnych warunków umierania i łagodzenie cierpienia dostępnymi środkami oraz otoczenie jego rodziny opieką. 

W imieniu Zespołu Ekspertów KEP ds. Bioetycznych

+ Józef Wróbel SCJ
Przewodniczący Zespołu

Warszawa, 19 marca 2019 roku

Bp Mendyk: po złożeniu oświadczenia rodziców religia jest przedmiotem obowiązkowym 

pon., 03/18/2019 - 05:56

Religia nie jest przedmiotem dodatkowym. Jest to przedmiot do wyboru, który staje się obowiązkowy po złożeniu stosownego oświadczenia przez rodziców lub pełnoletnich uczniów  – podkreśla w oświadczeniu przewodniczący Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski, bp Marek Mendyk.

Oświadczenie zostało wydane w związku z informacjami o próbach  ograniczania przez organ prowadzący zajęć z nauczania religii w przedszkolach i szkołach publicznych. Argumentując zasadność lekcji religii w szkołach, bp Mendyk  przywołuje  art. 109 ust. 2 Ustawy Prawo oświatowe z dnia 14 grudnia 2016 r. oraz rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach.

„Życzenie rodziców lub pełnoletnich uczniów w formie pisemnej ma zawierać wolę udziału w zajęciach z religii. Domaganie się deklaracji innej treści lub dawanie rodzicom do wypełnienia przygotowanych wcześniej formularzy z zapisem: „religia (tak/nie)” jest niezgodne z obowiązującym prawem. Oświadczenie nie musi być ponawiane każdego roku. Deklaracja raz złożona obowiązuje do czasu jej ewentualnego wycofania” – wskazuje przewodniczący Komisji Wychowania Katolickiego KEP.

Bp Mendyk przypomina, że nauczanie religii odbywa się w ramach tygodniowego rozkładu zajęć szkolnych w wymiarze dwóch godzin tygodniowo. „Nie ma podstaw do organizowania zajęć z religii wyłącznie na pierwszych bądź tylko ostatnich godzinach lekcyjnych. Uczniom, którzy nie uczęszczają na lekcje religii, szkoła ma zapewnić opiekę na czas trwania tych zajęć” – czytamy w oświadczeniu.

Biskup podkreśla też, że w przedszkolach zajęcia z religii uwzględniane są w ramowym planie dnia, a zgodnie z wyjaśnieniami MEN, podstawa programowa jest realizowana przez cały czas pobytu dziecka w przedszkolu i nie można jej utożsamiać z czasem bezpłatnego nauczania, wychowania i opieki. Wynika z tego, że nauka religii w przedszkolu może się odbywać zarówno w czasie bezpłatnego nauczania, wychowania i opieki, jak i poza nim.

„Przedszkole i szkoła mają obowiązek zorganizowania zajęć z religii dla grupy nie mniejszej niż 7 uczniów danej klasy lub oddziału. Łączenie klas dla grup większych niż 7 uczniów jest możliwe, jeśli dotyczy to również innych przedmiotów nauczanych w szkole” – zaznacza bp Mendyk. Dodaje również, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, rozważanych zawsze indywidualnie, na pisemną prośbę dyrektora szkoły, zgodę na zmniejszenie wymiaru godzin z religii do jednej tygodniowo, może wyrazić jedynie biskup diecezjalny.

Publikujemy treść oświadczenia:

Oświadczenie Komisji Wychowania Katolickiego KEP
w sprawie organizowania zajęć z religii
w publicznych przedszkolach i szkołach

W związku z informacjami, jakie docierają do Komisji z różnych miejsc w sprawie prób ograniczania przez organ prowadzący zajęć z nauczania religii w przedszkolach i szkołach publicznych, przypominamy:

1. Zgodnie z art. 109 ust. 2 Ustawy Prawo oświatowe z dnia 14 grudnia 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 996), „formami działalności dydaktyczno-wychowawczej szkoły są także zajęcia edukacyjne, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o systemie oświaty”. Religia nie jest przedmiotem dodatkowym. Jest to przedmiot do wyboru, który staje się obowiązkowy po złożeniu stosownego oświadczenia przez rodziców lub pełnoletnich uczniów. Stanowi o tym rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach (Dz. U. Nr 36, poz. 155, z późn. zm.).

2. Życzenie rodziców lub pełnoletnich uczniów w formie pisemnej ma zawierać wolę udziału w zajęciach z religii. Domaganie się deklaracji innej treści lub dawanie rodzicom do wypełnienia przygotowanych wcześniej formularzy z zapisem: „religia (tak/nie)” jest niezgodne z obowiązującym prawem. Oświadczenie nie musi być ponawiane każdego roku. Deklaracja raz złożona obowiązuje do czasu jej ewentualnego wycofania.

3. Nauczanie religii odbywa się w ramach tygodniowego rozkładu zajęć szkolnych w wymiarze dwóch godzin tygodniowo. Nie ma podstaw do organizowania zajęć z religii wyłącznie na pierwszych bądź tylko ostatnich godzinach lekcyjnych. Uczniom, którzy nie uczęszczają na lekcje religii, szkoła ma zapewnić opiekę na czas trwania tych zajęć.

W przedszkolach zajęcia z religii uwzględnia się w ramowym rozkładzie dnia. Zgodnie z wyjaśnieniami MEN, podstawa programowa jest realizowana przez cały czas pobytu dziecka w przedszkolu i nie można jej utożsamiać z czasem bezpłatnego nauczania, wychowania i opieki.

Nauka religii w przedszkolu może się odbywać zarówno w czasie bezpłatnego nauczania, wychowania i opieki, jak i poza nim.

4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, rozważanych zawsze indywidualnie, na pisemną prośbę dyrektora szkoły, zgodę na zmniejszenie wymiaru godzin z religii do jednej tygodniowo, może wyrazić jedynie biskup diecezjalny.

5. Zgodnie z ww. rozporządzeniem, przedszkole i szkoła mają obowiązek zorganizowania zajęć z religii dla grupy nie mniejszej niż 7 uczniów danej klasy lub oddziału. Łączenie klas dla grup większych niż 7 uczniów jest możliwe, jeśli dotyczy to również innych przedmiotów nauczanych w szkole.

6. Ilekroć w cytowanym rozporządzeniu jest mowa o organizowaniu zajęć z religii w publicznych przedszkolach – odnosi się to do wszystkich grup przedszkolnych, a nie tylko do najstarszych.

Jednocześnie przypominamy, że prawo wyraźnie rozgranicza odpowiedzialność za działalność szkoły pomiędzy władzą samorządową a władzami państwowymi. Jakiekolwiek próby podważania przez organ prowadzący zapisów zawartych w ww. rozporządzeniu wykraczają poza jego kompetencje.

bp Marek Mendyk
przewodniczący Komisji Wychowania Katolickiego
Konferencji Episkopatu Polski

 

„Misjonarze mocą Ducha” – komunikat na niedzielę „Ad Gentes”

ndz., 03/17/2019 - 10:30

„Modlitwą, cierpieniem w intencji misji oraz ofiarami wyrażamy braterską solidarność z 2004 naszymi misjonarkami i misjonarzami, którzy głoszą Ewangelię i dają świadectwo miłości Boga i bliźniego w 99 krajach misyjnych” – wskazuje przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji bp Jerzy Mazur w komunikacie na obchodzony w II Niedzielę Wielkiego Postu, 17 marca, Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami.

„Tegoroczną II Niedzielę Wielkiego Postu przeżywamy w roku Nadzwyczajnego Miesiąca Misyjnego, ustanowionego przez Ojca Świętego Franciszka, by ożywić zapał misyjny w całym Kościele. Jej hasło: „Misjonarze mocą Ducha”, podkreśla prawdę, bliską św. Janowi Pawłowi II, że misje są sprawą wiary, a głoszenie Ewangelii dokonuje się dzięki inspiracji, światłu, mocy i łasce Bożego Ducha” – zauważa biskup.

Hierarcha podkreśla, że owocność misji „ad gentes” zależy od otwarcia się na Boże działanie tak misjonarzy, którzy nie szczędząc siebie, stają się posłusznymi narzędziami Ducha Świętego, jak i tych, którym głoszą słowo Boże. „Duch Święty działa także w naszych sercach, ożywiając świadomość odpowiedzialności za misje i pobudzając nas do ofiarności i zaangażowania misyjnego” – czytamy w komunikacie.

„W imieniu misjonarek i misjonarzy serdecznie dziękuję za pamięć, pomoc i zaangażowanie misyjne, tak duszpasterzom, jak i wiernym świeckim w Polsce. Dziękuję za uległość natchnieniom Ducha Świętego, świadectwo ewangelicznego braterstwa i troski, by Chrystus był głoszony na całej ziemi” – napisał biskup.

Bp Mazur zachęca wiernych do zaangażowania się w akcję zbiórki pieniędzy na finansowanie projektów misyjnych za pośrednictwem Dzieła Pomocy „Ad Gentes” Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. W II Niedzielę Wielkiego Postu zbiórka prowadzona będzie przed kościołami.

W ciągu całego roku pomagać misjonarzom i misjonarkom można wysyłając SMS-a o treści “Misje” na numer 72 032 (koszt 2,46 zł z VAT). Można też objąć patronatem misyjnym jednego z misjonarzy czy misjonarek. Więcej informacji na ten temat na stronie internetowej www.misje.pl.

Pełna treść komunikatu:

„Misjonarze mocą Ducha”

Umiłowani w Chrystusie Panu,
Bracia i Siostry!

W Kościele w Polsce obchodzimy w II niedzielę wielkopostną „Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami”. Modlitwą, cierpieniem w intencji misji oraz ofiarami wyrażamy braterską solidarność z 2004 naszymi misjonarkami i misjonarzami, którzy głoszą Ewangelię i dają świadectwo miłości Boga i bliźniego w 99 krajach misyjnych.

Tegoroczną II Niedzielę Wielkiego Postu przeżywamy w roku Nadzwyczajnego Miesiąca Misyjnego, ustanowionego przez Ojca Świętego Franciszka, by ożywić zapał misyjny w całym Kościele. Jej hasło: „Misjonarze mocą Ducha”, podkreśla prawdę, bliską św. Janowi Pawłowi II, że misje są sprawą wiary, a głoszenie Ewangelii dokonuje się dzięki inspiracji, światłu, mocy i łasce Bożego Ducha. Owocność misji „ad gentes” zależy od otwarcia się na Boże działanie tak misjonarzy, którzy nie szczędząc siebie, stają się posłusznymi narzędziami Ducha Świętego, jak i tych, którym głoszą słowo Boże. Duch Święty działa także w naszych sercach, ożywiając świadomość odpowiedzialności za misje i pobudzając nas do ofiarności i zaangażowania misyjnego.

Dziś mamy sposobność, by modlitwą i darem serca wesprzeć Kościół w krajach misyjnych. Dlatego ofiary zbierane do puszek są przeznaczone na finansowanie projektów misyjnych za pośrednictwem Dzieła Pomocy „Ad Gentes” Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. W ciągu całego roku możemy pomagać misjonarzom i misjonarkom wysyłając SMS-a o treści Misje na numer 72 032 (koszt 2,46 zł z VAT).

SMS-a można przesłać za pośrednictwem wszystkich operatorów telefonii komórkowej, którzy zrezygnowali z własnych dochodów związanych z tą akcją. Możemy również objąć patronatem misyjnym jednego z misjonarzy czy misjonarek. Więcej informacji na ten temat na stronie internetowej www.misje.pl.

Dzięki naszemu wsparciu duchowemu i ofiarności polscy misjonarze głoszą Ewangelię o zbawieniu na wszystkich kontynentach. Budują kościoły, kaplice i sale katechetyczne, w których rozbrzmiewa słowo Boże i modlitwa. Formują katechistów, prowadzą szkoły, bursy, świetlice dla dzieci. Prowadzą liczne ośrodki zdrowia i szpitale. Pomagają potrzebującym wsparcia duchowego i materialnego, karmią głodnych, leczą chorych, podtrzymują na duchu tych, którzy cierpią z powodu nędzy i wykluczenia społecznego. Ich wieloraka służba ubogim i cierpiącym jest możliwa dzięki naszej hojności.

W imieniu misjonarek i misjonarzy serdecznie dziękuję za pamięć, pomoc i zaangażowanie misyjne, tak duszpasterzom, jak i wiernym świeckim w Polsce. Dziękuję za uległość natchnieniom Ducha Świętego, świadectwo ewangelicznego braterstwa i troski, by Chrystus był głoszony na całej ziemi.

Niech Duch, który wzbudza w nas miłość do sióstr i braci na misjach, i który owocnie prowadzi dzieło ewangelizacji w świecie obficie udziela wszystkim świateł i łask. Niech czyni nas uczniami-misjonarzami, gorliwie realizującymi mandat misyjny Chrystusa.
Wszystkim, którzy wspierają misje z serca błogosławię: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

+ Jerzy Mazur SVD
Przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji

W trosce o bezpieczeństwo drogowe pasterzy Kościoła w Polsce

sob., 03/16/2019 - 10:11

Po raz piętnasty MIVA Polska razem z Akademią Jazdy Opel zorganizowała Kurs Bezpieczeństwa i Doskonalenia Techniki Jazdy dla Kierowców Biskupów. Wydarzenie miało miejsce na warszawskim Bemowie na Autodromie Automobilklubu Polskiego 12 marca 2019 r. podczas 382. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski. W kursie teoretyczno-praktycznym wzięło udział blisko 30 kierowców biskupów. 

W czasie kursu kierowcy uczestniczyli w zajęciach teoretycznych z psychologiem transportu Waldemarem Chromińskim. Prezentowane były somatyczne i neurofizjologiczne przyczyny obniżonej sprawności kierowców, mechanizmy neuropsychologicznych procesów spostrzegania, wnioskowania, podejmowania decyzji czy źródeł błędów związanych z defektami uwagi i decyzji.

– Dobry kierowca to osoba, która potrafi panować nad sobą, osoba, która dba o bezpieczeństwo, która jest sympatyczna wobec innych użytkowników dróg, nie podchodzi do jazdy jako do agresywnej rywalizacji, lecz przede wszystkim realizuje cel bezpiecznego przejazdu – podkreślił Chromański.

W części praktycznej kursanci na autodromie wraz z instruktorami wykonywali określone ćwiczenia za kierownicą. Mieli również okazję przejść szkolenia na symulatorach bezpieczeństwa. Kurs był szansą nabycia doświadczenia, pewności oraz techniki wychodzenia z poślizgu.

– Od prawie dwudziestu lat współpracujemy z MIVA Polska i staramy się w tych spotkaniach stwarzać takie sytuacje, które mogą zaskoczyć na drodze. Nagła zmiana przyczepności, niespodziewany poślizg, zmiana nawierzchni, opanowanie tego i podjęcie decyzji w ciągu ułamków sekund może i ratuje w takich przypadkach życie i zdrowie. Tego właśnie tutaj uczą się kierowcy biskupów –  tłumaczył Mariusz Stuszewski, właściciel Akademii Jazdy Opel. 

Podczas kursu biskupi oraz ich kierowcy w ramach wdzięczności za przeprowadzony kurs, przekazało do MIVA swoje wsparcie na pojazdy misyjne. W tym roku wsparcie trafi do Republiki Środkowo-afrykańskiej, do diecezji Bour, gdzie planowany jest zakup 3 motocykli i 2 samochodów terenowych.

– Jestem bardzo wdzięczny, że mogę brać udział w tym kursie i wszystkim polecam żeby zdobyć takie doświadczenie, by na drogach troszczyć się również o innych użytkownik drogi – relacjonuje ks. Łukasz Kordowski, kierowca Ordynariusza diecezji ełckiej.

Inicjatywa Kursu Doskonalenia Jazdy dla Kierowców Biskupów powstała w 2001 r. po tragicznej śmierci bp. Jana Chrapka, który zginął w wypadku samochodowym. Od tego czasu MIVA Polska organizuje cyklicznie kursy doskonalenia jazdy dla Kierowców Biskupów. Mają one na celu podnoszenie kwalifikacji Kierowców Biskupów do bezpiecznej jazdy i przewozu dostojników Kościoła w Polsce. 

MIVA Polska (Mission Vehicle Association Poland) jest instytucją Kościoła w Polsce powołaną przez Konferencję Episkopatu Polski do pomocy polskim misjonarzom na całym świecie w zdobywaniu środków transportu, potrzebnych w ich pracy misyjnej. MIVA działa pod patronatem Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. Potrzeby misjonarzy dotyczą najczęściej samochodów terenowych, motocykli i łodzi motorowych oraz rowerów dla katechistów misyjnych. MIVA Polska ma też na swoim koncie takie pojazdy jak: ambulanse, skutery śnieżne, traktory, wózki dla niepełnosprawnych, a nawet motolotnię, moto-taczkę czy zwierzęta pociągowe. Najbardziej znaną akcją prowadzoną przez MIVA jest Akcja św. Krzysztof – 1 grosz za 1 kilometr na środki transportu dla misjonarzy.

MP/BP KEP

Kondolencje Przewodniczącego Episkopatu po zamachu terrorystycznym w Nowej Zelandii

pt., 03/15/2019 - 20:03

W imieniu wiernych i pasterzy Kościoła katolickiego w Polsce zapewniam o naszej modlitwie w intencji ofiar, ich rodzin i wszystkich, którymi wstrząsnęło to wydarzenie. Każda przemoc powinna spotkać się ze słowami najwyższego potępienia oraz ze stanowczą reakcją ze strony władz lokalnych oraz wspólnoty międzynarodowej – napisał abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, w kondolencjach skierowanych na ręce bp. Patricka Dunna, Przewodniczącego Konferencji Katolickich Biskupów Nowej Zelandii, po zamachu terrorystycznym w Christchurch w Nowej Zelandii.

Publikujemy pełną treść kondolencji:

Warszawa, 15 marca 2019 r.

Ekscelencjo,
Najdostojniejszy Księże Biskupie,

Serdecznie proszę Waszą Ekscelencję – jako przewodniczącego Konferencji Katolickich Biskupów Nowej Zelandii – o przekazanie wyrazów współczucia Wspólnocie Muzułmańskiej w Christchurch, z powodu zamachu terrorystycznego, w wyniku którego życie straciło 49 osób.

W imieniu wiernych i pasterzy Kościoła katolickiego w Polsce zapewniam o naszej modlitwie w intencji ofiar, ich rodzin i wszystkich, którymi wstrząsnęło to wydarzenie.

Chciałbym przekazać również zapewnienia o naszej duchowej bliskości i wsparciu tym, których ten haniebny czyn napełnił lękiem i niepewnością co do swojego bezpieczeństwa.

Każda przemoc powinna spotkać się ze słowami najwyższego potępienia oraz ze stanowczą reakcją ze strony władz lokalnych oraz wspólnoty międzynarodowej.

Ufam, że dzięki wspólnemu wysiłkowi i modlitwie ludzi dobrej woli, świat w którym żyjemy stanie się jeszcze bardziej bezpieczny i przyjazny dla wszystkich.

Z modlitwą,

abp Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

______________
Bp Patrick DUNN
Biskup Auckland
Przewodniczący Konferencji Katolickich Biskupów Nowej Zelandii

Stanowisko Krajowej Rady ds Duszpasterstwa Kobiet w sprawie tzw. Karty LGBT+

pt., 03/15/2019 - 18:23

Stanowczo protestujemy przeciw próbom wprowadzenia do stołecznych przedszkoli i szkół tzw. standardów edukacji seksualnej WHO, co zostało zapowiedziane w podpisanej przez Prezydenta Warszawy Rafała Trzaskowskiego Karcie LGBT+ – napisali członkowie Krajowej Rady ds. Duszpasterstwa Kobiet w wydanym dziś (15 marca) stanowisku. Oprócz dokumentu wystosowali również list z protestem do Prezydenta Warszawy.

Publikujemy pełny tekst stanowiska:

Stanowisko Krajowej Rady ds Duszpasterstwa Kobiet
w sprawie tzw. Karty LGBT+

Jako, członkowie Krajowej Rady ds. Duszpasterstwa Kobiet, stanowczo protestujemy przeciw próbom wprowadzenia do stołecznych przedszkoli i szkół tzw. standardów edukacji seksualnej WHO, co zostało zapowiedziane w podpisanej przez Prezydenta Warszawy Rafała Trzaskowskiego Karcie LGBT+.

Uważamy za karygodne ogłoszenie tego programu bez konsultacji z rodzicami, nauczycielami i wychowawcami oraz stowarzyszeniami obywatelskimi. Jest to ewidentna próba wprowadzenia seksualizacji dzieci do przedszkoli i szkół, łamania zagwarantowanego w polskiej Konstytucji fundamentalnego prawa rodziców do wychowania potomstwa zgodnie z ich własną wolą i wyznawanymi przez nich wartościami. Tym samym w istotny sposób ograniczane są działania wychowawcze ojca i matki, którzy najlepiej wiedzą, w jakim rytmie rozwija się ich dziecko, jakie są jego dotychczasowe doświadczenia, potrzeby i zainteresowania, zwłaszcza w tak delikatnej oraz intymnej sferze rozwoju, jaką jest dziedzina seksualności. Przekazywanie w instytucjach przez obce dziecku osoby treści dotyczących seksualności może być samo przez się przemocą seksualną, gdyż łatwo narusza wrażliwość dziecka, łamie jego poczucie wstydu, stojące na straży godności osobistej, nie uwzględnia potrzeb i woli dziecka do poznawania takich treści. To rodzice powinni odpowiadać na pierwsze jego pytania dotyczące spraw związanych z płciowością i prokreacją oraz towarzyszyć mu w okresie dzieciństwa w poznawaniu tej delikatnej dziedziny życia. Dziś szkoła stoi przed innymi nowymi i ważnymi wyzwaniami, zwłaszcza w zakresie edukacji zdrowotnej, ekologicznej, ekonomicznej, medialnej.

Pragniemy też przypomnieć, że każdy system wychowawczy opiera się na określonej filozoficznej koncepcji człowieka. Dlatego z całą stanowczością odrzucamy biologistyczną i deterministyczną wizję człowieka, która wyłania się ze standardów Światowej Organizacji Zdrowia – człowieka jako osobnika poddanego swoim instynktom, dla którego jedynymi wskazaniami regulującymi życie seksualne są zasady higieny oraz zgoda drugiej osoby na dowolne zachowania seksualne. Standardy te nie mają mocy prawodawczej. Poza tym, gdyby te standardy wcielać w życie, zostałby ukształtowany człowiek, skoncentrowany na własnym „ego” i osobistej przyjemności, dążący za wszelką cenę do zaspakajania własnych potrzeb, zwłaszcza seksualnych, niezdolny do głębokich relacji z innym człowiekiem, do trwałej więzi małżeńskiej i ofiarnej miłości rodzicielskiej. Dziecko ukierunkowane od wczesnego dzieciństwa na koncentrację na poruszeniach sfery seksualnej, staje się łatwo ofiarą przemocy i uzależnień, przestaje być istotą zdolną do wolnego i rozumowego kierowania swoim zachowaniem zgodnie z wartościami wyższymi i normami moralnymi, gotową do wyrzeczeń i poświęceń, do służby innym ludziom i narodowi.

Co do tolerancji wobec osób LGBT, o której mowa w „Karcie” i której mają uczyć osoby specjalnie dopuszczane do prowadzenia zajęć w przedszkolach i szkołach, zapewniamy, że wystarczy od najmłodszych lat uczyć dziecko szacunku do każdego, niezależnie od jego wieku, narodowości, religii, stanu zdrowia i sprawności, a szacunek obejmie także ludzi o odmiennej orientacji seksualnej, gdy młody człowiek dowie się o niej. Takie wychowanie wystarczy, by człowiek nikogo nie krzywdził i nie poniżał. Szacunek wobec każdego to coś więcej niż tolerancja, dlatego powinno chodzić o wychowanie do szacunku wobec każdej osoby, a nie o promocję wśród dzieci i młodzieży zachowań, na które w jakiejś grupie społecznej jest przyzwolenie.

Oświadczamy więc, że zrobimy wszystko, aby do realizacji programów, które zamiast budować, niszczą człowieczeństwo, nie doszło. Wykorzystamy w tym celu wszelkie możliwości prawne, zawodowe, pozarządowe i medialne. Gra toczy się o przyszłość narodu, o to, jakie jednostki będą tworzyć naszą wspólnotę. Czy będą to jednostki egoistyczne i narcystyczne, skoncentrowane na seksualności, niezainteresowane życiem małżeńsko-rodzinnym, pogardzające ludźmi przywiązanymi do wartości chrześcijańskich stanowiących fundament cywilizacji europejskiej, czy też będą to jednostki gotowe do realizacji wartości wyższych dla dobra wspólnego, altruistyczne, o postawach prorodzinnych i wspólnototwórczych.

Warszawa 15.03.2019

Spotkała się Krajowa Rada ds. Duszpasterstwa Kobiet

pt., 03/15/2019 - 16:40

Bieżące wydarzenia w Polsce mające wpływ na życie kobiet i rodzin oraz głos rodzin w instytucjach europejskich to główne tematy obrad Krajowej Rady ds. Duszpasterstwa Kobiet. Spotkanie z udziałem bp. Wiesława Szlachetki, delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Kobiet miało miejsce w piątek, 15 marca w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie.

Spotkanie Krajowej Rady ds. Duszpasterstwa Kobiet rozpoczęło się Mszą św. w kaplicy Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski. Przewodniczył jej i homilię wygłosił bp Wiesław Szlachetka, delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Kobiet.

W obradach wzięła udział prof. Magdalena Gawin, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, która wygłosiła wykład na temat zaangażowania kobiet w polityce pt. „Katoliczki działające na rzecz dobra wspólnego i inspirujące postulat równouprawnienia kobiet na przełomie XIX i XX wieku”. Podczas spotkania działalność Rady w ostatnim roku podsumowała red. Maria Wilczek, natomiast red. Alina Petrowa-Wasilewicz i Magdalena Korzekwa-Kaliszuk omówiły bieżące wydarzenia mające wpływ na życie kobiet i rodzin. Teresa Kapela poruszyła zaś temat głosu rodzin w instytucjach europejskich.

Obrady były okazją do podzielenia się przez duszpasterzy kobiet oraz innych członków Rady refleksjami i pomysłami na temat realizowanych już działań związanych z duszpasterstwem kobiet oraz propozycji nowych. Jak zauważa bp Szlachetka, jest coraz więcej inicjatyw dotyczących duszpasterstwa kobiet. Jako przykład podaje projekt pod nazwą „Urzekająca”, który wykorzystuje media społecznościowe w celach ewangelizacji kobiet przez same kobiety.

Podczas spotkania Rady zaprezentowano m.in. inicjatywę cyklicznych spotkań dla kobiet pod nazwą „Obdarowana” organizowanych przez Duszpasterstwo Kobiet Diecezji Tarnowskiej. „Staramy się iść w nurcie myśli św. Jana Pawła II i zgłębiać jego nauczanie. Inspiracją i autorytetem jest dla nas Wanda Półtawska. Z jej doświadczenia i pomocy korzystamy” – mówi Magdalena Kleczyńska, jedna z liderek grupy „Obdarowana” i współorganizatorka spotkań. Odbywają się one raz w miesiącu i dotyczą m.in. zrozumienia własnej kobiecości, pokochania siebie oraz budowania relacji.

Wiosenne spotkanie Krajowej Rady ds. Duszpasterstwa Kobiet zakończyło się podsumowaniem obrad i wspólną modlitwą.

Spotkania Krajowej Rady ds. Duszpasterstwa Kobiet odbywają się dwa razy w roku – na wiosnę i jesienią. Radę tworzą kobiety związane z różnymi środowiskami i reprezentujące różne stany oraz diecezjalni duszpasterze kobiet.

BP KEP

Rada Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich ws. wskazań WHO

pt., 03/15/2019 - 15:34

Alarmowani przez Rodziców, zdecydowanie wspieramy ich w walce o ochronę dzieci przed deprawacją proponowaną przez WHO – czytamy w podpisanym 13 marca oświadczeniu Rady Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich. Członkowie Rady podkreślają, że „WHO nie ma uprawnień, aby cokolwiek nakazywać. Może jedynie wyrazić swoją opinię, która podlega suwerennej ocenie w świetle obowiązującego w Polsce prawa i zasad moralnych”.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 48. gwarantuje ochronę władzy rodzicielskiej, stanowiąc iż „Rodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania” – przypomina Rada KEP ds. Apostolstwa Świeckich w oświadczeniu dotyczącym wskazań WHO.

Rada przywołuje cytaty z publikacji wydanej przez Biuro Regionalne Światowej Organizacji Zdrowia dla Europy i Federalne Biuro ds. Edukacji Zdrowotnej w Kolonii, pt. Standardy edukacji seksualnej w Europie. Podstawowe zalecenia dla decydentów oraz specjalistów zajmujących się edukacją i zdrowiem. „Wystarczy zapoznać się z tabelami na stronach 38-51, aby zobaczyć jasno, że wyznaczone tam cele są nie do przyjęcia, nie tylko dla chrześcijan, ale dla wszystkich uczciwych ludzi, którzy kierują się dobrem dzieci” –  czytamy w oświadczeniu.

Wśród cytowanych celów jest m.in. zapis, aby w grupie wiekowej 0-4 lata przekazać informacje na temat „radości i przyjemności dotykania własnego ciała, masturbacji w okresie wczesnego dzieciństwa” oraz pomóc dziecku rozwijać „świadomość, że związki są różnorodne”. Natomiast w grupie wiekowej 6-9 lat: przekazać informacje na temat „różnych metod antykoncepcji”; i pomóc dziecku rozwijać „zrozumienie pojęcia „akceptowalne współżycie/seks (za zgodą obu osób)”.

„Tekst WHO przedstawia zacytowane powyżej działania jako elementy „holistycznej edukacji seksualnej”. Tymczasem jest to wysoce nieodpowiedzialny – popełniany w imię ideologii – gwałt na psychice dziecka, banalizacja sfery płciowej człowieka, a w konsekwencji realna przyczyna wielu nieszczęść w małżeństwie” – czytamy w oświadczeniu Rady.

Jej członkowie cytują na zakończenie słowa Ojca Świętego Franciszka z adhortacji Amoris laetitia: „Nieodpowiedzialna jest wszelka zachęta kierowana do nastolatków, by bawić się swoim ciałem i swoimi pragnieniami, jak gdyby osiągnęli już dojrzałość, wartości, wzajemne zaangażowanie i cele właściwe małżeństwu. W ten sposób beztrosko zachęca się ich do używania innej osoby jako przedmiotu eksperymentów” (AL 283).

Publikujemy pełną treść oświadczenia:

Oświadczenie
Rady Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich
w sprawie narzucania na szczeblu samorządowym
wskazań WHO odnośnie do wychowania dzieci

1. Powaga w dyskusji. Najpierw prosimy o uczciwość i powagę w wypowiedziach oraz realizm poznawczy. Kiedyś ludzie się oskarżali, że mówią „językiem nieparlamentarnym”. Dzisiaj są zaniepokojeni i zniesmaczeni językiem, jakim politycy wypowiadają się w różnych sprawach, w tym również broniąc próby narzucenia wskazań WHO dotyczących wychowania dzieci. To zbyt poważny temat, aby w publicznej debacie dopuszczać sformułowania wysoce emocjonalne, banalizować rzeczywistość czy trywializować opinię interlokutora, a dyskusję sprowadzać do pikanterii i uszczypliwości.

2. Pogarda dla chrześcijaństwa. Wolność religijna to jedno z podstawowych praw ludzkich w cywilizowanym świecie. Tymczasem mówiąc nieustannie o prawach człowieka, o tolerancji dla odmienności oraz o wolności słowa i wyznania, próbuje się zmusić chrześcijan, aby postępowali i nauczali wbrew swoim odwiecznym przekonaniom religijnym, na których zbudowana jest cywilizacja zachodnia. Jednym słowem – jak ubolewał św. Jan Paweł II – „przedstawia się jako postęp cywilizacyjny lub osiągnięcie naukowe to, co w rzeczywistości jest po prostu klęską z punktu widzenia ludzkiej godności oraz dobra społeczeństwa”.

3. Niezbywalne prawa Rodziców. Dzieci nie są własnością Państwa, ani jakiejkolwiek grupy społecznej. Prawo międzynarodowe, a przede wszystkim zdrowy rozsądek, gwarantuje rodzicom prawo do zrodzenia dzieci oraz do ich wychowania. Raz na zawsze trzeba odciąć się od przeciwnych temu przekonań właściwych dla państw totalitarnych. Zarówno komunizm jak nazizm oraz inne niechlubne totalitaryzmy jednoznacznie pokazują, jak dramatyczne i nieodwracalne skutki niesie ideologiczne traktowanie dzieci. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 48. gwarantuje ochronę władzy rodzicielskiej, stanowiąc iż „Rodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania”. Przypomniał o tym Rzecznik Praw Dziecka w kontekście nieuprawnionego ataku na tę konstytucyjną gwarancję.

4. Zasada pomocniczości. Wszystkie instytucje publiczne – wśród nich Kościół, Państwo, szkoła, przedszkola i żłobki – mają wobec rodziny rolę służebną. Obowiązkiem zaś samorządów jest jedynie zapewnić instytucjom wychowawczym na swoim terenie warunki materialne do funkcjonowania. Nie ma podstaw prawnych, aby uzurpowały sobie prawo do ingerowania w programy kształcenia i wychowania, lekceważąc konstytucyjne prawo rodziców. Gdzież tu demokracja? Gdzie wolność? Gdzie tolerancja? Trzeba też jasno powiedzieć, że WHO nie ma uprawnień, aby cokolwiek nakazywać. Może jedynie wyrazić swoją opinię, która podlega suwerennej ocenie w świetle obowiązującego w Polsce prawa i zasad moralnych.

5. Cele wytyczone przez WHO. Alarmowani przez Rodziców, zdecydowanie wspieramy ich w walce o ochronę dzieci przed deprawacją proponowaną przez WHO. Walka ta staje się zrozumiała i konieczna, gdy nie polegając na propagandowych hasłach, przywoła się fakty z publikacji wydanej przez Biuro Regionalne Światowej Organizacji Zdrowia dla Europy i Federalne Biuro ds. Edukacji Zdrowotnej w Kolonii, pt. Standardy edukacji seksualnej w Europie. Podstawowe zalecenia dla decydentów oraz specjalistów zajmujących się edukacją i zdrowiem. Wystarczy zapoznać się z tabelami na stronach 38-51, aby zobaczyć jasno, że wyznaczone tam cele są nie do przyjęcia, nie tylko dla chrześcijan, ale dla wszystkich uczciwych ludzi, którzy kierują się dobrem dzieci.

Oto wybrane cytaty:

Grupa wiekowa 0-4 lata: przekaż informacje na temat „radości i przyjemności dotykania własnego ciała, masturbacji w okresie wczesnego dzieciństwa”; pomóż dziecku rozwijać „świadomość, że związki są różnorodne”.

Grupa wiekowa 4-6 lat: przekaż informacje na temat „różnych koncepcji rodziny”; „Związki osób tej samej płci”. Pomóż dziecku rozwijać postawę „moje ciało należy do mnie”.

Grupa wiekowa 6-9 lat: przekaż informacje na temat „różnych metod antykoncepcji”; „Seks w mediach (łącznie z Internetem)”; „Zadowolenie i przyjemność z dotykania własnego ciała (masturbacja/autostymulacja”. Pomóż dziecku rozwijać „zrozumienie pojęcia „akceptowalne współżycie/seks (za zgodą obu osób)”.

Grupa wiekowa 9-12 lat: przekaż informacje na temat „przyjemności, masturbacji, orgazmie”; „różnych metod antykoncepcji i jej stosowaniu, mitów dotyczących antykoncepcji”; naucz „skutecznego stosowania prezerwatyw i środków antykoncepcyjnych”; przekaż informacje na temat „różnic pomiędzy tożsamością płciową i płcią biologiczną”.

Grupa wiekowa 12-15 lat: naucz „umiejętności negocjowania i komunikowania się w celu uprawiania bezpiecznego i przyjemnego seksu”; pomóż dziecku rozwijać „krytyczne podejście do norm kulturowych/ religijnych w odniesieniu do ciąży, rodzicielstwa itp.”.

6. Wzajemny dar. Tekst WHO przedstawia zacytowane powyżej działania jako elementy „holistycznej edukacji seksualnej”. Tymczasem jest to wysoce nieodpowiedzialny – popełniany w imię ideologii – gwałt na psychice dziecka, banalizacja sfery płciowej człowieka, a w konsekwencji realna przyczyna wielu nieszczęść w małżeństwie. Sobór Watykański II przestrzega, że „egoizm, hedonizm i niedozwolone zabiegi przeciw poczęciu” profanują miłość małżeńską (GS 47). Pp Franciszek w adhortacji Amoris laetitia przypomina natomiast, że „pozytywne i mądre wychowanie seksualne” powinno być osadzone w kontekście „wychowania do miłości, do wzajemnego daru z siebie” (AL. 280). „Nieodpowiedzialna jest wszelka zachęta kierowana do nastolatków, by bawić się swoim ciałem i swoimi pragnieniami, jak gdyby osiągnęli już dojrzałość, wartości, wzajemne zaangażowanie i cele właściwe małżeństwu. W ten sposób beztrosko zachęca się ich do używania innej osoby jako przedmiotu eksperymentów” (AL 283).

Dzisiejsza data kieruje nasze serca ku Matce Bożej Fatimskiej. Jej zawierzamy zatroskanych o szczęście swych dzieci Rodziców, których popieramy ze wszystkich sił.

W imieniu Rady Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich
Bp Ignacy Dec, przewodniczący Rady

Warszawa, 13 marca 2019 r.

Comunicato della 382a Assemblea Plenaria della Conferenza Episcopale Polacca

pt., 03/15/2019 - 15:00

Dal 12 al 14 marzo 2019 si è svolta a Varsavia la 382a Assemblea Plenaria della Conferenza Episcopale Polacca. L’assemblea è stata guidata dall’arcivescovo Stanisław Gądecki, Presidente della Conferenza Episcopale Polacca. I vescovi hanno partecipato alle celebrazioni relative al 100° anniversario della Conferenza Episcopale Polacca, al 100° anniversario del ripristino delle relazioni diplomatiche tra la Santa Sede e la Repubblica di Polonia e al 6° anniversario dell’elezione di Papa Francesco. La Santa Messa di ringraziamento è stata presieduta nel Tempio della Divina Provvidenza dal cardinale Pietro Parolin, Segretario di Stato della Santa Sede, che ha pronunciato l’omelia e ha rivolto il discorso ai vescovi durante l’assemblea plenaria. All’assemblea plenaria ha partecipato l’arcivescovo Salvatore Pennacchio, nunzio apostolico in Polonia.

Alle sessioni hanno partecipato anche i rappresentanti delle conferenze episcopali provenienti da Albania, Bielorussia, Danimarca, Spagna, Kazakistan, Lituania, Lettonia, Moldova, Slovacchia, Ucraina e un rappresentante della Commissione delle Conferenze Episcopali della Comunità Europea (ComECE) dall’Italia.

  1. La Chiesa in Polonia celebra il centenario della Conferenza Episcopale Polacca e il ripristino delle relazioni diplomatiche tra la Repubblica rinata e la Santa Sede. Le terre polacche e la società polacca riunite dopo 123 anni – così diverse come era diversa la loro situazione sociale, culturale e politica nelle diverse spartizioni – trovarono nella Chiesa uno dei più importanti fattori di unità, rafforzato dalla serietà internazionale dell’autorità morale del Papa. Questa funzione fu eseguita dalla Chiesa in Polonia già prima – per tutto il periodo della Prima Repubblica Polacca; anche oggi la Chiesa vede questa funzione come una delle dimensioni più importanti della sua missione. L’unità con il Successore di San Pietro, al servizio della quale è la Nunziatura Apostolica, la viviamo non solo come un segno di comunione con la Chiesa universale, ma anche come garanzia di libertà contro gli interessi e le pressioni locali. Come la Chiesa in Polonia, accettiamo con gratitudine la missione dei Nunzi successivi che esprime la presenza costante del Santo Padre nella vita e nella fede dei suoi figli e figlie.
  2. Durante l’Assemblea Plenaria i vescovi hanno eletto il Presidente della Conferenza Episcopale Polacca e il Vicepresidente. Queste funzioni sono state affidate per il secondo mandato di cinque anni, rispettivamente, all’arcivescovo Stanisław Gądecki e all’arcivescovo Marek Jędraszewski.
  3. Secondo la decisione dei vescovi, sono stati raccolti i dati statistici sia dalle diocesi che dalle congregazioni religiose maschili e dalle società di vita apostolica, riguardanti la scala di abuso su minori da parte di alcuni membri del clero in Polonia. I dati si riferiscono a casi segnalati dal 1° gennaio 1990 fino al 30 giugno 2018. I vescovi condannano fermamente ogni forma di abuso su minori. I dati pubblicati sottolineano ancora una volta, da un lato, soprattutto la necessità di assistere le vittime con la premura e l’aiuto, e d’altra parte, chiedono di continuare la lotta contro l’abuso su minori da parte della gente della Chiesa. La premura per le vittime è una dimensione speciale di premura per il bene dell’uomo. A questa premura devono servire azioni decisive affinché, attraverso programmi e principi di prevenzione adottati nelle diocesi, le nostre comunità ecclesiastiche siano ambienti ancora più sicuri per i bambini e giovani. L’arcivescovo Wojciech Polak, Primate di Polonia e Presidente della Commissione per il Clero della Conferenza Episcopale Polacca, è stato eletto dai vescovi il Delegato per la Tutela dei Bambini e Giovani della Conferenza Episcopale Polacca. I vescovi esprimono la loro gratitudine al Santo Padre Francesco per l’incontro con i presidenti delle conferenze episcopali nazionali di tutto il mondo sulla protezione dei minori nella Chiesa (21-24 febbraio di quest’anno). Al termine di questo incontro, Papa Francesco ha sottolineato la dimensione globale del danno arrecato ai bambini e ai giovani nel mondo moderno, nonché le azioni specifiche che la Chiesa Cattolica deve intraprendere in questa materia per poter testimoniare credibilmente il Vangelo.
  1. L’ultima ricerca sociologica mostra che il valore più grande per i polacchi è il matrimonio e la famiglia basati su una relazione tra uomo e donna che in un generoso dono di sé accettano di accogliere ed educare la prole. I vescovi sottolineano che il Vangelo della famiglia, che la Chiesa predica con forza, è sempre attuale ed è fonte di ispirazione per costruire matrimoni durevoli. Il momento giusto e l’aiuto per la famiglia è la domenica vissuta all’Eucaristia, al tavolo comune e al riposo. Pertanto è stata sviluppata una posizione riguardo alla celebrazione della domenica.
  2. I pastori della Chiesa in Polonia ricordano il più grande valore che è la vita umana. Invitano tutte le persone di buona volontà a sforzarsi di celebrare la Giornata della Santità della Vita e la Giornata Nazionale per la Vita come un’opportunità per l’affermazione della vita. I vescovi incoraggiano alla preghiera per ogni vita umana, dal concepimento alla morte naturale. Allo stesso tempo, chiedono di intraprendere l’Adozione Spirituale in tutte le parrocchie. I vescovi sostengono tutte le iniziative volte alla tutela della vita umana, comprese le marce per la vita e la famiglia, sia a livello nazionale che diocesano.
  3. La Conferenza Episcopale Polacca nota con preoccupazione i tentativi di interferire nell’organizzazione delle lezioni di religione a scuola. Essa ricorda le regole contenute nel Regolamento del Ministero della Pubblica Istruzione del 14 aprile 1992. Sia la religione che l’etica sono attività importanti di carattere assiologico, senza le quali la scuola non può attuare pienamente i suoi compiti educativi, determinando il futuro della famiglia e della nazione.
  4. I vescovi hanno riassunto la Giornata Mondiale della Gioventù a Panama, alla quale hanno partecipato oltre quattromila pellegrini provenienti dalla Polonia, che insieme ai loro pastori erano il gruppo più numeroso d’Europa. Si è sottolineato il grande impegno dei pastori e dei giovani nella preparazione e nell’esperienza fruttuosa dell’incontro con Papa Francesco.
  5. In riferimento al 100° anniversario della nascita di Papa Giovanni Paolo II, i vescovi benedicono di cuore tutte le iniziative pastorali e sociali legate alla persona e all’eredità del Papa polacco.

Per il tempo di una fruttuosa esperienza di Quaresima e Pasqua, i vescovi benedicono tutti i fedeli.

Hanno firmato: Pastori della Chiesa Cattolica in Polonia

riuniti alla 382a Assemblea Plenaria della Conferenza Episcopale Polacca  

Varsavia, il 14 marzo 2019

Communication of the 382nd Plenary Assembly of the Polish Bishops’ Conference

pt., 03/15/2019 - 11:04

Statistical data concerning abuse of minors by some clerics, family values and celebration of Sunday, protection of human life and the issue of attempts to interfere in the organization of religion classes at school – were the topics of the 382nd Plenary Assembly of the Polish Bishops’ Conference, which ended on March 14 in Warsaw. In addition to the Communication summarizing the Assembly, the bishops issued two positions: on the celebration of Sunday and on the so-called LGBT-Carta.

During the meeting of the bishops, which took place on 12-14 March in Warsaw, the 100th anniversary of the Polish Bishops’ Conference was celebrated, the 100th anniversary of the restoration of diplomatic relations between the Holy See and the Republic of Poland and the 6th anniversary of the election of Pope Francis. The Holy Mass with thanksgiving in the Temple of Divine Providence was presided by Cardinal Pietro Parolin, Secretary of State of the Holy See, who also delivered the homily.

During the Plenary Assembly, the President of the Polish Bishops’ Conference and the Vice-President were elected for a second 5-year term: Archbishop Stanisław Gądecki and Archbishop Marek Jędraszewski.

According to the decision of the bishops, the statistics on the scale of the abuse of minors by some clerics in Poland were collected. They are related to cases reported from January 1, 1990 to June 30, 2018. “Bishops strongly condemn all forms of abuse of minors. The published data, on the one hand, once again underline the necessity of taking care of the victims through concern and help, and on the other, they demand a continuation of the fight against the abuse of minors by people of the Church”, the Communication reads. During the Assembly, Archbishop Wojciech Polak, Primate of Poland and president of the Commission for the Clergy of the Polish Bishops’ Conference, was elected Delegate of the Committee for Protection of Children and Youth. The bishops also expressed their gratitude to Pope Francis for the meeting with the presidents of the national Bishops’ Conferences from around the world on the protection of minors in the Church, which took place in February in the Vatican.

The bishops further underlined the value of marriage and the family based on “the relationship of man and woman who in a generous gift of themselves agree to accept and bring up offspring”. They pointed out that “the right time and the help for the family is the Sunday spent on the Eucharist, at the common table and rest”.

Once again the Polish Bishops’ Conference reminded of the value of human life. The bishops in the Communication of the Assembly invited all people of good will to celebrate the Day of the Holiness of Life and the National Day of Life, as well as to pray for every human life, from conception to natural death. At the same time, they encouraged to undertake the Spiritual Adoption in all parishes. “The bishops support all initiatives aimed at protecting human life, including marches for life and family, both at national and diocesan level”, the Communication reads.

“The Polish Bishops’ Conference notes with concern the attempts to interfere in the organization of religion classes at school” – wrote the bishops, recalling the principles contained in the Regulation of the Ministry of National Education of April 14, 1992. They emphasized that “both religion and ethics are important axiological activities, without which the school cannot fully realize its educational tasks determining the future of the family and the nation”.

As we read in the Communication, the World Youth Day in Panama, which was attended by more than four thousand pilgrims from Poland, was also summed up. The bishops gave blessings to all pastoral and social initiatives organized in connection with the 100th anniversary of the birth of John Paul II which will take place next year.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

Biskupi o danych nt. wykorzystywania małoletnich w Kościele, wartości rodziny, ochronie życia – Komunikat z 382. Zebrania Plenarnego KEP

pt., 03/15/2019 - 09:19

Dane statystyczne dotyczące wykorzystywania małoletnich przez niektórych duchownych, wartość rodziny i świętowania niedzieli, ochrona życia ludzkiego oraz kwestia prób ingerowania w organizację lekcji religii w szkole to tematy 382. Zebrania  Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, które zakończyło się 14 marca w Warszawie. Oprócz komunikatu podsumowującego obrady biskupi wydali dwa stanowiska: dotyczące świętowania niedzieli i w sprawie tak zwanej Karty LGBT.

Podczas spotkania biskupów, które miało miejsce od 12 do 14 marca w Warszawie, uczczono 100-lecie Konferencji Episkopatu Polski, 100. rocznicę przywrócenia relacji dyplomatycznych między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską oraz 6. rocznicę wyboru Ojca Świętego Franciszka. Mszy św. dziękczynnej w Świątyni Opatrzności Bożej przewodniczył i wygłosił homilię kard. Pietro Parolin, Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej. „Jedność z Następcą św. Piotra, której posługuje Nuncjatura Apostolska, przeżywamy nie tylko jako znak komunii z Kościołem powszechnym, ale także jako gwarancję wolności wobec lokalnych interesów i naciskówˮ – napisali biskupi w komunikacie po obradach.

W trakcie zebrania plenarnego wybrano przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski i jego zastępcę. Zostali nimi na drugą pięcioletnią kadencję: abp Stanisław Gądecki i abp Marek Jędraszewski.

Zgodnie z postanowieniem biskupów, zostały zebrane dane statystyczne dotyczące skali wykorzystywania małoletnich przez niektórych duchownych w Polsce. Dotyczą one przypadków zgłaszanych od 1 stycznia 1990 r. do 30 czerwca 2018 r. „Biskupi zdecydowanie potępiają wszelkie formy wykorzystywania małoletnich. Opublikowane dane, z jednej strony jeszcze raz podkreślają nade wszystko konieczność otoczenia pokrzywdzonych troską i pomocą, a z drugiej strony domagają się kontynuowania walki przeciwko wykorzystywaniu małoletnich przez ludzi Kościołaˮ – czytamy w komunikacie. Podczas obrad wybrano delegata KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży, którym został abp Wojciech Polak, Prymas Polski, przewodniczący Komisji Duchowieństwa KEP. Biskupi wyrazili też swoją wdzięczność Ojcu Świętemu Franciszkowi za spotkanie z przewodniczącymi krajowych konferencji biskupów z całego świata nt. ochrony osób małoletnich w Kościele, które miało miejsce w lutym w Watykanie.

Biskupi w dalszej części komunikatu podkreślili wartość małżeństwa i rodziny ­­­­­opartej na „związku mężczyzny i kobiety, którzy w hojnym darze z siebie samych zgadzają się przyjąć i wychować potomstwoˮ. Zwrócili uwagę na to, że „właściwym czasem i pomocą rodzinie jest niedziela przeżywana na Eucharystii, przy wspólnym stole i odpoczynkuˮ.

Po raz kolejny Konferencja Episkopatu Polski przypomniała o wartości ludzkiego życia. Biskupi w komunikacie po obradach zaprosili wszystkich ludzi dobrej woli do uczczenia Dnia Świętości Życia oraz Narodowego Dnia Życia, a także do modlitwy w intencji każdego życia ludzkiego, od poczęcia do naturalnej śmierci. Jednocześnie zachęcili do podjęcia we wszystkich parafiach dzieła duchowej adopcji. „Biskupi popierają wszystkie inicjatywy mające na celu ochronę życia ludzkiego, w tym Marsze dla Życia i Rodziny, zarówno o charakterze ogólnopolskim, jak i diecezjalnymˮ – czytamy w komunikacie.

„Konferencja Episkopatu Polski z niepokojem zauważa próby ingerowania w organizację zajęć z nauczania religii w szkoleˮ – napisali biskupi, przypominając o zasadach zawartych w Rozporządzeniu MEN z 14 kwietnia 1992 roku. Podkreślili, że „zarówno religia jak i etyka to ważne zajęcia o charakterze aksjologicznym, bez których szkoła nie może w pełni realizować swoich zadań wychowawczych, decydujących o przyszłości rodziny i naroduˮ.

Jak czytamy w komunikacie, podczas obrad zostały podsumowane również Światowe Dni Młodzieży w Panamie, w których uczestniczyło ponad cztery tysiące pielgrzymów z Polski. Biskupi udzielili błogosławieństwa wszystkim inicjatywom duszpasterskim i społecznym organizowanym w związku z przypadającą w przyszłym roku 100. rocznicą urodzin Jana Pawła II.

Publikujemy pełny tekst komunikatu:

Komunikat z 382. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski

W dniach od 12 do 14 marca br. w Warszawie miało miejsce 382. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski. Obradami kierował abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski. Biskupi wzięli udział w uroczystościach z okazji 100-lecia Konferencji Episkopatu Polski, 100. rocznicy przywrócenia relacji dyplomatycznych między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską oraz 6. rocznicy wyboru Ojca Świętego Franciszka. Mszy św. dziękczynnej przewodniczył kard. Pietro Parolin, Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej, który w Świątyni Opatrzności Bożej wygłosił homilię oraz na Zebraniu Plenarnym skierował słowo do biskupów. W zebraniu wziął udział abp Salvatore Pennacchio, Nuncjusz Apostolski w Polsce.

W obradach uczestniczyli także przedstawiciele episkopatów z Albanii, Białorusi, Danii, Hiszpanii, Kazachstanu, Litwy, Łotwy, Mołdawii, Słowacji, Ukrainy oraz przedstawiciel Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej (ComECE) z Włoch.

1. Kościół w Polsce przeżywa 100-lecie Konferencji Episkopatu Polski oraz przywrócenia relacji dyplomatycznych między odrodzoną Rzeczpospolitą i Stolicą Apostolską. Scalone ponownie po 123 latach ziemie i społeczeństwo polskie – tak różne, jak różna była ich sytuacja społeczna, kulturowa i polityczna w poszczególnych zaborach – znalazły w Kościele jeden z najważniejszych czynników jedności, wzmocniony międzynarodową powagą moralnego autorytetu papieża. Taką funkcję Kościół w Polsce pełnił już wcześniej – przez cały okres I Rzeczpospolitej; również dzisiaj odczytuje ją jako jeden z najważniejszych wymiarów swojej misji.Jedność z Następcą św. Piotra, której posługuje Nuncjatura Apostolska, przeżywamy nie tylko jako znak komunii z Kościołem powszechnym, ale także jako gwarancję wolności wobec lokalnych interesów i nacisków. Jako Kościół w Polsce z wdzięcznością przyjmujemy misję kolejnych nuncjuszy, wyrażającą stałą obecność Ojca Świętego w życiu i wierze jego synów i córek.

2. Podczas zebrania plenarnego biskupi dokonali wyborów Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski i jego Zastępcy. Funkcje te powierzono na drugą pięcioletnią kadencję, odpowiednio: abp. Stanisławowi Gądeckiemu i abp. Markowi Jędraszewskiemu.

3. Zgodnie z postanowieniem biskupów zostały zebrane dane statystyczne, zarówno z diecezji jak i z męskich zgromadzeń zakonnych i stowarzyszeń życia apostolskiego, dotyczące skali wykorzystywania małoletnich przez niektórych duchownych w Polsce. Dane dotyczą przypadków zgłaszanych od 1 stycznia 1990 r. do 30 czerwca 2018 r.Biskupi zdecydowanie potępiają wszelkie formy wykorzystywania małoletnich. Opublikowane dane, z jednej strony jeszcze raz podkreślają nade wszystko konieczność otoczenia pokrzywdzonych troską i pomocą, a z drugiej strony domagają się kontynuowania walki przeciwko wykorzystywaniu małoletnich przez ludzi Kościoła. Troska o osoby skrzywdzone jest szczególnym wymiarem troski o dobro człowieka. Tej trosce mają służyć zdecydowane działania, aby poprzez programy i przyjmowane w diecezjach zasady prewencji nasze kościelne wspólnoty jeszcze bardziej były środowiskiem bezpiecznym dla dzieci i młodzieży.Biskupi wybrali delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży, którym został abp Wojciech Polak, Prymas Polski, przewodniczący Komisji Duchowieństwa KEP.

Księża biskupi wyrażają swoją wdzięczność Ojcu Świętemu Franciszkowi za spotkanie z przewodniczącymi krajowych konferencji biskupów z całego świata nt. ochrony osób małoletnich w Kościele (21-24 lutego br.). Na zakończenie tego spotkania papież Franciszek wskazał na globalny wymiar krzywd wyrządzanych dzieciom i młodzieży we współczesnym świecie, a także na konkretne działania, które w tej sprawie musi podjąć Kościół katolicki, aby w sposób wiarygodny mógł być świadkiem Ewangelii.

4. Z najnowszych badań socjologicznych wynika, że największą wartością dla Polaków jest małżeństwo i rodzina ­­­­­oparta na związku mężczyzny i kobiety, którzy w hojnym darze z siebie samych zgadzają się przyjąć i wychować potomstwo. Biskupi podkreślają, że ewangelia rodziny, którą z mocą głosi Kościół, jest zawsze aktualna i stanowi źródło inspiracji do budowania trwałych małżeństw. Właściwym czasem i pomocą rodzinie jest niedziela przeżywana na Eucharystii, przy wspólnym stole i odpoczynku. W związku z tym wypracowano stanowisko odnośnie do świętowania niedzieli.

5. Pasterze Kościoła w Polsce przypominają o największej wartości, jaką jest ludzkie życie. Zapraszają wszystkich ludzi dobrej woli do podjęcia starań, aby obchody Dnia Świętości Życia oraz Narodowego Dnia Życia stały się okazją do afirmacji życia. Biskupi zachęcają do modlitwy w intencji każdego życia ludzkiego, od poczęcia do naturalnej śmierci. Jednocześnie proszą o podjęcie we wszystkich parafiach dzieła duchowej adopcji. Biskupi popierają wszystkie inicjatywy mające na celu ochronę życia ludzkiego, w tym Marsze dla Życia i Rodziny, zarówno o charakterze ogólnopolskim, jak i diecezjalnym.

6. Konferencja Episkopatu Polski z niepokojem zauważa próby ingerowania w organizację zajęć z nauczania religii w szkole. Przypomina o zasadach zawartych w Rozporządzeniu MEN z 14 kwietnia 1992 roku. Zarówno religia jak i etyka to ważne zajęcia o charakterze aksjologicznym, bez których szkoła nie może w pełni realizować swoich zadań wychowawczych, decydujących o przyszłości rodziny i narodu.

7. Biskupi podsumowali Światowe Dni Młodzieży w Panamie, w których uczestniczyło ponad cztery tysiące pielgrzymów z Polski, stanowiących wraz ze swoimi pasterzami najliczniejszą grupę z Europy. Podkreślono duże zaangażowanie duszpasterzy i młodzieży w przygotowanie i owocne przeżycie spotkania z papieżem Franciszkiem.

8. W związku z przypadającą w przyszłym roku 100. rocznicą urodzin Jana Pawła II,księża biskupi z serca błogosławią wszelkim inicjatywom o charakterze duszpasterskim i społecznym odnoszącym się do osoby i dziedzictwa Papieża Polaka.

Na czas owocnego przeżywania Wielkiego Postu i Świąt Paschalnych, biskupi błogosławią wszystkim wiernym.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
Zgromadzeni na 382. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski

 Warszawa, 14 marca 2019 r.

Zakończyły się obrady biskupów

pt., 03/15/2019 - 00:55

Wyniki kwerendy dotyczącej wykorzystywania małoletnich przez niektórych duchownych były jednym z punktów obrad 382. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, które miało miejsce od 12 do 14 marca w Warszawie. Ponadto biskupi wybrali przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski i jego zastępcę. Zostali nimi na drugą kadencję abp Stanisław Gądecki i abp Marek Jędraszewski. Obrady dotyczyły także takich tematów, jak: wartość rodziny i świętowania niedzieli, ochrona życia, duszpasterstwo młodzieży oraz religia w szkole.

Statystyki na temat wykorzystywania nieletnich w Kościele zostały przekazane do publicznej wiadomości po zakończeniu obrad.

 

AbpWojciechPolak @Prymas_Polski został delegatem #KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży i będzie wspierał koordynatora o. Adama Żaka – poinformował #abpGądecki pic.twitter.com/B2npMyfhMY

— EpiskopatNews (@EpiskopatNews) 14 marca 2019


Biskupi podczas obrad wypracowali stanowisko na temat tzw. Karty LGBT oraz świętowania niedzieli.

Po obradach został wydany komunikat.

Biskupi o danych nt. wykorzystywania małoletnich w Kościele, o wartości rodziny, ochronie życia, próbach ingerowania w organizację lekcji religii w szkole – #KOMUNIKAT z 382. Zebrania Plenarnego KEP: https://t.co/lgkym9PFJ7 pic.twitter.com/QEQb0h70wS

— EpiskopatNews (@EpiskopatNews) 15 marca 2019

BP KEP

Zobacz też:
>>Zdjęcia
>>Nagrania audio

Studio sulle segnalazioni di casi di abusi sessuali su minori

czw., 03/14/2019 - 20:42

382 casi segnalati di abusi sessuali su minori, compresi 198 relativi a minori al di sotto dei 15 anni di età e 184 relativi a minori sopra i 15 anni di età; i casi segnalati coprono il periodo dal 1o gennaio 1990 al 30 giugno 2018 – come risulta dai dati ricevuti dalla Segreteria della Conferenza Episcopale Polacca da tutte le diocesi e ordini religiosi. I dati sono stati elaborati dall’Istituto di Statistica della Chiesa Cattolica e dal Centro per la protezione dell’infanzia.

Il numero totale di vittime in tutti i casi (anche non confermati) al di sotto dei 15 anni di età è stato pari a 345. Invece, nei casi sopra i 15 anni di età – 280. Tra le vittime, in tutti i casi segnalati, i minori di sesso maschile hanno rappresentato il 58,4%, mentre di sesso femminile – 41,6%.

Tra tutti i casi, in cui si è riuscito a stabilire lo stato del processo canonico (94,8% di tutti i casi segnalati), il 74,6% sono già stati completati, mentre il 25,4% erano ancora in corso.

Le cause concluse con l’espulsione dallo stato clericale sono risultate pari al 25,2%. Altre pene (sospensione, ammonizione canonica, divieto di lavorare con minori, rimossa dall’incarico, restrizione del ministero o divieto di apparizioni pubbliche) hanno rappresentato il 40,3%.

Le cause concluse con altre conseguenze (imposizione di penitenza, trasferimento in un’altra parrocchia, trasferimento fuori dalla pastorale parrocchiale, in una casa per anziani o casa per i preti malati, terapia, abbandono arbitrario della diocesi) hanno rappresentato l’11,5%, mentre quelle concluse con l’estinzione del procedimento (a causa della morte dell’imputato, il suicidio o la mancanza di prove sufficienti, salute precaria) hanno rappresentato il 12,6%.

Nel 10,4% dei casi, il procedimento si è concluso con l’assoluzione dell’imputato.

I casi sono stati segnalati più spesso dalle vittime (41,6%) o dai loro parenti (20,9%). Nel 5,8% dei casi la conoscenza di essi proveniva dalle autorità statali, mentre il 5,2% dei casi dai media. Le persone della parrocchia, vale a dire sia i chierici della parrocchia che i laici, hanno segnalato il 5,2% dei casi. La conoscenza del 14,9% dei casi proveniva da un’altra fonte, come: direttore della scuola, pedagogo, educatori, affidatari di bambini e conoscenti delle vittime, confratelli (negli ordini), seminaristi, altri sacerdoti.

Ufficio Stampa della Conferenza Episcopale Polacca

Opracowanie dot. zgłoszeń przypadków wykorzystania seksualnego małoletnich

czw., 03/14/2019 - 14:00

382 zgłoszenia przypadków wykorzystywania seksualnego małoletnich, w tym 198 dotyczyło osób poniżej 15 roku życia, a 184 powyżej 15 roku życia; zgłoszone przypadki obejmują czas od 1 stycznia 1990 r. do 30 czerwca 2018 r. – wynika z danych, które otrzymał Sekretariat Konferencji Episkopatu Polski od wszystkich diecezji i zakonów. Zostały one opracowane przez Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego i Centrum Ochrony Dziecka.

Łączna liczba ofiar we wszystkich (również niepotwierdzonych) przypadkach poniżej 15 roku życia wynosiła 345. Natomiast powyżej 15 roku życia – 280. Wśród ofiar, we wszystkich zgłoszonych przypadkach łącznie małoletni płci męskiej stanowili 58,4 proc., natomiast małoletni płci żeńskiej 41,6 proc.

Spośród wszystkich przypadków, względem których udało się̨ ustalić́ stan procesu kanonicznego (94,8 proc. wszystkich zgłoszonych przypadków), 74,6 proc było już̇ zakończonych, zaś 25,4 proc. było jeszcze w toku.

Spośród zakończonych spraw wydaleniem ze stanu duchownego skutkowało 25,2 proc. postępowań. Inne kary (suspensa, upomnienie kanoniczne, zakaz pracy z małoletnimi, pozbawienie urzędu, ograniczenie posługi albo zakaz wystąpień publicznych) stanowiły 40,3 proc.

Sprawy zakończone innymi skutkami (nałożenie pokuty, przeniesienie na inną parafię, przeniesienie poza duszpasterstwo parafialne, do domu emeryta albo domu chorych księży, terapia, samowolne opuszczenie diecezji) stanowiły 11,5 proc., zaś zakończone umorzeniem postępowania (ze względu na śmierć osoby oskarżanej, samobójstwo lub brak wystarczających dowodów, zły stan zdrowia) stanowiły 12,6 proc.

W 10,4 proc. przypadków postępowanie zakończyło się uniewinnieniem oskarżonego.

Przypadki zgłaszane były najczęściej przez osoby poszkodowane (41,6 proc.) lub ich bliskich (20,9 proc.). W 5,8 proc. wiedza pochodziła od organów państwa, a w 5,2 proc. przypadków z mediów. Osoby z parafii, czyli zarówno duchowni z parafii jak i świeccy zgłosili 5,2 proc. przypadków. Wiedza o 14,9 proc. przypadków pochodziła z innego źródła, takiego jak: dyrektor szkoły, pedagog, wychowawcy, opiekunowie dzieci oraz znajomi poszkodowanych, współbracia (w zakonach), klerycy, inni kapłani.

BP KEP

Wybory 382. Zebrania Plenarnego KEP

czw., 03/14/2019 - 12:00

Abp Stanisław Gądecki wybrany na drugą kadencję Przewodniczącego KEP. abp Marek Jędraszewski wybrany na drugą kadencję Zastępcy Przewodniczącego KEP, abp Wojciech Polak – Delegatem ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży – to niektóre z podjętych decyzji personalnych podczas 382. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski.

Publikujemy pełną listę decyzji podjętych podczas 382. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski.

WYBORY

Zebranie Plenarne KEP
Warszawa, 12-14 marca 2019 r.

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Abp Stanisław Gądecki – koniec 1. Kadencji
Abp Stanisław GĄDECKI – wybór na 2. pięcioletnią kadencję

Zastępca Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski
Abp Marek Jędraszewski – koniec 1. Kadencji
Abp Marek JĘDRASZEWSKI – wybór na 2. pięcioletnią kadencję

Członkowie Komisji ds. Misji
Na wniosek bp. Jerzego Mazura, przewodniczącego Komisji ds. Misji
Bp Janusz OSTROWSKI– zatwierdzenie
Bp Leszek LESZKIEWICZ – zatwierdzenie

Konsultorzy Komisji ds. Misji
Na wniosek bp. Jerzego Mazura, przewodniczącego Komisji ds. Misji
Ks. prof. dr hab. Tomasz SZYSZKA SVD – zatwierdzenie
Ks. dr Szymon STUŁKOWSKI (Archidiecezja Poznańska) – zatwierdzenie

Duszpasterz Krajowy Niepełnosprawnych Sportowców
Ks. dr hab. Witold Janocha – koniec 1. kadencji
Ks. dr hab. Witold JANOCHA (Diecezja Kielecka) – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję

Duszpasterz Krajowy Powołań
Ks. dr hab. Marek Tatar – koniec 1. kadencji
Ks. dr hab. Marek TATAR (Diecezja Radomska) – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję

Duszpasterz Krajowy Muzyków Kościelnych
Nikodem Kilnar OSPPE – koniec 2. kadencji
Nikodem KILNAR OSPPE – powołanie na 3. pięcioletnią kadencję

Moderator Krajowy Stowarzyszenia Żywego Różańca
Ks. Szymon Mucha – koniec 2. kadencji
Na wniosek Konferencji Moderatorów Diecezjalnych.
Zgodnie z par. 3 ust. 1 Statutu Stowarzyszenia „Żywy Różaniec”, Konferencja Episkopatu Polski wybiera Moderatora Krajowego spośród trzech kandydatów, których przedstawia Konferencja Moderatorów Diecezjalnych.
Ks. Jacek GANCAREK (Archidiecezja Częstochowska) – wybór na 1. trzyletnią kadencję

Prezydent Polskiej Federacji PUERI CANTORES
Mateusz Prendota – koniec 1. kadencji
Prezydent jest wybierany w tajnym głosowaniu przez członków Walnego Zgromadzenia. Zgodnie z art. 10 par. 4 Statutu Polskiej Federacji PUERI CANTORES wybór Prezydenta Federacji wymaga zatwierdzenia przez Konferencję Episkopatu Polski.
Ks. dr Wiesław HUDEK (Archidiecezja Katowicka) – zatwierdzenie wyboru na kadencję 2018-2022

Asystent Kościelny Polskiej Federacji PUERI CANTORES
Ks. dr Wiesław Hudek – koniec 1. kadencji
Zgodnie z art. 1 par. 8 Statutu Polskiej Federacji PUERI CANTORES Asystenta Kościelnego mianuje Konferencja Episkopatu Polski na wniosek Prezydenta
Ks. Piotr PRZYBYSZ (Archidiecezja Łódzka) – mianowanie na kadencję 2018-2022

Kandydat na Rektora Polskiej Misji Katolickiej w Irlandii
Ks. Stanisław Hajkowski SChr – koniec kadencji
Na wniosek bp. Wiesława Lechowicza, Delegata KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej
Ks. Stanisław HAJKOWSKI SChr – zatwierdzenie kandydatury na kolejną kadencję

Przewodniczący Zarządu Rady Szkół Katolickich
Ks. Zenon Latawiec SDB – koniec kadencji
Ks. Zenon LATAWIEC SDB – mianowanie na 3. trzyletnią kadencję

Delegat KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży
Abp Wojciech POLAK
– powołanie na 1. pięcioletnią kadencję

Strony