Konferencja Episkopatu Polski

Subskrybuj Kanał Konferencja Episkopatu Polski
Konferencja Episkopatu Polski
Zaktualizowano: 2 godziny 44 minuty temu

Homilia: Pasterz i Stróż dusz waszych. Sakra biskupa Szymona Stułkowskiego (Katedra Poznańska – 9.06.2019)

ndz., 06/09/2019 - 16:53

Abp Stanisław Gądecki

Pasterz i Stróż dusz waszych. Sakra biskupa Szymona Stułkowskiego (Katedra Poznańska – 9.06.2019)

Na początku dzisiejszej Eucharystii serdecznie witam i pozdrawiam ich Ekscelencje Księży Biskupów:

Wojciecha Polaka, Arcybiskupa Metropolitę Gnieźnieńskiego, Prymasa Polski,
Romualda Kujawskiego, biskupa diecezji Porto National w Brazylii,
Krzysztofa Białasika SVD biskupa diecezji Oruro w Boliwii,
Edwarda Janiaka, biskupa kaliskiego,
Wiesława Śmigla, biskupa toruńskiego,
Tadeusza Lityńskiego, biskupa zielonogórsko-gorzowskiego,
Grzegorza Balcerka, Damiana Bryla i Zdzisława Fortuniaka, naszych biskupów pomocniczych,

Władze Rządowe i Samorządowe:
Wojewodę Wielkopolskiego,
Marszałka Województwa Wielkopolskiego,
Zastępcę Prezydenta Miasta Poznania i Prezydenta Leszna,
Przewodniczącego Rady Miasta Poznania,
Przewodniczącego Sejmiku Województwa Wlkp.,
Starostę Poznańskiego i Leszczyńskiego,
Wójta gminy Rokietnica, miejsca pochodzenia biskupa nominata,

Pracowników Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski, Papieskich Dzieł Misyjnych, Dzieła Pomocy Ad Gentes, Caritas Polska i Dzieła Nowego Tysiąclecia,
Kapłanów Archidiecezji Poznańskiej, z członkami poznańskiej Kapituły Metropolitalnej i pozostałych kapituł na czele,
Przedstawicieli Instytucji Centralnych Archidiecezji Poznańskiej,
Księdza Dziekana WT Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza wraz z profesorami,
Rektorów Seminariów Duchownych,
Przełożonych zgromadzeń zakonnych żeńskich i męskich,
Duchowieństwo zakonne, siostry i braci zakonnych, a także pozostałe osoby życia konsekrowanego,
Kolegów kursowych biskupa elekta,
Moderatorów, Ojców Duchownych,
Diakonów i Kleryków oraz pracowników Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu,

Wiceprezesa Polskiej Akademii Nauk,
Przedstawicieli publicznych wyższych uczelni miasta i Oddziału Poznańskiego PAN,
Przedstawicieli Rady Społecznej, Archidiecezjalnej Rady Duszpasterskiej i Rady Inicjatyw Naukowych,
Członków Poznańskiej Grupy Ekumenicznej,
Przedstawicieli ruchów, wspólnot i stowarzyszeń katolickich,
Rodzinę, Krewnych, Przyjaciół i znajomych biskupa elekta,
Każdego z uczestników  dzisiejszej uroczystości,
Widzów TV Trwam i TV Poznań,
Słuchaczy Radia Maryja i Katolickiego Radia Emaus,

Przybądź, Duchu Święty,
Spuść z niebiosów wzięty
Światła Twego strumień.

W uroczystość Zesłania Ducha Świętego Archidiecezja Poznańska (tj. kapłani, osoby życia konsekrowanego i wierni świeccy) wyrażamy Panu Bogu naszą wdzięczność za osobę biskupa nominata Szymona Stułkowskiego. Wspólnie modlimy się w intencji jego owocnego posługiwania Kościołowi i prosimy o wszelkie potrzebne do tego łaski. Moment, w którym ks. Szymon zostanie uroczyście przyłączony do kolegium Dwunastu Apostołów będzie dla nas wszystkich wielkim błogosławieństwem.

  1. KOLEGIUM DWUNASTU

Włączony do tego Kolegium, które nasz Zbawiciel ustanowił, gdy głosząc Królestwo Boże wezwał wszystkich ludzi do pójścia za Nim. Dla osiągnięcia tego celu potrzebował jednak współpracowników, aby Jego misja trwała aż do końca świata. Ustanowił więc kolegium Dwunastu Apostołów na czele z Piotrem, aby jako kolegium wypełniało swoją misję począwszy od Jerozolimy aż po krańce świata: „Potem wszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy” (Mk 3,13-15; por. Mt 10,1-4; Łk 6,12-16).

To zadanie apostołowie mogli wypełnić skutecznie tylko dzięki pomocy Ducha Świętego, co zapowiedział sam Jezus słowami: „Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami (Dz 1,8).

Pierwsze wlanie tegoż Ducha na apostołów dokonało się w ukryciu Wieczernika w niedzielę wielkanocną, podczas spotkania ze zmartwychwstałym Panem. „Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: ‘Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam’. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: ‘Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane’ ” (J 20,19-23).

Drugie wylanie Ducha dokonało się również wewnątrz Wieczernika, ale jego skutki objawiły się natychmiast na zewnątrz. Drzwi Wieczernika otwarły się a apostołowie wyszli ku mieszkańcom Jerozolimy i zgromadzonym tam pielgrzymom, aby – w mocy Ducha Świętego – dać świadectwo o zmartwychwstałym Chrystusie (Dz 2,1-36).

I odtąd powstała nierozerwalna więź między Duchem Świętym a Kościołem; odtąd rozpoczął się czas Kościoła.  „Tam, gdzie jest Kościół – powie św. Ireneusz – tam jest również Duch Boży a gdzie jest Duch Pański, tam jest Kościół i wszelka łaska” (Adv. Haer., 3,24,1). Od momentu Zielonych Świąt Duch Święty objął niewidzialne, lecz „odczuwalne” przewodzenie Kościołem. Dzięki Niemu apostołowie poczuli się zdolni do wypełnienia zadania powierzonego im przez zmartwychwstałego Pana.

To szczególne wylanie Ducha Świętego, którym Apostołowie zostali napełnieni przez Zmartwychwstałego (Dz 2,4; J 20,22-23), było przez nich przekazywane dalej poprzez gest nałożenia rąk na swoich współpracowników (1 Tm 4,14; 2 Tm 1,6-7). Ci zaś – tym samym gestem –  przekazali je innym, a ci z kolei następnym. W ten sposób duchowy dar początków dotarł aż do nas poprzez nałożenie rąk, czyli przez konsekrację biskupią, przez którą udziela się pełni sakramentu święceń, najwyższego kapłaństwa, pełni świętej posługi. I tak – za pośrednictwem biskupów – Chrystus Pan, choć zasiada po prawicy Boga Ojca, jest wciąż obecny pośród wiernych. We wszystkich czasach i we wszystkich miejscach głosi On słowo Boże, udziela sakramentów i prowadzi lud Nowego Przymierza w jego pielgrzymce do wiecznego szczęścia. Dobry Pasterz nie opuszcza swojej owczarni, lecz opiekuje się nią i chroni ją zawsze za pośrednictwem tych, którzy mocą ontologicznego uczestnictwa w Jego życiu i posłannictwie, spełniając Jego rolę Nauczyciela, Pasterza i Kapłana; działają w Jego zastępstwie. Pełniąc funkcje związane z posługą duszpasterską są Jego zastępcami i legatami (por. Pastores gregis, 6). Ten sam Duch Święty jest dalej przekazywany przez nałożenie rąk podczas konsekracji biskupiej, po to, by tradycja apostolska była głoszona i strzeżona na przestrzeni wieków (św. Ireneusz, Adv. Haer. III,2,2; III, 3,1).

Między pierwotną wspólnotą apostołów a dzisiejszym kolegium biskupów istnieje więc nie tylko ciągłość historyczna, lecz również ciągłość duchowa, ponieważ sukcesja apostolska uważana jest za szczególne miejsce przekazywania Ducha Świętego. Wyraźne echo tych przekonań znajdziemy u Ireneusza z Lyonu: „Otóż każdy, kto chce zobaczyć prawdę, może stwierdzić w każdym Kościele tradycję apostołów na całym świecie. I możemy wyliczyć tych, których apostołowie ustanowili biskupami w Kościołach, oraz ich następców aż do nas. […] [apostołowie] chcieli bowiem, żeby ci, których zostawili jako swoich następców i którym przekazali swój własny urząd nauczycielski, byli doskonałymi i nienagannymi. Ich prawidłowa działalność przyniosłaby dużą korzyść, a upadek spowodowałby dużą klęskę” (Adversus haereses, III,3,1). Tak to biskupi – z ustanowienia Bożego – stali się następcami apostołów jako pasterze Kościoła. Kto ich słucha, słucha Chrystusa, kto zaś nimi gardzi, gardzi Chrystusem i Tym, który posłał Chrystusa (Łk 19,16) – uczy Sobór Watykański II (Lumen gentium, 20).

Wam, chrześcijanie, niech się nie przygodzi
takowa lekkość: nie bądźcie jak pierze,
co za podmuchem każdym wiatru chodzi.

Wszak macie Stare i Nowe Przymierze,
macie pasterza, który was prowadzi
drogą zbawienia, w słusznej krzepiąc wierze.[…]

Nie bądźcie jak to jagnię, co pomyka
od matki, pełne pustoty dziecięcej,
biegnąc tam, kędy zguba je spotyka.

(Dante, Boska komedia, Raj Pieśń V, 73-78.82-84)

Co znaczy ostatecznie greckie słowo episkopos, czyli „biskup”? Ono wskazuje na kogoś, kto potrafi spoglądać z góry, lecz także na tego, kto patrzy na lud Boży sercem. Kto patrzy w podobny sposób jak to czynił Jezus, „Pasterz i Stróż waszych dusz” (poimen kai episkopos ton psychon hemon – por. 1 P 2,25). Tak więc przez sukcesję apostolską dociera do nas sam  Chrystus. To On mówi do nas przez słowo apostołów i ich następców. W ich spojrzeniu jest obecne Jego spojrzenie, które nas obejmuje i sprawia, że czujemy się umiłowani przez Boga. To On przez ich ręce działa w sakramentach. Biskupi z kolei – poprzez sakrament kapłaństwa – czynią uczestnikami tego duchowego daru prezbiterów i troszczą się o to, aby wszyscy ludzie  przez sakrament chrztu i bierzmowania zostali umocnieni tą samą łaską. W ten sposób w Kościele trwa nieustannie łaska Pięćdziesiątnicy.

Tak więc dzisiaj – razem ze święceniami –  biskup nominat Szymon zostanie dołączony do kolegium Dwunastu Apostołów i odtąd będzie współtwórcą dalszego ciągu dziejów Kościoła na naszej ziemi. Jako biskup pomocniczy będzie wiernym i ofiarnym współpracownikiem biskupa diecezjalnego w zarządzie diecezji. Tak jak brat będzie uczestniczył w rozwijaniu projektów  duszpasterskich i inicjatyw diecezjalnych, aby – przez wzajemną  wymianę opinii w harmonijnym zaangażowaniu – zdążać do jedności zamierzeń.

  1. WZÓR PASTERZA

Drogi Szymonie, do wypełnienia Twojej posługi w Kościele potrzebna Ci będzie – tak jak innym apostołom – moc Ducha Świętego, który pozwala słabej ludzkiej naturze podjąć odpowiedzialnie trud pasterza poszukującego zagubionych owiec a zarazem wielkodusznie potwierdzić ofiarę Baranka, który daje swoje życie za owce. Duch ten pozwala nam otwierać się na posługę miłości we wspólnocie i misji, zwanej przez świętego Augustyna amoris officium.

Jakąż walkę wewnętrzną musi przeprowadzić w sobie kandydat do święceń biskupich, gdy – po wysłuchaniu woli Ojca świętego – uświadomi sobie wielkość powierzanego mu zadania a jednocześnie ogrom własnych ułomności. Jak może rozpoznać swoją przydatność lub nieprzydatność do tego posłannictwa? „Otóż, nich każdy pomyśli – uczy św. Grzegorz Wielki – jak postępował będąc podwładnym, wówczas zrozumie, czy jako przełożony będzie pełnił dobre czyny, jakie zamierzał. Nikt bowiem nie nauczy się pokory na wyższym stanowisku, jeśli będąc na niskim nie przestawał być pyszny […]. Czym bowiem jest szczyt władzy, jeśli nie burzą duszy, w czasie której okręt serca jest stale poruszany wstrząsami myśli bezustannie tu i tam popędzany, tak że przez nagłe zmiany słów i czynów rozbija się jak o skały. Wobec tego, co należy czynić i czego się trzymać? Chyba tylko tego, aby człowiek bogaty w cnotę władzę obejmował nawet pod przymusem, a pozbawiony cnót, aby jej nie otrzymał, choćby pod przymusem” (Reguła Pasterska, cz. 1; rozdz. 9).

Jeśli – jak powiadają „Konstytucje Apostolskie” – biskup ma być dla ludzi „obrazem (typon) Boga” (II,11,1; II,1,1), to znaczy że musi on być wyposażony w wiele darów Bożych. O sposobie spożytkowania tych darów pisał w niezrównany sposób ten sam Grzegorz Wielki: „Niektórzy otrzymują dary szczególnych cnót i ze względu na swoje zalety wysuwają się jako przywódcy. Są czyści przez umiłowanie cnoty, silni mocą wstrzemięźliwości, nasyceni bogactwem nauki, pokorni wielkoduszną cierpliwością, wyniesieni mocą powagi, życzliwi dzięki miłości, stanowczy dzięki surowej sprawiedliwości. Jeśli odmawiają przyjęcia ofiarowanego im najwyższego stanowiska, najczęściej przeczą tym swoim darom, które przecież nie tylko dla siebie otrzymali, lecz także dla innych […]. Prawda tak mówi do swoich uczniów: ‘Nie może się ukryć miasto położone na górze…’ (Mt 5,14) […].

Są więc i tacy, którzy – …obdarzeni bogatymi darami płoną pragnieniem samej kontemplacji, odmawiają natomiast służenia bliźnim przez głoszenie nauki… o tyle są winni, o ile mogliby być użyteczni występując publicznie. Jak może człowiek, który mógłby zabłysnąć pomagając bliźnim, przedkładać odosobnienie nad wspomaganie innych, gdy Jednorodzony Syn Ojca chcąc pomóc wielu opuścił łono Ojca, aby działać w naszym świecie?” (Reguła pasterska, cz. 1; rozdz. 5).

Rząd dusz to sztuka nad sztukami” także z tego powodu, iż „postępowanie przełożonego winno tak przewyższać postępowanie ludu, jak życie pasterza różni się od życia stada” (Reguła pasterska, cz. 2; r. 1). „Należy czuwać, by rządca był ‘czysty w myśli, wybitny w działaniu, rozważny w milczeniu, pożyteczny w słowie, bardzo bliski każdemu współczuciem, ponad wszystko oddany rozmyślaniu, by przez pokorę był towarzyszem dobrze czyniących, a przez gorliwe dążenie do sprawiedliwości powstał przeciw występkom grzeszących” (św. Grzegorz Wielki, List synodalny I,24).

Jeśli życie człowieka na ziemi bywa pełne pokus, to jakimiż niebezpieczeństwami jest usłane życie biskupa, który znajduje się niejako na szczycie pokus wszystkich owiec. Z uwagi na to biskupowi nie przystoi szukać rady u ludzi niedojrzałych. Kochać trzeba wszystkich, nawet nieprzyjaciół, lecz radzić się należy tylko ludzi roztropnych i życzliwych. Być może pośród tysiąca ludzi spotkasz jednego człowieka posiadającego wspomniane zalety. Jeśli u kogo znajdziesz samą tylko roztropność, z trudnością dopatrzysz się u niego życzliwości, a gdy znajdziesz życzliwość – najczęściej będzie ona pozbawiona mądrości. Tych zaś, którzy nie posiadają ani jednego ani drugiego daru jest bardzo wielu. Kierując się zaś radą ludzi dojrzałych nie będziesz zbyt pochopny w sądzeniu, zbyt gwałtowny w karaniu, zbyt pobłażliwy w napominaniu, zanadto surowy w wybaczaniu, nie będziesz małoduszny wobec liczących na ciebie, nie będziesz pochopny w obiecywaniu, nierychliwy w oddawaniu ani rozrzutny w obdarowywaniu, a w ten sposób przysporzysz chwały Chrystusowi i twojemu posługiwaniu (por. św. Bernard z Clairvaux, O obyczajach i obowiązku biskupów, I, 2-3).

W dzisiejszym świecie może nam się wydawać nie do przyjęcia to, czego uczyły kiedyś Konstytucje Apostolskie, które radziły biskupowi: „Nie wypada byś ty, biskup, który jesteś głową, na czyjąś zgubę słuchał ogona, czyli zbuntowanego człowieka świeckiego, bo ty masz słuchać tylko Boga. Winieneś rządzić podwładnymi, a nie podlegać ich władzy. Wszak zgodnie z porządkiem urodzenia syn nie rządzi ojcem ani wedle zasad władzy niewolnik nie rządzi swym panem, ani uczeń nauczycielem, żołnierz królem, ani świecki biskupem” (Konstytucje Apostolskie II, 14, 12). Nie znaczy to wcale, iż biskup ma lekceważyć opinie ludzi świeckich: „niechaj biskup kocha świeckich jak swoje dzieci, niech ich pielęgnuje i ogrzewa w gorącej miłości jak [kwoka] jaja, aby wykluły się [z nich] pisklęta” (Konst Apost II, 20, 2).

Dlatego Grzegorz Wielki podkreśla z jednej strony konieczność posiadania przez biskupa cnoty miłosierdzia: „Przełożeni niech będą tacy, żeby ich podwładni nie wstydzili się wyznać im swoje ukryte grzechy. I ci mali, gdy znoszą napływ pokus, żeby uciekali się do serca pasterza jak do serca matki, a gdy przewidują, że nacierająca pokusa ich zabrudzi, niech obmyje ich jego nauka pełna pociechy i łzy modlitwy” (Reguła pasterska, cz. 2; rozdz. 5). Z drugiej zaś strony nie może też biskup  zapominać o wymogach sprawiedliwości: „A jednak trzeba, żeby owce bały się swego pasterza, gdy on zauważy, że nie boją się Boga. A to dlatego, żeby przynajmniej bały się grzeszyć z powodu strachu przed człowiekiem, jeśli nie obawiają się sądu Bożego” (Reguła pasterska, cz. 2; rozdz. 6). Jednym słowem: „Trzeba ze szczególną uwagą zadbać, aby surowość nie była zbyt twarda, a miłość zbyt miękka” (Reguła pasterska, cz. 2; rozdz. 6). „Pasterz powinien dobrze rozróżniać, czy należy udzielić nagany, czy pobłażać, gniewać się, czy okazać łagodność. Trzeba wiedzieć, że niekiedy pasterz powinien z roztropnością pomijać milczeniem błędy podwładnych, lecz dawać do zrozumienia, że je przemilcza […]. Niektóre winy dobrze znane, trzeba w sposób mądry tolerować, gdy nie nadarza się okazja, aby je skutecznie poprawić” (Reguła pasterska, cz. 2; rozdz. 10).

Przy tym wszystkim potrzeba, aby pasterzem nie kierowało pragnienie podobania się ludziom. Aby nie starał się o to, by wierni pokochali go bardziej niż prawdę. Ostatecznie ma on przecież wypełniać rozkazy Boga a nie ludzi: „Synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem nad pokoleniami izraelskimi. Gdy usłyszysz słowo z ust moich, upomnisz ich w moim imieniu” (Ez 3, 17).

Biskup – jak uczy św. Grzegorz – powinien wiedzieć o tym, że „mądrych należy pouczać, żeby umieli zrezygnować z tego, co wiedzą; głupich zaś – by pragnęli dowiedzieć się tego, czego nie wiedzą” (Reguła pasterska, cz. 3; rozdz. 7).

„Prostych trzeba chwalić za to, że starają się nigdy nie mówić nieprawdy, ale trzeba ich też pouczyć, żeby czasem umieli przemilczeć prawdę”… Fałszywych natomiast trzeba pouczyć, aby zrozumieli, jak wielkiego trudu – z ich winy – wymaga ich dwulicowość” (Reguła pasterska, cz. 3; rozdz. 11).

„Żyjących w małżeństwie należy pouczyć, aby, dbając nawzajem o siebie, każdy z nich tak starał się podobać współmałżonkowi, aby nie przestał podobać się Stwórcy.., by – jeśli w czymś nawzajem nie podobają się sobie – cierpliwie to znosili i przez modlitwę wzajemnie się zbawiali. Napisane jest bowiem: ‘Jeden drugiego brzemiona noście…’ ”.

Natomiast tych, którzy nie są związani małżeństwem, należy pouczyć, aby tym bardziej byli posłuszni przykazaniom Bożym.., by .., nie przytłaczał ich ciężar niedozwolonych zapobiegliwości ziemskich” (Reguła pasterska, cz. 3; rozdz. 27).

Umysłom słabym nie powinno się w ogóle głosić rzeczy wzniosłych. „Głoszący naukę powinien wiedzieć, że nie powinien naciągać umysłu swojego ucznia ponad jego siły, aby – że tak powiem – zbyt naciągnięta struna umysłu nie pękła. Wysokie bowiem szczyty powinny być dla wielu słuchaczy zakryte, a tylko nielicznym udostępniane”… Kto bowiem dobrze naucza, ten przyćmionym jeszcze sercom głosi jasną naukę i nic nie ujawnia z ukrytych tajemnic, aby dopiero wtedy usłyszeli o wznioślejszych sprawach niebieskich, gdy zbliżą się do światła prawdy” (Reguła pasterska, cz. 3; rozdz. 40).

ZAKOŃCZENIE

A teraz pragnę jak najserdeczniej podziękować papieżowi Franciszkowi za jego życzliwość dla naszej archidiecezji wyrażoną ostatnio w postaci nominacji biskupiej ks. Szymona. Jego Ekscelencji Nuncjuszowi Apostolskiemu Salvatore Pennacchio i Współpracownikom przekazuję podziękowanie za ich wielką życzliwość.

Na koniec, składam Tobie, drogi Szymonie, wyrazy wdzięczności i życzenia wszelkiego błogosławieństwa. Bądź pewien, że sprawy, którymi będziesz się odtąd zajmował są sprawami Boga samego, który pragnie, aby wszyscy zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy (1 Tm 2,4). Niech Bóg – wraz z urzędem – udzieli Ci wystarczających łask do jego udźwignięcia. Bądź pewien, że wszystko możesz w Tym, który Cię umacnia (por. Flp 4,13). My zaś, z naszej strony, nie tylko nazywamy się, ale też jesteśmy Twoimi przyjaciółmi (por. J 15,15).

Niech więc w Tobie oddycha Duch Święty, abyś święcie myślał.

Niech Cię przymusza, abyś święcie postępował.

Niech Cię pobudza, abyś miłował tylko to, co święte.

Niech Cię umacnia, abyś strzegł tego, co dobre.

Niech Cię strzeże, abyś Go nigdy nie utracił.

(por. Modlitwa św. Augustyna)

Maryjo, Matko Kościoła, która w tych miesiącach nawiedzasz naszą diecezję w jasnogórskim wizerunku wspieraj i strzeż apostolską misję biskupa Szymona. Amen.

Zdjęcie  ilustracyjne: archidiecezja poznańska

Ponad 200 tys. osób na Marszach dla Życia i Rodziny

ndz., 06/09/2019 - 16:33

Ponad 200 tys. osób w ponad 130 miastach w całej Polsce przeszło w Marszach dla Życia i Rodziny pod hasłem „Nie pozwól na seksedukację w szkołach”.

W warszawskim Marszu uczestniczyło niemal 10 tysięcy osób. Podczas wydarzenia postulowano m.in. odwołanie wprowadzenia edukacji seksualnej do szkół. Kamil Zwierz, prezes Fundacji Centrum Życia i Rodziny, nawiązując do hasła przesłania tegorocznego marszu, stwierdził: „W tym roku Marsze dla Życia i Rodziny poświęcone są problemowi edukacji seksualnej, zagrażającej prawidłowemu rozwojowi dzieci i młodzieży oraz podważającej pierwszeństwo wychowawcze rodziców, czemu musimy się wyraźnie sprzeciwić”.

Poza licznymi rodzinami z dziećmi, uczestnikami wydarzenia byli również eksperci w dziedzinie programów wychowawczych oraz przedstawiciele organizacji rodzicielskich z krajów Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych. Opowiedzieli uczestnikom Marszu, podobnie jak na organizowanej dzień wcześniej przez CZiR konferencji dotyczącej zagrożeń edukacji seksualnej, o tym co czeka polskie rodziny, jeśli zostanie wprowadzona do szkół edukacja seksualna oparta o standardy WHO.

Warszawski Marsz wyruszył spod pomnika Kopernika na Krakowskim Przedmieściu. Zakończył się pod Ratuszem m.st Warszawy. Maszerujący uczestnicy nieśli 100 metrową biało-czerwoną flagę; wielu uczestników, szczególnie tych najmłodszych, trzymało kolorowe balony. Marsz poprzedziła Msza św. w Kościele św. Krzyża w intencji uczestników wydarzenia, a pozdrowienia i błogosławieństwo dla uczestników marszu przekazał metropolita warszawski kardynał Kazimierz Nycz oraz arcybiskup Romuald Kamiński.

Marsz jak co roku był okazją do zbiórki pieniędzy na dom samotnej matki w Chyliczkach koło Konstancina. Akcja przebiegała pod hasłem „Słoiczek dla Chyliczek”. „W tym roku zebrane fundusze zostaną przeznaczone na stworzenie i wyposażenie sali rehabilitacyjnej dla podopiecznych domu w Chyliczkach” – podkreśliła koordynatorka Marszu, Marta Ogonowska-Polskowska.

Pierwszy Marsz dla Życia i Rodziny odbył się w 2006 r.; na przestrzeni 14 lat organizacji Marszu podjęło się już ponad 150 miast z całej Polski. Centrum Życia i Rodziny jest ogólnopolskim koordynatorem marszów. Marsz dla Życia i Rodziny poprzedziła Międzynarodowa konferencja naukowa: „Edukacja seksualna dzieci i młodzieży. Przegląd zagrożeń”, która odbyła się 8 czerwca, na Stadionie Narodowym w Warszawie:: www.bronmydzieci.pl

BP KEP / Centrum Wspierania Inicjatyw dla Życia i Rodziny

Foto: Centrum Wspierania Inicjatyw dla Życia i Rodziny

Link do zdjęć: https://czirmy.sharepoint.com/:f:/g/personal/edyta_zietara_czir_org/EmbZzFNnihVOrtsYqHBolxYBWxTBL_J65vTxmBLlHH0t3Q?e=PzMHtJ

Dichiarazione del portavoce della Conferenza Episcopale Polacca

ndz., 06/09/2019 - 07:46

Dichiarazione

In riferimento agli eventi che si sono verificati l’8 giugno a Varsavia, va sottolineato che con molta preoccupazione veniamo a sapere di ulteriori fatti e luoghi in cui Dio e i credenti vengono offesi.

Questi eventi hanno segni di bestemmia. Il Catechismo della Chiesa cattolica dice: “La bestemmia si oppone direttamente al secondo comandamento. Consiste nel proferire contro Dio (…) parole di odio, di rimprovero, di sfida, nel parlare male di Dio, nel mancare di rispetto verso di lui nei propositi, nell’abusare del nome di Dio” (2148).

Quindi l’essenza del peccato di bestemmia è l’odio diretto contro Dio e ciò che è santo. Lo strumento di questa lotta con Dio è la derisione delle verità della fede e dei simboli e delle pratiche religiose nonché l’uso di esse per la provocazione.

In una società in cui c’è rispetto per tutti, non può esserci consenso per insultare Dio e i credenti.

Se la tolleranza dovrebbe essere così, i discorsi di tolleranza in questo contesto non valgono nulla.

Don dott. Paweł Rytel-Andrianik

Portavoce della Conferenza Episcopale Polacca

Rzecznik Episkopatu: Spróbujmy zaprzyjaźnić się z Duchem Świętym

ndz., 06/09/2019 - 06:00

„Duch Święty dla wielu chrześcijan pozostaje nadal Wielkim Nieznajomym. A przecież we wszystkim co czynimy powinniśmy prosić o radę Ducha Świętego i w ten sposób spróbować się z Nim zaprzyjaźnić” – powiedział ks. Paweł Rytel-Andrianik, rzecznik Konferencji Episkopatu Polski, z okazji Uroczystości Zesłania Ducha Świętego przypadającej 50 dni po Zmartwychwstaniu Pańskim.

Rzecznik Episkopatu zauważył, że Duch Święty często pomijany jest w modlitwach wiernych, którzy chętniej przyzywają wstawiennictwa Matki Bożej i świętych. „To oczywiście bardzo dobre praktyki, ale nie zapominajmy, że dla dobrego, prawego i pobożnego życia konieczne są dary Ducha Świętego, o które powinniśmy nieustannie prosić: dar mądrości, rozumu, umiejętności, rady, męstwa, pobożności i bojaźni Bożej. One pozwalają nam kroczyć drogą ku świętości i dawać świadectwo chrześcijańskiego życia” – podkreślił rzecznik Episkopatu.

Ks. Paweł Rytel-Andrianik przypomniał, że św. Jan Paweł II do końca życia odmawiał codziennie modlitwę do Ducha Świętego, której nauczył go ojciec. Papież poświęcił również całą encyklikę Duchowi Świętemu pt. „Dominum et Vivificantem” z 1986 r.

„Idąc wzorem św. Jana Pawła II i papieża Franciszka, który nazywa Ducha Świętego Nauczycielem życia, spróbujmy się wsłuchiwać w inspiracje Ducha Świętego i korzystać z Jego rady na co dzień, w różnych sytuacjach, którym stawiamy czoła, i przy różnych decyzjach, które mamy do podjęcia. Po co mamy zdawać się na własną intuicję, która często bywa mylna, kiedy mamy tak wielkiego Doradcę” – stwierdził ks. Paweł Rytel-Andrianik, rzecznik Konferencji Episkopatu Polski.

BP KEP

Rzecznik Episkopatu: Nie może być przyzwolenia na obrażanie Boga i ludzi wierzących

sob., 06/08/2019 - 19:47

„W społeczeństwie, w którym jest szacunek dla każdego, nie może być przyzwolenia na obrażanie Boga i ludzi wierzących. Jeśli tak ma wyglądać tolerancja, to przemówienia o tolerancji w takim kontekście nie mają wartości” – napisał w komunikacie ks. Paweł Rytel-Andrianik, rzecznik Konferencji Episkopatu Polski.

Publikujemy pełną treść komunikatu:

Komunikat

W związku z wydarzeniami, które miały miejsce 8 czerwca w Warszawie trzeba podkreślić, że z wielkim niepokojem dowiadujemy się o kolejnych faktach i miejscach, w których dochodzi do obrażania Boga i ludzi wierzących.

Wydarzenia te mają znamiona bluźnierstwa. Katechizm Kościoła Katolickiego jasno o tym mówi: „Bluźnierstwo sprzeciwia się bezpośrednio drugiemu przykazaniu. Polega ono na wypowiadaniu przeciw Bogu (…) słów nienawiści, wyrzutów, wyzwań, na mówieniu źle o Bogu, na braku szacunku względem Niego w słowach, na nadużywaniu imienia Bożego” (nr 2148).

Tak więc istotą grzechu bluźnierstwa jest nienawiść skierowana przeciw Panu Bogu i temu co święte. Narzędziami w tej walce z Bogiem jest wyśmiewanie prawd wiary jak również naigrawanie się z symboli oraz praktyk religijnych i wykorzystywanie ich do prowokacji.

W społeczeństwie, w którym jest szacunek dla każdego, nie może być przyzwolenia na obrażanie Boga i ludzi wierzących.

Jeśli tak ma wyglądać tolerancja, to przemówienia o tolerancji w takim kontekście nie mają wartości.

Ks. dr Paweł Rytel-Andrianik

Rzecznik Konferencji Episkopatu Polski

Msza św. dziękczynna za dar beatyfikacji bł. Michała Giedroycia

sob., 06/08/2019 - 18:27

– Obecna uroczystość dziękczynna, gromadzi wspólnie biskupów z Polski i z Litwy, dwa narody powiązane z naszym Błogosławionym, które z całego serca pozdrawiam, i z radością przyłączam się do waszej pieśni chwały i wdzięczności Panu Bogu za dar Błogosławionego Michała. – mówił w Bazylice Mariackiej Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kardynał Angelo Becciu podczas Mszy św. dziękczynnej, z udziałem Episkopatu Polski i Litwy, za dar beatyfikacji bł. Michała Giedroycia.

Przybyłych na uroczystość duchownych i wiernych przywitał metropolita krakowski Marek Jędraszewski. Zacytował początek hymnu Wincentego z Kielczy „Gaude Mater Polonia”, podkreślając, że w dniu dzisiejszym należy dodać do niego słowa: „Gaude Mater Lithuania”, wyrażając tym samym radość dwóch krajów – Polski i Litwy, które dały Kościołowi Błogosławionego Michała. Arcybiskup przypomniał, że w wieku około 40 lat wstąpił on na Litwie do zakonu Kanoników Regularnych od Pokuty, w Polsce popularnie zwanych Markami, a niewiele później przybył do Krakowa, gdzie w klasztorze tego zakonu, u św. Marka, spędził około 25 lat.

– Prowadził proste życie codziennej modlitwy, pracy, pokuty i miłości bliźniego. Słynął z tego, że małe rzeczy czynił w wielki sposób. W Krakowie znalazł bliskich sobie duchowo ludzi, którzy byli dla siebie prawdziwymi przyjaciółmi: św. Szymon z Lipnicy, św. Jan Kanty, św. Stanisław Kazimierczyk, Sługa Boży Izajasz Boner i Sługa Boży Świętosław Milczący. Dzięki nim wiek XV stał się prawdziwie szczęśliwym wiekiem Krakowa – „Felix saeculum Cracoviae”.

Metropolita zwrócił uwagę, że wyniesienie Błogosławionego Michała do chwały ołtarzy potwierdza prawdę o Krakowie jako mieście świętych. Zaznaczył, że w znaczący sposób do jego beatyfikacji przyczynił się ówczesny rektor krakowskiego kościoła św. Marka, późniejszy biskup sandomierski, ks. profesor Wacław Świerzawski. W 1985 roku w Kościele Mariackim została odprawiona, pod przewodnictwem kardynała Franciszka Macharskiego, uroczysta Msza św. w intencji rychłej beatyfikacji Błogosławionego Michała.

– Tenże Pasterz Kościoła Krakowskiego celebrował też w kościele św. Marka Mszę św. w dniu 24 kwietnia 1998 roku z okazji uroczystego zamknięcia procesu informacyjnego na szczeblu diecezjalnym. Dnia 27 lipca 2001 roku Stolica Apostolska wydała dekret, tak zwane „Nihil obstat”, wyrażający zgodę na ponowne rozpoczęcie procesu beatyfikacji Michała Giedroycia. Z ramienia Archidiecezji Krakowskiej prace związane z tym procesem wspierał jako jego postulator ks. infułat Michał Jagosz, kanonik kapituły Bazyliki Santa Maria Maggiore, za co mu serdecznie wszyscy dziękujemy.

Arcybiskup przywitał kardynała Angelo Becciu, prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, kardynała Stanisława Dziwisza, arcybiskupa Salvatore Pennacchio, Nuncjusza Apostolskiego w Polsce, prałata Kryspina Dubiela, radcę Nuncjatury Apostolskiej w Polsce, arcybiskupa Gintarasa Grušasa, arcybiskupa metropolitę wileńskiego, przewodniczącego Konferencji Episkopatu Litwy, ks. biskupa Jonasa Ivanauskasa, biskupa koszedarskiego, na terenie diecezji którego znajdują się Giedroycie, miejsce urodzenia bł. Michała, ks. biskupa Rimantasa Norvila, biskupa wiłkowyjskiego, ks. biskupa Linasa Vodopjanovasa, biskupa poniewieskiego, ks. biskupa Aleksandra Kaszkiewicza, biskupa grodzieńskiego, a także księży arcybiskupów i biskupów, członków Konferencji Episkopatu Polski: ks. arcybiskupa Grzegorza Rysia, arcybiskupa metropolitę łódzkiego, ks. arcybiskupa Stanisława Nowaka, arcybiskupa seniora archidiecezji częstochowskiej, ks. biskupa Andrzeja Jeża, biskupa tarnowskiego, ks. biskupa Romualda Kamińskiego, biskupa warszawsko-praskiego, ks. biskupa Jana Piotrowskiego, biskupa kieleckiego, ks. biskupa Kazimierza Górnego, biskupa seniora diecezji rzeszowskiej, ks. biskupa Piotra Gregera, biskupa pomocniczego diecezji bielsko-żywieckiej, ks. biskupa Grzegorza Olszowskiego, biskupa pomocniczego archidiecezji katowickiej oraz księży biskupów pomocniczych archidiecezji krakowskiej: ks. biskupa Jana Szkodonia, ks. biskupa Damiana Muskusa, ks. biskupa Janusza Mastalskiego oraz ks. biskupa Jana Zająca, biskupa pomocniczego seniora archidiecezji krakowskiej. Pozdrowił również wszystkich kapłanów z ks. prałatem Dariuszem Rasiem, archiprezbiterem Bazyliki Mariackiej w Krakowie i z ks. kanonikiem Andrzejem Wójcikiem, rektorem kościoła św. Marka Ewangelisty oraz siostry zakonne i osoby życia konsekrowanego, a wśród nich siostry Jadwiżanki Wawelskie, które przy kościele św. Marka i przy grobie bł. Michała mają swój dom macierzysty, a które to zgromadzenie powołał Bp Świerzawski.

Kanclerz Kurii Metropolitalnej w Krakowie Ks. dr Tomasz Szopa odczytał fragmenty dekretu beatyfikacyjnego.

W homilii, kardynał Becciu przypomniał, że Ojciec Święty Franciszek 7 listopada 2018 roku zaaprobował dekret o heroiczności cnót i potwierdził istnienie nieprzerwanego kultu, którym cieszył się Błogosławiony Michał Giedroyć. Przywołał słowa św. Jana Apostoła: „Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim”, stanowiące duchowy testament Błogosławionego:

– Wzorowo odpowiedział on na wiarę w Boga, który jest Miłością, ponieważ właśnie w miłości Boga odnajdywał światło życia i pokój serca.

Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, nawiązując od Ewangelii, w której Chrystus dziękuje Ojcu za to, że pochylił się nad „prostaczkami”, objawiając im tajemnicę swojej miłości, zauważył, że Błogosławiony Michał zachęca chrześcijan, aby włączyli się w poczet maluczkich, którzy przyjęli tę miłość i nią żyli.

– Błogosławiony Michał należy do tej licznej grupy uczniów Chrystusa, która jak złota nić przeplata się przez całą historię Kościoła.

Kardynał Becciu zwrócił uwagę, że Błogosławiony Michał zdecydował się pozostać bratem zakonnym, choć z racji swojego pochodzenia i wykształcenia mógł przyjąć święcenia kapłańskie. Wszystkie talenty wykorzystywał na służbę Bogu i drugiemu człowiekowi.

– Nie zabiegał o rzeczy uważane za wielkie w oczach świata, ale kierował swoją uwagę na to, co jest najważniejsze, czyli na miłość Boga i na przyjaźń z drugim człowiekiem.

Błogosławiony Michał uczy współczesny świat, że prawdziwa wielkość człowieka pochodzi nie z tego, ile się czyni, ale jak się czyni, a jego świadectwo życia, charakteryzujące się akceptacją ograniczeń fizycznych oraz złączeniem własnego cierpienia z Jezusem Ukrzyżowanym, staje się dobrą nowiną dla tych wszystkich, którzy, podobnie jak on, często zostają odsunięci na margines społeczeństwa z powodu ich słabości fizycznej, ze względu na podeszły wiek lub na inne ułomności.

Hierarcha wyraził wdzięczność Kościołowi na Litwie, z którego wywodził się i w którym wzrastał Błogosławiony. Przypomniał, że urodził się on około 1420 roku, kilkadziesiąt lat po chrzcie swojej ojczyzny. Dodał, że dzisiejsza uroczystość przypada w liturgiczne wspomnienie św. Jadwigi, królowej Polski i wielkiej księżnej litewskiej, kanonizowanej 22 lata temu w Krakowie przez Jana Pawła II.

– Był przepięknym kwiatem, jednym z pierwszych, młodego Kościoła litewskiego, stając się następnie cennym darem dla ziemi polskiej. Niedawne potwierdzenie kultu, którym cieszył się on od niepamiętnych czasów, staje się zachętą dla Kościoła, tutaj w Polsce, i dla Kościoła na Litwie, aby kontynuować wspólne pielgrzymowanie (…) Tajemnicza fantazja Opatrzności Bożej, poprzez Błogosławionego Michała Giedroycia i św. Jadwigę, zaprasza dzisiaj Polaków i Litwinów, mocnych wiarą w Tego, który jest Drogą, Prawdą i Życiem, do odnowienia, pogłębienia oraz umocnienia ich historycznych więzów.

Kończąc homilię, kardynał Becciu wskazał na wciąż aktualny przykład świętości Błogosławionego Michała.

– Miłość Boga, której Błogosławiony Michał Giedroyć był świadkiem i apostołem dla Litwy i Polski, niech stanie się owocnym darem autentycznej świętości dla całego Kościoła i dla całego świata.

Na zakończenie uroczystości arcybiskup Marek Jędraszewski przekazał relikwie Błogosławionego Michała dla Kościoła litewskiego na ręce przewodniczącego Episkopatu Litwy ks. arcybiskupa Gintarasa Grušasa, arcybiskupa metropolity wileńskiego, by trafiły do miejsca kultu Bł. Michała w Wilnie w klasztorze ojców franciszkanów oraz ks. biskupa Jonasa Ivanauskasa, biskupa koszedarskiego.

Przed błogosławieństwem zabrał głos ks. biskup Jonas Ivanauskas, biskup koszedarski, ordynariusz diecezji, w której znajduje się miejsce urodzenia bł. Michała.

– Z wielką radością przyjęliśmy fakt, że papież Franciszek upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dokumentu uznającego heroiczność cnót i powszechność kultu Błogosławionego Michała Giedroycia. W imieniu biskupów i wszystkich wiernych katolików Litwy z serca pozdrawiam Archidiecezję Krakowską i cały Kościół Katolicki w Polsce. Dziękuję metropolicie krakowskiemu za zaproszenie do uczestnictwa we Mszy św. dziękczynnej w tej wspaniałej Bazylice Mariackiej. W szczególny sposób wyrażam wdzięczność za przekazanie Litwie relikwii Błogosławionego Michała. Brat Michał, dając przykład świętego życia, stał się bliski każdemu chrześcijaninowi. Ale w szczególny sposób jest bliski i drogi Wam – wiernym Krakowa i całej Polski. Jak za życia w ciele, tak i po śmierci, spoczywając przy głównym ołtarzu, przypomina, że najważniejsze jest trwać w obecności Chrystusa. Błogosławiony Michał jest bardzo bliski także Litwie, gdzie jako pionier wiary jest czytelnym znakiem i owocem dzieła ewangelizacji, dokonanego między innymi przez osobę św. królowej Jadwigi, króla Władysława Jagiełły i Wielkiego Księcia Litewskiego Witolda. To właśnie Chrystus sprawił, że nasze narody stały się sobie wyjątkowo bliskie w duchu słów z biografii Błogosławionego Michała, gdzie czytamy: „Ziarno rzucone w ziemię litewską, zakwitło w Krakowie i ukazuje, że Chrystusowy pokój rozszerza się przez ludzkie serca bez względu na pochodzenie, narodowość, kulturę i historię.” Tak budowane Królestwo Boże spełnia testament Chrystusa: „aby byli jedno”. Myślę, że budowanie jedności serc, ponad wszelkimi podziałami, na fundamencie Chrystusowego pokoju, jest zadaniem, jakie z głębi dziejów wyznacza nam Błogosławiony Michał Giedroyć.

Biskup Jonas Ivanauskas podziękował polskiej i litewskiej telewizji za transmitowanie wydarzeń, podarował metropolicie krakowskiemu wizerunek Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem i zaprosił wszystkich wiernych na litewskie uroczystości dziękczynne, które odbędą się 22 czerwca w miejscu urodzenia Błogosławionego Michała w Widziniszkach.

Błogosławiony Michał Giedroyć jest patronem zakrystianów, chorych, wspólnot życia konsekrowanego, Instytutu Liturgicznego UPJPII. Żył w XV wieku. Jako dojrzały mężczyzna, podjął decyzję o wstąpieniu do Zakonu Kanoników Regularnych. Mimo zdobytego wykształcenia, Michał pozostał bratem zakonnym i nigdy nie przyjął święceń kapłańskich. Prosił kapitułę Zakonu o pozostanie w Krakowie i wypełnianie funkcji zakrystiana w kościele św. Marka. Opiekował się świątynią, sprzątał ją, dbał o piękno ołtarzy, otaczał troską Najświętszy Sakrament i służył do Mszy św. jako ministrant. Mieszkał w bardzo małym pomieszczeniu obok wejścia do kościoła. Szczególną czcią otaczał Jezusa Ukrzyżowanego, który według tradycji zakonnej przemówił do niego z Krzyża. Słowa Chrystusa brzmiały: „Bądź cierpliwy aż do śmierci, a dam ci koronę życia”. Błogosławiony wypraszał u Boga liczne cuda: leczył, wskrzeszał zmarłych, prorokował, zatrzymał ogień pożaru modlitwą, ale przede wszystkim uczył ludzi, jak przeżywać prostą codzienność i jak być szczęśliwym bez względu na okoliczności.  7 listopada 2018 r. Ojciec Święty Franciszek zatwierdził trwający od wieków kult Michała Giedroycia i tym samym potwierdził, że jest on błogosławionym Kościoła Katolickiego.

Archidiecezja Krakowska

Foto: Archidiecezja Krakowska

Przewodniczący KEP podsumowuje zebranie Prezydium CCEE

pt., 06/07/2019 - 14:51

Międzynarodowy Kongres Młodych, który zostanie zorganizowany w 2020 roku w Krakowie był jednym z tematów spotkania Prezydium Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE), które miało miejsce 5 i 6 czerwca 2019 roku w Rzymie – poinformował abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski i wiceprzewodniczący CCEE. Głównym tematem obrad było przygotowanie zebrania plenarnego Rady w październiku 2019 roku w Santiago de Compostela.

„Jednym z tematów spotkania Prezydium CCEE był Kongres Młodych, który zostanie zorganizowany w ramach Komisji ds. Młodzieży CCEE od 20 do 23 października 2020 roku w Krakowie w Polsce” –  powiedział Przewodniczący Episkopatu Polski. „Będzie to spotkanie podobne do obrad młodych przygotowujących do synodu na temat młodzieży, ale ukierunkowane przede wszystkim na komentarz do adhortacji +Christus vivit+” – podkreślił. Dodał, że temat spotkania będzie prawdopodobnie dotyczył kwestii wolności, którą ofiaruje Jezus.

Jak zrelacjonował abp Gądecki, obrady Prezydium Rady Konferencji Episkopatów Europy dotyczyły głównie przygotowań do zebrania plenarnego CCEE, które odbędzie się od 3 do 6 października 2019 roku w Santiago de Compostela w Hiszpanii. Poprzednie odbyło się w Poznaniu, a ich tematem był duch solidarności w Europie. Tym razem spotkanie będzie zatytułowane: „Europa, czas przebudzenia. Znaki Nadziei”.

Jak powiedział Przewodniczący Episkopatu Polski, w spotkaniu weźmie udział m.in. francuska filozof prof. Chantal Delsol, która wprowadzi w temat spotkania. Moderatorem dyskusji i konferencji dla mediów pierwszego dnia obrad będzie abp Stanisław Gądecki, a drugiego dnia kard. Vincent Nichols. W niedzielę, 6 października, uczestnicy spotkania będą koncelebrować Mszę św. w kościele św. Franciszka w Santiago de Compostela. Na zakończenie obrad wysłuchają konferencji kard. Angelo Bagniasco, przewodniczącego Rady Konferencji Episkopatów Europy.

Przewodniczący Episkopatu Polski poinformował, że oprócz październikowego zebrania plenarnego CCEE, członkowie Prezydium Rady podjęli również temat przygotowywanego w Rzymie od 11 do 14 września 2019 roku spotkania biskupów katolickich rytu wschodniego oraz forum katolicko-prawosławnego planowanego od 3 do 6 lutego 2020 roku.

Jak poinformował abp Gądecki, podczas spotkania Prezydium CCEE omawiano również temat przygotowań do 50-lecia istnienia Rady Konferencji Episkopatów Europy, które przypada w 2021 roku. Rada została ustanowiona 25 marca 1971 roku w Rzymie. Przewodniczący Episkopatu Polski powiedział, że w ramach jubileuszu przewiduje się m.in. spotkanie w Rzymie i audiencję u Ojca Świętego, a także spotkanie sekretarzy generalnych CCEE, które odbędzie się w lipcu 2021 roku w Sankt Gallen.

Rada Konferencji Episkopatów Europy (Consilium Conferentiarum Episcoporum Europae – CCEE) powstała w 1971 r. Sekretariat Rady mieści się w szwajcarskim Sankt Gallen. Zgodnie ze statutem z 1993 r. poszczególne konferencje biskupów reprezentowane są przez swych przewodniczących. Zadaniem Rady jest koordynowanie współpracy Kościołów lokalnych Europy.

BP KEP

 

10-11 czerwca: Uroczystości pogrzebowe śp. abp. Bolesława Pylaka

pt., 06/07/2019 - 13:42

Główne uroczystości pogrzebowe św. abp. Bolesława Pylaka, arcybiskupa seniora archidiecezji lubelskiej, odbędą się w Archikatedrze Lubelskiej we wtorek, 11 czerwca br. o godz. 11.00. Po Mszy św. ciało śp. abp. Bolesława Pylaka spocznie w kryptach Archikatedry.

W przeddzień pogrzebu, w poniedziałek 10 czerwca br. o godz. 19.00 w archikatedrze Lubelskiej będzie sprawowana Msza św. żałobna, poprzedzona nieszporami z oficjum za zmarłych o godz. 18.30.

Abp Bolesław Pylak, arcybiskup senior archidiecezji lubelskiej, zmarł 6 czerwca 2019 roku w południe, w Lublinie.

Abp Bolesław Pylak urodził się 20 sierpnia 1921 r. w Łopienniku Górnym koło Krasnegostawu. W 1943 roku wstąpił do Lubelskiego Seminarium Duchownego, które w tym czasie mieściło się w Krężnicy Jarej. 29 czerwca 1948 r. został wyświęcony na kapłana i rozpoczął pracę jako wikariusz parafii Nałęczów. W 1949 r. rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym KUL, zakończone doktoratem z teologii dogmatycznej (1953). W 1952 r. rozpoczął pracę w KUL jako młodszy asystent przy katedrze teologii dogmatycznej na Wydziale Teologicznym, prowadząc równocześnie zajęcia w Lubelskim Seminarium Duchownym. Od 1959 r. był wicerektorem seminarium duchownego. Dnia 14 marca 1966 r. został mianowany biskupem tytularnym Midiki i sufraganem lubelskim. Konsekrowany w katedrze lubelskiej 29 maja 1966 r. przez bp. Piotra Kałwę (współkonsekratorami byli biskupi: Ignacy Tokarczuk i Jan Mazur). W 1969 r. habilitował się z zakresu teologii dogmatycznej. Po otrzymaniu nominacji na docenta został kierownikiem katedry teologii dogmatycznej. Autor pozycji książkowych, szeregu rozpraw i artykułów. Od 1978 r. profesor nadzwyczajny, a od 1988 r. profesor zwyczajny teologii. W dniu 27 czerwca 1975 r. mianowany został biskupem lubelskim, a od 20 lipca 1975 r. objął rządy diecezją. 25 marca 1992 r. podniesiony został do godności Arcybiskupa Metropolity Lubelskiego. W dniu 29 czerwca 1992 r. otrzymał z rąk Ojca Świętego Jana Pawła II paliusz metropolity, a 2 lipca 1992 r. miało miejsce uroczyste objęcie urzędu arcybiskupa metropolity. Zgodnie z wymogiem prawnym po ukończeniu 75 roku życia w 1996 roku złożył rezygnację z urzędu. W dniu 14 czerwca 1997 r. został zwolniony z obowiązków i przeniesiony w stan emerytalny.

Wieczny odpoczynek racz Mu dać Panie…

Archidiecezja Lubelska / BP KEP

Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej prosi o duszpasterzy dla Polonii

pt., 06/07/2019 - 07:11

Zwracam się z prośbą do kapłanów, którzy mogliby jakiś czas swego kapłańskiego życia poświęcić, pracując wśród Polonii: pomyślcie, przemódlcie i porozmawiajcie ze swoimi biskupami diecezjalnymi, być może Duch Święty poprowadzi was do pracy wśród Polonii – powiedział bp Wiesław Lechowicz, delegat KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej. Jak podkreślił, miejsca, w których jest największa potrzeba polskich duszpasterzy to obecnie Niemcy, Francja, Anglia i  Skandynawia.

Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej w ramach swojej posługi odwiedził ostatnio m.in. Bułgarię, Włochy i Francję. W najbliższym czasie planuje wyjazd do Norwegii, Niemiec i Anglii. „Wszędzie, gdzie jestem, spotykam się – zarówno ze strony księży pracujących wśród Polonii, jak i samych Polaków – z prośbą o kapłanów, którzy mogliby jakiś czas być duszpasterzami wśród naszych rodaków żyjących poza granicami kraju” – powiedział bp Wiesław Lechowicz.

Mówiąc o zapotrzebowaniu na polskich księży i specyfice posługi za granicą, podkreślił, że łączy się ona często z pracą na rzecz Kościoła lokalnego. „Czasami są to parafie dwujęzyczne, gdzie używany jest język lokalny i polski” – powiedział.

„Zwracam się w z wielkim apelem do naszych kapłanów żyjących w Polsce, aby swoim wielkodusznym spojrzeniem ogarnęli często swoich parafian, którzy wyjeżdżają za granicę, a którzy również tam chcą mieć kontakt z Panem Jezusem, poprzez Słowo Boże, poprzez uczestnictwo w Eucharystii, katechizację dzieci i młodzieży, aby poświęcili jakiś okres swojego życia pracy wśród Polonii” – powiedział. Zachęcił kapłanów, by pomyśleli o tej propozycji, przemodlili ją i zwrócili się w tej sprawie do swojego biskupa diecezjalnego.

„Niemcy, Francja, Anglia, Skandynawia to są kierunki, które wydają się w tej chwili najważniejsze i gdzie Polacy w sposób szczególny sobie cenią polskich duszpasterzy i na księży z Polski oczekują” – podkreślił bp Lechowicz.

Więcej informacji na temat posługi duszpasterskiej za granicą można znaleźć na stronie internetowej www.emigracja.episkopat.pl.

BP KEP

Kondolencje Przewodniczącego Episkopatu po śmierci abp. Bolesława Pylaka

czw., 06/06/2019 - 15:51

Dziękuję Bogu za długie i owocne życie biskupa Bolesława – napisał abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, w kondolencjach po śmierci abp. Bolesława Pylaka, arcybiskupa seniora archidiecezji lubelskiej.

Publikujemy pełny tekst kondolencji:

Ekscelencjo,

Najdostojniejszy Księże Arcybiskupie Metropolito,

W imieniu Konferencji Episkopatu Polski składam kondolencje po śmierci księdza biskupa Bolesława Pylaka arcybiskupa seniora archidiecezji lubelskiej, który zasnął dziś w Chrystusie w wieku 97 lat, w jubileuszowym 50. roku biskupstwa i w 71. roku kapłaństwa.

Pogrążoną w żałobie i smutku archidiecezję lubelską zapewniam o modlitwie i duchowej bliskości całego Kościoła, który jest w Polsce.

Dziękuję Bogu za długie i owocne życie biskupa Bolesława, profesora nauk teologicznych, wykładowcy i wicerektora Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie, biskupa pomocniczego diecezji lubelskiej, a od 1975 jej biskupa diecezjalnego, wreszcie od 1992 roku arcybiskupa metropolity lubelskiego, wielkiego kanclerza Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, inicjatora II Synodu Diecezji Lubelskiej.

Dziękuję Bogu za jego zaangażowanie w ramach prac Konferencji Episkopatu Polski, jako na członka Rady Głównej, Rady Naukowej, Komisji ds. KUL oraz  Komisji Maryjnej.

Pocieszające słowa nadziei przynosi nam Słowo Boże dzisiejszej liturgii, które w psalmie responsoryjnym mówi:

Dlatego cieszy się moje serce i dusza raduje, *

a ciało moje będzie spoczywać bezpiecznie,

bo w kraju zmarłych duszy mej nie zostawisz *

i nie dopuścisz, bym pozostał w grobie.

 Ty ścieżkę życia mi ukażesz, *

pełnię radości przy Tobie

i wieczne szczęście *

po Twojej prawicy».

(Por. Ps. 16,9-11)

Ufam, że zmarły biskup Bolesław – w myśl swojego biskupiego zawołania „W Tobie Panie zaufałem” – cieszy się wieczną obecnością w domu naszego Ojca.

W smutku i z chrześcijańską nadzieją,

+ Stanisław Gądecki

Arcybiskup Metropolita Poznański

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

Archbishop Peña Parra in Warsaw: Achille Ratti is an inspiration for the relations between Poland and the Holy See

czw., 06/06/2019 - 15:28

On the 100th anniversary of the restoration of diplomatic relations between the Holy See and Poland, we hope that the example of Achille Ratti will be a constant inspiration for our present and future relations – said Archbishop Edgar Peña Parra, Substitute of the Secretariat of State of the Holy See, during the ceremony of unveiling the monument to Msgr. Achille Ratti at the Apostolic Nunciature in Warsaw.

“On the 100th anniversary of the restoration of diplomatic relations between the Holy See and Poland, we hope that the example of Achille Ratti will be a constant inspiration for our present and future relations, so that we will always share a lasting friendship, committed to promoting the common good and to transmitting faith, love and hope to the future generations” – said Archbishop Edgar Peña Parra, the Substitute of the Secretariat of State of the Holy See.

“It has been a hundred years since the prelate Achille Ratti, my predecessor as the Apostolic Nuncio to Poland, was appointed apostolic nuncio to Poland. It is also the anniversary of the restoration of diplomatic relations between independent Poland and the Holy See. It was also a sign of the love of Pope Benedict XV to this land, who, as soon as Poland regained its independence, immediately decided to send his diplomatic representative to Poland. And I am proud to be the successor of this Archbishop who later became Pope” – said Archbishop Salvatore Pennacchio, Apostolic Nuncio to Poland.

In turn, the president of the Pius XI Family House Foundation in Desio, Agostino Gavazzi, presented the activities of the Foundation and its relations with Poland. He reminded that on May 21, 1983, Pope John Paul II visited the Family House of Achille Ratti, who always considered himself a Polish bishop. “During this visit to Desio, the Pope received the seal used by Ratti when he was the Apostolic Nuncio, currently held at the Polish Nunciature” – said Gavazzi.

As the votive of the centenary of the restoration of diplomatic relations between the Holy See and Poland, the mosaic in the Chapel of the Apostolic Nunciature entitled “Crucifixion and the glory of the saints” was also blessed.

On June 6, 1919, Msgr. Achille Ratti was appointed by Pope Benedict XV as the first Apostolic Nuncio in a reborn Poland. On October 28, 1919, he was ordained bishop in the Warsaw cathedral by Cardinal Aleksander Kakowski, metropolitan of Warsaw.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

Zmarł abp Bolesław Pylak, arcybiskup senior Archidiecezji Lubelskiej

czw., 06/06/2019 - 13:30

W dniu 6 czerwca 2019 roku w południe zmarł w Lublinie Arcybiskup Senior Bolesław Pylak, biskup lubelski w latach 1975-1997. Informacje o pogrzebie zostaną podane po ich ustaleniu.

Urodził się 20 sierpnia 1921 r. w Łopienniku Górnym koło Krasnegostawu. Po ukończeniu szkoły podstawowej w rodzinnej miejscowości wyjechał do Tarnowskich Gór, gdzie uczęszczał do gimnazjum i liceum. Maturę zdawał jako eksternista w czasie II wojny światowej. W 1943 roku wstąpił do Lubelskiego Seminarium Duchownego, które w tym czasie mieściło się w Krężnicy Jarej.

29 czerwca 1948 r. został wyświęcony na kapłana i rozpoczął pracę jako wikariusz parafii Nałęczów. W 1949 r. rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym KUL, zakończone doktoratem z teologii dogmatycznej (1953). W 1952 r. rozpoczął pracę w KUL jako młodszy asystent przy katedrze teologii dogmatycznej na Wydziale Teologicznym, prowadząc równocześnie zajęcia w Lubelskim Seminarium Duchownym. Od 1959 r. był wicerektorem seminarium duchownego. W 1961 r. zotał kanonikiem gremialnym kapituły katedralnej w Lublinie.

Dnia 14 marca 1966 r. został mianowany biskupem tytularnym Midiki i sufraganem lubelskim. Konsekrowany w katedrze lubelskiej 29 maja 1966 r. przez bp. Piotra Kałwę (współkonsekratorami byli biskupi: Ignacy Tokarczuk i Jan Mazur).

Pełniąc obowiązki biskupie, kontynuował pracę naukową. W 1969 r. habilitował się z zakresu teologii dogmatycznej. Po otrzymaniu nominacji na docenta został kierownikiem katedry teologii dogmatycznej. Autor pozycji książkowych, szeregu rozpraw i artykułów. Od 1978 r. profesor nadzwyczajny, a od 1988 r. profesor zwyczajny teologii.

W lipcu 1974 r. po śmierci bp. Piotra Kałwy został wybrany wikariuszem kapitulnym. W dniu 27 czerwca 1975 r. mianowany został biskupem lubelskim, a od 20 lipca 1975 r. objął rządy diecezją. 25 marca 1992 r. podniesiony został do godności Arcybiskupa Metropolity Lubelskiego. W dniu 29 czerwca 1992 r. otrzymał z rąk Ojca Świętego Jana Pawła II paliusz metropolity, a 2 lipca 1992 r. miało miejsce uroczyste objęcie urzędu arcybiskupa metropolity.

Zgodnie z wymogiem prawnym po ukończeniu 75 roku życia w 1996 roku złożył rezygnację z urzędu. W dniu 14 czerwca 1997 r. został zwolniony z obowiązków i przeniesiony w stan emerytalny.

Wieczny odpoczynek racz Mu dać Panie…

Archidiecezja Lubelska

Abp Peña Parra w Warszawie: Achilles Ratti inspiracją dla relacji między Polską i Stolicą Apostolską

czw., 06/06/2019 - 12:42

W setną rocznicę przywrócenia relacji dyplomatycznych między Stolicą Apostolską i Polską, mamy nadzieję, że przykład Achillesa Rattiego będzie nieustanną inspiracją dla naszych obecnych i przyszłych relacji – powiedział abp Edgar Peña Parra, Substytut Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej, podczas uroczystości odsłonięcia pomnika prał. Achillesa Rattiego na terenie Nuncjatury Apostolskiej w Warszawie.

„W setną rocznicę przywrócenia relacji dyplomatycznych między Stolicą Apostolską i Polską, mamy nadzieję, że przykład Achillesa Rattiego będzie nieustanną inspiracją dla naszych obecnych i przyszłych relacji, ażeby zawsze łączyła nas trwała przyjaźń, zaangażowana w promowanie dobra wspólnego i w przekazywanie przyszłym pokoleniom wiary, miłości i nadziei” – powiedział w wystąpieniu Substytut Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej abp Edgar Peña Parra.

„To był wielki Papież dla Kościoła i dla świata. Bez wątpienia, jak wszyscy rzymscy papieże, dokonał wielkich dzieł dla Kościoła i dla ludzkości” – dodał abp Parra.

Z kolei prezes Fundacji Domu Rodzinnego Piusa XI w Desio, inż. Agostino Gavazzi, zaprezentował działania Fundacji oraz jej związki z Polską. Przypomniał, że 21 maja 1983 r. papież Jan Paweł II odwiedził Dom Rodzinny Achillesa Rattiego, który zawsze uważał się za biskupa polskiego. „Podczas tej wizyty w Desio Papież otrzymał pieczęć używaną przez Rattiego kiedy był Nuncjuszem Apostolskim, obecnie przechowywaną w polskiej Nuncjaturze” – stwierdził Gavazzi.

Jako wotum stulecia przywrócenia relacji dyplomatycznych między Stolicą Apostolską i Polską została również poświęcona mozaika w Kaplicy Nuncjatury Apostolskiej pt. „Ukrzyżowanie i chwała świętych”.

W uroczystości wzięli udział abp Salvatore Pennacchio –  nuncjusz apostolski w Polsce, kard. Kazimierz Nycz – matropolita warszawski, abp Wojciech Polak – Prymas Polski, abp Józef Kowalczyk – nuncjusz apostolski w Polsce w latach 1989-2010, abp Sławoj Leszek Głodź, – mdetropolita gdański, bp Artur Miziński – sekretarz generalny Episkopatu, marszałek Senatu Stanisław Karczewski, przedstawiciele rządu i kancelarii prezydenta oraz korpusu dyplomatycznego.

6 czerwca 1919 r. prałat Achilles Ratti został mianowany przez papieża Benedykta XV pierwszym nuncjuszem apostolskim w odrodzonej Polsce. 28 października 1919 r. przyjął sakrę biskupią w katedrze warszawskiej z rąk kard. Aleksandra Kakowskiego, metropolity warszawskiego.

KAI / BP KEP

11 VI, godz. 11 – konferencja prasowa: „Duchowa adopcja – ratunek dla dzieci, matek i ojców”

czw., 06/06/2019 - 09:00
Rada ds. Rodziny Konferencji Episkopatu Polski
oraz Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski

zapraszają na  konferencję prasową nt. „Duchowa adopcja – ratunek dla dzieci, matek i ojców”

Spotkanie odbędzie się

11 czerwca (wtorek) o godz. 11.00
w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie
(skwer Kard. Stefana Wyszyńskiego 6, sala 16) W konferencji wezmą udział: – ks. Przemysław Drąg
dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin
Małgorzata Bartas-Witan
redaktor naczelna redakcji programów katolickich Polskiego Radia
Katarzyna Pazdan
koordynator strony internetowej ww.duchowaadopcja.pl
ks. Tomasz Kancelarczyk
Fundacja Małych Stópek

***
Na konferencję prasową zapraszamy wszystkich zainteresowanych tematem ochrony życia i formowania solidarności międzyludzkiej!
„Wiele osób zwraca się do duszpasterzy i wiernych z prośbą o modlitwę w intencji dzieci, które znajdują się jeszcze pod sercem mamy. Dzieje się tak, ponieważ wiele matek i ojców doświadcza poczucia lęku w relacji do mającego się narodzić dziecka. Lęk ten dotyczy stanu zdrowia dziecka, warunków materialnych rodziny, a także reakcji najbliższego środowiska. W odpowiedzi na te prośby o modlitwę i niepokoje małżonków pragniemy podjąć znaną już od dawna w Polsce modlitwę w intencji dzieci nienarodzonych oraz dzieci, których życie z różnych powodów może być zagrożone” – podkreśla ks. Przemysław Drąg, dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin. „Poprzez spot, stronę internetową, zachęty skierowane do wszystkich ludzi dobrej woli pragniemy podjąć wielką modlitwę w intencji życia dzieci, zwłaszcza tych, które są pod sercem matki i ich istnienie jest zagrożone” – dodaje.

9 czerwca – święcenia biskupie biskupa nominata Szymona Stułkowskiego

czw., 06/06/2019 - 06:00

Ks. Szymon Stułkowski, mianowany 24 maja biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej, przyjmie sakrę biskupią w niedzielę Zesłania Ducha Świętego, 9 czerwca 2019 r., o godz. 15.00 w katedrze poznańskiej. Głównym konsekratorem będzie abp Stanisław Gądecki, metropolita poznański, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

Nuncjatura Apostolska w Polsce 24 maja 2019 r. ogłosiła decyzję Ojca Świętego Franciszka o mianowaniu ks. Szymona Stułkowskiego, rektora Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu, biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej i przydzieleniu mu stolicy tytularnej Tabalta.

Bp Stułkowski przyjmie sakrę biskupią w niedzielę, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego 9 czerwca w katedrze poznańskiej. Głównym konsekratorem będzie metropolita poznański abp Stanisław Gądecki, a współkonsekratorami poznańscy biskupi pomocniczy ‒ Grzegorz Balcerek i Damian Bryl.

Jako hasło swojej posługi biskupiej ks. Szymon Stułkowski wybrał słowa „Vos autem dixi amicos” (nazwałem was przyjaciółmi). Hasło pochodzi z liturgii Eucharystii dnia ogłoszenia nominacji i wyraża zaufanie do Słowa Bożego odczytywanego w Kościele na co dzień. W herbie biskupim znalazła się m.in. muszla z kroplami wody – symbol chrztu.

>>opis herbu i hasło posługi

Ks. Szymon Stułkowski urodził się 21 lutego 1961 r. w Rokietnicy. Ochrzczony został 5 marca 1961 r. w Cerekwicy k/Poznania.

W latach 1980-1986 odbywał formację w Arcybiskupim Seminarium Duchownym i studia na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął 15 maja 1986 r. w Poznaniu.

W latach 1986-1988 był wikariuszem parafii pw. św. Marcina w Konarzewie. W latach 1988-1993 był wikariuszem w parafii pw. Najświętszego Zbawiciela w Poznaniu. W latach 1994-2000 był wikariuszem parafii św. Antoniego we Wiedniu. W tym czasie odbył też studia doktoranckie na Uniwersytecie Wiedeńskim. W latach 2000-2001 był duszpasterzem akademickim w parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Poznaniu. W 2001 r. obronił we Wiedniu pracę doktorską w zakresie teologii pastoralnej.

W archidiecezji poznańskiej pełnił funkcję diecezjalnego duszpasterza rodzin, pracował w redakcji „Katechety”, był adiunktem na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, oraz kierował referatem duszpasterstwa ogólnego i specjalistycznego w Kurii Metropolitalnej.

W latach 2006-2016 pełnił funkcję sekretarza Komisji Duszpasterstwa Konferencji Episkopatu Polski.

W chwili powołania na biskupa pomocniczego pełnił funkcję rektora Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu.

Zna język niemiecki.

Komunikat Nuncjatury Apostolskiej

fot. archpoznan.pl

www.archpoznan.pl/ BP KEP

Rada KEP ds. Migracji Turystyki i Pielgrzymek o Światowym Dniu Migranta i Uchodźcy oraz pielgrzymkach do Ziemi Świętej

czw., 06/06/2019 - 05:52

Przygotowania do Światowego Dnia Migranta i Uchodźcy oraz kwestia pielgrzymek do Ziemi Świętej były głównymi tematami obrad Rady KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek. Spotkała się ona pod przewodnictwem bp. Krzysztofa Zadarki w środę 5 czerwca w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie.  

W związku z przygotowaniami do Światowego Dnia Migranta i Uchodźcy, który od tego roku będzie obchodzony w ostatnią niedzielę września (w tym roku 29 września), w spotkaniu Rady KEP ds. Migracji Turystyki i Pielgrzymek wzięli udział przedstawiciele UNHCR (United Nations High Commissioner for Refugees) czyli agendy ONZ zajmującej się uchodźcami, która ma swoje przedstawicielstwo w Warszawie. „Otrzymaliśmy dużą porcję wiedzy na temat sytuacji uchodźców w świecie, Europie i w Polsce oraz próbowaliśmy sformułować propozycje  informacyjne i duszpasterskie w związku z nadchodzącym Dniem Migranta i Uchodźcy” – powiedział po obradach Rady jej przewodniczący bp Krzysztof Zadarko.

Jak poinformował bp Zadarko, planowane jest wydanie specjalnej broszury i  ulotek z informacjami o tym, kto to jest uchodźca, jak wygląda sytuacja uchodźców w Polsce i jak Kościół może odpowiedzieć na to zjawisko. „Chodzi przede wszystkim o ludzi, którzy uciekają z zagrożonych krajów przed śmiercią i przed prześladowaniami” – powiedział.

Druga część spotkania Rady była poświęcona tematowi pielgrzymek do Ziemi Świętej. Jak poinformował bp Zadarko, kwestia ta dotyczy problemów, jakie pojawiły się w związku ze wstrzymaniem przez tamtejsze władze kościelne wydawania tzw. zielonych kart dla przewodników pielgrzymek po Ziemi Świętej. „Okazuje się, że wobec zwiększonego napływu  pielgrzymów z Polski pojawiło się niepokojące zjawisko polegające na tym, że wiele grup nie ma charakteru pielgrzymkowego, ale głównie turystyczny, który z pielgrzymką nie ma nic wspólnego lub bardzo niewiele” – wyjaśnił biskup.

Na prośbę tamtejszego Episkopatu Rada KEP ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek zobowiązała się do sporządzenia listy biur turystycznych i pielgrzymkowych oraz osób fizycznych, które byłyby rekomendowane i sprawdzone przez Radę. „Po odpowiednim szkoleniu i sprawdzeniu kompetencji taką listę zobowiązywaliśmy się dostarczyć do końca sierpnia” – powiedział bp Zadarko. Dodał, że do spisu zostanie również dołączona lista osób z rekomendacją do oprowadzania polskich pielgrzymów po Ziemi Świętej.

„Myślę, że po dzisiejszym spotkaniu uda się nam nakreślić właściwe działania na najbliższe miesiące tak, żeby Episkopat Ziemi Świętej i przedstawiciele tamtejszych struktur organizujących życie pielgrzymkowe byli usatysfakcjonowani, a z naszej strony, żebyśmy byli spokojni, że rzeczywiście mamy do czynienia z pielgrzymkami a nie tylko z wyjazdami turystycznymi, które udają pielgrzymki i w ten sposób psują dobrą opinię o pielgrzymach z Polski” – podkreślił bp Zadarko. „Chcemy jak najszybciej pomóc tym, którzy chcieliby przeżyć ten wyjazd rzeczywiście jako pielgrzymkę” – dodał. Zauważył też, że Polacy są obecnie trzecią grupą narodowościową, co do liczby pielgrzymów w Ziemi Świętej.

BP KEP

 

Ojciec Święty Franciszek apeluje o „minutę dla pokoju”

śr., 06/05/2019 - 23:59

Ojciec Święty Franciszek na zakończenie środowej audiencji ogólnej 5 czerwca na Placu św. Piotra w Watykanie wezwał wierzących i niewierzących do poświęcenia „minuty dla pokoju” w sobotę, 8 czerwca, o godz. 13.00. Inicjatywę „Jedna minuta dla pokoju” promuje Akcja Katolicka.

W najbliższą sobotę 8 czerwca przypada piąta rocznica spotkania w Watykanie prezydentów Izraela i Palestyny z Papieżem Franciszkiem i patriarchą Konstantynopola Bartłomiejem w intencji pokoju na Bliskim Wschodzie. Z tej okazji Ojciec Święty zaapelował o „minutę dla pokoju”. Podziękował też Międzynarodowej Akcji Katolickiej za promowanie tej inicjatywy.

„Zapraszamy wszystkich dobrej woli do zjednoczenia z Papieżem Franciszkiem i wspólnej modlitwy o pokój” – napisała w specjalnym zaproszeniu do tego, by włączyć się w inicjatywę prezes zarządu Akcji Katolickiej w Polsce Urszula Furtak. „Jedna minuta dla pokoju” rozpocznie uroczystą Mszę Świętą na Szczycie Jasnogórskim, kończącą dziękczynno – przebłagalną XXIV Ogólnopolską Pielgrzymkę Akcji Katolickiej na Jasną Górę.

„Jedna minuta dla pokoju” została zapoczątkowana przez Międzynarodowe Forum Akcji Katolickiej (FIAC), Włoską i Argentyńską Akcję Katolicką a także przez Światową Unię Katolickich Organizacji Kobiet (WUCWO), po raz pierwszy w 6 czerwca 2014 roku o godzinie 13.00, w ramach wsparcia spotkania „Inwokacja dla pokoju”, promowanego przez papieża Franciszka 8 czerwca w Ogrodach Watykańskich wraz z prezydentem Izraela (Simonem Peresem), prezydentem Autonomii Palestyńskiej (Maḥmūd ʿAbbās – Abu Mazen) i patriarchą Konstantynopola (Bartłomiejem I).

Akcja Katolicka/ RV/ BP KEP
 

144. Europejska Pielgrzymka Polaków do Lourdes

wt., 06/04/2019 - 11:03

W dniach od 29 maja do 1 czerwca, pod hasłem „W mocy Bożego Ducha”, odbyła się Europejska Pielgrzymka Polonii do Lourdes. Pielgrzymom przewodniczył: bp Wiesław Lechowicz, Delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Emigracji i Rektor PMK we Francji ks. Bogusław Brzyś. W pielgrzymce uczestniczyło ponad 450 osób.

Procesja Maryjna z lampionami, Msza św. w Grocie Objawień i kościele św. Bernadetty, świadectwa, modlitwa przy relikwiach św. Jana Pawła II, który nawiedzał sanktuarium w Lourdes, specjalny program dla młodzieży, w tym górska wycieczka w Pireneje, zajęcia dla dzieci oraz rodzinne spotkania – to m.in. punkty programu Europejskiej Pielgrzymki Polaków do Lourdes (29.05-1.06) w roku św. Bernadetty.

Uczestnictwem w międzynarodowej Mszy św. w bazylice św. Piusa X (Basilique Saint-Pie X de Lourdes) w czwartek oficjalnie rozpoczęła się Europejska Pielgrzymka Polaków do Lourdes, która potrwa do soboty. W tej świątyni znajduje się kaplica z relikwiami św. Jana Pawła II. W pielgrzymce uczestniczy ponad 450 osób.

Pątnicy z Europejskiej Pielgrzymki Polaków do Lourdes uczestniczyli w Procesji Eucharystycznej z udziałem m.in. delegata Episkopatu ds. duszpasterstwa emigracji bp. Wiesława Lechowicza, rektora Polskiej Misji Katolickiej we Francji ks. Bogusława Brzysia oraz polonijnych dzieci pierwszokomunijnych. Szczególne wrażanie robiła obecność ludzi chorych, którzy pomimo upalnej pogody, brali udział w całym wydarzeniu. Monstrancję, przez część trasy, trzymał ksiądz poruszający się na wózku inwalidzkim.

Drugi dzień Europejskiej Pielgrzymki Polaków do Lourdes rozpoczęła Msza św. w Grocie Objawień, przewodniczył jej delegat Episkopatu Polski ds. emigracji bp Wiesław Lechowicz. Obecnych było kilkunastu księży na czele z rektorem Polskiej Misji Katolickiej we Francji ks. Bogusławem Brzysiem oraz kilkuset pielgrzymów.

Uczestnicy Europejskiej Pielgrzymki Polaków przeszli Drogę Krzyżową, której stacje znajdują się na wzgórzach przy sanktuarium w Lourdes. Krzyż nieśli m.in. księża, siostry zakonne, dzieci, młodzież.

>>Zobacz więcej:

Młodzieżowa Droga Krzyżowa w czasie wyprawy do Lac de Gaube

Młodzież śladami św. Bernadety

 Młodzież w Pirenejach

 Procesja Maryjna

Msza św. w kościele św. Bernadety

Radosny Dzień Dziecka w Lourdes

>>PROGRAM PIELGRZYMKI

Zakończył się Festiwal Muzyki Sakralnej w Warszawie

pon., 06/03/2019 - 13:09

W niedzielę w Warszawie zakończył się 29. Festiwal Muzyki Sakralnej. W piątek w ramach festiwalu wręczono nagrodę przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Stanisława Gądeckiego. Otrzymał ją wybitny Polski muzykolog ks dr Joachim Waloszek.

29. Festiwal Muzyki Sakralnej w Warszawie to największe tego typu wydarzenie w Polsce. Biorą w nim udział artyści m.in. z Polski, Włoch, Niemiec i Słowacji.

– Festiwal powstał przy okazji wizyty Jana Pawła II w Polsce przed 29 laty i od razu był dosyć dużą imprezą kulturalną. Tych koncertów było wiele, były wspaniałe zespoły i kontynuujemy to – mówi Przemysław Kapituła, organista i dyrektor muzyczny festiwalu.

Uczestnicy festiwalu usłyszeli m.in. muzykę organową i występy chórów z  Polski i Europy. W ramach wydarzenia można było zobaczyć: Archikatedralny chór Męski Cantores Minores, Chóry Federacji Caecilianum, Helmuta Hauskellera, Stanislava Surina, Estebana Elizondo, oraz Zespół wokalny Polskiej Opery Królewskiej. Wydarzenie zgormadziło kilka tysięcy miłośników muzyki sakralnej.

Festiwal Muzyki Sakralnej zakończył się w niedzielę 2 czerwca w kościele św. Zygmunta na warszawskich Bielanach koncertem dla uczczenia 200 rocznicy urodzin Stanisława Moniuszki.

Festiwal swoją kontynuację będzie miał w ramach koncertów muzyki organowych ORGANY ARCHIKATEDRY w Katedrze św. Jana w Warszawie. Koncerty odbywają się w kolejne niedziele od 7 lipca do 22 września 2019 r. w Bazylice Archikatedralnej Św. Jana Chrzciciela (ul. Świętojańska 8). Początek koncertów o godz. 16:00.

KALENDARZ KONCERTÓW

07.07 Eric Hallein (Belgia)
14.07 Wojciech Wojtasiewicz (USA)
21.07 Alessandra Mazzanti (Włochy)
28.07 Giampaolo Di Rosa (Włochy)

04.08 Arno Hartmann (Niemcy)
11.08 Piotr Rachoń (Polska)
18.08 Witold Zaborny (Polska)
25.08 Carlo Benatti (Włochy)

01.09 Ines Maidre – Aarvik (Estonia)
08.09 Przemysław Kapituła (Polska)
15.09 Ennio Cominetti (Włochy)
22.09 Hartwig Barte – Hanssen (Niemcy)

 

Przewodniczący Episkopatu Polski weźmie udział w Zebraniu Plenarnym Prezydium Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

pon., 06/03/2019 - 06:00

Abp Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy weźmie udział w Zebraniu Plenarnym Prezydium Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE) w Rzymie w dniach 5-6 maja 2019 roku.

Tematem spotkania będą przygotowania do zebrania plenarnego Rady Konferencji Episkopatów Europy, które odbędzie się w dniach 3-6 października 2019 r. w Santiago de Compostela nt. „Europa, czas przebudzenia. Znaki Nadziei”. Ponadto uczestnicy podejmą temat Nadzwyczajnego Miesiąca Misyjnego, który przypada w październiku b.r. oraz trzech kobiet współpatronek Europy, które św. Jan Paweł II ogłosił 1 października 1999 r.

Rada Konferencji Episkopatów Europy ( Consilium Conferentiarum Episcoporum Europae – CCEE) powstała w 1971 r. Sekretariat Rady mieści się w szwajcarskim Sankt Gallen. Zgodnie ze statutem z 1993 r. poszczególne konferencje biskupów reprezentowane są przez swych przewodniczących. Zadaniem Rady jest koordynowanie współpracy Kościołów lokalnych Europy.

BP KEP

 

Strony