Konferencja Episkopatu Polski

Subskrybuj Kanał Konferencja Episkopatu Polski
Konferencja Episkopatu Polski
Zaktualizowano: 1 godzina 54 minuty temu

March of the Three Kings 2019: the largest nativity play in the world

ndz., 01/06/2019 - 13:00

On January 6, 2019, under the motto „Renew the face of the earth”, the Marches of the Three Kings have passed through the streets of 752 cities in Poland and 22 outside of its borders.

The theme of this year’s Marches of the Three Kings was the encouragement to a deeper reflection on the memorable St. John Paul II’s words, spoken forty years ago, which call for a collective effort to build a better world, to build good in our homeland and to work on the transformation of our hearts.

In the scenario of the Marches of the Three Kings, there were many references to the teaching of Pope John Paul II, to the titles of his books, the Encyclical, and the Exhortations, as well as passages of his most famous sermons and speeches.

A special letter from the President of the Republic of Poland, Andrzej Duda, to the participants of the Marches was included in the songbook.

During the Marches, a public collection was carried out, the income from which will be delivered to finance the campaign „Give children holidays”, in order to co-finance holiday trips for children and young people from poor families.

Press Office of the Polish Bishops’ Conference

Rzecznik Episkopatu: Drzwi domów oznaczamy K+M+B lub C+M+B

ndz., 01/06/2019 - 11:40

Poświęconą w kościele kredą oznaczamy drzwi naszych domów: K+M+B lub C+M+B. Obie formy są prawidłowe – powiedział ks. Paweł Rytel-Andrianik, rzecznik Konferencji Episkopatu Polski.

Oficjalna wykładnia Kościoła odnośnie tradycji oznaczania drzwi domów poświęconą kredą znajduje się w dokumencie watykańskim „Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii” z 2001 r., pkt. 118.

„Poświęconą w kościele kredą oznaczamy drzwi naszych domów pisząc cyfry nowego roku oraz inicjały tradycyjnych imion świętych Mędrców (K+M+B), lub pisane w wersji łacińskiej (C+M+B). Te ostatnie tłumaczy się dodatkowo jako Christus mansionem benedicat (Chrystus mieszkanie błogosławi). Podstawowym znaczeniem są jednak imiona trzech Mędrców” – stwierdził rzecznik Episkopatu.

BP KEP

6 stycznia – Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom

ndz., 01/06/2019 - 06:00

Pod hasłem „Mocni Duchem dla Misji” w Uroczystość Objawienia Pańskiego, 6 stycznia, obchodzony jest Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom. Ofiary zbierane w tym dniu w kościołach są przeznaczane na fundusz misyjny, z którego utrzymuje się m.in. Centrum Formacji Misyjnej przygotowujące przyszłych misjonarzy. 

„Rozważając tajemnicę Objawienia Pańskiego, przeżywamy dziś Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom. Wraz z całym Kościołem modlimy się za ludy i narody, które jeszcze nie słyszały o Chrystusie i nie poznały Ewangelii” – napisał w specjalnym komunikacie z okazji Dnia Modlitwy i Pomocy Misjom przewodniczący Komisji Episkopatu ds. Misji bp Jerzy Mazur.

>>KOMUNIKAT

Według danych Komisji Episkopatu Polski ds. Misji z 1 X 2018r., na  misjach posługuje 2004 polskich misjonarzy i misjonarek. Pracują oni w 99 krajach na wszystkich kontynentach.

Najwięcej polskich misjonarzy pracuje w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach – 805 misjonarzy i misjonarek z Polski. Krajami, w których jest najwięcej polskich misjonarzy, są: Brazylia – 246, Boliwia – 127, Argentyna – 122,  Peru – 63 i Paragwaj – 42. W Ameryce Łacińskiej i na Karaibach przebywa 178 księży diecezjalnych, 426 zakonników, 182 siostry zakonne  i 19 osób świeckich.

W  Afryce i na Madagaskarze mamy 775 misjonarzy z Polski. Kraje, w których już od wielu lat znajduje się najwięcej polskich misjonarzy, to: Kamerun – 114, Zambia – 70, Tanzania– 61, Madagaskar – 49, Republika Południowej Afryki – 40, Rwanda – 38 i Republika Centralnej Afryki – 37. W Afryce i na Madagaskarze przebywa 78 księży diecezjalnych, 305 zakonników, 371 sióstr zakonnych i 21 osób świeckich.

W Azji jest 337 polskich misjonarzy. Już od wielu lat najwięcej polskich misjonarzy pracuje w Kazachstanie – 120, na Filipinach – 29, w Japonii – 29, Uzbekistanie – 16 osób i w Tajwanie – 15. W Azji posługuje 46 księży diecezjalnych, 148 zakonników, 136 sióstr zakonnych i 7 osób świeckich.

W Oceanii pracuje 67 misjonarzy. Większość z nich posługuje w Papui Nowej Gwinei – 63. W Oceanii przebywa 14 księży diecezjalnych, 46 zakonników, 6 sióstr zakonnych i 1 osoba świecka.

W Ameryce Północnej pracuje 20 misjonarzy. Większość osób pracuje w Kanadzie – 14, na Alasce – 4 i na Bermudach – 2. W Ameryce Północnej przebywa 5 księży diecezjalnych, 13 zakonników, 1 siostra zakonna i 1 osoba świecka.

Statystyka polskich misjonarzy według przynależności:

 Na świecie pracuje 321 księży diecezjalnych: diecezja tarnowska – 58, archidiecezja przemyska – 19, diecezja opolska – 16, archidiecezja lubelska – 13, archidiecezja krakowska 12, archidiecezja warszawska – 12 i archidiecezja częstochowska – 12.

Mamy również 938 zakonników: Werbiści – 190, Franciszkanie Konwentualni – 82, Franciszkanie – 75, Salezjanie – 68, Pallotyni – 65.

Z Polski pracuje 696 sióstr zakonnych: Franciszkanki Misjonarki Maryi – 56, Służebnice Ducha Świętego – 53, Elżbietanki – 45, Służebniczki Starowiejskie – 24;

Obecnie na misjach posługuje 49 misjonarzy świeckich: archidiecezja krakowska – 4, diecezja warszawsko-praska – 4, diecezja bielsko-żywiecka – 3, diecezja opolska – 3, archidiecezja poznańska – 3, archidiecezja warszawska – 3; i Stowarzyszenie Misji Afrykańskich – 3.

Komisja Episkopatu Polski ds. Misji/ www.misje.pl

Abp Pennacchio: 20 lat temu otrzymałem święcenia biskupie z rąk św. Jana Pawła II

ndz., 01/06/2019 - 06:00

To wielka radość dla mnie móc świętować 20-lecie moich święceń biskupich w tym miejscu świętym, gdzie został wyświęcony na kapłana św. Jan Paweł II – powiedział abp Salvatore Pennacchio, nuncjusz apostolski w Polsce z okazji 20. rocznicy swoich święceń biskupich.

„To wielka radość dla mnie móc świętować 20-lecie moich święceń biskupich w tym miejscu świętym, jakim jest kaplica w Domu Arcybiskupów Krakowskich, gdzie został wyświęcony na kapłana św. Jan Paweł II” – powiedział abp Pennacchio.

Nuncjusz apostolski podkreślił, że bardzo cieszy się, iż może świętować właśnie w tej Kaplicy, gdyż dwadzieścia lat temu otrzymał święcenia biskupie z rąk św. Jana Pawła II.

„Dziękuję Panu za dary, jakimi obdarzył mnie w ciągu tych dwudziestu lat posługi biskupiej i proszę o wsparcie za wstawiennictwem św. Jana Pawła II, abym mógł kontynuować z tymi samymi siłami i radością moją posługę reprezentowania papieża Franciszka i być apostołem Pana za wstawiennictwem Maryi” – stwierdził nuncjusz apostolski.

Abp Salvatore Pennacchio urodził się 7 września 1952 r. w Marano w okolicach Neapolu we Włoszech. Święcenia kapłańskie otrzymał 18 września 1976 r. w diecezji Aversa. Po uzyskaniu doktoratu z filozofii, został skierowany w 1979 r. do pracy dyplomatycznej przy Stolicy Apostolskiej. Nowo mianowany nuncjusz ma bogate doświadczenie międzynarodowe. Pracował na placówkach dyplomatycznych m.in. w Panamie, Etiopii, Australii, Turcji, Egipcie, Jugosławii i Irlandii.

28 listopada 1998 r. został mianowany Nuncjuszem Apostolskim w Rwandzie i podniesiony do godności arcybiskupiej (abp tytularny Montemarano). Dnia 6 stycznia 1999 r. otrzymał święcenia biskupie z rąk Ojca Świętego Jana Pawła II. W 2003 r. został mianowany Nuncjuszem Apostolskim w Tajlandii, Singapurze i Kambodży oraz Delegatem Apostolskim w Mjanmie, Laosie, Malezji i Brunei. Dnia 8 maja 2010 r. został Nuncjuszem Apostolskim w Indiach i Nepalu, a 6 sierpnia 2016 Ojciec Święty Franciszek mianował go swoim przedstawicielem w Polsce.

Abp Pennacchio odwiedził Polskę w 2009 roku, z okazji 10-lecia swojej konsekracji biskupiej, której udzielił mu Jan Paweł II. Hierarcha miał wtedy możliwość nawiedzić miejsce związane z papieżem-Polakiem.

BP KEP

Abp Jędraszewski w homilii ze święceń biskupich bp. Mastalskiego: Nie bój się!

sob., 01/05/2019 - 13:21

– Z mitrą na głowie, z pastorałem w ręce i z pierścieniem na dłoni idź do świata pełen śmiałości i męstwa. Nie bój się! Niech przez całe twoje pasterskie posługiwanie towarzyszą ci słowa św. Jana Pawła II Wielkiego z Placu św. Piotra: „Non abbiate paura!­” – „Nie lękajcie się!” – mówił abp Marek Jędraszewski 5 stycznia w Katedrze na Wawelu, koncelebrując Mszę św. z udzieleniem święceń biskupich dotychczasowemu rektorowi Krakowskiego Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej księdzu Profesorowi Januszowi Mastalskiemu, który jako motto swojej pasterskiej posługi wybrał zawołanie: Dominus spes mea – Pan moją nadzieją.

W homilii, metropolita krakowski przypomniał, że pierwszy rozdział Ewangelii św. Jana zaczyna się uroczystymi słowami, które odnoszą się do życia Trójcy Przenajświętszej i mówią o zrodzeniu Boskiego Logosu. „To właśnie dzięki Słowu, przez które +wszystko się stało+, zaistniał wszechświat, a w nim, po upływie milionów lat, zaczęły się dzieje ludzkości.

Arcybiskup podkreślił, że św. Jan opisał także reakcje ludzi na obecność pośród nich Boga-Człowieka: część z nich przyjęła Słowo, pozostali – odrzucili Je. Dodał, że Apostołowie są ludźmi, którzy jako pierwsi „narodzili się z Boga”. „Zaraz po +Prologu+, w tym samym pierwszym rozdziale swej Ewangelii, Jan opisuje powołanie i wybór pięciu z nich: siebie samego, Andrzeja, Piotra, Filipa i Natanaela.

Doświadczenie bliskości Chrystusa, doprowadziło Apostołów do wyznania wiary w Niego”.  Metropolita, kierując swoje słowa do Biskupa Nominata, zaznaczył, że za chwilę ma przedłużyć się historia Apostołów. „W życiu świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła ma zatem znaleźć swój nowy etap historia tych ludzi, którzy w swej wierze nie tylko jako pierwsi przyjęli Boski Logos, Przedwieczne Słowo Ojca, ale którzy z przedziwną mocą, daną im przez Ducha Świętego, tę wiarę głosili całemu światu, nauczając wszystkie narody. Ponieważ ich wiara stała się wiarą całego Kościoła, dlatego też stali się oni jego fundamentem”.

Arcybiskup zauważył, że obecny moment jest okazją do wdzięcznego wspominania wszystkich, którzy przyczynili się do głębszego poznania Chrystusa przez Biskupa Nominata: rodziców, wychowawców, ojców i mistrzów duchowych, a także kardynała Franciszka Macharskiego, z rąk którego 21 maja 1989 roku przyjął on święcenia kapłańskie. „Dzisiaj wdzięczna pamięć o nich wszystkich staje się dla Ciebie wielkim zobowiązaniem, aby otrzymany od nich i dzięki nim skarb wiary przekazywać nowym pokoleniom, składającym się na wielkie dzieje Kościoła. Stąd też wypływa ogromna waga dwóch pytań, jakie za chwilę postawię tobie w imieniu Kościoła: „Czy chcesz wiernie i nieustannie głosić Ewangelię Chrystusa?” i „Czy chcesz zachować czysty i nienaruszony skarb wiary, który zgodnie z tradycją od czasów apostolskich zawsze i wszędzie strzeżony jest w Kościele?”.

Na zakończenie homilii, metropolita krakowski zaznaczył, że fundamentem biskupiej posługi musi być, urzeczywistniona przez czyn i prawdę, miłość oraz zatroskanie o zbawienie wiernych. Zawierają się one w kolejnym pytaniu, jakie Biskup Nominat usłyszy podczas obrzędu konsekracji: „Czy jako dobry pasterz chcesz szukać zbłąkanych owiec i odnosić je do Pańskiej owczarni?”. „Idź do świata, wzywając wszystkich, aby na oścież otwierali drzwi Chrystusowi. Idź zgodnie z twym biskupim zawołaniem: „ Dominus spes mea” – „Pan moją nadzieją”.

Publikujemy pełną treść homilii:

1 J 3, 11-21
J 1, 43-51

11 Taka bowiem jest wola Boża, którą objawiono nam od początku, abyśmy się wzajemnie miłowali. 12 Nie tak, jak Kain, który pochodził od Złego i zabił swego brata. A dlaczego go zabił? Ponieważ czyny jego były złe, brata zaś sprawiedliwe. 13 Nie dziwcie się, bracia, jeśli
świat was nienawidzi. 14 My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, bo miłujemy braci, kto zaś nie miłuje, trwa w śmierci. 15 Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą, a wiecie, że żaden zabójca nie nosi w sobie życia wiecznego. 16 Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci. 17 Jeśliby ktoś posiadał majętność tego świata i widział, że brat jego cierpi niedostatek, a zamknął przed nim swe serce, jak może trwać w nim miłość Boga? 18 Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą! 19 Po tym poznamy, że jesteśmy z prawdy, i uspokoimy przed Nim nasze serce. 20 A jeśli nasze serce oskarża nas, to Bóg jest większy od naszego serca i zna wszystko. 21 Umiłowani, jeśli serce nas nie oskarża, mamy ufność wobec Boga.

43 Nazajutrz [Jezus] postanowił udać się do Galilei. I spotkał Filipa. Jezus powiedział do niego: «Pójdź za Mną!». 44 Filip zaś pochodził z Betsaidy, z miasta Andrzeja i Piotra. 45 Filip spotkał Natanaela i powiedział do niego: «Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy – Jezusa, syna Józefa z Nazaretu». 46 Rzekł do niego Natanael: «Czyż może być co dobrego z Nazaretu?» Odpowiedział mu Filip: «Chodź i zobacz!» 47 Jezus ujrzał, jak Natanael zbliżał się do Niego, i powiedział o nim: «Patrz, to prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu». 48 Powiedział do Niego Natanael: «Skąd mnie znasz?» Odrzekł mu Jezus: «Widziałem cię, zanim cię zawołał Filip, gdy byłeś pod drzewem figowym». 49 Odpowiedział Mu Natanael: «Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś Królem Izraela!» 50 Odparł mu Jezus: «Czy dlatego wierzysz, że powiedziałem ci: Widziałem cię pod drzewem figowym? Zobaczysz jeszcze więcej niż to». 51 Potem powiedział do niego: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Ujrzycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego».

Pierwszy rozdział Ewangelii św. Jana zaczyna się uroczystymi, pełnymi niezwykłego majestatu słowami, które odnoszą się do życia samej Trójcy Przenajświętszej. Mówią one o zrodzeniu Boskiego Logosu: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga” (J 1, 1-2a). To właśnie dzięki Słowu, przez które „wszystko się stało”, zaistniał wszechświat, a w nim po upływie milionów lat zaczęły się dzieje ludzkości. W dziejach tych niezmiernie ważną rolę odegrał św. Jan Chrzciciel, który wprawdzie „nie był światłością, ale [był posłanym], aby zaświadczyć o Światłości” (J 1, 8). Jednak prawdziwy i radykalny przełom dokonał się w nich dzięki cudowi Wcielenia. Kiedy bowiem „nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty” (Ga 4, 4). Wtedy to Odwieczne „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1, 14). Od tego wydarzenia lata historii ludzkiej liczą się według zasady „przed” lub „po” narodzeniu Chrystusa, albo też na lata „przed naszą erą” lub „naszej ery”, gdzie znowu punktem ich przełomu jest także narodzenie Bożego Syna. Nasza era jest erą znaczoną Jego błogosławioną w nich obecnością.

W swym „Prologu” św. Jan Apostoł opisał także reakcje ludzi na obecność pośród nich Boga-Człowieka. Oto, z jednej strony, Jednorodzony Syn Boży, Boskie Słowo, wprawdzie „przyszło do swojej własności, jednakże swoi Go nie przyjęli” (J 1, 11). Z drugiej jednak strony znaleźli się także i ci, „którzy Je przyjęli”. To właśnie im „dało [Ono] moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego – którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili” (J 1, 12-13).

Jest rzeczą znamienną, że dla św. Jana tymi ludźmi, którzy prawdziwie „z Boga się narodzili”, są w pierwszej kolejności Apostołowie. Stąd zaraz po „Prologu” w tym samym pierwszym rozdziale swej Ewangelii opisuje on powołanie i wybór pięciu z nich: siebie samego, Andrzeja, Piotra, Filipa i Natanaela. Poprzedziło je osobiste doświadczenie przez nich Jezusa Chrystusa. Zaczęło się ono od pytania, jakie Jan i Andrzej postawili Jezusowi: „«Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?» (J 1, 38). Odpowiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie» (J 1, 39a). Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego”. Ta chwila musiała być dla nich tak ważna i tak decydująca, że Jan ją doskonale zapamiętał: „Było to około godziny dziesiątej” – po wielu latach przekazał on w swojej Ewangelii ten właśnie szczegół (J 1, 39c). Równocześnie łączyło się z tym ich głębokie przekonanie, że tego rodzaju doświadczenie bliskości Chrystusa musi stać się udziałem również innych osób. Dlatego też wobec początkowych wątpliwości, jakie żywił Natanael odnośnie do Jezusa z Nazaretu, Filip powiedział do niego krótko i zdecydowanie: „Chodź i zobacz!” (J 1, 46).

Doświadczenie bliskości Chrystusa doprowadziło Apostołów do wyznania przez nich swej w Niego wiary. Andrzej powiedział bowiem do Piotra: „«Znaleźliśmy Mesjasza» – to znaczy: Chrystusa” (J 1, 41). Niewiele później Filip stwierdził wobec Natanaela: „Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy – Jezusa, syna Józefa z Nazaretu” (J 1, 45). Andrzej i Filip zaświadczyli o swej wierze wobec innych ludzi – wobec Piotra i Natanaela. Natomiast Natanael wyznał swą wiarę, zwracając się wprost do Jezusa: „«Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś Królem Izraela” (J 1, 49), co po jakimś czasie, tym razem już nie u ujścia Jordanu, lecz u jego źródeł, powtórzy sam Szymon Piotr: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (Mt 16, 16).

Drogi Księże Biskupie Nominacie Januszu!

Za chwilę, prawie dwa tysiące lat po tych ewangelijnych wydarzeniach, ma się w odniesieniu do ciebie przedłużyć historia Apostołów. W życiu świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła ma zatem znaleźć swój nowy etap historia tych ludzi, którzy w swej wierze nie tylko jako pierwsi przyjęli Boski Logos, Przedwieczne Słowo Ojca, ale którzy z przedziwną mocą daną im przez Ducha Świętego tę wiarę głosili całemu światu, nauczając wszystkie narody (por. Mt 28, 19). Ponieważ ich wiara stała się wiarą całego Kościoła, dlatego też stali się oni jego fundamentem. Dzisiejsze wydarzenie sięga więc, z jednej strony, samych początków Kościoła, z drugiej natomiast strony odnosi się do jego przyszłości. Swoją wiarą i swoim świadectwem wiary masz bowiem, Drogi Księże Biskupie Nominacie, dalej budować Chrystusowy Kościół, który – wedle słów św. Piotra – jest wznoszony „jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa” (1 P 2, 5).

Jest to szczególna chwila, w której zapewne z wdzięcznością wspominasz tych wszystkich, których Pan Bóg w swej Opatrzności postawił na twojej dotychczasowej drodze życia i dzięki którym mogłeś doświadczyć i poznać Chrystusa i Jego Dobrą Nowinę: swoich Rodziców, wychowawców w wierze, zarówno kapłanów, jak i osoby świeckie, przewodników do kapłaństwa w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej, a potem kolejnych duchowych mistrzów i świadków wiary, w tym kardynała Franciszka Macharskiego, z rąk którego w dniu 21 maja 1989 roku w tej prastarej Katedrze wawelskiej przyjąłeś święcenia kapłańskie. Dzisiaj wdzięczna pamięć o nich wszystkich staje się dla ciebie wielkim zobowiązaniem, aby otrzymany od nich i dzięki nim skarb wiary przekazywać nowym pokoleniom, składającym się na wielkie dzieje Kościoła. Stąd też wypływa ogromna waga dwóch pytań, jakie za chwilę postawię tobie w imieniu Kościoła: „Czy chcesz wiernie i nieustannie głosić Ewangelię Chrystusa?” i „Czy chcesz zachować czysty i nienaruszony skarb wiary, który zgodnie z tradycją od czasów apostolskich zawsze i wszędzie strzeżony jest w Kościele?”.

Jest to dla świata, pogrążonego w ciemnościach i będącego cienistą krainą śmierci (por. Mt 4, 16), Ewangelia światłości, miłości i prawdy. Jest to Ewangelia o Bogu, który jest Osobową Światłością, Miłością i Prawdą. Jego to mamy nieustannie głosić „w porę i nie w porę” (por. 2 Tym 4, 2) światu, który – jak często tego z bólem doświadczamy – za wszelką cenę chce żyć, tak jakby Boga w ogóle nie było. Co więcej, zdarza się, że w obliczu
świadectwa chrześcijan sięga on wręcz po agresję wobec nich i ucieka się do ich prześladowań. Już św. Jan próbował zmierzyć się z tym problemem i go wyjaśnić. „Nie dziwcie się, bracia – pisał w swym Pierwszym Liście – jeśli świat was nienawidzi. My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, bo miłujemy braci, kto zaś nie miłuje, trwa w śmierci” (1 J 3, 13-14). To Chrystus swoim ziemskim życiem wyznaczył tę drogę. To On, zmartwychwstając, jako pierwszy przeszedł ze śmierci do życia. W tym Jego Przejściu, w Jego Passze, objawiła się Jego nieskończona miłość do nas. Więcej jeszcze, ukazał się jej najbardziej głęboki przejaw – miłość jako ofiara z siebie dla innych i za innych. „Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje” – pisał dalej św. Jan (1 J 3, 16a). Równocześnie wskazał, jaki powinien wyglądać kształt chrześcijańskiej miłości: „My także winniśmy oddać życie za braci” (1 J 3, 16b). To sprawia, że miłość nie jest ani pięknoduchostwem ani też pustosłowiem. Niekiedy staje się bowiem prawdziwie heroicznym wypełnieniem zachęty ucznia, którego Jezus najbardziej spośród wszystkich Apostołów umiłował: „Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą!” (1 J 3, 18).

Taka też miłość, urzeczywistniana na co dzień poprzez czyn i prawdę, musi być fundamentem i zarazem głównym przejawem zatroskania każdego biskupa o zbawienie powierzonych mu przez Chrystusa ludzkich dusz. Dlatego też za chwilę postawię tobie, Drogi Księże Biskupie Nominacie, kolejne, niezmiernie ważne pytanie: „Czy jako dobry pasterz chcesz szukać zbłąkanych owiec i odnosić je do Pańskiej owczarni?”. Stąd po wyrażeniu przez ciebie twej gotowości i już po nałożeniu na ciebie rąk i wypowiedzeniu modlitwy konsekracyjnej otrzymasz pastorał jako „znak urzędu pasterskiego posługiwania” i konieczności czuwania „nad owczarnią, nad którą Duch Święty ustanowił cię biskupem, abyś kierował Kościołem Bożym”. Wraz z pastorałem otrzymasz także biskupi pierścień i mitrę. Pierścień jest znakiem wierności, z którą wiąże się troska o zachowanie nienaruszonej i czystej wiary po to, aby ustrzec przed skażeniem Bożą Oblubienicę, czyli Kościół święty. Z kolei mitra jest wezwaniem do tego, aby jaśniał „w tobie blask świętości”, który ma doprowadzić ciebie do życia wiecznego.

Z mitrą na głowie, z pastorałem w ręce i z pierścieniem na dłoni idź do świata pełen śmiałości i męstwa. Nie bój się! Niech przez całe twoje pasterskie posługiwanie towarzyszą ci słowa św. Pawła II Wielkiego z Placu św. Piotra: Non abbiate paura! – „Nie lękajcie się!”. A w chwilach, w których będziesz dziękował Panu Bogu za wiele nadzwyczajnych znaków Jego błogosławionej obecności w świecie, miej w sobie żarliwe przekonanie, że Duch Święty będzie ci każdego dnia objawiał ogrom łask, jakimi dzięki Niemu żyje Kościół. Niech twej pasterskiej posłudze towarzyszą słowa, które przed wiekami Jezus wypowiedział najpierw do Natanaela: „Zobaczysz jeszcze więcej niż to”, a następnie do pozostałych Apostołów: „Ujrzycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego” (J 1, 50-51). Idź do świata, wzywając wszystkich, aby na oścież otwierali drzwi Chrystusowi. Idź zgodnie z twym biskupim zawołaniem: Dominus spes mea („Pan moją nadzieją”). Amen.

archidiecezja.pl

Biskup Janusz MASTALSKI

sob., 01/05/2019 - 12:46

Biskup Pomocniczy Archidiecezji Krakowskiej

Dewiza biskupia: Dominus spes mea (Pan moją Nadzieją)

  • urodzony:04.05.1964 w Krakowie
  • święcenia prezbiteratu:21.05.1989
  • święcenia biskupie: 05.01.2019
Adres:

ul. Franciszkańska 3
31-004 Kraków
tel. 12 628 81 00
fax 12 429 46 17
e-mail

Diecezja:

Archidiecezja Krakowska

#cbpw-wrap6 {margin:0px 0px 0px 0px;}#cbpw-grid6 .cbp-l-grid-projects-title {color:#474747;background-color:transparent;font-size:11px;font-family:Open Sans;font-weight:700;font-style:normal;line-height:21px;text-align:left;padding:0px 0px 0px 0px;margin:15px 0px 0px 0px;text-transform:none;}#cbpw-grid6 .cbp-l-grid-projects-desc {color:#888888;background-color:transparent;font-size:12px;font-family:Open Sans;font-weight:400;font-style:normal;line-height:18px;text-align:left;padding:0px 0px 0px 0px;margin:5px 0px 0px 0px;text-transform:none;}#cbpw-grid6 .cbp-l-caption-buttonLeft {color:#FFFFFF;background-color:#3288C4;font-size:12px;font-family:Open Sans;font-weight:400;font-style:normal;line-height:30px;text-align:center;text-transform:none;padding:0px 6px 0px 6px;margin:4px 4px 4px 4px;}#cbpw-grid6 .cbp-l-caption-buttonRight {color:#FFFFFF;background-color:#990066;font-size:14px;font-family:Open Sans;font-weight:400;font-style:normal;line-height:30px;text-align:center;text-transform:none;padding:0px 6px 0px 6px;margin:0px 0px 0px 0px;}#cbpw-grid6 .cbp-caption {margin-bottom:0;}#cbpw-grid6 .cbp-caption-activeWrap {background-color:#282727;}#cbpw-filters6 .cbp-filter-item {background-color:transparent;border-width:0px;border-style:none;border-color:transparent;border-radius:0;color:#949494;font-size:13px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:21px;margin:0px 0px 10px 0px;padding:0px 12px 0px 12px;text-transform:uppercase;}#cbpw-filters6 .cbp-filter-item:hover {background-color:transparent;border-width:0px;border-style:none;border-color:transparent;border-radius:0;color:#2D2C2C;font-size:13px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:21px;margin:0px 0px 10px 0px;padding:0px 12px 0px 12px;text-transform:uppercase;}#cbpw-filters6 .cbp-filter-item.cbp-filter-item-active {background-color:#990066;border-width:0px;border-style:none;border-color:transparent;border-radius:0;color:#ffffff;font-size:13px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:21px;margin:0px 0px 10px 0px;padding:0px 12px 0px 12px;text-transform:uppercase;}#cbpw-filters6 .cbp-filter-item.cbp-filter-item-active:hover {background-color:#990066;border-width:0px;border-style:none;border-color:transparent;border-radius:0;color:#ffffff;font-size:13px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:21px;margin:0px 0px 10px 0px;padding:0px 12px 0px 12px;text-transform:uppercase;}#cbpw-filters6 .cbp-filter-counter {background-color:#990066;color:#ffffff;font-size:11px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:18px;padding:4px 0px 4px 0px;}#cbpw-filters6 .cbp-filter-counter:after {border-color:#990066 transparent;}#cbpw-loadMore6 .cbp-l-loadMore-link {color:#7E7B7B;background-color:transparent;border-width:1px 1px 1px 1px;border-style:solid;border-color:#DEDEDE;font-size:12px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:34px;text-align:center;padding:0px 30px 0px 30px;margin:40px 0px 0px 0px;text-transform:none;}#cbpw-loadMore6 .cbp-l-loadMore-link:hover {color:#B0B0B0;background-color:transparent;border-width:1px 1px 1px 1px;border-style:solid;border-color:#DEDEDE;font-size:12px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:34px;text-align:center;padding:0px 30px 0px 30px;margin:40px 0px 0px 0px;text-transform:none;}#cbpw-loadMore6 .cbp-l-loadMore-loading {color:#B0B0B0;background-color:transparent;border-width:1px 1px 1px 1px;border-style:solid;border-color:#DEDEDE;font-size:12px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:34px;text-align:center;padding:0px 30px 0px 30px;margin:40px 0px 0px 0px;text-transform:none;}#cbpw-loadMore6 .cbp-l-loadMore-loading:hover {color:#B0B0B0;background-color:transparent;border-width:1px 1px 1px 1px;border-style:solid;border-color:#DEDEDE;font-size:12px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:34px;text-align:center;padding:0px 30px 0px 30px;margin:40px 0px 0px 0px;text-transform:none;}#cbpw-loadMore6 .cbp-l-loadMore-stop {color:#B0B0B0;background-color:transparent;border-width:1px 1px 1px 1px;border-style:solid;border-color:#DEDEDE;font-size:12px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:34px;text-align:center;padding:0px 30px 0px 30px;margin:40px 0px 0px 0px;text-transform:none;}#cbpw-loadMore6 .cbp-l-loadMore-stop:hover {color:#B0B0B0;background-color:transparent;border-width:1px 1px 1px 1px;border-style:solid;border-color:#DEDEDE;font-size:12px;font-family:Open Sans,sans-serif;font-weight:400;font-style:normal;line-height:34px;text-align:center;padding:0px 30px 0px 30px;margin:40px 0px 0px 0px;text-transform:none;}#cbpw-singlePage6 .cbp-popup-navigation-wrap {background-color:#2155b5;}#cbpw-singlePage6 .cbp-popup-singlePage-counter {color:#decdba;font-size:13px;font-family:Open Sans;font-weight:400;font-style:normal;}Wszyscy /Kardynał /Arcybiskup /Biskup diecezjalny /Biskup pomocniczy /Biskup senior /Biskup Polowy Wojska Polskiego /Prymas Polski /Przewodniczący KEP /Zastępca Przewodniczącego KEP /Sekretarz Generalny KEP /Lista alfabetyczna: /A /B /C /Ć /D /E /F /G /H /I /J /K /L /M /N /O /P /R /S /Ś /T /U /W /Z zobaczbp Jan Bagińskizobaczbp Grzegorz Balcerekzobaczbp Adam Bałabuchzobaczbp Edward Białogłowskizobaczbp Władysław BobowskizobaczHeading Lorem ipsumbp Władysław Bobowskizobaczbp Tadeusz Bronakowskizobaczbp Damian Brylzobaczabp Stanisław Budzikzobaczbp Łukasz Buzun OSPPEzobaczbp Stefan Cichyzobaczbp Henryk Ciereszkozobaczbp Paweł Cieślikzobaczbp Mieczysław Cisłozobaczbp Andrzej Czajazobaczbp Edward Dajczakzobaczbp Ignacy Deczobaczbp Bronisław Dembowskizobaczabp Wacław Depozobaczbp Antoni Długoszzobaczbp Marian Duśzobaczbp Adam Dyczkowskizobaczbp Antoni P. Dydycz OFMCapzobaczabp Andrzej Dzięgazobaczbp Andrzej F. Dziubazobaczkard. Stanisław Dziwiszzobaczbp Marian Florczykzobaczbp Zdzisław Fortuniakzobaczbp Edward Frankowskizobaczbp Jan Gałeckizobaczabp Stanisław Gądeckizobaczbp Stanisław Gębickizobaczabp Sławoj Leszek Głódźzobaczabp Marian Gołębiewskizobaczbp Kazimierz Górnyzobaczabp Józef Górzyńskizobaczbp Piotr Gregerzobaczkard. Henryk Gulbinowiczzobaczbp Kazimierz Gurdazobaczbp Józef Guzdekzobaczabp Henryk Hoser SACzobaczbp Andrzej Iwaneckizobaczbp Stanisław Jamrozekzobaczbp Edward Janiakzobaczbp Michał Janochazobaczbp Piotr Jareckizobaczbp Jacek Jezierskizobaczbp Andrzej Jeżzobaczabp Marek Jędraszewskizobaczbp Włodzimierz Juszczak OSBMzobaczbp Andrzej Kaletazobaczbp Romuald Kamińskizobaczbp Ryszard Karpińskizobaczbp Ryszard Kasynazobaczbp Grzegorz Kaszakzobaczbp Jacek Kiciński CMFzobaczbp Zbigniew Kiernikowskizobaczbp Jan Kopieczobaczabp Józef Kowalczykzobaczbp Piotr Krupazobaczbp Marian Błażej Kruszyłowicz OFMConvzobaczabp Józef Kupnyzobaczbp Gerard Kuszzobaczbp Wiesław Lechowiczzobaczbp Adam Lepazobaczbp Mariusz Leszczyńskizobaczbp Leszek Leszkiewiczzobaczbp Piotr Liberazobaczbp Tadeusz Lityńskizobaczbp Roman Marcinkowskizobaczbp Marek Marczakzobaczbp Rafał Markowskizobaczabp Jan Martyniakzobaczbp Janusz Mastalskizobaczbp Jerzy Mazur SVDzobaczbp Marek Mendykzobaczbp Wiesław Meringzobaczabp Józef Michalikzobaczbp Mirosław Milewskizobaczbp Artur G. Mizińskizobaczbp Damian Muskus OFMzobaczabp Henryk Muszyńskizobaczbp Stanisław Napierałazobaczbp Krzysztof Nitkiewiczzobaczabp Alfons Nossolzobaczabp Stanisław Nowakzobaczkard. Kazimierz Nyczzobaczbp Adam Odzimekzobaczbp Grzegorz Olszowskizobaczbp Alojzy Orszulik SACzobaczbp Wojciech Osialzobaczbp Janusz Ostrowskizobaczabp Edward Ozorowskizobaczabp Juliusz Paetzzobaczbp Ireneusz Pękalskizobaczbp Rudolf Pierskałazobaczbp Tadeusz Pikuszobaczbp Roman Pindelzobaczbp Jan Piotrowskizobaczabp Edmund Piszczzobaczabp Wojciech Polakzobaczabp Eugeniusz Popowiczzobaczbp Andrzej Przybylskizobaczabp Bolesław Pylakzobaczbp Tadeusz Rakoczyzobaczbp Stefan Regmuntzobaczbp Marian Rojekzobaczbp Kazimierz Romaniukzobaczabp Grzegorz Ryśzobaczbp Stanisław Salaterskizobaczbp Piotr Sawczukzobaczbp Andrzej Siemieniewskizobaczbp Piotr Skuchazobaczabp Wiktor Skworczobaczbp Paweł Socha CMzobaczbp Marek Solarczykzobaczbp Stanisław Stefanek SChrzobaczbp Janusz Stepnowskizobaczbp Paweł Stobrawazobaczbp Jan Styrnazobaczbp Andrzej Suskizobaczabp Adam Szalzobaczbp Józef Szamockizobaczbp Jan Szkodońzobaczbp Marek Szkudłozobaczbp Wiesław Szlachetkazobaczabp Stanisław Szymeckizobaczbp Wiesław Śmigielzobaczbp Jan Śrutwazobaczbp Henryk Tomasikzobaczbp Piotr Turzyńskizobaczbp Jan Tyrawazobaczbp Jan Wątrobazobaczbp Henryk Wejmanzobaczbp Tadeusz Wernozobaczbp Krzysztof Wętkowskizobaczbp Jan Wieczorekzobaczabp Stanisław Wielguszobaczbp Teofil Wilskizobaczbp Krzysztof Włodarczykzobaczbp Adam Wodarczykzobaczabp Tadeusz Wojdazobaczbp Bogdan Wojtuśzobaczbp Józef Wróbelzobaczbp Józef Wysockizobaczbp Krzysztof Zadarkozobaczbp Jan Zajączobaczbp Józef Zawitkowskizobaczabp Wojciech Ziembazobaczbp Zbigniew ZIELIŃSKIzobaczbp Janusz Zimniakzobaczabp Damian Zimońzobaczbp Julian Wojtkowskizobaczabp Władysław Ziółekzobacz więcej ładuje...NO MORE WORKSthis.initCubePortfolio = this.initCubePortfolio || []; this.initCubePortfolio.push({id: 6, options: {"filters":"#cbpw-filters6","loadMore":"#cbpw-loadMore6","loadMoreAction":"click","search":"","layoutMode":"grid","sortToPreventGaps":false,"drag":true,"auto":false,"autoTimeout":5000,"autoPauseOnHover":true,"showNavigation":true,"showPagination":true,"rewindNav":true,"scrollByPage":false,"defaultFilter":".wszyscy","filterDeeplinking":false,"animationType":"scaleSides","gridAdjustment":"responsive","mediaQueries":false,"gapHorizontal":45,"gapVertical":30,"caption":"zoom","displayType":"lazyLoading","displayTypeSpeed":100,"lightboxDelegate":".cbp-lightbox","lightboxGallery":true,"lightboxTitleSrc":"data-title","lightboxCounter":"{{current}} of {{total}}","singlePageDelegate":".cbp-singlePage","singlePageDeeplinking":true,"singlePageStickyNavigation":false,"singlePageCounter":"{{current}} of {{total}}","singlePageAnimation":"fade","singlePageInlineDelegate":".cbp-singlePageInline","singlePageInlineDeeplinking":false,"singlePageInlinePosition":"above","singlePageInlineInFocus":true,"plugins":{},"displayItemsLoadMore":4,"coverRatio":""}});

Życzenia Przewodniczącego Episkopatu z okazji przyjęcia sakry biskupiej przez bp. nominata Janusza Mastalskiego

sob., 01/05/2019 - 09:33

Witając w gronie biskupów naszej konferencji episkopatu – od wszystkich wiernych i pasterzy – przesyłałam Waszej Ekscelencji gratulacje i życzenia z okazji przyjęcia sakry biskupiej – napisał abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w życzeniach dla bp. nominata Janusza Mastalskiego.

Przewodniczący Episkopatu przypomniał w życzeniach, że Kościół w Polsce to 1050-letnia historia martyrii, liturgii i diakonii. „Niech więc przez włączenie do grona następców apostołów, w posłudze Księdza Biskupa te trzy wymiary będą widoczne w sposób jednoznaczny, w wiernym pełnieniu funkcji nauczycielskiej, czyli prorockiej, w gorliwym sprawowaniu kultu i w służebnie pełnionej misji królewskiej, czyli pasterskiej” – napisał abp Gądecki.

Następnie nawiązał do dziedzictwa Kościoła w Polsce, jego oddanego Chrystusowi Ludu Bożego i niezłomnych pasterzy. „Niech to dziedzictwo – poprzez mężne, gorliwe i roztropne pełnienie przez Księdza Biskupa pasterskiego posługiwania rozwija się, dzięki trwaniu w prawdzie Ewangelii i dzięki świadectwie osobistego życia” – życzył przewodniczący Episkopatu.

Abp Gądecki przypomniał również świętych ziemi krakowskiej, na której będzie posługiwał bp Mastalski. „Życzę więc Waszej Ekscelencji, aby każdy dzień swego pasterskiego posługiwania rozpoczynał od spotkania ze świętym biskupem i męczennikiem Stanisławem ze Szczepanowa, świętym papieżem z Wadowic Janem Pawłem II Wielkim, ze świętą królową Jadwigą i bratem naszego Boga – świętym Adamem Chmielowskim, czyli bratem Albertem”.

Na zakończenie odwołał się do wyzwań teraźniejszości i przyszłości, które stoją przed wiernymi i pasterzami. „To rzesze ludzi ochrzczonych, ale niepraktykujących, to setki tysięcy samotnych, zagubionych i szukających sensu – zwłaszcza ludzi młodych –  którzy na manowcach współczesności próbują szukać tego, czego znaleźć tam nie mogą – prawdziwej wolności i wiernej miłości. Niech Ksiądz Biskup nie boi się ich tam szukać i prowadzić zawsze z cierpliwością i wyrozumiałością do Jezusa, który jest jedyną drogą prowadzącą do życia” – podkreślił przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

Publikujemy pełną treść życzeń:

Ekscelencjo,

Najdostojniejszy Księże Biskupie,

wraz ze szlachetną archidiecezją krakowską raduje się dziś cały Kościół, który jest w Polsce. Witając w gronie biskupów naszej konferencji episkopatu – od wszystkich wiernych i pasterzy – przesyłałam Waszej Ekscelencji gratulacje i życzenia z okazji przyjęcia sakry biskupiej.

Kościół w Polsce to ponad 1050-letnia historia martyriiliturgii i diakonii, w których on się urzeczywistnia. Niech więc przez włączenie do grona następców apostołów, w posłudze Księdza Biskupa te trzy wymiary będą widoczne w sposób jednoznaczny, w wiernym pełnieniu funkcji nauczycielskiej, czyli prorockiej, w gorliwym sprawowaniu kultu i w służebnie pełnionej misji królewskiej, czyli pasterskiej.

Kościół w Polsce to również ponad 1050-letnia historia oddanego Chrystusowi Ludu Bożego i jego niezłomnych pasterzy. To dziesięcio-wiekowa tradycja wierności Ewangelii i Urzędowi Piotrowemu. To bezcenne dziedzictwo, zrodzone w wodach Mieszkowego chrztu. Niech to dziedzictwo – poprzez mężne, gorliwe i roztropne pełnienie przez Księdza Biskupa pasterskiego posługiwania rozwija się, dzięki trwaniu w prawdzie Ewangelii i dzięki świadectwie osobistego życia.

Kościół w Polsce to wielka historia świętych, których tak wielu przecież zrodziła krakowska ziemia. Życzę więc Waszej Ekscelencji, aby każdy dzień swego pasterskiego posługiwania rozpoczynał od spotkania ze świętym biskupem i męczennikiem Stanisławem ze Szczepanowa, świętym papieżem z Wadowic Janem Pawłem II Wielkim, ze świętą królową Jadwigą i bratem naszego Boga – świętym Adamem Chmielowskim, czyli bratem Albertem.

Kościół w Polsce to jednak nie tylko historia – to również wyzwanie teraźniejszości i przyszłości – zarówno dla wiernych, jak i pasterzy. To rzesze ludzi ochrzczonych, ale niepraktykujących, to setki tysięcy samotnych, zagubionych i szukających sensu – zwłaszcza ludzi młodych –  którzy na manowcach współczesności próbują szukać tego, czego znaleźć tam nie mogą – prawdziwej wolności i wiernej miłości. Niech Ksiądz Biskup nie boi się ich tam szukać i prowadzić zawsze z cierpliwością i wyrozumiałością do Jezusa, który jest jedyną drogą prowadzącą do życia.

Niech betlejemska gwiazda, za którą podążali Mędrcy ze Wschodu, przypomina codziennie Waszej Ekscelencji drogę do Jezusa – który jest jedyną światłością świata i światłością biskupiego serca.

Z braterskim pozdrowieniem i zapewnieniem o modlitwie,

+ STANISŁAW GĄDECKI Arcybiskup Metropolita Poznański Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

Komunikat Przewodniczącego Komisji Episkopatu Polski ds. Misji na Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom

pt., 01/04/2019 - 00:09

Jeszcze 5 miliardów ludzi nie zna Chrystusa i nie doświadczyło radości płynącej z wiary. Dlatego otoczmy modlitwą misjonarzy. Wypraszajmy światło i moce Ducha Świętego ich przepowiadaniu Chrystusa, by jak Gwiazda Betlejemska ukazywali drogę do Niego – napisał bp Jerzy Mazur, przewodniczący Komisji ds. Misji z okazji obchodzonego 6 stycznia Dnia Modlitwy i Pomocy Misjom. W tym roku jego hasłem są słowa „Mocni Duchem dla Misji”. Ofiary zbierane w tym dniu w kościołach są przeznaczone na fundusz misyjny, z którego utrzymuje się m.in. Centrum Formacji Misyjnej przygotowujące przyszłych misjonarzy. 

Według danych Komisji Episkopatu Polski ds. Misji z 1 października 2018 roku, na  misjach posługuje 2004 polskich misjonarzy i misjonarek. Pracują oni w 99 krajach na wszystkich kontynentach.

Publikujemy tekst komunikatu:

KOMUNIKAT PRZEWODNICZĄCEGO
KOMISJI EPISKOPATU POLSKI DS. MISJI
NA DZIEŃ MODLITWY I POMOCY MISJOM 2019 

Umiłowani w Chrystusie Panu, Bracia i Siostry!

W dzisiejszą uroczystość Objawienia Pańskiego wpatrujemy się w postacie Trzech Mędrców, którzy idąc za Gwiazdą, pokonali długą drogę do Betlejem. Kiedy przybyli do Jerozolimy pytali: „Gdzie jest nowo narodzony Król żydowski? (…) przybyliśmy oddać Mu pokłon” (Mt 2,2). Pragnęli ujrzeć i adorować Nowonarodzonego Króla. Szli, kierując się wewnętrznym pragnieniem poznania Tego, który jest źródłem prawdy, dobra i piękna. To pragnienie było tak wielkie, że sprawiło, iż odważnie wyruszyli w nieznaną drogę.

Trzej Magowie symbolizują człowieka wiary; tego, który tęskni za Bogiem, szuka Go wytrwale i ma oczy otwarte na znaki Jego obecności.

Wpatrzeni w Mędrców ze Wschodu, prośmy Ducha Świętego, by w naszych sercach i ludziach żyjących obok nas, w Europie i na całym świecie rodziło się pragnienie Boga.

Rozważając tajemnicę Objawienia Pańskiego, przeżywamy dziś Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom. Wraz z całym Kościołem modlimy się za ludy i narody, które jeszcze nie słyszały o Chrystusie i nie poznały Ewangelii. Obchodzimy ten dzień pod hasłem: „Mocni Duchem dla Misji”. Uświadamiamy sobie, że w sakramencie chrztu i bierzmowania, Duch Święty wprowadza nas w głębię życia z wiary, w relację z każdą Osobą Trójcy Świętej. W drodze człowieka do Boga, Duch Święty wychodzi mu naprzeciw: oświeca, poucza, wspiera, oczyszcza, pociesza, stawia w prawdzie, uczy modlitwy, przewodzi w wierze, uzdalnia do miłości, prowadzi do nowego życia w Kościele, uświęca każdy wysiłek człowieka. Duch Święty otwiera ludzkie serca na Ewangelię i czyni misjonarzy skutecznymi jej głosicielami i świadkami. Misje dokonują się mocą Ducha Świętego, zatem cokolwiek czynią misjonarze – czynią Jego mocą.

Dzisiaj uświadamiamy sobie, jak bardzo współczesny świat potrzebuje misjonarzy; tych, którzy posłuszni wezwaniu Pana: „Idźcie i głoście”, ofiarnie oddadzą swe życie sprawie misji. Jeszcze 5 miliardów ludzi nie zna Chrystusa i nie doświadczyło radości płynącej z wiary. Dlatego otoczmy modlitwą misjonarzy. Wypraszajmy światło i moce Ducha Świętego ich przepowiadaniu Chrystusa, by jak Gwiazda Betlejemska ukazywali drogę do Niego.

Cieszy nas, że 2004 misjonarzy i misjonarek z Polski posługuje w 99 krajach misyjnych. Są obecni w dalekiej Ameryce Łacińskiej i na Karaibach, w Afryce i Azji, a nawet Oceanii i na zimnej Alasce. Misjonarze nie tylko głoszą Ewangelię i formują wspólnoty wiary, ale także pełnią dzieła miłosierdzia. Udręczonym ubóstwem i chorobami społecznościom lokalnym niosą nadzieję, pociechę i bezinteresowną pomoc. Pomagają ubogim, bezdomnym, wykluczonym ze względu na pochodzenie i brak wykształcenia. Często stają wobec konfliktów lokalnych, które przeradzają się w rzezie i rozboje, a nawet otwartą wojnę. Udzielają schronienia i pomocy cierpiącym. Troszczą się o dzieci, ofiary wojen i nienawiści. Wszystkich wzywają do przebaczenia i pojednania. Bywa, że ryzykują własnym życiem, trwając w solidarności z prześladowanymi i bezbronnymi. By mogli skutecznie służyć ubogim i cierpiącym, potrzebują naszego wsparcia finansowego i materialnego.

Wszyscy możemy pomagać misjom, nie tylko dzisiaj, gdy zgodnie z życzeniem Konferencji Episkopatu Polski, we wszystkich parafiach zbierane są ofiary na Krajowy Fundusz Misyjny. Z nich utrzymuje się również Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie, przygotowujące misjonarzy do pracy na misjach. W tym roku do wyjazdu przygotowuje się 10 osób: 3 z nich to kapłani diecezjalni, 1 kapłan zakonny, 1 brat zakonny, 4 siostry zakonne i 1 osoba świecka.

Objawienie Pańskie jest patronalnym świętem Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci. Na całym świecie dzieci należące do Papieskiego Dzieła Dziecięctwa Misyjnego łączą się w modlitwie. Przebrane w stroje symbolizujące 5 kontynentów stają się kolędnikami misyjnymi, a zebrane ofiary przekazują swoim rówieśnikom z krajów misyjnych, w tym roku dla Rwandy i Burundi.

Dziś w kilkuset miejscowościach wyruszają Orszaki Trzech Króli. Wraz z Monarchami idźmy pokłonić się Chrystusowi. W tym roku papież Franciszek kieruje to wezwanie zwłaszcza do młodzieży. Prośmy Ducha Świętego, by Jego łaska wzbudziła w sercach dziewcząt i chłopców pragnienie pójścia drogą powołania misyjnego, a nas umocniła w wytrwałej modlitwie o powołania kapłańskie, zakonne i misyjne.

Wyrażam wdzięczność polskim misjonarzom i misjonarkom za ich piękne świadectwo miłości do Chrystusa i ludzi. W imieniu misjonarek i misjonarzy dziękuję Wam wszystkim, którzy wspomagacie misje duchowo poprzez modlitwę i cierpienie w intencji misji oraz materialnie – swymi darami serca.

Niech Chrystus, dzięki posłudze misyjnej Kościoła dotrze do tych, którzy Go nie znają. Na progu Nowego Roku wszystkim życzę świateł, łask i darów Ducha Świętego, radości i pokoju, jaką daje świadomość realizacji naszego powołania misyjnego.

Z serca błogosławię w Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego

+ Jerzy Mazur SVD
Przewodniczący  Komisji Episkopatu Polski ds. Misji

Zobacz też:
>>STATYSTYKA MISYJNA 2019

5 stycznia – święcenia biskupie ks. prof. Janusza Mastalskiego (zapowiedź)

czw., 01/03/2019 - 23:55

Biskup nominat Janusz Mastalski w sobotę, 5 stycznia, o godz. 10.00 w Katedrze Wawelskiej przyjmie święcenia biskupie. 

Ojciec Święty Franciszek mianował ks. Janusza Mastalskiego, profesora UPJPII w Krakowie i rektora Wyższego Seminarium Duchownego archidiecezji krakowskiej, biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej 3 grudnia 2018 roku, przydzielając mu stolicę tytularną w Noba.

Ks. Prof. Janusz Mastalski ma 54 lata i 29 lat kapłaństwa. Urodził się 4 maja 1964 roku w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął 21 maja 1989 roku. Był wikariuszem w Gdowie (1989-1991) oraz w parafii Św. Szczepana w Krakowie (1991-1994). Studia doktoranckie ukończył w 1998 roku na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, gdzie w 2003 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego, a w 2009 roku tytuł naukowy profesora nauk teologicznych. Od 2005 roku był Kierownikiem Katedry Pedagogiki, a w latach 2008-2014 – Dziekanem wydziału nauk społecznych UPJPII. W latach 2014-2018 był prorektorem Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, a od 2017 – Rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie.

BP KEP

Abp Ryś: Odszedł Świadek Chrystusa i Jego Ewangelii

czw., 01/03/2019 - 21:37

Ewangelizacja zaczyna się od świadectwa, ponieważ ono rozbudza w ludziach ciekawość Jezusa. Biskup Tadeusz był świadkiem! – powiedział o śp. bp Tadeuszu Pieronku abp Grzegorz Ryś podczas Mszy Świętej pogrzebowej, po której ciało zmarłego biskupa zostało złożone do krypty w kościele św. Apostołów Piotra i Pawła. Eucharystii przewodniczył metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski. W uroczystości wzięli udział m.in. kard. Stanisław Dziwisz, bp Artur Miziński, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski, oraz wielu przedstawicieli episkopatu, duchownych, przedstawicieli świata nauki, mediów i polityki.

W homilii, arcybiskup Grzegorz Ryś przypomniał, że biskup Tadeusz umarł w Oktawie Bożego Narodzenia – czasie, w którym Słowo Boże szuka ludzi aby, dzięki nim, móc stać się ciałem. Dodał, że biskupa Tadeusza charakteryzują trzy słowa pochodzące z czytań z dzisiejszej liturgii.

Pierwsze pochodzi z Listu Świętego Jana Apostoła: „Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego.” Arcybiskup podkreślił, że nie da się poznać bp. Tadeusza bez znajomości i doświadczenia Boga oraz zaznaczył, że jego posługa i misja były inne, wyróżniające się, ale dzięki temu trafiały do wielu.

Drugie słowo, również z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła, wyznaczało jego horyzont spotkania z drugim człowiekiem: „Jeżeli wiecie, że Bóg jest sprawiedliwy, to uznajcie również, że każdy, kto postępuje sprawiedliwie, pochodzi od Niego.”

Metropolita łódzki podkreślił, że biskup Tadeusz uczył się stylu kapłaństwa pozbawionego dystansu w spotkaniu i otwartości na drugiego człowieka od Jana Pawła II. Podkreślił, że rzymskie doświadczenie czasów soborowych pozwoliło mu głębiej zrozumieć Kościół. Zwrócił również uwagę na synodalną działalność Zmarłego, która wyrażała się w silnym poczuciu jedności Kościoła.

Trzecim słowem, charakteryzującym życie biskupa Tadeusza, jest Ewangelia, ukazująca postać Jana Chrzciciela – tego, który poprzedza Jezusa.
– Myślę, że właśnie tak można przeczytać wiele obszarów aktywności biskupa Tadeusza. Kochał takie miejsca, gdzie mógł poprzedzać Jezusa. Takie miejsca w Kościele nazywa się czasem pre-ewangelizacją. Nie od razu mówi się tam o Jezusie, ale dokonuje się najpierw spotkania z wzajemnym zrozumieniem. To ostatecznie otwiera przestrzeń, aby przywołać Jezusa – podkreślił abp Ryś.

Podczas uroczystości pogrzebowych głos zabrał również rektor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie ks. prof. Wojciech Zyzak. Zaznaczył, że od 1965 roku wielu studentów mogło słuchać interesujących wykładów biskupa Tadeusza na temat prawa kanonicznego i czytać jego rozprawy naukowe. Podkreślił jego funkcję jako Sekretarza Generalnego Konferencji Episkopatu Polski oraz wkład w ratyfikację konkordatu i unormowanie kwestii kościelnego szkolnictwa wyższego.

Śp. Bp Tadeusz Pieronek spoczął w krypcie kościoła śś. Piotra i Pawła obok bp. Stanisława Smoleńskiego.

Bp Tadeusz Pieronek urodził się w 1934 w Radziechowach. W latach 1951–1956 był alumnem w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, a jednocześnie, do roku 1954, studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia prezbiteratu otrzymał 26 października 1957 roku z rąk administratora apostolskiego w Krakowie i abp. metropolity lwowskiego Eugeniusza Baziaka. W latach 1956–1960 studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a w latach 1961-1965 kontynuował studia na Wydziale Prawa Cywilnego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie oraz odbył trzyletnie Studium Roty Rzymskiej, uzyskując w 1965 dyplom adwokata rotalnego. Był wikariuszem w parafii Opatrzności Bożej w Bielsku-Białej, następnie notariuszem w Kurii Metropolitalnej w Krakowie oraz obrońcą węzła małżeńskiego w Sądzie Metropolitalnym w Krakowie. Był również sekretarzem Duszpasterskiego Synodu Archidiecezji Krakowskiej, a następnie sekretarzem I Synodu Prowincji Krakowskiej. W roku 1975 został członkiem Komisji ds. Rewizji Prawa Kanonicznego Komisji Episkopatu Polski, a w 1987 – sekretarzem II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego w Polsce. W latach 1998–2004 był rektorem Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. 25 marca 1992 został mianowany przez Jana Pawła II biskupem pomocniczym diecezji sosnowieckiej. Po złożeniu rezygnacji z funkcji biskupa pomocniczego, biskup Tadeusz Pieronek stał się rezydentem archidiecezji krakowskiej, gdzie objął funkcję delegata Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego do spraw nauki i kultury. W 2005 został mianowany kanonikiem Kapituły Metropolitalnej na Wawelu. Brał udział w procesie beatyfikacyjnym papieża św. Jana Pawła II.

Joanna Folfasińska | Archidiecezja Krakowska
Fot. Joanna Adamik | Archidiecezja Krakowska
Video Katarzyna Katarzyńska | Archidiecezja Krakowska

 

 

Orszak Trzech Króli 2019 – jedenaste największe uliczne jasełka na świecie! 

czw., 01/03/2019 - 15:53

6 stycznia 2019 roku, pod hasłem „Odnowi oblicze ziemi”, Orszak Trzech Króli przejdzie ulicami 752 miejscowości w Polsce i 22 poza jej granicami.  

„Wołam, ja, syn polskiej ziemi, zarazem ja, Jan Paweł II, papież. Wołam z całej głębi tego Tysiąclecia, wołam w przeddzień Święta Zesłania, wołam wraz z wami wszystkimi: Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze Ziemi!… Tej Ziemi!” / Jan Paweł II, Warszawa, 2.06.1979 r.

Motywem przewodnik OTK 2019 jest zachęta do głębokiej refleksji nad pamiętnymi, wypowiedzianymi czterdzieści lat temu, słowami św. Jana Pawła II, do zbiorowego wysiłku na rzecz budowania lepszego świata, budowania dobra w naszej Ojczyźnie i do osobistej pracy nad przemianą naszych serc. 

W orszakowym scenariuszu znajdzie się wiele odniesień do nauczania Ojca Świętego Jana Pawła II, rozpoznamy tytuły jego książek, Encyklik, Adhortacji, a także fragmenty jego najbardziej znanych kazań i wypowiedzi. 

W orszakowym śpiewniku został zamieszczony specjalny list Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy do uczestników orszaków.

Podczas Orszaków zostanie przeprowadzona zbiórka publiczna, z której pieniądze przeznaczone zostaną na finansowanie akcji „Podaruj dzieciom wakacje” – na dofinansowanie wakacyjnych wyjazdów dzieci i młodzieży z ubogich rodzin. 

Tradycyjnie, Orszakowi towarzyszyć będą konkursy:
– plastyczny – „Oblicze Dzieciątka Jezus, które powitali Trzej Królowie”,
– szopek bożonarodzeniowych,
– poetycki – kolejna zwrotka do pastorałki „Oj Maluśki, Maluśki”,
– multimedialny – filmik-relacja z Orszaku. 

Orszak Trzech Króli jest przykładem zgodnego współdziałania ludzi różnych poglądów i wyznań. To oddolna inicjatywa, która łączy i spaja lokalne społeczności. Orszak tworzą rodziny, szkoły, nauczyciele, sąsiedzi, lokalne władze, osoby duchowe i ludzie dobrej woli, którzy poświęcają swoje zdolności, umiejętności, czas i środki. 

Inicjatywa zorganizowania ulicznych jasełek powstała w szkole „Żagle” prowadzonej przez Stowarzyszenie „Sternik”.

Żródło: Orszak Trzech Króli/BP KEP

Foto: Orszak Trzech Króli

 

Uczniowie szkół katolickich kolędowali z Metropolitą Poznańskim

czw., 01/03/2019 - 00:01

Dzieci i młodzież wraz z nauczycielami ze szkół katolickich działających w archidiecezji poznańskiej uczestniczyły 3 stycznia w spotkaniu kolędowym z abp. Stanisławem Gądeckim, metropolitą poznańskim, przewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski.

W Sali Pompejańskiej rezydencji arcybiskupów poznańskich 3 stycznia 2019 r. uczniowie złożyli metropolicie poznańskiemu życzenia noworoczne i przedstawili krótkie programy artystyczne. Spotkaniu towarzyszyło radosne kolędowanie przy akompaniamencie instrumentów muzycznych.

>>Fotorelacja


Za: www.archpoznan.pl

Uroczystości pogrzebowe śp. bp. Tadeusza Pieronka

śr., 01/02/2019 - 23:32

Przewodniczący Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki 2 stycznia wziął udział w uroczystościach pogrzebowych bp. Tadeusza Pieronka w Krakowie. W czwartek, 3 stycznia, odbędzie się druga część uroczystości pogrzebowych. 

Uroczystości rozpoczęły się 2 stycznia importą oraz nieszporami przy trumnie zmarłego 27 grudnia hierarchy. Mszy św. w katedrze przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz. „Po raz ostatni wkroczyłeś dzisiaj w progi katedry, z którą związany byłeś od czasów seminaryjnych. W blasku królewskiej katedry mieszkałeś i pracowałeś w ostatnich kilkudziesięciu latach. Stąd patrzyłeś na Kraków, Polskę i Europę. Było to spojrzenie szerokie i odważne, pełne wiary, nadziei i miłości” – mówił krakowski metropolita senior.

W katedrze na Wawelu obecnych było wielu biskupów, m.in. przewodniczący KEP abp Stanisław Gądecki, prymas senior abp Józef Kowalczyk, kard. Kazimierz Nycz oraz biskup polowy Józef Guzdek. Obecni byli także krakowscy biskupi z metropolitą abp. Markiem Jędraszewskim: bp Jan Szkodoń, bp Jan Zając i bp Damian Muskus OFM. Zgromadziła się Kapituła Katedralna, liczni kapłani i przedstawiciele świata nauki. Wśród żegnających bp. Pieronka była jego rodzina oraz parafianie z rodzinnych Radziechowów.

Homilię wygłosił ks. prof. Jacek Urban. Przedstawiając biografię Zmarłego, podkreślał, że jego kapłańskie życie rozpoczęło się w czasie „nowej wiosny Kościoła”, a potem rozwijało się w klimacie Soboru Watykańskiego II.

Przypomniał, że bp Pieronek był jednym z najbliższych współpracowników kard. Wojtyły jako sekretarz Synodu Archidiecezji Krakowskiej, którego celem była adaptacja nauczania soborowego do warunków Kościoła lokalnego w Krakowie. Dodał, że właśnie to doświadczenie oraz zaangażowanie ks. Pieronka w sprawy archidiecezji i udział w pracach II Polskiego Synodu Plenarnego sprawiły, że w 1992 r., po ogłoszeniu nowego podziału administracyjnego Kościoła w Polsce, został biskupem pomocniczym nowoutworzonej diecezji sosnowieckiej. Święceń biskupich udzielił mu Jan Paweł II w bazylice św. Piotra na Watykanie.

Kilka miesięcy później nowy biskup został mianowany sekretarzem generalnym Konferencji Episkopatu Polski „w niezwykłym czasie, w nowych warunkach politycznych, gdy stosunki państwo-Kościół znów można było oprzeć na umowie konkordatowej”.

Wśród wielu owoców jego aktywności ks. Urban wymienił m.in. założenie Katolickiej Agencji Informacyjnej i Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia, posługę rektora PAT i organizację corocznych konferencji o roli Kościoła w jednoczącej się Europie oraz kierowanie pracami Kościelnej Komisji Konkordatowej i Trybunału ds. kanonizacji Jana Pawła II.

W czwartek, 3 stycznia, Mszy św. w kościele św. Piotra i Pawła przewodniczyć będzie abp Marek Jędraszewski, a homilię wygłosi abp Grzegorz Ryś. Po Mszy św. ciało zmarłego hierarchy zostanie złożone w krypcie świątyni.

KAI/diec./ BP KEP

 

8 stycznia: Prezentacja badań ISKK dot. religijności Polaków

śr., 01/02/2019 - 14:01

8 stycznia 2019 r. (wtorek), o godz. 11.00, odbędzie się w Sekretariacie KEP (skwer kard. Wyszyńskiego 6, Warszawa) prezentacja wyników badań przeprowadzonych w 2017 r. przez Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego.

Będzie to okazja do zapoznania się i analizy aktualnych wyzwań stojących przed Kościołem katolickim w Polsce.

W programie konferencji:

  1. Wojciech Sadłoń SAC (ISKK) – prezentacja Annuarium Statisticum Ecclesiae A.D.2017 (nowego rocznika Kościoła katolickiego w Polsce)

Łukasz Prażmo (GIS-Expert) – prezentacja wyników badań na mapach

Prof. Przemysław Śleszyński  (Instytut Geografii i Przestrzennego
Zagospodarowania PAN) – komentarz do wyników badań.

Konferencji będzie przewodniczył ks. Paweł Rytel-Andrianik,
rzecznik Konferencji Episkopatu Polski.

Prezentowane badania ukazują stan instytucji kościelnych w Polsce a także poziom religijności Polaków. Uwzględniają dane dotyczące liczby parafii, udzielonych sakramentów oraz wskaźniki praktyk niedzielnych Polaków. Wyniki badań zostaną zaprezentowane z wykorzystaniem najnowszych technik mapowania danych statystycznych.

ISKK/BP KEP

Abp Skworc zachęca do pogłębienia duchowej drogi o. Kolbego w 125. rocznicę urodzin

śr., 01/02/2019 - 10:52

Zachęcam duszpasterzy i wiernych świeckich, szczególnie zaangażowanych we wspólnotach i grupach parafialnych, do pogłębiania duchowej drogi Ojca Maksymiliana Kolbego i odkrywania jego pism – napisał abp Wiktor Skworc, przewodniczący Komisji Duszpasterstwa KEP, w Apelu w związku ze 125. rocznicą urodzin św. Maksymiliana Marii Kolbego, która przypada 8 stycznia.

Abp Skworc odniósł się w Apelu do heroicznego aktu Ojca Maksymiliana, jakim było pójście na śmierć w bunkrze głodowym w zastępstwie ojca rodziny. „Śmierć, jaką ojciec Maksymilian poniósł w bunkrze głodowym pozostanie dla każdego pokolenia chrześcijan czytelnym znakiem braterskiej miłości, objawieniem miłującego oblicza Kościoła i zachętą do uwielbiania Boga, od którego pochodzi łaska męczeństwa” – napisał abp Skworc.

Przywołując przesłanie, jakie niesie życie i śmierć Ojca Maksymiliana, przewodniczący Komisji Duszpasterstwa KEP zachęca: „duszpasterzy i wiernych świeckich, szczególnie zaangażowanych we wspólnotach i grupach parafialnych, do pogłębiania duchowej drogi Ojca Maksymiliana Kolbego i odkrywania jego pism”.

„Przywołując w duszpasterskiej posłudze i chrześcijańskiej formacji postać św. Maksymiliana, dołóżmy starań, abyśmy – podobnie jak On – byli wiernymi wyznawcami Chrystusa. A współpracę z Bożą łaską i zawierzenie miłości do Chrystusa Niepokalanej uznali za postępowanie +w mocy Bożego Ducha+ na drodze do osobistej świętości” – podkreślił abp Wiktor Skworc w Apelu.

BP KEP

Publikujemy pełną treść Apelu:

APEL PRZEWODNICZĄCEGO KOMISJI DUSZPASTERSTWA KEP W ZWIĄZKU ZE 125. ROCZNICĄ URODZIN ŚW. MAKSYMILANA MARII KOLBEGO.

„Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,13). Przywołane słowa naszego Zbawiciela św. Maksymilian Maria Kolbe wypełnił dosłownie. Dzień próby nadszedł dla niego w obozie koncentracyjnym, gdzie upomniał się o życie niewinnego człowieka – jednego z milionów. Bez zawahania wyraził gotowość pójścia na śmierć w jego zastępstwie, ponieważ tamten był ojcem rodziny i jego życie było potrzebne najbliższym.

Heroiczny akt Ojca Maksymiliana był bez wątpienia darem Bożego Ducha, który daje nam moc do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem oraz do mężnego wyznawania imienia Chrystusa (por. KKK 1303). Śmierć, jaką ojciec Maksymilian poniósł w bunkrze głodowym pozostanie dla każdego pokolenia chrześcijan czytelnym znakiem braterskiej miłości, objawieniem miłującego oblicza Kościoła i zachętą do uwielbiania Boga, od którego pochodzi łaska męczeństwa.

Mając na uwadze to przesłanie, zachęcam duszpasterzy i wiernych świeckich, szczególnie zaangażowanych we wspólnotach i grupach parafialnych, do pogłębiania duchowej drogi Ojca Maksymiliana Kolbego i odkrywania jego pism, tym bardziej, że 8 stycznia br. mija 125 lat od dnia urodzin tego Świętego Zakonnika. Przywołując w duszpasterskiej posłudze i chrześcijańskiej formacji postać św. Maksymiliana, dołóżmy starań, abyśmy – podobnie jak On – byli wiernymi wyznawcami Chrystusa. A współpracę z Bożą łaską i zawierzenie miłości do Chrystusa Niepokalanej uznali za postępowanie „w mocy Bożego Ducha” na drodze do osobistej świętości.

+ Wiktor Skworc

Arcybiskup Metropolita Katowicki
Przewodniczący Komisji Duszpasterstwa KEP

Katowice, w Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki
1 stycznia 2019 r.

Witraże ku czci Bogarodzicy

wt., 01/01/2019 - 23:36

W kościele pw. Najświętszej Bogarodzicy Maryi na poznańskim Żegrzu zainstalowano witraże, które 1 stycznia 2019 r. poświęcił abp Stanisław Gądecki, metropolita poznański, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

Fotorelacja:

Fot. br. Zygmunt Kajdan/ archpoznan.pl

Homilia: Jak słońce oświeca promieniem szybę. Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi (Poznań, kościół pw. Najświętszej Bogarodzicy Maryi, 1 stycznia 2019)

wt., 01/01/2019 - 23:29

Abp Stanisław Gądecki
Jak słońce oświeca promieniem szybę. Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi, Poznań, kościół pw. Najświętszej Bogarodzicy Maryi, 1 stycznia 2019 roku

Witaj, która dźwigasz Tego, co dźwiga wszystkie rzeczy.
Witaj, gwiazdo słońce ukazująca.
Witaj, łono Boskiego wcielenia.
Witaj, przez którą stworzenie się odnawia.
Witaj, przez która Stwórca dzieckiem się staje.
(Akatyst, Stasis pierwsza, Ikos 1)

Te słowa starożytnego greckiego hymnu Akatyst wprowadzają nas w atmosferę dzisiejszej uroczystości Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. W tę uroczystość czcimy Jej macierzyństwo oraz dziękujemy Jej za to, że swoją macierzyńską opieką otacza cały Lud Boży.

W takim momencie – związanym z dzisiejszą uroczystością i z poświęceniem w tutejszym kościele serii witraży poświęconych Bogarodzicy ‒ trzeba powiedzieć kilka słów na temat dwóch spraw: osoby Matki Bożej oraz sławiących Ją witraży.

1. Matka Boga

a. Pierwsza sprawa to treść tytułu „Bogarodzica”. W Starym Testamencie znajduje się wiele proroctw zapowiadających nadejście Zbawiciela świata. Proroctwa te dotyczą pośrednio także osoby Jego Matki. Niektóre z nich ‒ jak np. zapowiedź dotycząca Niewiasty, która zetrze głowę węża-szatana (Rdz 3,15) ‒ są dość wyraźną aluzją do Rodzicielki Zbawiciela. Jeszcze wyraźniej o Matce Bożej wspomina prorok Micheasz („A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie mi wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności” ‒ Mi 5,1-2). Jako proroctwo dotyczące macierzyństwa Maryi traktuje się również zapowiedź proroka Izajasza: „Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna i nazwie Go imieniem Emanuel” (Iz 7,14).

Poza wspomnianymi tekstami tradycja chrześcijańska zna też wiele innych biblijnych tekstów będących typami, pierwowzorami Matki Bożej, jak np. królowa stojąca po prawicy króla (Ps 45,10), oblubienica z Pieśni nad Pieśniami, zwycięska Judyta czy też bohaterska Estera, ratująca swój naród od niechybnej zguby.

W Nowym Testamencie prawdę o Bożej Rodzicielce zapowiedział anioł Gabriel, zwiastując Maryi narodzenie Dziecka, który będzie „Synem Najwyższego” (Łk 1,26-38). Sam tytuł: „Matka Boga” – od strony historycznej – został nam dzisiaj przypomniany przez ewangelistę Łukasza: „Pasterze pośpiesznie udali się do Betlejem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie” (Łk 2,16). Od strony teologicznej zwrócił na niego uwagę apostoł Paweł: „Gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg zesłał swojego Syna, zrodzonego z niewiasty” (Ga 4,4). Tak więc prawda o Bożym macierzyństwie Maryi należy do najstarszych prawd odnoszących się do Matki Zbawiciela.

b. Dogmatyczne ogłoszenie tej prawdy nastąpiło podczas Soboru Efeskiego w 431 roku. Biskupi zebrani na tym soborze stanowczo potępili naukę Nestoriusza, który – pragnąc bronić nauki o pełnym człowieczeństwie Jezusa – w miejsce tytułu Theotókos („Bogarodzica”), opowiadał się za tytułem Christotokos (tj. „Matka Chrystusa”). Słusznie uznano tę opinię za zagrożenie dla nauki o pełnej jedności bóstwa i człowieczeństwa w osobie Jezusa Chrystusa. Dlatego – po długiej dyskusji – uroczyście potwierdzono jedność dwóch natur (boskiej i ludzkiej) w osobie Jezusa oraz zasadność przyznania Maryi tytułu „Bogarodzica”. Zebrani na tym soborze biskupi ‒ pod przewodnictwem legatów papieskich ‒ orzekli jednogłośnie, że nie tylko można, ale nawet trzeba nazywać Maryję Bogurodzicą. Zaznaczono przy tym, że Maryja nie przekazała Panu Jezusowi natury boskiej, którą On posiadał odwiecznie u Ojca. Ona przekazała Mu tylko naturę ludzką i ludzkie ciało, dlatego jest Matką Syna Bożego „według ciała”.

Niełatwy tekst tzw. „Formuły zjednoczenia” Soboru Efeskiego ujmuje to w następujący sposób: „Pragniemy wyłożyć w skrócie, jak myślimy i jak nauczamy o Bogarodzicy Dziewicy i o sposobie, w jaki Jednorodzony Syn Boży stał się człowiekiem. […] Wierzymy więc, że Pan nasz Jezus Chrystus, Jednorodzony Syn Boży, jest doskonałym Bogiem i doskonałym człowiekiem, złożonym z rozumnej duszy oraz ciała, zrodzony z Ojca przed wiekami co do Bóstwa, a „w ostatnich czasach” dla nas i dla naszego zbawienia z Maryi Dziewicy co do człowieczeństwa; współistotny Ojcu co do Bóstwa i współistotny nam co do człowieczeństwa. Nastąpiło bowiem zjednoczenie dwóch natur. Dlatego wyznajemy jednego Chrystusa, jednego Syna, jednego Pana. Z racji zjednoczenia bez pomieszania wierzymy, że święta Dziewica jest Bogarodzicą, ponieważ Słowo Boże się wcieliło, stało się człowiekiem i od chwili swego poczęcia zjednoczyło się ze świątynią, którą z Niej wzięło. Co do wyrażeń Ewangelii i Apostołów o Panu wiemy, że teolodzy jedne pojmują jako wspólne i orzekające o jedności osoby, inne zaś jako rozróżniające i mówiące o dwóch naturach; pierwsze godne są Boga i odpowiadają Bożej naturze Chrystusa, drugie odznaczają się uniżeniem i odpowiadają Jego naturze ludzkiej” (Dokumenty soborów powszechnych, opr. ks. A. Baron, ks. H. Pietras, t. 1, s. 177-178).

c. Dodać przy tym należy, że macierzyństwo Maryi było zupełnie wyjątkowe, ponieważ było dziewicze. Maryja była zawsze Dziewicą: przed porodzeniem Jezusa, w trakcie i po Jego urodzeniu. Świadkiem tego nauczania w sztuce są 3 gwiazdy namalowane na poprawnie wykonanych ikonach Matki Bożej (na ramionach i głowie). Tak ją TEŻ opisuje najstarszy hymn Kościoła w Polsce: „Bogurodzica, dziewica, Bogiem sławiena Maryja!” Kościół nie ustanowił osobnego święta dla podkreślenia tego tytułu, jednakże samą prawdę o dziewiczym macierzyństwie ogłosił jako dogmat na Soborze Laterańskim I w roku 649. Wiarę w tę prawdę wyrażał zresztą już na wcześniejszych soborach.

Tę prawdę o nienaruszonym dziewictwie Maryi starała się nam przybliżyć poezja liturgiczna, odwołująca się do dość odważnego porównania (por. Jolanta Sawicka, Symbolika solarna w średniowiecznej poezji liturgicznej):

Sic illustrat radio/Sol vitrum, sed vitio/Vitrum caret penitus,/
Sic venit in virginem,/Ut Deum et hominem/Uniret paraclitus/
[Jak słońce oświeca promieniem szybę, lecz szkło ze wszech miar wolne jest od uszczerbku,
tak Pocieszyciel wnika w Dziewicę, że jednoczy Boga i człowieka]
(161. De BMV, 6a-6b. AH, t. 34, s. 126).

Sol innocenti lumine/Per vitrum vibrat radium,/
Sic te illustrans numine/Non laesit factor omnium/
[Słońce nieszkodliwym światłem przepuszcza promień przez szkło,
tak Ciebie oświetlając łaską nie naruszył Stwórca wszystkich rzeczy]
(14. De BMV, In 1. Vesperis. Antiphonae. R. AH, t. 24, s. 46).

Ut vitrum non laeditur/sole penetrante,/
Sic illaesa creditur/Post partum et ante/
[Jak szyba nie doznaje szkodzenia, gdy ją przenika słońce,
tak [Maryja] ‒ wierzymy ‒ nienaruszona po narodzeniu i przed]
(13. De conceptione BMV, In 1. Nocturno. Responsoria, 2. AH, t. 5, s. 52).

Sicut solis radius,/ Penetrat innoxius/Et transit ulterius/Per fenestram vitream,/
Sic, immo subtilius /Intrat et suavius/ Transit Dei filius/ Per aulam virgineam/
[Jak promień słońca przenika bez szkody i wychodzi z drugiej strony przez okno szklane,
tak, a raczej delikatniej wnika i łagodniej przechodzi Syn Boga przez komnatę dziewiczą]
(85. De BMV, 2a-2b. AH, t. 37, s. 81).

Po upływie kilkunastu wieków św. Jan Paweł II tak skomentował tę prawdę: „Pokorne stworzenie zrodziło Stworzyciela świata! Czas Bożego Narodzenia odnawia w nas świadomość tej tajemnicy, ukazując nam Matkę Syna Bożego jako współuczestniczkę najważniejszych wydarzeń historii zbawienia. Wielowiekowa tradycja Kościoła zawsze uznawała narodziny Jezusa i Boskie macierzyństwo Maryi za dwa aspekty wcielenia Słowa. «Istotnie — jak stwierdza Katechizm Kościoła Katolickiego słowami Soboru Efeskiego — Ten, którego poczęła jako człowieka z Ducha Świętego i który prawdziwie stał się Jej Synem według ciała, nie jest nikim innym jak wiecznym Synem Ojca, drugą Osobą Trójcy Świętej. Kościół wyznaje, że Maryja jest rzeczywiście Matką Bożą (Theotókos)» (KKK, 495); (Jan Paweł II, Boże macierzyństwo Maryi. Audiencja generalna – 7.01.2004).

Wspaniałą liturgiczną pochwałą tej prawdy jest grecki Akatyst, pochodzący z V-VI wieku:

Witaj, która jednoczysz, co niepojednane,
Witaj, która dziewiczość łączysz z macierzyństwem. […]
Witaj, Oblubienico Dziewicza.
(Akatyst, Kontakion 8, Ikos 8)

d. Co to znaczy, że Maryja otacza macierzyńską opieką Lud Boży? Papież Franciszek wskazuje na niektóre aspekty tej opieki w następujących słowach: Mama pomaga dzieciom rozwijać się i chce, by wzrastały; dlatego wychowuje je tak, by nie ulegały lenistwu — które bierze się też z pewnego dobrobytu — by nie poprzestawały na wygodnym życiu, zadowalając się tylko posiadaniem rzeczy. Mama pielęgnuje dzieci, aby rozwijały się coraz bardziej, by rosły silne, potrafiły brać na siebie odpowiedzialność, angażować się w życiu, dążyć do wielkich ideałów.

Mama myśli też o zdrowiu dzieci, ucząc je stawiania czoła życiowym trudnościom. Nie wychowuje się, nie troszczy się o zdrowie unikając problemów, jak gdyby życie było autostradą bez przeszkód. Mama pomaga dzieciom patrzeć w sposób realistyczny na problemy życiowe i nie pogrążać się w nich, lecz odważnie mierzyć się z nimi, nie ulegać słabości, potrafić je przezwyciężać, zachowując zdrową równowagę, której matka «ma poczucie», między bezpieczeństwem a ryzykiem. I mama to potrafi! Nie prowadzi dziecka zawsze bezpieczną drogą, bo w ten sposób dziecko nie może wzrastać, ale i nie zostawia go tylko na drodze ryzyka, bo to jest niebezpieczne. Mama potrafi wszystko wyważyć. Nie istnieje życie bez wyzwań.

Dobra mama nie tylko towarzyszy rosnącym dzieciom, nie unikając problemów, życiowych wyzwań; dobra mama pomaga także podejmować ostateczne decyzje w wolności. To nie jest łatwe, ale mama potrafi to robić. Co jednak znaczy wolność? Nie znaczy na pewno robić wszystko, co się chce, ulegać namiętnościom, przechodzić od jednego doświadczenia do drugiego bez rozeznania, iść za obowiązującą modą; wolność nie oznacza, że tak się wyrażę, wyrzucania wszystkiego, co nam się nie podoba, przez okno. Nie, to nie jest wolność! Wolność jest nam dana, abyśmy potrafili dokonywać w życiu dobrych wyborów! Maryja jako dobra matka wychowuje nas tak, byśmy byli, tak jak Ona, zdolni do dokonywania ostatecznych wyborów; ostatecznych wyborów w tej chwili, kiedy panuje, żeby tak powiedzieć, filozofia tymczasowości (por. Papież Franciszek, Maryja opiekuje się nami jak dobra mama. Nabożeństwo różańcowe w bazylice Matki Boskiej Większej ‒ 4.5.2013)

2. Witraże

Drugi temat to witraże. „Jak słońce przenika swoimi promieniami przez szybę” – te słowa odnoszone przez poezję do Maryi w jakimś sensie można też powiązać z rolą, jaką odgrywa w Kościele witraż. Witraże są w sumie szkłem, przez które przenika zewnętrzne światło do wnętrza świątyni. Chociaż istnieje także poza świątynią, to jednak świątynia jest jego ojczyzną.

Witraż wywodzi się z bizantyjskiego doświadczenia przestrzeni sakralnej. Przypuszcza się, że pierwsze witraże były kompozycją mlecznych, żółtych szybek, które chroniły przed ostrym światłem śródziemnomorskiego słońca i zapewniały w świątyni odpowiednio stonowane oświetlenie. Jak wielkie to było osiągnięcie, wystarczy wspomnieć piorunujące wrażenie, jakie wywierają alabastrowe witraże bizantyjskiego kościoła Bazyliki Sant’Apollinare in Classe w Weronie. Z czasem witraż usamodzielnił się, „wyzwolił” i z prostej funkcji organizowania przestrzeni przez światło, sam stał się samodzielnym dziełem sztuki.

„Światło stało się integralną częścią architektury. Okna stawały się wielkimi, świetlistymi obrazami, bardzo przydatnymi do uczenia ludu wiary. Na nich scena po scenie przedstawiano żywoty świętych, jakąś przypowieść lub wydarzenie z Biblii. Z witraży wodospad światła spadał na wiernych, by opowiedzieć im historię zbawienia i wciągnąć w tę opowieść” (Benedykt XVI, Katecheza – 18.11.2009).

Barwione szkło witrażu zaczyna żyć swoim własnym życiem, gdy przenikają przez nie promienie słońca. Ale witraż daje nie tylko poczucie przemienienia, on ofiaruje również poczucie ulotności chwili ‒ dzięki biegowi słońca w kolejnych porach dnia i roku, przez nieustanną zmienność nasycenia barwami.

Witraż powoduje, że światło zostaje przemienione przez kolorowe szkła, tym samym staje się cząstką światła „nie z tego świata”. On nie emanuje tylko zwykłym, ziemskim światłem, które dociera do nas w różnych kolorach. On jest jednocześnie odbiciem światła Bożego. Nasze ziemskie światło jest cieniem światłości boskiej. Światłość jest przecież imieniem samego Boga: „Bóg jest światłością”. „Witraże to pisma Boże, które wnoszą blask prawdziwego słońca, to znaczy Boga, do kościoła, to znaczy do serc wyznawców” – pisał Guillaume Durand. Rolę witraża sakralnego trafnie oddaje metafora, jaką posłużył się Benedykt XVI tłumacząc istotę Kościoła. Witraże widziane z zewnątrz świątyni wydają się szare i na tym wrażeniu można poprzestać. Ale można też wejść do kościoła i ‒ przez iluminację ‒ wtopić się w piękno jego wnętrza.

Witraże Waszej – Drodzy Parafianie ‒ świątyni zostały zaprojektowane przez malarkę, panią Grażynę Strykowską, a wykonała je pracownia pani Marii Powalisz-Bardońskiej i Jakuba Bardońskiego. Tak wypowiada się o nich fachowym językiem prof. Michał Haase: „Witraże poznańskie zawierają wyobrażenia postaci, które zrazu prezentują się tak ogólnie, iż wydaje się, że mogą odpowiadać bardzo różnym figurom biblijnym. Oko musi wykonać dużo większą pracę niż w przypadku witraży Wyspiańskiego, aby rozpoznać konkretne motywy ikonograficzne – postać pod krzyżem, Matkę Boską z dzieciątkiem. Inaczej niż w przypadku witraży z Canterbury, ale także witraży Wyspiańskiego, w percepcji witraży poznańskich nie można rozpoznanego motywu ikonograficznego – tego, co dyskursywne, oddzielić od warstwy figuralnej. Postaci wyłaniają się z plątaniny linii i plam, ale nie usamodzielniają się od jakości figuralnych witraża jako całości. Zarówno więc niemożliwość oddzielenia w percepcji tego, co „dyskursywne”, od tego, co „figuratywne”, jak również wspomniana prezentacja pojedynczego okna jako części zespołu barwnych tafli tworzących optyczna artykulację ściany obwodowej, przekładają się na prymat „figury” nad „dyskursem”. Rozpoznanie konkretnych motywów nie usuwa tej zależności […] witraże poznańskie przełamują cechujące tradycyjny witraż podporządkowanie obrazu dyskursowi” (Michał Haake, Witraż jako element poetyki architektonicznej na przykładzie kościoła Bogarodzicy Maryi w Poznaniu, w: Tradycja i współczesność. Sztuka witrażowa po 1945 roku, red. B. Fekecz-Tomaszewska i M. Ławicka, Kraków-Legnica 2017, s. 167-168).

Zakończenie

Zakończmy dzisiejsze noworoczne rozważanie ‒ poświęcone Bożej Rodzicielce i witrażom stworzonym ku Jej chwale ‒ słowami najstarszej, skierowanej do Niej bizantyjskiej modlitwy, pochodzącej jeszcze z czasów przed Soborem Nicejskim:

Pod Twoje miłosierdzie uciekamy się, Boża Rodzicielko.
Naszych próśb nie odrzucaj w potrzebie,
ale z niebezpieczeństw wybaw nas,
jedyna czysta, jedyna błogosławiona.

Przewodniczący Episkopatu w Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi

wt., 01/01/2019 - 09:44

Homilia abp. Stanisława Gądeckiego w Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi, wygłoszona w kościele Bogarodzicy Maryi w Poznaniu 1 stycznia 2019 r.

Pełny tekst homilii:

Witaj, która dźwigasz Tego, co dźwiga wszystkie rzeczy.

Witaj, gwiazdo słońce ukazująca.

Witaj, łono boskiego wcielenia.

Witaj, przez którą stworzenie się odnawia.

Witaj, przez która Stwórca dzieckiem się staje.

(Akatyst, Stasis pierwsza, Ikos 1)

Te słowa starożytnego greckiego hymnu Akatyst wprowadzają nas w atmosferę dzisiejszej uroczystości Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. W tę uroczystość czcimy Jej macierzyństwo oraz dziękujemy Jej za to, że swoją macierzyńską opieką otacza cały Lud Boży.

W takim momencie – związanym z dzisiejszą uroczystością i z poświęceniem w tutejszym kościele serii witraży poświęconych Bogarodzicy – trzeba powiedzieć kilka słów na temat dwóch spraw: osoby Matki Bożej oraz sławiących Ją witraży.

  1. MATKA BOGA

a. Pierwsza sprawa to treść tytułu „Bogarodzica”. W Starym Testamencie znajduje się wiele proroctw  zapowiadających nadejście Zbawiciela świata. Proroctwa te dotyczą pośrednio także osoby Jego Matki. Niektóre z nich – jak np. zapowiedź dotycząca Niewiasty, która zetrze głowę węża-szatana (Rdz 3,15) – są dość wyraźną aluzją do Rodzicielki Zbawiciela. Jeszcze wyraźniej o Matce Bożej wspomina prorok Micheasz („A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie mi wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności” – Mi 5,1-2). Jako proroctwo dotyczące macierzyństwa Maryi traktuje się również zapowiedź proroka Izajasza: „Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna i nazwie Go imieniem Emanuel” (Iz 7,14).

Poza wspomnianymi tekstami tradycja chrześcijańska zna też wiele innych biblijnych tekstów będących typami, pierwowzorami Matki Bożej, jak np. królowa stojąca po prawicy króla (Ps 45,10), oblubienica zPieśni nad Pieśniami, zwycięska Judyta czy też bohaterska Estera, ratująca swój naród od niechybnej zguby.

W Nowym Testamencie prawdę o Bożej Rodzicielce zapowiedział anioł Gabriel, zwiastując Maryi narodzenie Dziecka, który będzie „Synem Najwyższego” (Łk 1,26-38). Sam tytuł: „Matka Boga” – od strony historycznej – został nam dzisiaj przypomniany przez ewangelistę Łukasza: „Pasterze pośpiesznie udali się do Betlejem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie” (Łk 2,16). Od strony teologicznej zwrócił na niego uwagę apostoł Paweł: „Gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg zesłał swojego Syna, zrodzonego z niewiasty” (Ga 4,4). Tak więc prawda o Bożym macierzyństwie Maryi należy do najstarszych prawd odnoszących się do Matki Zbawiciela.

b. Dogmatyczne ogłoszenie tej prawdy nastąpiło podczas Soboru Efeskiego w 431 roku. Biskupi zebrani na tym soborze stanowczo potępili naukę Nestoriusza, który – pragnąc bronić nauki o pełnym człowieczeństwie Jezusa – w miejsce tytułuTheotókos („Bogarodzica”), opowiadał się za tytułem Christotokos (tj. „Matka Chrystusa”). Słusznie uznano tę opinię za zagrożenie dla nauki o pełnej jedności bóstwa i człowieczeństwa w osobie Jezusa Chrystusa. Dlatego – po długiej dyskusji – uroczyście potwierdzono jedność dwóch natur (boskiej i ludzkiej) w osobie Jezusa oraz zasadność przyznania Maryi tytułu „Bogarodzica”. Zebrani na tym soborze biskupi – pod przewodnictwem legatów papieskich – orzekli jednogłośnie, że nie tylko można, ale nawet trzeba nazywać Maryję BogurodzicąZaznaczono przy tym, że Maryja nie przekazała Panu Jezusowi natury boskiej, którą On posiadał odwiecznie u Ojca. Ona przekazała Mu tylko naturę ludzką i ludzkie ciało, dlatego jest Matką Syna Bożego „według ciała”.

Niełatwy tekst tzw. „Formuły zjednoczenia” Soboru Efeskiego ujmuje to w następujący sposób: „Pragniemy wyłożyć w skrócie, jak myślimy i jak nauczamy o Bogarodzicy Dziewicy i o sposobie, w jaki Jednorodzony Syn Boży stał się człowiekiem. […] Wierzymy więc, że Pan nasz Jezus Chrystus, Jednorodzony Syn Boży, jest doskonałym Bogiem i doskonałym człowiekiem, złożonym z rozumnej duszy oraz ciała, zrodzony z Ojca przed wiekami co do Bóstwa, a „w ostatnich czasach” dla nas i dla naszego zbawienia z Maryi Dziewicy co do człowieczeństwa; współistotny Ojcu co do Bóstwa i współistotny nam co do człowieczeństwa. Nastąpiło bowiem zjednoczenie dwóch natur. Dlatego wyznajemy jednego Chrystusa, jednego Syna, jednego Pana. Z racji zjednoczenia bez pomieszania wierzymy, że święta Dziewica jest Bogarodzicą, ponieważ Słowo Boże się wcieliło, stało się człowiekiem i od chwili swego poczęcia zjednoczyło się ze świątynią, którą z Niej wzięło. Co do wyrażeń Ewangelii i Apostołów o Panu wiemy, że teolodzy jedne pojmują jako wspólne i orzekające o jedności osoby, inne zaś jako rozróżniające i mówiące o dwóch naturach; pierwsze godne są Boga i odpowiadają Bożej naturze Chrystusa, drugie odznaczają się uniżeniem i odpowiadają Jego naturze ludzkiej” (Dokumenty soborów powszechnych, opr. ks. A. Baron – ks. H. Pietras, t.1, s. 177-178).

c. Dodać przy tym należy, że macierzyństwo Maryi było zupełnie wyjątkowe, ponieważ było dziewicze.Maryja była zawsze Dziewicą: przed porodzeniem Jezusa, w trakcie i po Jego urodzeniu. Świadkiem tego nauczania w sztuce są 3 gwiazdy namalowane na poprawnie wykonanych ikonach Matki Bożej (na ramionach i głowie). Tak ją TEŻ opisuje najstarszy hymn Kościoła w Polsce: „Bogurodzica, dziewica, Bogiem sławiena Maryja!” Kościół nie ustanowił osobnego święta dla podkreślenia tego tytułu, jednakże samą prawdę o dziewiczym macierzyństwie ogłosił jako dogmat na Soborze Laterańskim I w roku 649. Wiarę w tę prawdę wyrażał zresztą już na wcześniejszych soborach.

Tę prawdę o nienaruszonym dziewictwie Maryi starała się nam przybliżyć poezja liturgiczna, odwołująca się do dość odważnego porównania (por. Jolanta Sawicka, Symbolika solarna w średniowiecznej poezji liturgicznej):

Sic illustrat radio/Sol vitrum, sed vitio/Vitrum caret penitus,//

Sic venit in virginem,/Ut Deum et hominem/Uniret paraclitus

[Jak słońce oświeca promieniem szybę, lecz szkło ze wszech miar wolne jest od uszczerbku,

tak Pocieszyciel wnika w Dziewicę, że jednoczy Boga i człowieka]

(161. De BMV, 6a-6b. AH, t. 34, s. 126).

 

Sol innocenti lumine/Per vitrum vibrat radium,/

Sic te illustrans numine/Non laesit factor omnium

[Słońce nieszkodliwym światłem przepuszcza promień przez szkło,

tak Ciebie oświetlając łaską nie naruszył Stwórca wszystkich rzeczy]

(14. De BMV, In 1. Vesperis. Antiphonae. R. AH, t. 24, s. 46).

Ut vitrum non laeditur/sole penetrante,/

Sic illaesa creditur/Post partum et ante

[Jak szyba nie doznaje szkodzenia, gdy ją przenika słońce,

tak [Maryja] – wierzymy – nienaruszona po narodzeniu i przed]

(13. De conceptione BMV, In 1. Nocturno. Responsoria, 2. AH, t. 5, s. 52).

Sicut solis radius,/ Penetrat innoxius/Et transit ulterius/Per fenestram vitream,//

Sic, immo subtilius /Intrat et suavius/ Transit Dei filius/ Per aulam virgineam

[Jak promień słońca przenika bez szkody i wychodzi z drugiej strony przez okno szklane,

tak, a raczej deli­katniej wnika i łagodniej przechodzi Syn Boga przez komnatę dziewiczą]

(85. De BMV, 2a-2b. AH, t. 37, s. 81).

Po upływie kilkunastu wieków św. Jan Paweł II tak skomentował tę prawdę: „Pokorne stworzenie zrodziło Stworzyciela świata! Czas Bożego Narodzenia odnawia w nas świadomość tej tajemnicy, ukazując nam Matkę Syna Bożego jako współuczestniczkę najważniejszych wydarzeń historii zbawienia. Wielowiekowa tradycja Kościoła zawsze uznawała narodziny Jezusa i Boskie macierzyństwo Maryi za dwa aspekty wcielenia Słowa. «Istotnie — jak stwierdza Katechizm Kościoła Katolickiego słowami Soboru Efeskiego — Ten, którego poczęła jako człowieka z Ducha Świętego i który prawdziwie stał się Jej Synem według ciała, nie jest nikim innym jak wiecznym Synem Ojca, drugą Osobą Trójcy Świętej. Kościół wyznaje, że Maryja jest rzeczywiście Matką Bożą (Theotókos)» (KKK, 495); (Jan Paweł II, Boże macierzyństwo Maryi. Audiencja generalna – 7.01.2004).

Wspaniałą liturgiczną pochwałą tej prawdy jest grecki Akatyst, pochodzący z V-VI wieku:

„Witaj, która jednoczysz, co niepojednane,
Witaj, która dziewiczość łączysz z macierzyństwem. […]

Witaj, Oblubienico Dziewicza”                                                                                          (Akatyst, Kontakion 8, Ikos 8).

d. Co to znaczy, że maryja otacza macierzyńską opieką Lud Boży? Papiez Franciszek wskazuje na niektóre aspekty tej opieki w następujacych słowach: Mama pomaga dzieciomrozwijać się i chce, by wzrastały; dlatego wychowuje je tak, by nie ulegały lenistwu — które bierze się też z pewnego dobrobytu — by nie poprzestawały na wygodnym życiu, zadowalając się tylko posiadaniem rzeczy. Mama pielęgnuje dzieci, aby rozwijały się coraz bardziej, by rosły silne, potrafiły brać na siebie odpowiedzialność, angażować się w życiu, dążyć do wielkich ideałów.

Mama myśli też o zdrowiu dzieci, ucząc je stawiania czoła życiowym trudnościom. Nie wychowuje się, nie troszczy się o zdrowie unikając problemów, jak gdyby życie było autostradą bez przeszkód. Mama pomaga dzieciom patrzeć w sposób realistyczny na problemy życiowe i nie pogrążać się w nich, lecz odważnie mierzyć się z nimi, nie ulegać słabości, potrafić je przezwyciężać, zachowując zdrową równowagę, której matka «ma poczucie», między bezpieczeństwem a ryzykiem. I mama to potrafi! Nie prowadzi dziecka zawsze bezpieczną drogą, bo w ten sposób dziecko nie może wzrastać, ale i nie zostawia go tylko na drodze ryzyka, bo to jest niebezpieczne. Mama potrafi wszystko wyważyć. Nie istnieje życie bez wyzwań

Dobra mama nie tylko towarzyszy rosnącym dzieciom, nie unikając problemów, życiowych wyzwań; dobra mama pomaga także podejmować ostateczne decyzje w wolności. To nie jest łatwe, ale mama potrafi to robić. Co jednak znaczy wolność? Nie znaczy na pewno robić wszystko, co się chce, ulegać namiętnościom, przechodzić od jednego doświadczenia do drugiego bez rozeznania, iść za obowiązującą modą; wolność nie oznacza, że tak się wyrażę, wyrzucania wszystkiego, co nam się nie podoba, przez okno. Nie, to nie jest wolność! Wolność jest nam dana, abyśmy potrafili dokonywać w życiu dobrych wyborów! Maryja jako dobra matka wychowuje nas tak, byśmy byli, tak jak Ona, zdolni do dokonywania ostatecznych wyborów; ostatecznych wyborów w tej chwili, kiedy panuje, żeby tak powiedzieć, filozofia tymczasowości (por. Papież Franciszek, Maryja opiekuje się nami jak dobra mama. Nabożeństwo różańcowe w bazylice Matki Boskiej Większej- 4.05.2013)

  1. WITRAŻE  

Drugi temat to witraże. „Jak słońce przenika swoimi promieniami przez szybę” – te słowa odnoszone przez poezję do Maryi w jakimś sensie można też powiązać z rolą, jaką odgrywa w Kościele witraż. Witraże są w sumie szkłem, przez które przenika zewnętrzne światło do wnętrza świątyni. Chociaż istnieje także poza światynią, to jednak świątynia jest jego ojczyzną.

Witraż wywodzi się z bizantyjskiego doświadczenia przestrzeni sakralnej. Przypuszcza się, że pierwsze witraże były kompozycją mlecznych, żółtych szybek, które chroniły przed ostrym światłem śródziemnomorskiego słońca i zapewniały w świątyni odpowiednio stonowane oświetlenie. Jak wielkie to było osiagnięcie, wystarczy wspomnieć piorunujące wrażenie, jakie wywierają alabastrowe witraże bizantyjskiego kościoła Bazyliki Sant’ Apollinare in classe w Weronie. Z czasem witraż „usamodzielnił się”, „wyzwolił”, i z prostej funkcji organizowania przestrzeni przez światło, sam stał się samodzielnym dziełem sztuki.

„Światło stało się integralną częścią architektury. Okna stawały się wielkimi, świetlistymi obrazami, bardzo przydatnymi do uczenia ludu wiary. Na nich scena po scenie przedstawiano żywoty świętych, jakąś przypowieść lub wydarzenie z Biblii. Z witraży wodospad światła spadał na wiernych, by opowiedzieć im historię zbawienia i wciagnąć w tę opowieść” (Benedykt XVI, Katecheza – 18.11.2009).

Barwione szkło witrażu zaczyna żyć swoim własnym życiem, gdy przenikają przez nie promienie słońca. Ale witraż daje nie tylko poczucie przemienienia, lecz także ulotności chwili – dzięki biegowi słońca w kolejnych porach dnia i roku, przez nieustanną zmienność nasycenia barwami.

Witraż powoduje, że światło zostaje przemienione przez kolorowe szkła, staje się tym samym cząstką światła „nie z tego świata”. On nie jest zwykłym ziemskim światłem, które dociera do nas w kolorach. On jest jednocześnie odbiciem światła Bożego. Światłość jest przecież imieniem samego Boga. „Bóg jest światłością”. Nasze ziemskie światło jest cieniem światłości boskiej. „Witraże to pisma Boże, które wnoszą blask prawdziwego słońca, to znaczy Boga, do kościoła, to znaczy do serc wyznawców” – pisał Guillaume Durand. Rolę witraża sakralnego trafnie oddaje metafora, jakiej użył Benedykt XVI, tłumacząc istotę Kościoła. Witraże widziane z zewnątrz świątyni wydają się szare. Na tym wrażeniu można poprzestać. Ale można też wejść do kościoła i przez iluminację wtopić się w piękno jego wnętrza.

Witraże waszj – Drodzy Parafianie – świątyni zostały zaprojektowane przez malarkę, panią Grażynę Strykowską a wykonała je pracownia pani Marii Powalisz-Bardońskiej i Jakuba  Bardońskiego. Tak wypowiada się o nich językiem fachowym prof. Michał Haase: „Witraże poznańskie zawierają wyobrażenia postaci, które zrazu prezentują się tak ogólnie, iż wydaje się, że mogą odpowiadać bardzo różnym figurom biblijnym. Oko musi wykonać dużo wiekszą pracę niż w przypadku witraży Wyspiańskiego, aby rozpoznać konkretne motywy ikonograficzne – postać pod krzyżem, Matkę Boską z dzieciątkiem. Inaczej niż w przypadku witraży z Canterbury, ale także witraży Wyspiańskiego, w percepcji witraży poznańskich nie można rozpoznanego motywu ikonograficznego – tego, co dyskursywne, oddzielić od warstwy figuralnej. Postaci wyłaniają się z plątaniny linii i plam, ale nie usamodzielniają się od jakości figuralnych witraża jako całości. Zarówno więc niemożliwość oddzielenia w percepcji tego, co „dyskursywne”, od tego, co „figuratywne”, jak również wspomniana prezentacja pojedynczego okna jako części zespołu barwnych tafli tworzących optyczna artykulację ściany obwodowej, przekładają się na prymat „figury” nad „dyskursem”. Rozpoznanie konkretnych motywów nie usuwa tej zależności […] witraże poznańskie przełamują cechujące tradycyjny witraż podporządkowanie obrazu dyskursowi” (Michał Haake, Witraż jako element poetyki architektonicznej na przykładzie kościoła Bogarodzicy Maryi w Poznaniu, w: Tradycja i współczesność. Sztuka witrażowa po 1945 roku, red. B. Fekecz-Tomaszewska i M. Ławicka, Kraków-Legnica 2017, s. 167-168).

ZAKOŃCZENIE

Zakończmy dzisiejsze noworoczne rozważanie poświęcone Bożej Rodzicielce i witrażom stworzonym ku Jej chwale słowami najstarszej, skierowanej do Niej bizantyjskiej modlitwy, pochodzącej jeszcze z czasów przed soborem nicejskim:

„Pod Twoje miłosierdzie uciekamy się, Boża Rodzicielko.
Naszych próśb nie odrzucaj w potrzebie,
ale z niebezpieczeństw wybaw nas,
jedyna czysta, jedyna błogosławiona”.

Przewodniczący Episkopatu życzy, aby 2019 rok był czasem, w którym objawia się Boża obecność

wt., 01/01/2019 - 06:00

Życzę wszystkim Rodakom, aby 2019 rok był czasem błogosławionym, żeby zamieniał się w prawdziwy kairos, czyli w czas, w którym objawia się Boża chwała i Boża obecność – powiedział abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w życzeniach noworocznych.

Przewodniczący Episkopatu zauważył, iż rozpoczynający się rok 2019 stanie się okazją do świętowania setnych jubileuszy instytucji powstałych w Niepodległej Polsce. Obchodzone będzie m.in. 100-lecie powstania Konferencji Episkopatu Polski, 100-lecie nawiązania stosunków dyplomatycznych ze Stolicą Apostolską i 100-lecie powstania Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. Zaznaczył także, iż w tym roku będziemy obchodzić 40-rocznicę pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny św. Jana Pawła II.

Abp Gądecki zachęcił, by obchodzenie rocznic było nie tylko wspominaniem historii, ale by przyniosło konkretne działania na przyszłość.

„Czas, który będziemy przeżywali w 2019 r. niech przynosi błogosławione owoce w naszym życiu. Niech zamienia się w coś pięknego, w coś dobrego, w coś prawdziwego. Życzę wszystkim rodakom, aby 2019 rok był czasem błogosławionym, żeby zamieniał się w prawdziwy kairos, czyli w czas, w którym objawia się Boża chwała i Boża obecność” – powiedział Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w noworocznych życzeniach.

BP KEP

Zapowiedź najważniejszych wydarzeń w 2019 r.

wt., 01/01/2019 - 06:00

Światowe Dni Młodzieży w Panamie, 100-lecie Konferencji Episkopatu Polski i 100-lecie nawiązania stosunków dyplomatycznych ze Stolicą Apostolską to tylko niektóre z wydarzeń w rozpoczynającym się roku 2019 – powiedział ks. Paweł Rytel-Andrianik, rzecznik Konferencji Episkopatu Polski.

„Już w styczniu w Panamie papież Franciszek spotka się z młodymi z całego świata na Światowych Dniach Młodzieży. Jak poinformował bp Marek Solarczyk, przewodniczący Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży, z Polski na Światowe Dni Młodzieży poleci 3,5-4 tys. młodych, co sprawi, że będą oni największą grupą wśród pielgrzymów z Europy. Wśród nich będzie 150 wolontariuszy krótkoterminowych i dwoje długoterminowych. Poza tym pielgrzymom z Polski towarzyszyć będzie 15 biskupów oraz 150 księży” – stwierdził ks. Rytel Andrianik. Na tych młodych, którzy nie pojadą do Panamy, czekają inicjatywy w polskich diecezjach, m.in. „Panama w Warszawie”, „Panama w Krakowie”, „Panama w Częstochowie” i w innych miastach.

W 2019 r. będziemy także obchodzić 100-lecie powstania Konferencji Episkopatu Polski i 100-lecie nawiązania stosunków dyplomatycznych ze Stolicą Apostolską. „Z tej okazji odbędzie się konferencja naukowa poświęcona wielkim postaciom Kościoła z ostatnich 100 lat i publikacja książkowa oraz wystawa związana z historią Konferencji Episkopatu Polski. Temu tematowi będzie poświęcone marcowe zebranie plenarne Episkopatu, które odbędzie się w Warszawie od 12 do 14 marca 2019 roku” – zaznaczył rzecznik Episkopatu.

W czerwcu zaś będziemy obchodzić 40. rocznicę pierwszej wizyty św. Jana Pawła II w Ojczyźnie. W październiku zaś przypada kolejny okrągły jubileusz: 100-lecie powstania Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. „Te jubileusze pokazują, że wraz z rodzącą się Niepodległą postawały także instytucje kościelne, aby służyć obywatelom Polski. Ukazuje to zaangażowanie Kościoła w odbudowę państwa polskiego” – zauważył ks. Rytel-Andrianik.

Rok 2019 zakończy 42. Europejskie Spotkanie Młodych Taizé we Wrocławiu, które odbędzie się między 29 grudnia 2019 a 1 stycznia 2020 roku.  Spotkanie organizowane przez Wspólnotę Taizé odbyło się w tym mieście już dwukrotnie, w 1989 i 1995 roku.

„Przed nami ważny rok, który – jak klamrą – spina młodzież. Rozpoczynamy Światowymi Dniami Młodzieży w Panamie, a kończymy spotkaniem młodych Taizéwe Wrocławiu” – podsumował rzecznik Episkopatu.

BP KEP

Strony