Konferencja Episkopatu Polski

Subskrybuj Kanał Konferencja Episkopatu Polski
Konferencja Episkopatu Polski
Zaktualizowano: 2 godziny 51 minut temu

Komunikat z 383. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski

pt., 06/14/2019 - 18:54

Ochrona dzieci i młodzieży oraz program duszpasterski Kościoła w Polsce na lata 2019-2022 były głównymi tematami zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski. W związku z niedawnymi profanacjami i nawoływaniem do nienawiści biskupi w komunikacie po obradach poprosili wiernych o modlitwę w intencji Ojczyzny. 383. Zebranie Plenarne KEP obradowało w Wałbrzychu w diecezji świdnickiej od 13 do 14 czerwca z okazji 15-lecia tej diecezji. Gościem spotkania był abp Charles Scicluna, arcybiskup Malty, sekretarz  pomocniczy Kongregacji Nauki Wiary, który przeprowadził dzień studyjny i podzielił się swoim doświadczeniem.

Publikujemy komunikat po zakończonym zebraniu plenarnym:

 Komunikat z 383. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski

W dniach od 13 do 14 czerwca br. w Świdnicy i Wałbrzychu miało miejsce 383. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski. Obradami kierował abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

1. Pasterze Kościoła w Polsce wzięli udział w uroczystościach z okazji 15-lecia Diecezji Świdnickiej, która została ustanowiona przez św. Jana Pawła II w 2004 r., a pierwszym jej biskupem został mianowany ks. prof. dr hab. Ignacy Dec. Biskupi Polscy celebrowali z tej okazji w katedrze świdnickiej uroczystą Eucharystię. Okazją do spotkania Episkopatu Polski w diecezji świdnickiej było także zakończenie jubileuszu 800-lecia sanktuarium NMP Królowej Rodzin w Wambierzycach.

2. Biskupi są wdzięczni abp. Charlsowi Sciclunie, arcybiskupowi Malty i sekretarzowi pomocniczemu Kongregacji Nauki Wiary, za przyjęcie zaproszenia, które skierowali do niego w lipcu ubiegłego roku. Wysłuchali jego wykładu nt. norm prawnych i działań związanych z ochroną dzieci i młodzieży. Normy te wynikają z nauczania papieży – św. Jana Pawła II, Benedykta XVI, a zwłaszcza z ostatniego motu proprio papieża Franciszka „Vos estis lux mundi”. Abp Scicluna z uznaniem odniósł się do dotychczasowych regulacji prawnych Konferencji Episkopatu Polski, wskazując jednocześnie na konieczność ich adaptacji do najnowszych norm Stolicy Apostolskiej.

3. Pasterze Kościoła w Polsce wyrażają wdzięczność kapłanom, którzy wiernie wypełniają swoje przyrzeczenia złożone podczas święceń i z oddaniem służą powierzonemu im Ludowi Bożemu, prowadząc go drogami zbawienia.

4. W ostatnich tygodniach miały miejsce smutne i gorszące wydarzenia: brak szacunku dla Eucharystii, profanacja obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, Królowej Polski, oraz nawoływanie do nienawiści w stosunku do ludzi wierzących, w tym osób duchownych. Biskupi proszą o modlitwę w intencji naszej Ojczyzny.

5. Konferencja Episkopatu Polski przyjęła program duszpasterski dla Kościoła w Polsce na lata 2019-2022 pod hasłem „Eucharystia daje życie”. Eucharystia jest źródłem i szczytem życia Kościoła. To „Wielka Tajemnica Wiary”, tajemnica wyznawana, celebrowana i praktykowana. Z Eucharystią wiąże się również świętowanie Dnia Pańskiego jako dnia modlitwy, budowania Kościoła domowego i świadectwa wzajemnej miłości. Biskupi zapoznali się z wynikami badań, które ukazują, że ograniczenie handlu w niedzielę w znacznym stopniu wpłynęło pozytywnie na jakość życia Polaków, zwłaszcza polskich rodzin. Większość badanych czas wolnej niedzieli przeznacza na pogłębianie więzi rodzinnych, wycieczki, sport i uczestnictwo w wydarzeniach kulturalnych.

6. Biskupi zapoznali się z problemami duszpasterstwa rodzin w Polsce. Podkreślili wagę wielu cennych inicjatyw prorodzinnych i broniących życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Pasterze dziękują wiernym za organizację i liczny udział w Marszach dla Życia i Rodziny. Po raz kolejny podkreślają wagę właściwego wychowania dzieci i młodzieży do życia zgodnego z ich płciowością, które powinno mieć miejsce przede wszystkim w rodzinie. Równocześnie przestrzegają przed propagowaniem różnych ideologii wrogich prawu naturalnemu i wartościom chrześcijańskim, które usiłuje się wprowadzać do środowiska szkolnego pod pozorem edukacji seksualnej. Rodzice powinni monitorować programy wychowawcze oraz zajęcia szkolne, a także zajęcia organizowane poza szkołą. Mają oni niezbywalne prawo do protestu i zatrzymywania inicjatyw godzących w prawidłowy rozwój dziecka i podważających ich światopogląd.

7. Konferencja Episkopatu Polski wyraża wdzięczność nauczycielom, wychowawcom i katechetom za pracę w kończącym się roku szkolnym. Jednocześnie zapraszają na coroczną pielgrzymkę nauczycieli na Jasną Górę w dn. 2 lipca br. Hasłem pielgrzymki są słowa św. Jana Pawła II „W imię przyszłości kultury”, które podkreślają misję nauczyciela i szkoły. Biskupi życzą wszystkim udanego odpoczynku wakacyjnego przeżywanego w duchu chrześcijańskim.

8. Biskupi z uznaniem i wdzięcznością odnieśli się do pracy Krajowej Rady ds. Duszpasterstwa Kobiet. Świat, szczególnie w obecnych czasach, potrzebuje kobiecego serca, kobiecej wrażliwości i duchowości formowanych w szkole Ewangelii. W związku z tym biskupi zwracają się do wszystkich Pań, by włączyły się w inicjatywy duszpasterstwa kobiet realizowane w diecezjach i parafiach.

9. Bp dr hab. Artur Miziński został ponownie wybrany na Sekretarza Generalnego Konferencji Episkopatu Polski na drugą pięcioletnią kadencję. Również jego zastępca, ks. dr Jarosław Mrówczyński, został zatwierdzony na urzędzie.

Biskupi błogosławią Polakom w kraju i za granicą, życząc błogosławionego czasu odpoczynku.

Podpisali: Pasterze Kościoła w Polsce obecni na 383. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski

Posłuchaj:

Galerie zdjęć:

Prymas Polski: Kościół z ranami daje nadzieję poranionemu światu

pt., 06/14/2019 - 10:32

Jesteśmy – jak przypominał kiedyś papież Franciszek – wezwani, aby nie zacierać ani nie ukrywać swych ran. To Kościół z ranami jest w stanie zrozumieć rany dzisiejszego świata i utożsamiać się z nimi, towarzyszyć im i próbować je leczyć – powiedział Prymas Polski abp Wojciech Polak podczas Mszy św. w Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu. Uroczysta Eucharystia z udziałem  Episkopatu Polski była celebrowana 14 czerwca rano na rozpoczęcie drugiego dnia obrad  383. Zebrania Plenarnego KEP, które odbywa się w Wałbrzychu i Świdnicy.

#AbpWojciechPolak @Prymas_Polski: terapia nadziei nie jest prosta. Chrystus chce uratować uczniów przed zamknięciem się w ich grzechu i izolacji.#383ZPKEP pic.twitter.com/HZrVqsXX04

— EpiskopatNews (@EpiskopatNews) 14 czerwca 2019

Publikujemy pełny tekst homilii:

Umiłowani w Chrystusie Panu,

W jednej ze swych środowych katechez papież Franciszek, mówiąc o doświadczeniu dwóch uczniów z Emaus zauważył, że na ich przykładzie Jezus prowadzi w Kościele swoją „terapię nadziei”. Obejmuje nią jednak nie tylko tych dwóch, o których dzisiejsza Ewangelia wspomina, że powróciwszy do Jerozolimy, opowiadali co ich spotkało w drodze i jak poznali Jezusa przy łamaniu chleba. Zmartwychwstały Pan, stając znów pośrodku swych uczniów, zatrwożonych i wylękłych – jak zaznaczy święty Łukasz – także teraz wobec nich wszystkich kontynuuje swoją „terapię nadziei”. I oni bowiem, jak tamci dwaj w drodze do Emaus, mieli przecież wciąż jeszcze w swoich oczach wydarzenie męki i śmierci Jezusa, a w duszy – powie nam papież Franciszek – bolesne zadręczenie się tymi wydarzeniami, podczas przymusowego odpoczynku szabatu. I oni przecież, jak ci dwaj, czego innego się spodziewali. Wydaje się bowiem, że wciąż nie rozumieli, gdy jeszcze w drodze do Jerozolimy Jezus mówił im, że będzie cierpiał, że zostanie wydany w ręce ludzi, że zostanie ukrzyżowany i że trzeciego dnia zmartwychwstanie. I może w ich sercach wciąż jakoś kołatało się i mocno dochodziło do głosu to Piotrowe zaprzeczenie, że nie przyjdzie to przecież na Niego. A jednak przyszło i tak boleśnie ich wszystkich dotknęło. Ukazało im przy tym całą potworność zła, całe jego okrucieństwo, całą jego szatańską, niszczycielską moc. Zdruzgotało ich plany i nadzieje, i zmieniło je w najbardziej bolesny dzień ich życia. Poraniło ich serca i nasyciło smutkiem i wstydem. Tak, był w nich również i wstyd, bo wobec tego okrucieństwa zła nie wytrzymali, zostawili Go samego i uciekli. Było im po prostu wstyd, a może nawet był w nich potworny ból i jakaś złość na samych siebie, bo nie tylko sam Piotr zapewniał Jezusa: choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie wyprę się Ciebie. Wszyscy przecież – jak zauważył Ewangelista Marek – tak samo wówczas mówili. Zbyt pewni byli siebie. Nazbyt łatwo ocenili swoje siły i możliwości. Może więc w tym wszystkim, i to pomimo całej długiej drogi za Jezusem, była wciąż w nich tylko ta czysto ludzka nadzieja, która teraz tak szybko rozsypała się w kawałki. A Krzyż Jezusa był najbardziej wymownym znakiem porażki, której nie przewidywali. Ich Bóg, ich Mesjasz – przecież i oni o Nim tak mówili: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego – okazał się wobec tych wydarzeń bezsilny, bezbronny w rękach ludzi okrutnych, nie zdolny do przeciwstawienia się złu.

Drodzy Siostry i Bracia!

Można przewidywać, że taki był właśnie stan ducha tych ludzi, uczniów Jezusa, wśród których stanął dziś Zmartwychwstały. Był on na tyle bolesny i dramatyczny, że nawet w tej, owszem, nieoczekiwanej i niezwykłej sytuacji, w jakiej się nagle znaleźli, byli wciąż zmieszani i – jak zauważył Jezus – nadal wątpliwości budziły się w ich zalęknionych sercach. Co więcej, Ewangelista zdaje się nam sugerować, że Zmartwychwstały starł się z tak wielką dozą strachu i lęku swoich uczniów, że nawet pełni radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia. Okazuje się, że terapia nadziei nie jest tak prosta. Łatwo ją bowiem pomylić z happy endem. Nietrudno zastąpić ją wyparciem złych wspomnień. Można – i to jakże szybko – zagłuszyć ją innymi ważnymi sprawami, które usuną palące wspomnienia. Tyle rzeczy trzeba przecież jeszcze zrobić. Tyle spraw rozwiązać. Nie ma co się skupiać na tym, co było. Trzeba – jak to się dziś popularnie mówi – uciec do przodu. Na nic to się jednak nie zda. I nic to nie pomoże. Nie zmieni bowiem rzeczywistości i nie uleczy zadanych ran. Co więcej, tak pozostawione, będą nadal krwawić, będą dalej budzić ból i wstyd, będą nas przekonywać, że nie ma siły zdolnej zwyciężyć zło. Popatrzmy zatem, w jaki sposób, Jezus przywraca swym uczniom nadzieję. Po pierwsze wita ich słowami: pokój wam. Zalęknionym i zastraszonym uczniom niesie dar pokoju. Dobrze wiemy, że te słowa nie są żadnym konwencjonalnym przywitaniem. Ale witając się w ten sposób z uczniami Jezus nie czyni im wyrzutów. Nie potępia ich. Nie wyrzuca im, ani nie szydzi z ich lęku i strachu, któremu dali się zawładnąć i opanować. Mówiąc w tak trudnej przecież sytuacji do nich wszystkich, przekazując im dar przebaczenia i pokoju, chce uratować ich od pozostawania zamkniętymi w ich grzechu, w zaparciu się Go, w odrzuceniu Go, i wewnętrznej ucieczce, której widomym znakiem są zatrzaśnięte drzwi wieczernika, a oni wewnątrz – jak zapisze święty Jan – zamknięci z obawy przed Żydami. Przychodząc do nich z darem przebaczenia i pokoju chce – jak to wyraził kiedyś papież Franciszek – aby nie trwali już więcej w „przeżuwaniu” rozpaczy, będącej owocem ich lęku i ich ograniczeń. Przychodząc do nich Jezus pragnie więc ich uratować od zaniedbania i zapomnienia z powodu swoich ograniczeń, całego tego dobra, które z Nim przeżyli. Chce ich ustrzec od zamknięcia się w sobie i izolacji. Chce ich uratować od tej niszczycielskiej postawy. Chce ich więc uwolnić od smutku, a zwłaszcza od pustoszącego ich niezadowolenia. Chce uwolnić ich od jakże niebezpiecznego użalania się nad sobą, lub, przeciwnie, od popadania w pokusę, że „to już teraz chyba wszystko jedno”. Chce wyzwolić ich od uważania za wroga każdego, kto się im sprzeciwia, lub nie godzenia się z pogodą ducha z tymi wszystkimi przeciwieństwami i krytykami, które będą na nich w życiu spadać. On jest pośród nich, aby ich wyzwolić!

Umiłowani w Panu, Siostry i Bracia!

Słowu Jezusa towarzyszy ukazanie uczniom ran męki, którymi On, Zmartwychwstały, pozostaje na zawsze naznaczony. Popatrzcie na moje ręce i nogi. Popatrzcie na rany, które wciąż mówią o krzyżu. Popatrzcie i poznajcie, że nadzieja zrodzona z krzyża jest inna od tych, które upadają. To nadzieja naprawdę mocniejsza niż śmierć, potężniejsza niż grzech. Nadzieja zdolna przekształcić naszą śmierć w zmartwychwstanie, ciemność w światło, lęk w zaufanie, porażkę w zwycięstwo. Ta ukrzyżowana nadzieja zwycięża wszystko – powie papież Franciszek – ponieważ rodzi się z miłości Jezusa, który stał się jakby ziarnem rzuconym w ziemię i umarł, aby dać życie, a z tego życia pełnego miłości pochodzi nadzieja. Pokazując swoje uwielbione rany Jezus przypomina nam o tej nadziei. Zapraszając uczniów, aby dotknęli stygmatów męki, wprowadza ich w misterium przebaczenia i pojednania, w źródło miłości i nadziei, która wszystko przetrzyma. Trzeba tylko teraz, aby oświecił ich umysły, by zrozumieli Pisma i uwierzyli, że spotykając Go, właśnie dziś, właśnie teraz i w ten sposób, pragnie uczynić ich samych tego świadkami: wy jesteście świadkami tego. Jezus mówi więc swym uczniom w każdym czasie i w każdym miejscu. Mówi w różnych naszych doświadczeniach i powtarza nam: jesteście świadkami tego. Jesteście świadkami tego, że z krzyża rodzi się nadzieja. Jesteście świadkami tego, że moc w słabości się doskonali. Jesteście świadkami tego, że prawdziwie zwycięskim sposobem życia, jest ów styl ziarna, pokornej miłości. Nie ma bowiem innej drogi – woła i do nas dziś papież Franciszek – aby pokonać zło i dać światu nadzieję. Tak, wszyscy jesteśmy tego świadkami. W każdej sytuacji i w każdym czasie, wobec wstydu i bólu, który trawi uczniów Jezusa, wobec kryzysu i zawodu spowodowanego złem innych, nie ma tak naprawdę innej drogi niż krzyż, by pokonać zło i dać, i przywrócić naszym siostrom i braciom nadzieję.

Siostry i Bracia!

Dzisiejsze spotkanie Jezusa z uczniami kończy się szczególną obietnicą. Tak jak wtedy ich, tak również nas, nie pozostawia samych w zmaganiu z doświadczaniem codziennego krzyża, ale zsyła obietnicę Ojca i uzbraja nas w moc z wysoka. Dzisiaj to szczególne sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego staje się dla nas miejscem posłania. Tak jak wówczas Jezus wyprowadził uczniów ku Betanii i podniósłszy ręce błogosławił ich, tak i nas wpatrujących się w Jego krzyż przytula do zranionego serca, abyśmy szli i błogosławili Boga. Oto dziś, tutaj, w tym Sanktuarium Ukrzyżowanego, właśnie na widok Jego ran możemy wyznać wiarę. I jesteśmy – jak przypominał kiedyś papież Franciszek – równocześnie wezwani, aby nie zacierać ani nie ukrywać swych ran. Bo to Kościół z ranami – tłumaczył papież – jest w stanie zrozumieć rany dzisiejszego świata i utożsamiać się z nimi, cierpieć je, towarzyszyć im i próbować leczyć je. Kościół z ranami nie stawia się w centrum, nie uważa się za doskonały, ale stawia tam Jedynego, który może leczyć rany i który nazywa się Jezus Chrystus. Tylko w Nim nasze rany naprawdę zmartwychwstają. Amen.

KAI/www.prymaspolski.pl/ BP KEP

14 czerwca – drugi dzień zebrania plenarnego polskich biskupów

pt., 06/14/2019 - 06:10

Ochrona dzieci i młodzieży to główny temat drugiego dnia zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, które ma miejsce w Wałbrzychu, w diecezji świdnickiej od 13 czerwca. Księża Biskupi zaprosili na obrady abp. Charlesa Sciclunę, arcybiskupa Malty, sekretarza pomocniczego Kongregacji Nauki Wiary, aby przeprowadził dzień studyjny i podzielił się swoim doświadczeniem.

Pierwszego dnia obrad biskupi dokonali wyborów sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski. Został nim wybrany w pierwszym głosowaniu na drugą pięcioletnią kadencję bp Artur Grzegorz Miziński. Jego zastępcą został na kolejną kadencję ks. Jarosław Mrówczyński. Tego dnia biskupi omówili też kwestie programu duszpasterskiego Kościoła, który będzie oparty na Eucharystii. Poruszano także sprawy związane z rodziną oraz ochroną danych osobowych w Kościele. Biskupi zajęli się też sprawami związanymi z towarzyszeniem pielgrzymom wyjeżdżającym do Ziemi Świętej. Wieczorem biskupi celebrowali Mszę św. w katedrze świdnickiej z okazji 15-lecia diecezji świdnickiej.

Drugi dzień obrad biskupów rozpocznie się Mszą św. o godz. 7.30 w Sanktuarium Relikwii Krzyża Świętego w Wałbrzychu, której przewodniczył będzie i homilię wygłosi abp Wojciech Polak, prymas Polski.

Gościem obrad będzie tego dnia abp Charles Scicluna, arcybiskup Malty, sekretarz pomocniczy Kongregacji Nauki Wiary. Został on zaproszony przez Konferencję Episkopatu Polski w ubiegłym roku, by podzielić się swoją wiedzą nt. ochrony dzieci i młodzieży przed wykorzystywaniem seksualnym przez duchownych. Biskupi, oprócz spotkania z abp. Scicluną, wysłuchają relacji Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka m.in. na temat systemu prewencji oraz pomocy ofiarom nadużyć oraz ks. prof. Piotra Majera, który omówi kwestie wdrożenia w życie Motu Proprio papieża Franciszka „Vos estis lux mundi”, obowiązującego w Kościele katolickim od 1 czerwca br.

Zebranie zakończy się w piątek po południu. Po obradach zostanie wydany komunikat.

***

Abp  Charles Scicluna urodził się 15 maja 1959 roku w Toronto. Dzieciństwo i młodość spędził na Malcie, tam też wstąpił do seminarium duchownego i przyjął święcenia kapłańskie. Następnie został skierowany na studia z prawa kanonicznego do Rzymu. Ukończył je w 1991 r. doktoratem, którego promotorem był ks. prał. Raymond Burke (obecnie kardynał). Specjalizował się w prawie małżeńskim. Wrócił na Maltę, gdzie przez pięć lat wykładał prawo kanoniczne w seminarium i pracował w parafii. Był też obrońcą węzła małżeńskiego w sprawach o stwierdzenie nieważności małżeństwa w sądzie biskupim. W 1996 r. rozpoczął pracę w Sygnaturze Apostolskiej na stanowisku zastępcy promotora sprawiedliwości (prokuratora). Po ogłoszeniu w 2001 r. przez Jana Pawła II listu apostolskiego „Sacramentorum sanctitatis tutela”, w którym wykorzystywanie seksualne małoletnich włącza się do katalogu najcięższych przestępstw znanych prawu kościelnemu, ks. Scicluna przeszedł do pracy w Kongregacji Nauki Wiary jako promotor sprawiedliwości (prokurator). W 2012 r.  został biskupem pomocniczym archidiecezji maltańskiej, a trzy lata później arcybiskupem metropolitą Malty. Nadal jednak pracował w Kongregacji Nauki Wiary, jako jej członek (w latach 2012-17). W 2018 r. abp Scicluna został sekretarzem pomocniczym Kongregacji Nauki Wiary.

BP KEP

Zdjęcia z obrad:

>>Więcej zdjęć

Przewodniczący Episkopatu: W dziejach każdej diecezji dostrzegalne jest działanie Ducha Świętego

czw., 06/13/2019 - 19:00

W dziejach każdej polskiej diecezji – w ramach ponad 1050-letniej historii Kościoła w Polsce – oprócz ludzkiej słabości, dostrzegalne jest działanie Ducha Świętego – powiedział abp Stanisław Gądecki w homilii wygłoszonej 13 czerwca w katedrze świdnickiej. Zebrali się tam polscy biskupi uczestniczący w 383. Zebraniu Plenarnym, by dziekowac za 15-lecie istnienia diecezji świdnickiej.

Publikujemy pełny tekst homilii:

Abp Stanisław Gądecki, Chrystus – jedynym kapłanem (Świdnica – 13.06.2019)

Na początku dzisiejszej Eucharystii – w doroczne święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana – serdecznie pozdrawiam wszystkich zgromadzonych w świdnickiej katedrze; ks. kardynała, Nuncjusza Apostolskiego, arcybiskupów i biskupów, prezbiterów, diakonów, osoby życia konsekrowanego oraz wiernych świeckich.

Z uwagi na dzisiejsze święto liturgiczne oraz 15. rocznicę powstania diecezji świdnickiej pragnę z wami wszystkimi podjąć refleksję nad trzema sprawami: nad tym, co znaczy, że Chrystus jest jedynym kapłanem, następnie nad Duchem Chrystusa, wreszcie nad celebrowaną dzisiaj rocznicą diecezji.

1. CHRYSTUS JEDYNYM KAPŁANEM

a). Najpierw pierwsza sprawa, czyli Chrystus jako jedyny kapłan Nowego Przymierza. Dobrze o tym wiemy, że Jezusowi przypisywano w Ewangeliach wiele tytułów: nauczyciel, prorok, Syn Dawida, Mesjasz, Syn Człowieczy, Syn Boży, Pan. Zdumiewające jest jednak to, że Ewangelie nigdy nie nadały Jezusowi tytułu „kapłana”. Podobnie zresztą czynił apostoł Paweł – który nigdy nie przypisał Jezusowi tytułu „kapłana”. Ten fakt może nas zdumiewać, zważywszy, iż w czasach Jezusowych istniała przecież świątynia jerozolimska a w niej liczni kapłani.

Brak tytułów kapłańskich związanych z Chrystusem w Nowego Testamentu wskazuje na to, że Kościół pierwotny widział w tej tematyce tak wielką nowość, że nie da się jej wyrazić dawnymi pojęciami. Konieczne było wypracowanie zupełnie nowego pojęcia kapłaństwa, aby można było odnieść je do tajemnicy Chrystusa (A. Vanhoye SJ, Nowość kapłaństwa Chrystusa). Trzeba było czekać wiele lat, aż do momentu powstania Listu do Hebrajczyków.

List ten głosi następującą prawdę: „Bracia święci „uczestnicy powołania niebieskiego, zwróćcie uwagę na Apostoła i Arcykapłana naszego wyznania [της ομολογιας ημων], Jezusa” (Hbr 3,1). Właśnie w tym miejscu, w Nowym Testamencie, Pan  Jezus zostaje po raz pierwszy nazwany „kapłanem”. Dlaczego autor tego Listu nadał taki tytuł Jezusowi, który to Jezus z pewnością nie należał do pokolenia Lewiego ani do żadnej starotestamentalnej rodziny kapłańskiej? (Hbr 7,14). By to wyjaśnić, należy zwrócić uwagę przynajmniej na cztery aspekty innego, nowego rozumienia kapłaństwa Chrystusa w stosunku do kapłaństwa starotestamentalnego.

Pierwszą nowością jest to, iż Jezus nie odziedziczył kapłaństwa tak, jak dziedziczyli je potomkowie Aarona. On je otrzymał od Ojca, od Tego, który rzekł do Niego: „Ty jesteś moim Synem, jam Cię dziś zrodził” (Hbr 5,5). To znaczy, że Jego kapłaństwo było pochodzenia boskiego a nie ludzkiego. Początkiem Jego kapłaństwa było Wcielenie. Za moment Jego powołania należy uznać pojawienie się Jezusa w ludzkiej naturze. Nikt z ludzi nie może przewyższyć pośrednictwa Tego, który sam był prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem.

Drugą nowością kapłaństwa Jezusa jest jego wieczne trwanie. Autor Listu do Hebrajczyków – cytując Psalm 110, 4 – mówi o Jezusie: „Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka” (Hbr 5,6). W Melchizedeku, kapłanie Boga Najwyższego (Rdz 14,18) – który był „bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie ma początku dni, ani też końca życia” (Hbr 7,3) – autor Listu dostrzegł zapowiedź wiecznego kapłaństwa Chrystusa. Podczas gdy kapłani świątyni jerozolimskiej umierali, Chrystus „ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, który zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi” (Hbr 7,24-25). To dowodzi, dlaczego nikt z ludzi nie może być dziedzicem Chrystusa ani też Jego następcą. On jest jedynym Kapłanem Nowego Przymierza (Hbr 7,22.24).

Trzecią nowością jest to, że Chrystusowe kapłaństwo przewyższa w doskonałości i skuteczności każde inne ludzkie kapłaństwo. Ofiary składane w świątyni jerozolimskiej gwarantowały Hebrajczykom tylko prawną czystość, lecz nie były w stanie zgładzić ich grzechów (Hbr 10,11). Natomiast Jezus „jedną […] ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani” (Hbr 10,14). Skuteczność i doskonałość Jego ofiary polega na tym, że nie składał On w ofierze krwi zwierząt, ale ofiarował własną krew, ofiarował swoją własną osobę („przez własną krew wszedł do Miejsca Świętego, zdobywszy dla nas wieczne odkupienie” – por. Hbr 9,12): „Całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie. Wtedy rzekłem: Oto idę – w zwoju księgi napisano o Mnie – abym spełniał wolę Twoją, Boże” (Hbr 10,6-7). Ofiara Jezusa ma wartość doskonałą i nieskończoną, bo jest ona ofiarą Syna Bożego oraz wypełnieniem zbawczego planu Ojca. Chociaż więc – już od momentu swego poczęcia –  Jezus był Pośrednikiem, to jednak w sposób doskonały został nim dopiero przez swoją własną śmierć.

Czwartą nowością kapłaństwa Chrystusa jest Jego wywyższenie i wejście do chwały. „Sedno zaś wywodów stanowi prawda: takiego mamy arcykapłana, który zasiadł po prawicy tronu Majestatu w niebiosach, jako sługa [leitourgos] świątyni i prawdziwego przybytku [tês skênês]  zbudowanego przez Pana, a nie przez człowieka” (Hbr 8,1-2). Zmartwychwstanie i wywyższenie było szczytowym osiągnięciem kapłaństwa Chrystusowego, które sprawiło, że nie należy On do przeszłości, ale może nieustannie „wstawiać się za nami przed obliczem Boga” (Hbr 9,24). Odtąd doskonały kult nie ma już miejsca na ziemi, w jerozolimskiej świątyni, ale w niebie. Jednorazowej ekspiacji na ziemi towarzyszy odtąd nieustanne wstawiennictwo w niebie oraz – razem z paruzją – zbawienie dla tych, którzy oczekują Pana.

b) Skoro więc śmierć Jezusa na krzyżu była ofiarą jednorazową, niepowtarzalną i na zawsze skuteczną, to dlaczego – w ustanowionym przez Chrystusa Kościele – nadal istnieją kapłani? Co więcej, dlaczego Kościół nie może istnieć bez kapłanów? Na to pytanie Katechizm Kościoła Katolickiego daje prostą odpowiedź: „Odkupieńcza ofiara Chrystusa jest jedyna, wypełniona raz na zawsze, a jednak uobecnia się w Ofierze eucharystycznej Kościoła. To samo dotyczy jedynego kapłaństwa Chrystusa; uobecnia się ono przez kapłaństwo służebne, nie pomniejszając jedyności kapłaństwa Chrystusa: ‘Dlatego sam Chrystus jest prawdziwym kapłanem, a inni są tylko Jego sługami’ ” (KKK, 1545).

Jeśli więc Chrystus – jedyny Kapłan – uobecnia się w wyświęconych prezbiterach, to znaczy, że kapłan, jest skutecznym znakiem Jego ciągłej i wiecznej obecności w Kościele. Przez wyświęconych kapłanów Chrystus przedłuża swoją obecność i pośrednictwo w ten sposób, że kiedy prezbiter przepowiada, celebruje sakramenty czy przewodzi braciom w miłości, to Chrystus – poprzez jego posługę – dalej przepowiada, uświęca i prowadzi swój Kościół. Prezbiter nie jest więc pośrednikiem pomiędzy Bogiem a wspólnotą, lecz tylko sługą Chrystusa, bo jedynym Pośrednikiem jest Chrystus. Władza, której sakrament udziela biskupowi i prezbiterowi ma na celu jedynie głoszenie zbawienia dokonanego przez Chrystusa i tworzenie wspólnoty. Na tym polega prawdziwa wielkość a zarazem prawdziwa odpowiedzialność prezbitera.

Benedykt XVI powiedział kiedyś do proboszczów diecezji rzymskiej: „Jeśli kapłan umie naprawdę zdać sobie sprawę z nadzwyczajnej rzeczywistości swojego ‘być’ i swojego ‘działać’, jego czyny bez wątpienia zaciążą owocnie na życiu Kościoła i na jego dynamizmie pastoralnym […] oraz będą miały zbawienny wpływ na całą ludzkość. I tego życzę wszystkim kapłanom tu obecnym oraz wam, drodzy seminarzyści, przygotowujący się do przeżycia tej niezwykłej przygody, jaką jest służebne kapłaństwo w Kościele” (Benedykt XVI, Lectio divina podczas spotkania z proboszczami Diecezji Rzymskiej – 18.02.2010).

  1. DUCH CHRYSTUSA NASZYM PRZEWODNIKIEM

Drugi temat to, Duch Święty jako przewodnik prezbitera. Ten temat nawiązuje do ogólnopolskiego programu duszpasterskiego: „Duch, który umacnia miłość”.

a) Kapłaństwo biskupów i prezbiterów łączy wspólna więź z Duchem Świętym i Jego misją. W dniu święceń kapłańskich otrzymaliśmy przecież szczególne wylanie tego Ducha, który odnowił w każdym z nas to, czego dokonał Chrystus w swoich uczniach wieczorem w dniu Paschy, ustanawiając ich kontynuatorami Jego misji na świecie (J 20,21-23).

Św. Grzegorz Wielki wymienia – w odwrotnej kolejności – dary, które otrzymaliśmy od Ducha Świętego, aby ukazać nam nadprzyrodzony proces, jaki Duch wzbudza w ludzkiej duszy: „Przez bojaźń wzrastamy bowiem ku pobożności, od pobożności zaś ku wiedzy, dzięki wiedzy zyskujemy męstwo, a dzięki męstwu radę, z pomocą rady zdobywamy rozum, z pomocą zaś rozumu mądrość – i tak, dzięki siedmiorakiej łasce Ducha, u szczytu tej drogi otwiera się przed nami brama życia w niebie” (Hom. in Ezech., II,7,7).

Duch Święty sprawia, że nasze czyny zostają przebóstwione, to znaczy współbrzmią z Bożym sposobem myślenia, miłowania i działania, tak że kapłan staje się dla świata wyrazistym znakiem Trójcy Przenajświętszej. Tylko umocniony przyjaźnią Ducha Pocieszyciela, światłem Słowa Chrystusa i miłością Ojca, może sobie kapłan wyznaczyć tak śmiały cel, jakim jest naśladowanie Bożej doskonałości (Mt 5,48).

Duch Święty przywraca w sercu kapłana pełną harmonię z Bogiem, a zapewniając mu zwycięstwo nad złym duchem, otwiera go na uniwersalne wymiary Bożej miłości. W ten sposób pozwala nam przejść od miłości samych siebie do miłości Trójcy, wprowadzając nas w doświadczenie wewnętrznej wolności i pokoju oraz przygotowując do złożenia daru z własnego życia. Tak to – poprzez siedem świętych darów – Duch Święty prowadzi nas ku pełnemu upodobnieniu się do Chrystusa oraz ku doskonałemu współbrzmieniu z wizją Królestwa Bożego (por. Jan Paweł II, List do kapłanów na Wielki Czwartek 1998 r.)

b) Gdy idzie zaś o działania Ducha Świętego pośród wiernych świeckich, to stosunkowo łatwo możemy dostrzec pojawiające się tu niebezpieczeństwo pewnego naruszenia proporcji. Takie ryzyko pojawia się wtedy, gdy zamiast harmonijnej nauki całego Pisma Świętego mamy do czynienia z fascynacją wybranymi fragmentami Biblii dotyczącymi charyzmatów. Zjawisko to – zamiast do prawidłowego życia duchem Pięćdziesiątnicy – prowadzi Kościół do jakieś „pentekostalizacji” w negatywnym tego słowa znaczeniu.

Ktoś może np. do tego stopnia entuzjazmować się wersetami Pisma mówiącymi o uzdrowieniu, że zapomina o obowiązku weryfikacji ogłaszanych uzdrowień („Idź, pokaż się kapłanowi” – Mt 8,4). Sąd o autentyczności charyzmatów i o właściwym wprowadzeniu ich w czyn należy do tych, którzy są w Kościele przełożonymi i którzy szczególnie powołani są, by nie gasić Ducha, lecz doświadczać wszystkiego i zachowywać to, co dobre (por. 1 Tes 5,12.19-1).

Przy tej okazji wierny świecki może także – nawet nieświadomie – stracić z pola widzenia realia życia, czyli to, iż do losu człowieczego należą choroby i cierpienia („Raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” – Kol 1,24).

Ktoś inny może do tego stopnia cenić nadzwyczajne charyzmaty, że z trudem dostrzega porządek Kościoła ustanowiony przez samego Boga: „Ustanowił Bóg w Kościele naprzód apostołów” (1 Kor 12,28). Święty Paweł bywał w takich sprawach bardzo stanowczy: „Jeżeli komuś wydaje się, że jest prorokiem albo że posiada duchowe dary, niech zrozumie, że to, co wam piszę, jest nakazem Pańskim” (1 Kor 14,37).

Innym razem może się pojawić jakieś osłabienie nauczania o sakramentach i moralnych zobowiązaniach chrześcijanina, a przecież „Wielu powie Mi w owym dniu: ‘Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia, i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia?’ Wtedy oświadczę im: ‘Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy dopuszczacie się nieprawości!’ ” (Mt 7,22-23).

Ważna jest świadomość działania złego ducha i aktywne przeciwstawianie się jego zakusom, ale nasze główne orędzie brzmi: każdego ochrzczonego człowieka Chrystus „zbawił przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie” (Tt 3,5). Koncentrujmy się na zbawieniu oraz na pozytywnym głoszeniu orędzia ewangelijnego, zamiast na negacji.

W sumie zaś, naszym wspólnym – duchownych i świeckich – zadaniem jest przekazywanie ognia. Bez tego ognia Ducha Świętego nasze kościelne zwyczaje łatwo mogą się przekształcić w popiół, który nie jest w stanie rozpalić ludzkich serc. Tylko Duch Święty ma moc przemiany artykułów wiary w płomień życia duchowego. Tylko On ma moc rozpalić w kapłańskich sercach żar Eucharystii, zapał do kapłaństwa, zachwyt obecnością Maryi, radosną wierność Tradycji apostolskiej, sakramentalną służbę ku odpuszczaniu grzechów i życie charyzmatycznymi darami duchowymi na co dzień (por. Siedem darów z Wieczernika. List biskupów polskich do kapłanów na Wielki Czwartek 2018 r.).

  1. DIECEZJA ŚWIDNICKA

Trzeci temat to 15. rocznica powstania diecezji świdnickiej. W dziejach każdej polskiej diecezji – w ramach ponad 1050. letniej historii Kościoła w Polsce – oprócz ludzkiej słabości, dostrzegalne jest działanie Ducha Świętego. Każda diecezja posiada swoje własne dzieje, a razem z nimi swój własny dorobek duchowy i materialny. Taką historię posiada również – ustanowiona przez św. Jana Pawła II dnia 25 marca 2004 roku – diecezja świdnicka. Minęło już piętnaście lat od momentu jej powstania oraz ingresu i święceń pierwszego biskupa świdnickiego, księdza biskupa Ignacego Deca.

Z racji tej rocznicy – na zaproszenie ks. biskupa Ignacego – w Wałbrzychu zbiera się Konferencja Episkopatu Polski, pragnąc dziękować Bogu za wszelkie dobro, jakie się tutaj dokonało oraz wyrazić nasze uznanie dla trudów i osiągnięć tutejszych biskupów, duchowieństwa, osób życia konsekrowanego i wiernych świeckich.

Wprawdzie i przedtem – gdy tereny te należały do metropolii wrocławskiej – głoszono tu słowo Boże, przekazywano sakramenty i praktykowano dzieła miłosierdzia, ale – od momentu powstania samoistnej diecezji z własnym biskupem – udało się na tym samym terenie spotęgować wysiłki duszpasterskie. Gdy tworzy się nową diecezję dzieje się przecież coś podobnego, jak podczas wydzielania nowej parafii z terenu starej. Pojawiają się nowi, nieobecni kiedyś ludzie, budzą się nowe siły, które wcześniej zdawały się być uśpione.

I tak – dzięki wysiłkowi bpa Deca, biskupa Bałabucha i tutejszego duchowieństwa zbudowano tu wszystkie podstawowe, kanoniczne struktury diecezjalne: Kurię Biskupią, Wyższe Seminarium Duchowne, Caritas Diecezjalną, Sąd Biskupi, Dom Księży Emerytów. Zostały powołane ważne gremia kanoniczne takie, jak Kapituła Katedralna w Świdnicy, trzy kapituły kolegiackie – w Wałbrzychu, Kłodzku i Strzegomiu, Rada Kapłańska i Kolegium Konsultorów, powstała Diecezjalna Rada Ekonomiczna, Diecezjalna Rada Duszpasterska, Akcja Katolicka oraz inne struktury administracyjne, grupy modlitewne, duszpasterskie i charytatywne.

Aktualnie diecezja liczy sobie 190 parafii i 24 dekanaty, w których posługuje ponad 250 kapłanów diecezjalnych oraz ok. 100 zakonnych. Na terenie diecezji posługuje 11 zgromadzeń zakonnych męskich oraz 369 sióstr zakonnych z 24 zgromadzeń.

Na terenie diecezji świdnickiej istnieje 9 domów rekolekcyjnych. Na terenie diecezji znajduje się 15 sanktuariów (m.in., Bardo, Wambierzyce..).

Przeprowadzono kilka ogólnodiecezjalnych inicjatyw duszpasterskich, a wśród nich: I Diecezjalny Kongres Eucharystyczny, peregrynację obrazu Jezusa Miłosiernego, peregrynację figury Matki Bożej Fatimskiej, przed stuleciem objawień Matki Bożej w Fatimie oraz papieską koronację obrazu Matki Bożej Świdnickiej.

Na terenie diecezji świdnickiej pracuje obecnie 410 placówek oświatowych, w których odbywa się katechizacja. W placówkach tych pracuje 435 katechetów: 136 duchownych, 31 sióstr zakonnych, 268 osób świeckich.

 W ciągu piętnastu lat w katedrze świdnickiej zostało wyświęconych 143 prezbiterów i dwóch biskupów. Jednym słowem, jest za co dziękować Panu Bogu.

Diecezja posiada swoją wkładkę w katolickim tygodniku Gość Niedzielny oraz edycję świdnicką tygodnika Niedziela. Świdnicka Kuria Biskupia wydaje kwartalnik informacyjny Świdnickie Wiadomości Kościelne. Ukazuje się także rocznik – Biuletyn katechetyczny diecezji świdnickiej przeznaczony dla proboszczów i katechetów. Jesienią 2004 roku ukazał się pierwszy numer rocznika teologicznego – Świdnickie Studia Teologiczne.

Dużą żywotność przejawia tutejsza Caritas diecezjalna. Od kilku lat funkcjonuje w Świdnicy Hospicjum św. Ojca Pio, w którym przebywa prawie pięćdziesiąt osób w stanie terminalnym. W Wałbrzychu działa Hospicjum św. Jana Pawła II. Ostatnio diecezja przygotowuje się do oddania Domu Samotnej Matki w Pieszycach. Działalność obejmuje: szkoły, jadłodajnie, świetlice, ośrodek rekolekcyjno-wypoczynkowy, warsztaty terapii zajęciowej, okna życia i dom samotnej matki. Ze stołówek korzysta codziennie 1300 osób. Ponadto na terenie diecezji funkcjonuje 10 stacji niepublicznego NZOZ Opieki Caritas oraz hospicjum i ZOL Ojca Pio. Jest za co Panu Bogu dziękować.

b) biskup

Nasze podziękowania należą się także pierwszemu biskupowi świdnickiemu. Ks. Bp Ignacy Dec należy do tej szczególnej kategorii księży, którzy posiadają bardzo bogate doświadczenie życiowe. W czasie formacji seminaryjnej został powołany do służby wojskowej i poddany – w czasie dwuletniej służby wojskowej – ciężkiej próbie; kilkakrotnie był namawiany, żeby zejść z drogi do kapłaństwa i obrać inny życiowy kierunek. Były też usiłowania, by wciągnąć go do współpracy z tajnymi służbami. Na różny sposób próbowano go skłonić do rezygnacji z seminarium. Dowódcy ofiarowywali pomoc w przejściu na dowolny kierunek studiów bez żadnych egzaminów. To wszystko tylko umocniło go w przekonaniu, że tym bardziej należy trwać w wierności powołaniu, którym go obdarzył Bóg. Wyszedł więc z wojska z wysokim stopniem starszego szeregowca.

Potem – w 1976 roku – uzyskał stopień doktora filozofii na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL na podstawie rozprawy: „Tomaszowa a Marcelowa teoria człowieka”, napisanej pod kierunkiem o. prof. dra hab. Mieczysława Alberta Krąpca.

Prowadził zajęcia naukowo-dydaktyczne na Papieskim Fakultecie Teologicznym i w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu jako prefekt, wicerektor i rektor tegoż seminarium, dalej jako rektor Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu.

Był członkiem Komisji Episkopatu do Spraw Seminariów Duchownych oraz Komisji Episkopatu do Spraw Nauki Katolickiej. Był też założycielem i redaktorem naczelnym półrocznika: „Wrocławski Przegląd Teologiczny” oraz rocznika: „Biuletyn Papieskiego Fakultetu Teologicznego we Wrocławiu”. Ponadto powołał do życia dwa czasopisma uczelniane: 1993 – „Vox nostra” i „Nasz Fakultet”. Wygłaszał wykłady gościnne na Uniwersytecie Gutenberga w Mainz i na Wydziale Teologicznym w Paderborn. Brał czynny udział w sympozjach międzynarodowych i krajowych. Jednym słowem jest to niezwykły człowiek w niezwykłej diecezji. Bez autentycznej współpracy z Duchem Świętym nie mógłby on osiągnąć tego, co osiągnął – wraz z biskupem pomocniczym Adamem.

ZAKOŃCZENIE

Na koniec, dziękuję jak najserdeczniej każdemu za dzisiejszą modlitwę, która przypada także w 800-lecie istnienia i działalności sanktuarium Matki Bożej Wambierzyckiej – Królowej Rodzin.

Najpierw dziękuje Chrystusowi, który sam jako Najwyższy i Wieczny Kapłan Nowego Przymierza działa przez wieki w Kościele poprzez swoich kapłanów. We wszystkich prezbiterach pragnę uczcić wizerunek Chrystusa, który otrzymaliśmy wraz ze święceniami. Ten wizerunek jest wezwaniem do szczególnej miłości i potwierdzeniem miłości, na którą zawsze możemy liczyć ze strony Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego kapłana.

Dziękuję za opatrznościowego pasterza Stefana Kardynała Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia. Prosimy Cię, aby Kościół zaliczył go do grona swoich świętych i otoczył chwałą wiernego Sługę Twojego Stefana Kardynała, który wszystko postawił na Maryję i Jej zawierzył bez granic, u Niej szukając pomocy w obronie wiary Chrystusowej i wolności Narodu.

Dziękuję jak najserdeczniej wszystkim obecnym dzisiaj w świdnickiej katedrze wiernym. Moi Drodzy, módlcie się razem z nami i mówcie: Chwała Tobie, Chryste, za dar kapłaństwa! Spraw Chryste, aby nasz Kościół mógł ciągle liczyć na ofiarną posługę licznych i świętych kapłanów! Amen.

Bp Artur Miziński po powtórnym wyborze na sekretarza generalnego KEP: Polecam się modlitwie

czw., 06/13/2019 - 16:35

Bycie sekretarzem generalnym Episkopatu ma sens o tyle, o ile jest służbą dla wszystkich wiernych. Polecam się modlitwie, aby ta posługa wydała jak najbardziej błogosławione owoce – powiedział bp Artur Miziński, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski po ponownym wyborze na sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski, 13 czerwca, podczas 383. Zebrania Plenarnego. Urząd ten będzie on sprawował drugą kadencję.

„Powierzenie każdej funkcji jest wielkim wyzwaniem. Wybranie na drugą kadencję świadczy o tym, że zostałem obdarzony zaufaniem po raz kolejny przez grono biskupów” – powiedział bp Artur Miziński. „Jestem wdzięczny za ten głos, który jest jednocześnie oceną lat, które minęły i kredytem zaufania na czas, jaki jest przede mną” – dodał Sekretarz Generalny Episkopatu.

Powiedział, że kolejna kadencja na stanowisku sekretarza generalnego KEP to wyzwanie. „Sprawia, że będę musiał jeszcze bardziej odpowiedzialnie podchodzić do zajęć, mając na uwadze perspektywę przyszłości i to doświadczenie wyniesione z dotychczasowej pracy w całym zespole Sekretariatu” – powiedział.

Podkreślił, że cieszy się, że będzie mógł dalej w ten sposób posługiwać Kościołowi. „Dziękując za głosy i zaufanie biskupów, dziękuję całemu Kościołowi, który jest w Polsce, bo jesteśmy przecież jedną rodziną, jednym Kościołem. Ta posługa ma sens o tyle, o ile jest ona służbą dla wiernych wszystkich wiernych” – powiedział.

„Polecam się modlitwie wszystkich, aby ta posługa wydała jak najbardziej błogosławione owoce dla Kościoła, dla wszystkich, którzy z tej posługi korzystać będą” – dodał.

BP KEP

Wybory 383. Zebrania Plenarnego KEP

czw., 06/13/2019 - 16:20

Bp Artur Miziński wybrany na drugą kadencję Sekretarza Generalnego Konferencji Episkopatu Polski, abp Stanisław Budzik Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej, bp Jan Piotrowski Przewodniczącym Rady Ekonomicznej – to niektóre z podjętych decyzji personalnych podczas 383. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski.

Publikujemy pełną listę decyzji podjętych podczas 383. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski.

WYBORY

383. Zebranie Plenarne KEP

Świdnica – Wałbrzych, 13-14 czerwca 2019 r.

Przewodniczący Komisji Rewizyjnej
Abp Wiktor Skworc – koniec 2. kadencji
Abp Stanisław BUDZIK – wybór na 1. pięcioletnią kadencję

Przewodniczący Rady Ekonomicznej
Kard. Kazimierz Nycz – koniec 2. kadencji
Bp Jan PIOTROWSKI – wybór na 1. pięcioletnią kadencję 

Przewodniczący Rady ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek
Bp Krzysztof Zadarko – koniec 1. kadencji
Bp Krzysztof ZADARKO – wybór na 2. pięcioletnią kadencję

Delegat KEP ds. Imigracji
Bp Krzysztof Zadarko – koniec 1. kadencji
Bp Krzysztof ZADARKO – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję 

Referent ds. Biskupów Emerytów
Abp Józef Michalik – koniec 1. trzyletniej kadencji
Abp Józef MICHALIK – powołanie na 2. trzyletnią kadencję 

Konsultor Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów
Na wniosek bp. Adama Bałabucha, przewodniczącego Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów
Ks. dr Jakub DĘBIEC (Archidiecezja Gnieźnieńska) – zatwierdzenie 

Moderator Krajowy Stowarzyszenia Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo
Ks. Jerzy Górny CM – koniec 1. kadencji
Zgodnie z par. 1 ust. 5 Moderatora Krajowego powołuje Konferencja Episkopatu Polski, na wniosek Zarządu Stowarzyszenia, na pięcioletnią kadencję z możliwością pełnienia tej funkcji przez kolejne kadencje.
Wniosek, o którym mowa wymaga akceptacji Wizytatora Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo (par. 1 ust. 6).
Na wniosek prezesa Zarządu Stowarzyszenia, po akceptacji wizytatora Zgromadzenia
Ks. Jerzy GÓRNY CM – powołanie na 2. pięcioletnią kadencję 

Asystent Kościelny Wspólnoty Emmanuel – Polska
Na wniosek koordynatora Wspólnoty Emmanuel – Polska
Ks. prof. Piotr MAZURKIEWICZ (Archidiecezja Warszawska) – zatwierdzenie na 1. trzyletnią kadencję 

Zatwierdzenie składu Zarządu Głównego Katolickiego Stowarzyszenia Kolejarzy Polskich
Zgodnie z par. 21 ust. 7 pkt 3 wybór Prezesa Zarządu Głównego oraz jego członków, dokonany przez Walne Zebranie, wymaga zatwierdzenia przez Konferencję Episkopatu Polski
Józef DĄBROWSKI – Prezes Zarządu Głównego
Wacław SCHULTA – Wiceprezes Zarządu Głównego – ds. międzynarodowych
Teresa ADAMSKA – Wiceprezes Zarządu Głównego – ds. programowych i rzecznik informacji
Andrzej ZARANEK – Wiceprezes Zarządu Głównego – ds. organizacyjnych
Maciej GAMLA – Członek Zarządu Głównego
Tadeusz GRZEGORCZYK – Członek Zarządu Głównego
Marian HERNIK – Członek Zarządu Głównego
Hanna JANUSZEWSKA – Sekretarz Zarządu Głównego
Anna ŁABIGA – Skarbnik Zarządu Głównego
Stanisław NAWARA – Członek Zarządu Głównego
Karol TRZOŃSKI – Członek Zarządu Głównego
Paweł WÓJTOWICZ – Członek Zarządu Głównego
Zdzisław SŁUPCZYŃSKI – Członek Zarządu Głównego 

Kandydat na Rektora Polskiej Misji Katolickiej w Szkocji
Ks. Marian Łękawa SAC – złożył rezygnację
Na wniosek bp. Wiesława Lechowicza, delegata KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej Ks. Leszek WIĘCASZEK SAC – wybór kandydata 

Delegat KEP ds. Rycerzy Jana Pawła II
Na wniosek Wspólnoty Rycerzy Jana Pawła II
Abp Marek JĘDRASZEWSKI – powołanie na 1. pięcioletnią kadencję 

Zastępca Naczelnego Kapelana ZHP poza granicami kraju
Ks. dr Krzysztof TYLISZCZAK (Kanclerz PMK w Anglii i Walii) – zatwierdzenie 

Duszpasterz Krajowy Turystów
Na wniosek bp. Krzysztofa Zadarko, przewodniczącego Rady ds. Migrantów, Turystyki i Pielgrzymek
Ks. Artur ŚWIEŻY SDB – powołanie na 1. pięcioletnią kadencję

Przewodniczący Episkopatu: ponowny wybór bp. Artura Mizińskiego na sekretarza generalnego KEP świadczy o zaufaniu biskupów

czw., 06/13/2019 - 14:08

Wysoka liczba głosów za ponownym wyborem bp. Artura Mizińskiego na sekretarza generalnego KEP świadczy o tym, że cieszy się on dużym zaufaniem pośród księży biskupów –  powiedział abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski po wyborze dotychczasowego sekretarza generalnego KEP na kolejną pięcioletnią kadencję.

„Cieszę się z tego, ponieważ współpraca dotąd była bardzo zgodna” – powiedział abp Stanisław Gądecki, po wyborze bp. Artura Mizińskiego. Przewodniczący Episkopatu podkreślił, że bp Miziński jest prawnikiem, co jest bardzo ważne w pracy w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski. Dodał, że jego współpraca z innymi pracownikami Sekretariatu „jest ułożona i zgodna”.

„Wszyscy razem serdecznie gratulujemy i spodziewamy się gorliwego, tak jak do tej pory, dalszego działania” – powiedział w imieniu Konferencji Episkopatu Polski jej przewodniczący.


BP KEP

Bp Artur G. Miziński wybrany ponownie sekretarzem generalnym Konferencji Episkopatu Polski

czw., 06/13/2019 - 12:00

Bp Artur G. Miziński został wybrany sekretarzem generalnym Konferencji  Episkopatu Polski na drugą pięcioletnią kadencję. Wyboru dokonano w pierwszym głosowaniu, pierwszego dnia obrad 383. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, 13 czerwca, w Wałbrzychu.

Bp Artur G. Miziński jest prawnikiem. Od 10 czerwca 2014 r. pełni funkcję Sekretarza Generalnego Konferencji Episkopatu Polski, z urzędu jest też członkiem Rady Stałej KEP. Przewodniczył Komitetowi Organizacyjnemu ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce w 2016 r., był też członkiem Zespołu KEP ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce w 2016 r. oraz Ogólnopolskiego Komitetu Organizacyjnego Obchodów 1050. Rocznicy Chrztu Polski w 2016 r. W 2014 roku dołączył do Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i Episkopatu, Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni oraz Rady Nadzorczej Fundacji „Opoka”.

Bp Miziński jest od 2005 r. członkiem zwyczajnym Stowarzyszenia Kanonistów Polskich, a od 2008 r. członkiem Komisji XIV Prawniczej Oddziału PAN w Lublinie. Od 2012 roku jest w radzie naukowej czasopisma „Kościół i Prawo”. W latach 2005-2014 pełnił funkcję Delegata KEP ds. Duszpasterstwa Prawników. W latach 2006-2014 był członkiem Rady Prawnej KEP, a od 8 marca 2010 do 8 października 2014 członkiem Rady ds. Środków Społecznego Przekazu KEP. Jest autorem dwóch monografii oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych.

PEŁNY BIOGRAM:

Bp Artur Grzegorz Miziński urodził się 13 lutego 1965 roku w Opolu Lubelskim. W latach 1971-1979 uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Kluczkowicach. Liceum Ogólnokształcące w Kraśniku Fabrycznym ukończył w roku 1983. W październiku 1983 roku rozpoczął formację w Wyższym Seminarium Duchownym w Lublinie. Święcenia diakonatu przyjął w katedrze lubelskiej 31 marca 1988 r. Seminarium i studia teologiczne w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim ukończył w listopadzie 1988 roku z tytułem magistra teologii, na podstawie pracy magisterskiej „Rola chrześcijaństwa w życiu narodu polskiego w ujęciu arcybiskupa Józefa T. Teodorowicza”. Święcenia prezbiteratu przyjął w Wielki Czwartek 23.03.1989 r. z rąk ówczesnego biskupa lubelskiego Bolesława Pylaka. Jako neoprezbiter pracował w parafii pw. św. Józefa w Tomaszowie Lubelskim (1989-1991), a następnie w parafii pw. św. Maksymiliana w Lublinie (1991-1992).

W czerwcu 1992 r. został skierowany na studia specjalistyczne z prawa kanonicznego w Papieskim Uniwersytecie Santa Croce w Rzymie, gdzie uzyskał licencjat w zakresie prawa kanonicznego (24.06.1994). Następnie w Papieskim Uniwersytecie Laterańskim odbył cykl doktorancki zakończony obroną pracy doktorskiej pt. Ruolo preminente dell’Ordinario nel processo penale canonico secondo la normativa del Codice di Diritto Canonico del 1983 (14.06.1996). W latach 1996-1999 odbył studia w Studium Rotalnym przy Trybunale Roty Rzymskiej i otrzymał tytuł adwokata Roty Rzymskiej. W 1999 r. rozpoczął pracę dydaktyczno-naukową na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji KUL w Katedrze Kościelnego Prawa Procesowego. W latach 1999-2014 sprawował urząd adwokata stałego przy Sądzie Metropolitalnym w Lublinie, a w latach 2000 – 2004 pełnił funkcję kanclerza Kurii Metropolitalnej w Lublinie. Od grudnia 2000 roku jest kanonikiem gremialnym Kapituły Archikatedralnej w Lublinie.

W dniu 3 maja 2004 roku został mianowany biskupem pomocniczym Archidiecezji Lubelskiej (tyt. Tarasa in Numidia). Jest osiemnastym biskupem pomocniczym w historii Kościoła lubelskiego. Za swoje zawołanie biskupie przyjął słowa: Misericordia Tua confisus sum – zaufałem miłosierdziu Twemu (Ps 13,6). Święcenia biskupie przyjął w Archikatedrze Lubelskiej w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego 30 maja 2004 roku.

Od 2003 roku jest członkiem Towarzystwa Naukowego KUL. W roku 2005 został przyjęty jako członek zwyczajny do Stowarzyszenia Kanonistów Polskich, a od 9 grudnia 2008 wchodzi w skład Komisji XIV Prawniczej Oddziału PAN w Lublinie. Od 2012 roku jest w radzie naukowej czasopisma „Kościół i Prawo”.

W latach 2005-2014 pełnił funkcję Delegata KEP ds. Duszpasterstwa Prawników. W latach 2006-2014 był członkiem Rady Prawnej KEP, a od 8 marca 2010 do 8 października 2014 członkiem Rady ds. Środków Społecznego Przekazu KEP.

W 2012 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego z zakresu prawa kanonicznego na podstawie rozprawy Status Prawny adwokata w Kościele łacińskim. W tym samym roku został kierownikiem Katedry Kościelnego Prawa Karnego i pełnił tę funkcję do 2015 roku. Jest autorem dwu monografii oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych. Wypromował 74 magistrów prawa kanonicznego.

10 czerwca 2014 został wybrany na Sekretarza Generalnego KEP. Od 2014 roku z urzędu wchodzi do Rady Stałej KEP. W tym samym roku został powołany na Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce w 2016 r. Jest także członkiem Zespołu KEP ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce 2016 r. oraz Ogólnopolskiego Komitetu Organizacyjnego Obchodów 1050. Rocznicy Chrztu Polski w 2016 r. W 2014 roku dołączył do Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i Episkopatu, Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni oraz Rady Nadzorczej Fundacji „Opoka”.

BP KEP

Ks. dr Jarosław Mrówczyński ponownie zastępcą sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski

czw., 06/13/2019 - 11:00

Ks. dr Jarosław Mrówczyński został po raz kolejny zastępcą sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski. Biskupi obradujący na 383. Zebraniu Plenarnym w Wałbrzychu zatwierdzili go na tym urzędzie na wniosek wybranego dziś na drugą kadencję sekretarza generalnego KEP bp. Artura G. Mizińskiego.

Zgodnie ze Statutem KEP z 2009 roku, Zastępca Sekretarza Generalnego KEP, który wspomaga Sekretarza Generalnego KEP, jest „zatwierdzany i odwoływany przez Zebranie plenarne na wniosek Sekretarza Generalnego. Funkcja Zastępcy wygasa w momencie zakończenia pełnienia urzędu Sekretarza Generalnego” (Art. 36).

Na wniosek wybranego na drugą kadencję Sekretarza Generalnego KEP Bp. Artura Mizińskiego, ks. prał. Jarosław Mrówczyński obecny z-ca Sekretarza Generalnego KEP, został zatwierdzony na urzędzie przez biskupów w pierwszym głosowaniu. pic.twitter.com/3DyOp1D9pF

— EpiskopatNews (@EpiskopatNews) 13 czerwca 2019

Ks. Jarosław Mrówczyński jest doktorem teologii i magistrem ekonomii. Od 2005 r. pełni funkcję dyrektora Biura ds. Unii Europejskiej przy Konferencji Episkopatu Polski. W 1996 roku rozpoczął pracę w Sekretariacie Prymasa Polski w dziale korespondencji obcojęzycznej (włada 6 językami, m.in. angielskim, niemieckim, hiszpańskim). Funkcję tę pełnił do marca 2007 r., kiedy został rzecznikiem prasowym metropolity warszawskiego abp. Kazimierza Nycza. W czerwcu ub. r. został mianowany proboszczem parafii MB Królowej Pokoju w Warszawie – Młocinach. Następnie pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Episkopatu bp. Stanisława Budzika. W 2014 roku został również zastępcą nowego sekretarza generalnego, którym został bp Artur G. Miziński.

Ks. Mrówczyński urodził się w 1962 roku w Łodzi. Ukończył studia na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego, uzyskując w 1986 roku tytuł magistra ekonomii. Pracował w Centrali Handlu Zagranicznego oraz w firmie handlowej w Stanach Zjednoczonych. W USA brał udział w weekendach dla kandydatów do seminarium duchownego w tamtejszej diecezji, a po powrocie do Polski wstąpił do Warszawskiego Metropolitalnego Seminarium Duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął 27 maja 1995 roku z rąk prymasa Polski kard. Józefa Glempa. Został wikariuszem w parafii archikatedralnej św. Jana na Starym Mieście w Warszawie. W 1997 r. obronił doktorat z nauk teologicznych na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie na podstawie rozprawy z biblistyki pt. „Kerygmatyczny charakter czynności symbolicznych proroka Jeremiasza”. Od 1998 r. pełnił funkcję rektora „Res Sacra Miser”, ośrodka charytatywnego i kaplicy półpublicznej przy Trakcie Królewskim w Warszawie. W roku 2000 na własną prośbę wrócił do pracy katechetycznej. W szkole baletowej przy ul. Moliera uczył do 2006 r.

Zastępca jest zatwierdzany na wniosek sekretarza generalnego przez zebranie plenarne. Wspomaga on sekretarza w jego zadaniach, to jest w kontaktach z władzami państwowymi w sprawach dotyczących stosunków między Kościołem a Państwem (z zachowaniem kompetencji Stolicy Apostolskiej i w łączności z przewodniczącym Konferencji) oraz prowadzeniu Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski.

Poprzednikiem ks. Mrówczyńskiego był ks. prał. Lucjan Skolik funkcję zastępcy sekretarza generalnego Episkopatu pełnił 10 lat (od 1998 r.). Funkcję zastępcy sekretarza generalnego pełnili wcześniej też m.in. obecny dyrektor Caritas Polska ks. Marian Subocz (w latach 1994-1998), a także ks. Piotr Jarecki, który piastował ten urząd zaledwie przez trzy miesiące – 16 kwietnia 1994 r. został mianowany biskupem pomocniczym w archidiecezji warszawskiej. Ks. Jarecki był pierwszym prezbiterem na stanowisku zastępcy sekretarza generalnego, wcześniej funkcję tę sprawowali biskupi, m.in. przez blisko 10 lat bp Jerzy Dąbrowski i później bp Alojzy Orszulik, od 1992 r. wspólnie z drugim zastępcą – bp. Tadeuszem Pieronkiem, który rok później został sekretarzem generalnym KEP. Do chwili zatwierdzenia statutu KEP w 1995 r. funkcja zastępcy sekretarza generalnego nie była kadencyjna.

Obsługa medialna 383. Zebrania Plenarnego KEP

śr., 06/12/2019 - 00:01

W związku z obradami 383. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, które odbędą się 13 i 14 czerwca 2019 r.  w Wałbrzychu i Świdnicy zaplanowano następujące spotkania i wydarzenia z udziałem dziennikarzy:

Czwartek, 13 czerwca 2019 r.

– godz. 10.30 – briefing dla dziennikarzy na rozpoczęcie obrad – Hotel „Maria” (ul. Wrocławska 134B, Wałbrzych)

godz. 10.50 – czas dla fotoreporterów i operatorów kamer na sali obrad, tuż przed ich rozpoczęciem (początek obrad – godz. 11.00) – Hotel „Maria” (ul. Wrocławska 134B, Wałbrzych)

– godz. 18.00 – Msza św. w katedrze św. Stanisława B.M i św. Wacława M. w Świdnicy (pl. św. Jana Pawła II 58-100 Świdnica). 

Piątek, 14 czerwca 2019 r.

–  godz. 7.30 – Msza św. w sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu (ul. św. Jana Pawła II 1, 58-314)

–  ok. godz. 14.00 – Konferencja prasowa na zakończenie obrad – Hotel „Maria” (ul. Wrocławska 134B, Wałbrzych).

UWAGA! Akredytacje na wszystkie wydarzenia będzie można odebrać na 1,5 godziny przed każdym wydarzeniem na podstawie legitymacji prasowych w punkcie: Biuro Prasowe. Będzie się on znajdował w widocznym miejscu na parkingu przy hotelu „Maria” w Wałbrzychu oraz przed katedrą w Świdnicy i przed Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu. W razie dodatkowych pytań związanych z akredytacjami prosimy o kontakt z rzecznikiem diecezji świdnickiej ks. dr. Danielem Marcinkiewiczem:

Ks. dr Daniel Marcinkiewicz, rzecznik@diecezja.swidnica.pl, tel. +48 531 491 118

Zapraszamy do śledzenia strony www.episkopat.pl i profilu @EpiskopatNews na Twitterze oraz do korzystania ze zdjęć z obrad, które będziemy na bieżąco publikować w naszym kanale Flickr: https://www.flickr.com/photos/episkopatnews/albums. Polecamy również relacje w serwisie Katolickiej Agencji Informacyjnej.

diec. świdnicka/ BP KEP

>>Diecezja świdnicka

Święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana

wt., 06/11/2019 - 23:59

Święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana obchodzone jest w Polsce od 2013 r. Ma ono przyczynić do świętości życia duchowieństwa oraz być inspiracją do modlitwy o nowe, święte i liczne powołania kapłańskie.

Decyzję o wprowadzeniu święta podjęli biskupi zgromadzeni na 360. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Zakopanem w listopadzie 2012 r. W następstwie tej decyzji, w lutym 2013 r. Watykańska Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów zatwierdziła dla Kościoła w Polsce nowe święto oraz jego coroczne obchody na czwartek po Niedzieli Zesłania Ducha Świętego.

Biskupi podkreślają, że święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana, wprowadzone w ostatnich dniach pontyfikatu papieża Benedykta XVI jest dla Kościoła w Polsce niejako jego testamentem duchowym.

BP KEP

Przypominamy komunikat dotyczący święta, podpisany w 2013 roku przez bp. Wojciecha Polaka, ówczesnego Sekretarza Generalnego Konferencji Episkopatu Polski.

Bp Wojciech Polak
Sekretarz Generalny Konferencji Episkopatu Polski

Komunikat
w związku z wprowadzeniem do kalendarza liturgicznego
święta Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana

Biskupi polscy, zgromadzeni na 360. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Zakopanem w dniu 26 listopada 2012 r., podjęli decyzję, aby wprowadzić na terenie Polski święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana. W następstwie tej decyzji, w dniu 13 lutego 2013 roku. Watykańska Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów zatwierdziła dla Kościoła w Polsce nowe święto oraz zatwierdziła jego coroczne obchody na czwartek po Niedzieli Zesłania Ducha Świętego.

Pierwsze obchody nowego święta przypadną w tym roku w czwartek 23 maja. Zachęcając do licznego udziału w tegorocznych i kolejnych obchodach ku czci Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana, Biskupi polscy życzą, aby święto, wprowadzone w ostatnich dniach pontyfikatu papieża Benedykta XVI i będące dla Kościoła w Polsce niejako jego testamentem duchowym, przyczyniało się do pogłębiania świętości życia duchowieństwa i stało się inspiracją do modlitwy o nowe, święte i liczne powołania do służby kapłańskiej.

+ Wojciech Polak
Sekretarz Generalny Konferencji Episkopatu Polski

Warszawa, dnia 19 kwietnia 2013 roku

 

Przewodniczący Episkopatu zaprasza na „Męskie oblężenie Jasnej Góry”

wt., 06/11/2019 - 18:00

Wszystkich mężczyzn zachęcam do udziału i udzielam z serca pasterskiego błogosławieństwa – napisał abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w liście z zaproszeniem na „Męskie oblężenie Jasnej Góry”. Pielgrzymka mężczyzn z całej Polski odbędzie się 22 czerwca.

>>TEKST LISTU (PDF)

Pielgrzymkę mężczyzn pod nazwą „Męskie Oblężenia Jasnej Góry” organizują już po raz trzeci liderzy różnych męskich środowisk katolickich. Jej celem jest umocnienie mężczyzn w ich powołaniu oraz wzbudzenie pragnienia zaangażowania w życie wiarą. „Doświadczenie poprzednich dwóch lat pokazuje, że ta pielgrzymka stała się zaczynem dla powstania wielu męskich inicjatyw w parafiach” –  podkreślają organizatorzy.

Spotkanie swoim patronatem objęli: Abp Stanisław Gądecki – Metropolita Poznański i  przewodniczący KEP, Abp Marek Jędraszewski – Metropolita Krakowski i wiceprzewodniczący KEP, Abp Wojciech Polak – Prymas Polski, Kardynał Kazimierz Nycz – Metropolita Warszawski, Abp Wacław Depo – Metropolita Częstochowski.

Program Pielgrzymki: „Męskie oblężenie Jasnej Góry – Mężczyźni u tronu Królowej”:

Hasło: Powołani do męskości

Szczyt Jasnogórski
9:30 Briefing dla dziennikarzy (Sala Rycerska)
10:00 St. Joseph Band – wprowadzenie muzyczne
10:30 Uwielbienie
11:00 Powołanie Mężczyzny  /Jacek Pulikowski/
12:00 Anioł Pański – Abp Wacław Depo
12:15 Świadectwo – dr Wanda Półtawska
12:45 Powołanie Mężczyzny – Mieczysław Guzewicz
13:40 Obiad /przerwa/

14:30 Świadectwo – Andrzej Tokarz
15:00 Mężczyzna ojciec – Jim Murphy (przewodniczący
ICCRS)
17:00 Powołanie mężczyzny – Abp Grzegorz Ryś
18:30 Eucharystia
19:30 Modlitwa o naszą odpowiedź na powołanie do
męskości – Jim Murphy
20:30 – Apel Jasnogórski
Program może jeszcze ulec zmianie.

Do udziału w pielgrzymce zaproszeni są mężczyźni z różnych środowisk. Zgłosić można się za pośrednictwem strony internetowej www.oblezenie.mezczyzni.net. „Wierzymy, że może to być impulsem dla odnowy naszych rodzin i parafii” – zachęcają organizatorzy.

www.oblezenie.mezczyzni.net/ BP KEP

Spot, strona internetowa i aplikacje mobilne promują duchową adopcję

wt., 06/11/2019 - 13:30

Duchowa adopcja jest odpowiedzią na potrzebę tworzenia wrażliwości serca – podkreślali uczestnicy spotkania „Duchowa adopcja – ratunek dla dzieci, matek i ojców”. W Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie we wtorek, 11 czerwca, zaprezentowano spot promujący dzieło duchowej adopcji, stronę internetową www.duchowaadopcja.pl oraz aplikacje mobilne dla dzieci i młodzieży.

„Można i trzeba mówić o życiu, tak, by było odkrywane jako wartość i chronione” – podkreślał ks. Przemysła Drąg, dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstw Rodzin, zachęcając do wspierania inicjatywy Duchowej Adopcji. Jak powiedział, idea duchowej adopcji nie łączy się z konkretnym dniem w roku i można ją podjąć w dowolnym czasie.

Aby upowszechnić dzieło modlitwy w intencji nienarodzonych powstał m.in. spot promujący duchową adopcję. Jak podkreśliła red. Małgorzata Bartas-Witan z Naczelnej Redakcji Programów Katolickich Polskiego Radia, duchowa adopcja mimo że jest rzeczywistością ukrytą ma wielkie znaczenie, ponieważ „może przemieniać serca kobiet i mężczyzn”. Przypominając przesłania Matki Bożej z Fatimy, podkreśliła też, że warto włączać w dzieło duchowej adopcji również dzieci.

„Naszym marzeniem jest, by modlitwę duchowej adopcji włączyć w formację dzieci i młodzieży. Jestem przekonana, że to najlepsza formacja do cywilizacji życia” – mówiła Katarzyna Pazdan, autorka książki „Mali pomocnicy Boga. Przewodnik dla dzieci po duchowej adopcji”. Koordynuje ona również stronę internetową www.duchowaadopcja.pl, na której są dostępne materiały i informacje związane z tym dziełem.

Innym przykładem inicjatywy promującej modlitwę za dziecko nienarodzone jest aplikacja mobilna stworzona przez Fundację Małych Stópek. Dzięki aplikacji można zobaczyć, jak dziecko codziennie rośnie, są również zdjęcia USG, które towarzyszą w każdym dniu modlitwy. 16. dnia modlitwy można też usłyszeć bicie serca dziecka. Aplikacja przypomina codziennie o modlitwie za adoptowane dziecko. Dostępna jest w języku polskim, ukraińskim i angielskim. „Dotąd mamy 150 tysięcy pobrań, ale liczymy na miliony” – powiedział ks. Tomasz Kancelarczyk z Fundacji Małych Stópek.

BP KEP

Zobacz też: www.duchowaadopcja.pl

19 czerwca, godz. 12.00 – konferencja prasowa: „Konkordaty Polskie. Historia i teraźniejszość”

wt., 06/11/2019 - 12:01

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski
oraz
Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II

zapraszają 19 czerwca 2019 r. (środa)
na godz. 12.00 do Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski
(Warszawa, skwer Kard. Stefana Wyszyńskiego 6)

na konferencję prasową, podczas której zostanie zaprezentowana książka:
„Konkordaty Polskie. Historia i teraźniejszość”
pod redakcją naukową ks. prof. dr. hab. Józefa Krukowskiego.

W konferencji wezmą udział:

– Bp Artur G. Miziński

– ks. prof. dr hab. Augustyn Eckmann

oraz autorzy książki:

– ks. prof. dr hab. Wojciech Góralski,

– ks. prof. dr hab. Józef Krukowski

ZAPRASZAMY!

Watykański dokument o gender: „Mężczyzną i kobietą stworzył ich”

wt., 06/11/2019 - 06:36

Stolica Apostolska zajęła oficjalne stanowisko w sprawie gender. W ogłoszonym 10 czerwca 2019 roku dokumencie stanowczo sprzeciwia się tej ideologii, a w szczególności narzucaniu jej w szkołach i na uczelniach jako jedynego słusznego światopoglądu o rzekomo naukowym charakterze. Zarazem jednak Kościół zachęca do dialogu w ramach studiów gender, zwłaszcza gdy chodzi o sposób, w jaki różnica między obu płciami jest przeżywana w różnych kulturach.

Dokument pod tytułem „Mężczyzną i kobietą ich stworzył. Z myślą o drodze dialogu o kwestii gender w edukacji” został przygotowany przez Kongregację Edukacji Katolickiej. Jak przyznał jej prefekt, powstał on w odpowiedzi na realne zagrożenie, z jakim spotykamy się dziś w szkolnictwie, gdzie siłą narzuca się ideologię gender, a zarazem eliminuje się inne punkty widzenia, w tym chrześcijański, zarzucając im, że są przestarzałe.

Tymczasem, jak przypomina kard. Giuseppe Versaldi, teorie gender, zwłaszcza w swych najbardziej radykalnych formach, oddalają się od naturalnych realiów, podporządkowując wszystko emocjonalnym decyzjom podmiotu. W ten sposób tożsamość płciowa, a w konsekwencji również rodzina stają się „płynne”, oparte na chwilowej zachciance, a nie na prawdzie i rzeczywistości. Dąży się do zlikwidowania różnicy płciowej pod pretekstem, że nie ma ona najmniejszego znaczenia dla rozwoju osobowego.

Na ideologię gender Kościół odpowiada antropologią chrześcijańską. Jednakże, jak zastrzegł podczas prezentacji dokumentu kard. Versaldi, by podważyć tę ideologię wystarczą argumenty, które nie odwołują się do wiary. Również i bez niej można w sposób racjonalny wykazać istotną rolę ciała w określeniu tożsamości osoby. Tożsamość człowieka kształtuje się w oparciu o różnorodność płciową, a w rodzinie konfrontacja z matką i z ojcem ułatwia dziecku rozwój własnej tożsamości płciowej. Płeć neutralna czy trzecia płeć jest natomiast czystym wymysłem.

Watykański dokument rozróżnia jednak ideologię gender od studiów genderowych. O ile ideologii nie da się pogodzić z wiarą chrześcijańską, o tyle na polu studiów są kwestie, które mogą być przedmiotem dialogu. Chodzi tu m.in. o równą godność kobiety i mężczyzny, znaczenie samej kobiecości, a także o wychowanie do szacunku dla każdego człowieka, bez względu na jego upośledzenie, rasę, religię czy tendencje uczuciowe, walcząc z wszelkimi przejawami nękania czy nieuzasadnionej dyskryminacji.

Nowy watykański dokument sytuuje problem ideologii gender w szerszym kontekście kryzysu, jaki przeżywa dziś zarówno edukacja, jak i antropologia. Panuje bowiem coraz większy zamęt, gdy chodzi o to, kim jest człowiek i co mamy przekazywać przyszłym pokoleniom. Zapomina się, że osoba ludzka jest bytem integralnym, a nie sumą elementów, które można izolować bądź swobodnie nimi manipulować. Stąd postulat dbania o ekologię człowieka, by poznać prawdę o człowieku, w tym o znaczeniu jego płciowości.

Radio Watykańskie/ Krzysztof Bronk – Watykan

Zdjęcie ilustracyjne: www.vaticannews.va

Życzenia Przewodniczącego Episkopatu z okazji jubileuszu bp. Antoniego Dydycza

pon., 06/10/2019 - 18:40

Życzenia i gratulacje bp. Antoniemu Pacyfikowi Dydyczowi, biskupowi seniorowi diecezji drohiczyńskiej, z okazji 25. rocznicy przyjęcia sakry biskupiej przesłał w imieniu Konferencji Episkopatu Polski jej przewodniczący abp Stanisław Gądecki. List został odczytany podczas Mszy św. jubileuszowej w katedrze drohiczyńskiej 10 czerwca.

„Kościół w Polsce chciałby wyrazić wdzięczność i uznanie za życie i pasterską posługę Waszej Ekscelencji jako biskupa drohiczyńskiego” – napisał abp Gądecki w liście gratulacyjnym do bp. Dydycza. Podkreślił, że jubilat pełnił posługę biskupa drohiczyńskiego od 1994 roku. „Był to czas owocnej, wytrwałej, roztropnej i pełnej poświęcenia pracy na rzecz – powierzonemu swojej pasterskiej pieczy – Ludowi Bożemu” – napisał Przewodniczący Episkopatu.

Abp Gądecki przywołał zawołanie biskupie bp. Dydycza, którym są słowa «Lud Twój – dziedzictwem Twoim» oraz działania, jakie podejmował w diecezji drohiczyńskiej. Wśród nich zwrócił uwagę m.in. na zwołanie i przeprowadzenie I Synodu Diecezji Drohiczyńskiej, utworzenie Domu św. Antoniego dla księży emerytów oraz erygowanie Muzeum Diecezjalnego, powołanie do życia Domu Miłosierdzia i rozbudowę gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie, a także ustanowienie diecezjalnych ruchów i stowarzyszeń katolickich. „Przyczynił się Ksiądz Biskup do utworzenia Drohiczyńskiego Towarzystwa Naukowego, Inicjatywy Antynarkotykowej i Młodzieżowego Ośrodka Ekumenicznego” – przypomniał w liście abp Gądecki.

Przewodniczący Episkopatu podkreślił też zasługi bp. Dydycza w ramach struktur Konferencji Episkopatu Polski, gdzie pełni on do dziś  funkcję przewodniczącego Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie. „Ponadto, pełnił Ksiądz Biskup funkcję wiceprzewodniczącego Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, był przewodniczącym Komisji ds. Trzeźwości, a później Zespołu ds. Apostolstwa Trzeźwości, członkiem Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Litwy oraz Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni” – wymienił abp Gądecki.

Przypomniał również jego posługę przed przyjęciem sakry biskupiej, m.in. funkcję gwardiana klasztoru kapucynów w Białej Podlaskiej, przełożonego warszawskiej prowincji kapucynów, przewodniczącego Konsulty Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce, a także  posługę w innych gremiach. Przypomniał, że bezpośrednio przed nominacją biskupią bp Dydycz pracował w Rzymie jako generalny definitor zakonu, „zajmując się sprawami zakonnymi w krajach socjalistycznych oraz pełniąc posługę delegata zakonu ds. sanktuarium w Loreto oraz uczestnicząc w 1991 roku w Synodzie Biskupów w Rzymie”.

„Pełne serca i mądrości zaangażowanie Księdza Biskupa zostało docenione przez liczne państwowe i pozarządowe gremia” – napisał abp Gądecki, wymieniając odznaczenie Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski przyznawanym przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

‚Największą jednak nagrodą – w wymiarze doczesnym – jest szacunek, sympatia i miłość wiernych, którym przez modlitwę, duchowe wsparcie i dobre słowo służy Ksiądz Biskup – już jako biskup senior diecezji drohiczyńskiej – po dziś dzień” – napisał Przewodniczący Episkopatu.

Na zakończenie listu powierzył Jubilata wstawiennictwu Maryi oraz św. Franciszka z Asyżu i zapewnił o modlitwie.

Bp Antoni Pacyfik Dydycz przyjął święcenia biskupie z rąk abp. Józefa Kowalczyka, nuncjusza Apostolskiego w Polsce 10 lipca 1994 roku. Tego samego dnia odbył ingres do katedry drohiczyńskiej. Współkonsekratorami byli: abp Stanisław Szymecki – ówczesny metropolita białostocki i abp Franciszek Gioia OFMCap. z Rzymu – sekretarz Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych. 24 lipca 1994 roku miał miejsce ingres do konkatedry w Sokołowie Podlaskim.

BP KEP

Publikujemy pełny tekst listu:

Warszawa, dnia 10 czerwca 2019 roku
SEP – D/ 4.2.1.1-74

Ekscelencjo,
Najdostojniejszy Księże Biskupie,

W imieniu Konferencji Episkopatu Polski składam serdeczne życzenia i gratulacje z okazji 25. rocznicy przyjęcia sakry biskupiej.

Przy tej wspaniałej okazji, Kościół w Polsce chciałby wyrazić wdzięczność i uznanie za życie i pasterską posługę Waszej Ekscelencji jako biskupa drohiczyńskiego, którym – z nieprzewidywalnych zrządzeń Bożej Opatrzności i z woli papieża św. Jana Pawła II – został Ksiądz Biskup w 1994 roku.

Od tego momentu mija już ćwierć wieku. Był to czas owocnej, wytrwałej, roztropnej i pełnej poświęcenia pracy na rzecz – powierzonemu swojej pasterskiej pieczy – Ludowi Bożemu. Świadomość, że Bogu miły Lud diecezji drohiczyńskiej jest Bożym dziedzictwem i Jego własnością wyraziła się nie tylko w zawołaniu biskupim «Lud Twój – dziedzictwem Twoim», ale i w miłości z jaką przez minione lata Ksiądz Biskup jemu służył.

Z wielu inicjatyw, niech mi będzie wolno wymienić nieliczne, tj. zwołanie i przeprowadzenie I Synodu Diecezji Drohiczyńskiej, utworzenie Domu św. Antoniego dla księży emerytów oraz erygowanie Muzeum Diecezjalnego, powołanie do życia Domu Miłosierdzia i rozbudowa gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie. Ustanowienie diecezjalnych ruchów i stowarzyszeń katolickich, takich jak Akcja Katolicka, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Apostolat Maryjny, Ruch Rodzin Nazaretańskich, czy maryjną wspólnotę Armata Bianca. Przyczynił się Ksiądz Biskup do utworzenia Drohiczyńskiego Towarzystwa Naukowego, Inicjatywy Antynarkotykowej i Młodzieżowego Ośrodka Ekumenicznego.

Zaangażowanie pasterskie Księdza Biskupa przekracza jednak daleko granice Kościoła drohiczyńskiego. W ramach struktur episkopatu objął Ksiądz Biskup funkcję przewodniczącego Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie – którym kieruje Ekscelencja do dziś. Ponadto, pełnił Ksiądz Biskup funkcję wiceprzewodniczącego Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, był przewodniczącym Komisji ds. Trzeźwości, a później Zespołu ds. Apostolstwa Trzeźwości, członkiem Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Litwy oraz Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni.

Boża Opatrzność przygotowywała Waszą Ekscelencję, do tej pasterskiej pracy jeszcze przed przyjęciem sakry biskupiej, poprzez pełnienie funkcji gwardiana klasztoru kapucynów w Białej Podlaskiej, przełożonego warszawskiej prowincji kapucynów, dalej – poprzez członkostwo, a później przez przewodniczenie Konsulcie Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce. Był Ksiądz Biskup również członkiem komisji ds. świeckich, członkiem duszpasterstwa ogólnego oraz przewodniczącym Konferencji Przełożonych Franciszkańskich. Bezpośrednio przed nominacją biskupią pracował Ekscelencja w Rzymie jako generalny definitor zakonu, zajmując się sprawami zakonnymi w krajach socjalistycznych oraz pełniąc posługę delegata zakonu ds. sanktuarium w Loreto oraz uczestnicząc w 1991 roku w Synodzie Biskupów w Rzymie.

                Pełne serca i mądrości zaangażowanie Księdza Biskupa zostało docenione przez liczne państwowe i pozarządowe gremia. Za wytrwałą pracę na rzecz polskiej rodziny został Ksiądz Biskup odznaczony przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

Największą jednak nagrodą – w wymiarze doczesnym – jest szacunek, sympatia i miłość wiernych, którym przez modlitwę, duchowe wsparcie i dobre słowo służy Ksiądz Biskup – już jako biskup senior diecezji drohiczyńskiej – po dziś dzień.

                Przez wstawiennictwo naszej Matki – Pani Jasnogórskiej – Królowej Polski oraz św. Franciszka z Asyżu dalsze życie i posługę Ekscelencji Bogu powierzam, przesyłając dar modlitwy i braterskie pozdrowienia w Chrystusie,

+Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

___________________

Jego Ekscelencja
Bp Antoni Pacyfik DYDYCZ
Biskup senior Diecezji Drohiczyńskiej

Obrady Episkopatu w Wałbrzychu i Świdnicy (zapowiedź)

pon., 06/10/2019 - 14:44

Ochrona dzieci i młodzieży oraz program duszpasterski Kościoła będą głównymi tematami obrad najbliższego zebrania plenarnego Episkopatu. Odbędzie się ono w Wałbrzychu i Świdnicy od 13 do 14 czerwca. Gościem zebrania będzie abp Charles Scicluna, arcybiskup Malty, sekretarz pomocniczy Kongregacji Nauki Wiary, który przeprowadzi dzień studyjny. Biskupi wezmą także udział w obchodach 15-lecia diecezji świdnickiej.

383. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski rozpocznie się w czwartek, 13 czerwca o godz. 11.00 w Wałbrzychu. W pierwszym dniu obrad biskupi zajmą się kwestią programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce na rok liturgiczny 2019/2020. Zaprezentuje go abp Wiktor Skworc, przewodniczący Komisji Duszpasterstwa KEP. W tym samym dniu ks. dr Piotr Kroczek, Kościelny Inspektor Danych Osobowych przedstawi sprawozdanie z rocznej działalności KIOD. Biskupi podejmą również bieżące tematy związane z kwestiami rodziny, migracji oraz duszpasterstwa kobiet. Zapoznają się także z proponowaną parafiom aplikacją „Drogowskaz”.

W związku z upływem pierwszej kadencji pełnienia funkcji sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski przez bp. Artura G. Mizińskiego 13 czerwca zostaną przeprowadzone wybory. Zgodnie ze statutem Konferencji Episkopatu Polski: „Sekretarz Generalny jest wybierany spośród członków Konferencji przez Zebranie plenarne na okres pięciu lat. Funkcję tę można pełnić bez przerwy przez dwie kolejne” (Art. 35).

Głównym tematem  drugiego dnia obrad będzie ochrona dzieci i młodzieży oraz spotkanie z abp. Charlesem Scicluną, arcybiskupem Malty, sekretarzem pomocniczym Kongregacji Nauki Wiary. Został on zaproszony przez Konferencję Episkopatu Polski w czerwcu ubiegłego roku, by podzielić się swoją wiedzą nt. kwestii wykorzystywania seksualnego małoletnich przez niektórych duchownych oraz przeprowadzić dzień studyjny. Biskupi tego dnia wysłuchają również abp. Wojciecha Polaka, delegata Episkopatu ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży, który zrelacjonuje postanowienia Rady Stałej KEP z 22 maja dotyczące systemu prewencji oraz pomocy ofiarom oraz ks. prof. Piotra Majera, który omówi m.in. kwestie wdrożenia w życie Motu Proprio papieża Franciszka „Vos estis lux mundi”, obowiązujące w Kościele katolickim od 1 czerwca br.

383. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski zostało zorganizowano w diecezji świdnickiej ze względu na rocznicę 15-lecia jej istnienia oraz ze względu na 800-lecie Bazyliki Nawiedzenia NMP w Wambierzycach. W związku z tym biskupi wezmą udział w Eucharystii w katedrze św. Stanisława i św. Wacława w Świdnicy, 13 czerwca o godz. 18.00. Uroczystościom tym przewodniczył będzie i homilię wygłosi abp Stanisław Gądecki, przewodniczący KEP. Następnego dnia o godz. 7.30 będzie koncelebrowana Msza św. w Sanktuarium Relikwii Krzyża Świętego w Wałbrzychu, której przewodniczył będzie i homilię wygłosi abp Wojciech Polak, prymas Polski.

Zebranie zakończy się w piątek po południu. Po obradach zostanie wydany komunikat.

***

Obsługa medialna 383. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski

W związku z obradami 383. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, które odbędą się 13 i 14 czerwca 2019 r.  w Wałbrzychu i Świdnicy zaplanowano następujące spotkania i wydarzenia z udziałem dziennikarzy:

Czwartek, 13 czerwca 2019 r.

– godz. 10.30 – briefing dla dziennikarzy na rozpoczęcie obrad – Hotel „Maria” (ul. Wrocławska 134B, Wałbrzych)

godz. 10.50 – czas dla fotoreporterów i operatorów kamer na sali obrad, tuż przed ich rozpoczęciem (początek obrad – godz. 11.00) – Hotel „Maria” (ul. Wrocławska 134B, Wałbrzych)

– godz. 18.00 – Msza św. w katedrze św. Stanisława B.M i św. Wacława M. w Świdnicy (pl. św. Jana Pawła II 58-100 Świdnica). 

Piątek, 14 czerwca 2019 r.

–  godz. 7.30 – Msza św. w sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu (ul. św. Jana Pawła II 1, 58-314)

–  ok. godz. 14.00 – Konferencja prasowa na zakończenie obrad – Hotel „Maria” (ul. Wrocławska 134B, Wałbrzych).

UWAGA! Akredytacje na wszystkie wydarzenia będzie można odebrać na 1,5 godziny przed każdym wydarzeniem na podstawie legitymacji prasowych w punkcie: Biuro Prasowe. Będzie się on znajdował w widocznym miejscu na parkingu przy hotelu „Maria” w Wałbrzychu oraz przed katedrą w Świdnicy i przed Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu. W razie dodatkowych pytań związanych z akredytacjami prosimy o kontakt z rzecznikiem diecezji świdnickiej ks. dr. Danielem Marcinkiewiczem:

Ks. dr Daniel Marcinkiewicz, rzecznik@diecezja.swidnica.pl, tel. +48 531 491 118

Zapraszamy do śledzenia strony www.episkopat.pl i profilu @EpiskopatNews na Twitterze oraz do korzystania ze zdjęć z obrad, które będziemy na bieżąco publikować w naszym kanale Flickr: https://www.flickr.com/photos/episkopatnews/albums. Polecamy również relacje w serwisie Katolickiej Agencji Informacyjnej.

diec. świdnicka/ BP KEP

>>Diecezja świdnicka

Zdjęcie ilustracyjne: diec. świdnicka

Święto Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła

pon., 06/10/2019 - 07:00

W poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego obchodzimy Święto Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła. Od 2018 roku – zgodnie z decyzją papieża Franciszka – jest to wspomnienie obowiązkowe obchodzone w całym Kościele katolickim w obrządku łacińskim. Wcześniej było obchodzone tylko w Polsce i Argentynie.

Do polskiego kalendarza liturgicznego Święto Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła zostało wprowadzone 4 maja 1971 r. przez Konferencję Episkopatu Polski za zgodą papieża Pawła VI.

Przypominamy  >>List Konferencji Episkopatu Polski z 1971 r.

BISKUPI POLSCY OGŁASZAJĄ W POLSCE ŚWIĘTO MARYI MATKI KOŚCIOŁA
(4 V 1971)

Umiłowane Dzieci Boże!

Episkopat polski z dniem dzisiejszym ogłasza wiernym święto Maryi, Matki Kościoła, które ma być w diecezjach Polski obchodzone co roku, w poniedziałek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego. Dzień ten został wybrany dlatego, że Zesłanie Ducha świętego było początkiem działalności Kościoła.

Jak podają Dzieje Apostolskie, w momencie Zesłania Ducha Świętego, w Wieczerniku obecni byli wszyscy Apostołowie, którzy „trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego” (Dz 1,14). Matka Najświętsza, Oblubienica Ducha Świętego, mocą którego w dniu Zwiastowania poczęła Jezusa Chrystusa, przeżyła w Wieczerniku wraz z Apostołami zstąpienie Ducha Miłości na Kościół. Od tej chwili Maryja, Wspomożycielka Wiernych i Matka Kościoła, towarzyszy Kościołowi, Słuszną jest więc rzeczą, aby każdego roku, zaraz po uroczystościach Zielonych Świątek, przypominać związek Kościoła z Matką Chrystusową.

W soborowej Konstytucji o Kościele czytamy: W swojej apostolskiej działalności Kościół słusznie ogląda się na Tę, co zrodziła Chrystusa, który po to począł się z Ducha Świętego i narodził się z Dziewicy, aby przez Kościół także w sercach wiernych rodził się i wzrastał (KK nr 65).

Starania Biskupów polskich o ogłoszenie Maryi Matką Kościoła

Maryja jest Matką Kościoła. Tytuł ten dawali Matce Najświętszej teologowie już od początków dziejów Kościoła, a w ostatnim stuleciu papieże : Leon XIII, Jan XXIII i Paweł VI.
Biskupi polscy złożyli Ojcu świętemu, Pawłowi VI Memoriał, z gorącą prośbą o ogłoszenie Maryi Matką Kościoła i oddanie ponowne Jej macierzyńskiemu Sercu całej Rodziny ludzkiej. Prymas Polski imieniem 70 Biskupów polskich w dniu 16 września 1964 roku, podczas trzeciej sesji soborowej, wygłosił przemówienie, uzasadniając konieczność ogłoszenia Maryi Matką Kościoła, szczególnie w chwili obecnej, w której dręczona i zagrożona ludzkość tak bardzo potrzebuje Matki. Powoływał się na doświadczenia naszego Narodu, dla którego Matka Chrystusowa, obecna w naszych dziejach, i zawsze przez nas wzywana, była ratunkiem, pomocą i zwycięstwem. Biskupi polscy zabiegali również bardzo o to, aby nauka o Matce Najświętszej została włączona do Konstytucji o Kościele, gdyż to podkreśla godność Maryi, jako Matki Kościoła i Jej czynną obecność w misterium Chrystusa i Kościoła.

Tak się też stało. Nauka o Matce Najświętszej weszła do Konstytucji Dogmatycznej o Kościele, a Ojciec Święty przychylając się do próśb Biskupów polskich, ogłosił Maryję Matką Kościoła. Uczynił to w Bazylice Watykańskiej, dnia 21 listopada 1964 roku, na zakończenie III Sesji Soboru i powierzył Jej cały rodzaj ludzki. Oto Jego słowa: Ku chwale więc Najświętszej Maryi Panny, oraz ku naszej radości, ogłaszamy Najświętszą Maryję Pannę Matką Kościoła, czyli całego Ludu chrześcijańskiego, zarówno wiernych, jak i pasterzy, którzy wszyscy zwą Ją swą Matką najmilszą. Ustanawiamy również, aby odtąd cały lud chrześcijański oddawał Matce Boga pod tym właśnie najmilszym Imieniem jeszcze większą cześć i do Niej zanosił swe prośby… Twemu Niepokalanemu Sercu powierzamy, o Bogurodzico Dziewico, całą ludzkość! Padło oficjalne oświadczenie: Kościół ma Matkę! Matka Chrystusowa jest Matką naszą. Radość Ojców Soboru była nieopisana. Można ją porównać tylko z radością, jaką wywołało na Soborze Efeskim w roku 431 ogłoszenie dogmatu o Boskim Macierzyństwie Maryi.

Na zakończenie Roku Wiary (w czerwcu 1968 roku), Ojciec Święty potwierdził swoje orzeczenie o Matce Kościoła w Wyznaniu Wiary, w tzw. Credo Pawłowym które w Polsce wielokrotnie było później powtarzane.

Episkopat Polski włączył nowe wezwanie do Litanii Loretańskiej : „Matko Kościoła, módl się za nami”. wniósł równocześnie prośbę do Stolicy Świętej, aby wezwanie to znalazło się w Litanii odmawianej w Kościele Powszechnym, i aby Papież ustanowił Święto Matki Kościoła również dla całego Kościoła Powszechnego. Na razie Stolica Święta zezwoliła na wprowadzenie Święta Matki Kościoła w Polsce, które z radością będziemy jutro po raz pierwszy obchodzili, Ufamy, że w niedługim czasie, będzie ono rozszerzone na cały Kościół powszechny.

Wdzięcznym sercem zwracamy się ku Ojcu Świętemu Pawłowi VI, ale z największą wdzięcznością musimy się dzisiaj zwrócić ku samemu Chrystusowi, który Matkę swoją uczynił Matką naszą i Matką całego Kościoła. Wszak jest faktem, że Zbawiciel świata ogłosił Maryję Matką Kościoła, gdy z Krzyża Kalwaryjskiego skierował do Jana słowa, których treść ma za sobą na wieki powagę Konającego Jezusa Chrystusa: „Oto Matka twoja”. Jeśli więc biskupi polscy zabiegali podczas Soboru i zabiegają obecnie o kult Maryi jako Matki Kościoła, to spełniają wolę Chrystusa wyrażoną Przezeń w chwili, gdy przez krwawą ofiarę na Krzyżu zbawiał świat.

Co stało się na Kalwarii ?

Przenieśmy się teraz myślą na wzgórze Kalwaryjskie. Zbawiciel oddaje swego Ducha Ojcu. Ale umierając, zaczyna żyć we wszystkich, którzy patrzą z ufnością ku Jego Krzyżowi. Z otwartego boku Zbawcy wychodzi Kościół, który ogarnia całą Rodzinę człowieczą. Gdy umiera fizycznie ciało Chrystusa, zrodzone z Maryi Dziewicy, rodzi się wielkie, Mistyczne Ciało, wyprowadzone z Jego boku, Kościół święty. Chrystus stoi odtąd na czele wielkiej rzeszy Dzieci Bożych Pierworodny wszelkiego stworzenia. „A pod Krzyżem Jezusowym stała Matka Jego…” Ona rozumie dzieło, które się dokonuje. Wie, po co stoi Krzyż i dlatego Ona trwa pod Krzyżem. Wie, że Jej Macierzyństwo wobec Chrystusa nie kończy się z chwilą śmierci Zbawiciela, ale rozszerza się na wszystkie członki Jego Mistycznego Ciała, na wszystkie odkupione Dzieci Boże. Matka Jezusa z Nazaretu staje się Matką Wielkiego Chrystusa, Matką Kościoła, Matką odkupionej Rodziny człowieczej.

Matka Kościoła w Misterium Chrystusa i Kościoła

Umiłowane Dzieci Boże ! Teraz lepiej rozumiemy, dlaczego Sobór naukę o Matce Najświętszej umieścił w konstytucji Dogmatycznej o Kościele. Nie da się bowiem oddzielić Matki od Syna, nie tylko w dziejach życia Chrystusa na ziemi, ale także w dziejach Jego Kościoła. Oni zawsze są razem od momentu Zwiastowania i Wcielenia, poprzez Kalwarię i Wieczernik Zielonych Świąt, po wszystkie czasy. Dlatego nauka o Bogurodzicy została włączona do nauki o Kościele.

Sobór Watykański II wyjaśnia w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele zadanie Maryi w misterium Chrystusa i Jego Kościoła. Maryja jest związana z Chrystusem, a równocześnie z Jego Kościołem. Związana jest z Kościołem przez swoje Boskie Macierzyństwo, jest bowiem Matką Boga-Człowieka, Założyciela Kościoła. Związana jest z Kościołem również przez to, że Chrystus, umierając oddał Jej odkupioną ludzkość. Rodzący się na Krzyżu Kościół święty, w swym niemowlęcym okresie potrzebował Matki. Od razu Ją też otrzymał : „Oto Matka twoja”. Jak Słowo Wcielone potrzebowało Matki, tak i Chrystus, żyjący w Kościele musi być związany z Matką swego człowieczeństwa. Taka prawda o Kościele jest dopiero w pełni teologiczna ! Zmysł katolicki Soboru doprowadził do tego, że nauka o Maryi została włączona do nauki o Kościele tak że nie można nawet myśleć o Kościele bez Matki Kościoła. Kościół Chrystusowy jest zarazem Maryjny. Dzieje Kościoła są dziejami Boga Człowieka i Jego Matki, pełniących razem każde w swoim zakresie niezbędne zadanie zbawcze wobec ludzkości.

Świat współczesny zapragnął na nowo zobaczyć Kościół. Sobór Watykański II przypomniał ludzkości, że Kościół to żyjący i działający Chrystus, z którym z woli Ojca od początku współdziałała Matka Boga-Człowieka, Maryja. W ramionach Tych Dwojga Jezusa i Maryi znajduje się Lud Boży: papież, biskupi, kapłani, zakony, cała Hierarchia i świeccy rodzice, młodzież, dziatwa. Maryja nie jest tylko postacią historyczną, która wypełniła już swoje zadanie. Ona żyje w Kościele działa z Chrystusem w dziele Odkupienia Rodziny ludzkiej.
Kiedyś, gdy podważana była Boskość Jezusa Chrystusa, został ogłoszony na Soborze w Efezie dogmat o Boskim Macierzyństwie Maryi. Matka przypomniała Boską Osobę Syna, Jezusa Chrystusa. Obecnie Maryja ogłoszona Matką Kościoła, wskazuje również na żyjącego w Kościele Chrystusa. Pomaga nam zrozumieć że Kościół, którego jest Matką, to żyjący na ziemi Jezus, w Głowie i w członkach. Ułatwia nam zrozumienie tajemnicy Kościoła, jako wielkiego Mistycznego Ciała Jej Syna, którego jesteśmy członkami.

Matka Kościoła Matką moją!

Będziemy teraz snuli dalej myśli, w wymiarze osobistym. Matka Kościoła jest w szczególny sposób Matką moją. Bo przecież ja jestem cząstką Chrystusowego Ciała, jestem Kościołem Bożym. Ogłoszenie święta Matki Kościoła, to ogłoszenie święta mojej Matki i przypomnienie, ja mam taką Matkę. Już nie jestem sam. Czy moja ziemska matka żyje, czy nie, mam Matkę, która nie umiera, zawsze jest przy mnie obecna, czujna, służąca mi całą mocą swego Macierzyńskiego Serca, jednocząca mnie z Boskim swym Synem, a moim Bratem, Jezusem Chrystusem.

Z masztu Krzyża powiedział do Niej Jezus, pokazując na Jana, na Kościół, na całą ludzkość, na mnie… „Oto syn Twój”. Przecież to Matka Jezusowa, a teraz Matka Kościoła i całego Ludu Bożego i Matka moja. Zostaje oddana rzeszy, wszystkim ludziom i… mnie. Już nie będzie miała spokojnej chwili. Ludzie będą się do Niej zwracać w swych potrzebach, we wszystkich chwilach życia. Sam Bóg wskazuje nam: Patrzcie na Nią. Idźcie do Niej ! Ona wam pomoże ! Ona wszystkiemu zaradzi. Ona da wam Jezusa błogosławiony Owoc żywota swojego.

Taka Matka jest potrzebna współczesnemu światu, do Niej ludzie zwracają swoje oczy i serca, za taką tęsknię i ja. Taka Matka trwać będzie w Kościele Chrystusowym zawsze wrażliwa na innych, oddana całkowicie służbie w miłości. Taka trwać będzie pod krzyżem każdego dziecka Bożego, odkupionego Krwią Chrystusa.

Tęsknota ludzkości za Matką

 wiatu współczesnemu potrzeba matki. Ludzkość dzisiejsza tęskni da matki bardziej niż kiedykolwiek. W epoce „cudów” techniki, podróży kosmicznych i księżycowych wypraw potrzebny jest cud serca. Żywym ludziom nie wystarczą stalowe maszyny: żywi ludzie mają dość zaciśniętych pięści, nienawiści i wojen tęsknią do macierzyńskiego serca, do miłości, dobroci, życzliwości i szacunku jednych dla drugich. Wszyscy zaczynamy tęsknić do „ludzkiego” człowieka i „ludzkiej” kultury. Pragniemy, aby człowiek liczył się więcej niż maszyna i produkcja, aby wszyscy uznali, że najważniejszy jest człowiek. Jak dla prawdziwej matki najważniejsze jest jej dziecko, a tym bardziej jest kochane, im bardziej jest upośledzone, tak Rodzina ludzka musi nauczyć się szanować, kochać i ochraniać najbiedniejsze swe dzieci.

Gdzież szkoła takiej miłości? W macierzyńskich ramionach Matki Jezusowej, Matki Kościoła, Matki Rodziny człowieczej. Ona czuwa nad naszą wiarą i życiem z wiary, którego prawem naczelnym jest miłość, wymagająca nieraz ofiary z siebie na rzecz innych.

Przykładem takiej miłości jest życie i śmierć Ojca Maksymiliana Kolbe, jednego z największych czcicieli Maryi. Ten „szaleniec Niepokalanej”, wychowany w Maryjnej „szkole” miłości ku braciom, oddał życie za drugiego człowieka w obozie Oświęcimskim. Oto jak wielki jest macierzyński wpływ Matki Chrystusowej i Matki naszej na kształcenie takich stosunków między ludźmi, które są przedmiotem największych tęsknot współczesnej ludzkości.

Aby kultura była ludzka, nie może w niej zabraknąć elementu macierzyńskiego. „Mężczyzną i niewiastą” stworzył Bóg człowieka i do obojga powiedział : „Czyńcie sobie ziemię poddaną”. Gdy zabraknie wartości ducha kobiecego w rodzinie, w narodzie, w świecie, „ludzkość” staje się „nieludzka”.

Poganiejący świat współczesny rzuca cienie swego myślenia także na kobietę. Nie chce w niej widzieć matki życia, wystarcza mu, że jest kobietą, Nawet lęka się tego, aby kobieta została matką. Rodzi się groza wynaturzenia kobiety. Obok awansu społecznego, obserwujemy równocześnie poniżenie współczesnej kobiety.

Skutki tego są aż nazbyt widoczne u nas w Polsce, kraju, gdzie dotychczas kobietę-matkę otaczano wielką czcią. Wmówiono w kobietę, że jej szczęściem jest uwolnienie się od macierzyństwa. Doszło do tego, że musimy organizować specjalną „Krucjatę miłości” w obronie zagrożonego już dziś życia Narodu.

Trzeba więc dzisiaj przywrócić godność matki i macierzyństwa. Idzie o to, aby kobieta wszędzie, na każdym odcinku życia w rodzinie, w pracy zawodowej, społecznej, publicznej działała na sposób właściwy, po macierzyńsku. Trzeba dziecku, które ma prawo do istnienia, do domu, do miłości przywrócić matkę. Trzeba przywrócić świadomość posiadania Matki naszemu Narodowi, Kościołowi, Rodzinie ludzkiej . Może wtedy nieludzki świat stalowych potęg, zamieni się w świat prawdziwie ludzki, którego prawem będzie miłość, nie groza i lęk !

W takim czasie Ojciec święty z natchnienia Ducha Świętego ogłasza Maryję Matką Kościoła, a Episkopat Polski ustanawia obecnie jej święto, przypominając wszystkim Chrystusowe słowa: „Oto Matka twoja”. Dzięki temu cześć Maryi, jako Matki Chrystusa historycznego i eucharystycznego, opatrznościowo wzrasta: oto czcimy Maryję również jako Matkę Chrystusa Mistycznego, Matkę Kościoła, ustanowionego również przez Boga dla zbawienia całej ludzkości. Kościół od dawna ukazywał Maryję, jako Matkę z Dziecięciem w ramionach, Matkę karmiącą. Obraz Matki Bożej z Dziecięciem na ręku, obraz Boga-Człowieka przy piersi macierzyńskiej, zawsze był znakiem kultury chrześcijańskiej i chrześcijańskiego humanizmu. Ale teraz Kościół całą Rodzinę ludzką przygarnął do macierzyńskiego serca Matki Boga Człowieka, ogłaszając Ją Matką Kościoła. w ten sposób spełniają się tęsknoty ludzkie za Matką, za macierzyńskim sercem, za dobrocią i miłością.

Zakończenie

Niech więc wdzięczność i radość przepełnia nasze serca, że obchodzimy dziś święto Matki Kościoła. Polska czyni to jedna z pierwszych wśród narodów chrześcijańskich. To pierwszeństwo przyjmijmy jako szczególną łaskę i nagrodę za wierność i miłość Narodu do Maryi. Oddani w niewolę Jej macierzyńskiej miłości, za wolność Kościoła, mając poprzez całe dzieje tak liczne dowody Jej opieki i pomocy z ufnością przedstawiamy Matce Kościoła wszystkie jego potrzeby.

W ogniach miłości Ducha Świętego, rządzącego Kościołem, głosimy Wam, Bracia i Siostry, radość bardzo wielką : Kościół ma Matkę ! Dzieci Kościoła mają Matkę! Wołajmy więc do Maryi: Okaż się nam Matką Okaż się Matką Kościoła w Ojczyźnie naszej i w całym świecie ! Amen.

Jasna Góra, dnia 4 maja 1971 r.
125 Konferencja Episkopatu Polski

+ Stefan Kardynał Wyszyński, Prymas Polski
 i wszyscy Biskupi obecni na Konferencji

Polonia: Oltre 200.000 persone in Marcia per la Vita e la Famiglia

ndz., 06/09/2019 - 20:59

Oltre 200.000 persone in più di 130 città polacche hanno partecipato alle Marce per la Vita e la Famiglia sotto il motto: “Non permettere l’educazione sessuale nelle scuole”.

Quasi 10.000 persone hanno partecipato alla Marcia di Varsavia. Durante l’evento è stata postulata cancellazione dell’introduzione dell’educazione sessuale nelle scuole. Kamil Zwierz, presidente del Centro per la Vita e la Famiglia, in riferimento al motto della Marcia di quest’anno, ha dichiarato: “Le Marce per la Vita e la Famiglia di quest’anno sono dedicate al problema di educazione sessuale, che minaccia uno sviluppo corretto dei bambini e dei giovani e minaccia la priorità educativa dei genitori; dobbiamo decisamente opporci contro questo”.

La Marcia di Varsavia è partita dal monumento di Copernico a Krakowskie Przedmieście ed è arrivata al municipio di Varsavia. I partecipanti alla Marcia portavano una bandiera bianca e rossa di 100 metri. Molti partecipanti, specialmente i più giovani, hanno tenuto palloncini colorati. La Marcia era stata preceduta dalla Santa Messa nella Chiesa di Santa Croce per i partecipanti all’evento, mentre la benedizione per i partecipanti è stata consegnata dal cardinale Kazimierz Nycz, metropolita di Varsavia, e l’arcivescovo Romuald Kamiński della diocesi di Varsavia-Praga.

Ufficio Stampa della Conferenza Episcopale Polacca

Przewodniczący Episkopatu: Wyrażamy Panu Bogu naszą wdzięczność za osobę biskupa nominata Szymona Stułkowskiego

ndz., 06/09/2019 - 20:26

Wyrażamy Panu Bogu naszą wdzięczność za osobę biskupa nominata Szymona Stułkowskiego. Wspólnie modlimy się w intencji jego owocnego posługiwania Kościołowi i prosimy o wszelkie potrzebne do tego łaski – powiedział abp Stanisław Gądecki, metropolita poznański i przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, w homilii Mszy św. w archikatedrze poznańskiej, podczas której ks. Szymon Stułkowski przyjął sakrę biskupią.

Publikujemy pełną treść homilii:

Na początku dzisiejszej Eucharystii serdecznie witam i pozdrawiam ich Ekscelencje Księży Biskupów:

Wojciecha Polaka, Arcybiskupa Metropolitę Gnieźnieńskiego, Prymasa Polski,

Romualda Kujawskiego, biskupa diecezji Porto National w Brazylii,

Krzysztofa Białasika SVD biskupa diecezji Oruro w Boliwii,

Edwarda Janiaka, biskupa kaliskiego,

Wiesława Śmigla, biskupa toruńskiego,

Tadeusza Lityńskiego, biskupa zielonogórsko-gorzowskiego,

Grzegorza Balcerka, Damiana Bryla i Zdzisława Fortuniaka, naszych biskupów pomocniczych,

Władze Rządowe i Samorządowe:

Wojewodę Wielkopolskiego,

Marszałka Województwa Wielkopolskiego,

Zastępcę Prezydenta Miasta Poznania i Prezydenta Leszna,

Przewodniczącego Rady Miasta Poznania,

Przewodniczącego Sejmiku Województwa Wlkp.,

Starostę Poznańskiego i Leszczyńskiego,

Wójta gminy Rokietnica, miejsca pochodzenia biskupa nominata,

Pracowników Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski, Papieskich Dzieł Misyjnych, Dzieła Pomocy Ad Gentes, Caritas Polska i Dzieła Nowego Tysiąclecia,

Kapłanów Archidiecezji Poznańskiej, z członkami poznańskiej Kapituły Metropolitalnej i pozostałych kapituł na czele,

Przedstawicieli Instytucji Centralnych Archidiecezji Poznańskiej,

Księdza Dziekana WT Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza wraz z profesorami,

Rektorów Seminariów Duchownych,

Przełożonych zgromadzeń zakonnych żeńskich i męskich,

Duchowieństwo zakonne, siostry i braci zakonnych, a także pozostałe osoby życia konsekrowanego,

Kolegów kursowych biskupa elekta,

Moderatorów, Ojców Duchownych,

Diakonów i Kleryków oraz pracowników Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu,

Wiceprezesa Polskiej Akademii Nauk,

Przedstawicieli publicznych wyższych uczelni miasta i Oddziału Poznańskiego PAN,

Przedstawicieli Rady Społecznej, Archidiecezjalnej Rady Duszpasterskiej i Rady Inicjatyw Naukowych,

Członków Poznańskiej Grupy Ekumenicznej,

Przedstawicieli ruchów, wspólnot i stowarzyszeń katolickich,

Rodzinę, Krewnych, Przyjaciół i znajomych biskupa elekta,

Każdego z uczestników  dzisiejszej uroczystości,

Widzów TV Trwam i TV Poznań,

Słuchaczy Radia Maryja i Katolickiego Radia Emaus, 

Przybądź, Duchu Święty,

Spuść z niebiosów wzięty

Światła Twego strumień.

W uroczystość Zesłania Ducha Świętego Archidiecezja Poznańska (tj. kapłani, osoby życia konsekrowanego i wierni świeccy) wyrażamy Panu Bogu naszą wdzięczność za osobę biskupa nominata Szymona Stułkowskiego. Wspólnie modlimy się w intencji jego owocnego posługiwania Kościołowi i prosimy o wszelkie potrzebne do tego łaski. Moment, w którym ks. Szymon zostanie uroczyście przyłączony do kolegium Dwunastu Apostołów będzie dla nas wszystkich wielkim błogosławieństwem.

1.      KOLEGIUM DWUNASTU

Włączony do tego Kolegium, które nasz Zbawiciel ustanowił, gdy głosząc Królestwo Boże wezwał wszystkich ludzi do pójścia za Nim. Dla osiągnięcia tego celu potrzebował jednak współpracowników, aby Jego misja trwała aż do końca świata. Ustanowił więc kolegium Dwunastu Apostołów na czele z Piotrem, aby jako kolegium wypełniało swoją misję począwszy od Jerozolimy aż po krańce świata: „Potem wszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy” (Mk 3,13-15; por. Mt 10,1-4; Łk 6,12-16).

a. To zadanie apostołowie mogli wypełnić skutecznie tylko dzięki pomocy Ducha Świętego, co zapowiedział sam Jezus słowami: „Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami (Dz 1,8).

Pierwsze wlanie tegoż Ducha na apostołów dokonało się w ukryciu Wieczernika w niedzielę wielkanocną, podczas spotkania ze zmartwychwstałym Panem. „Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: ‘Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam’. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: ‘Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane’ ” (J 20,19-23).

Drugie wylanie Ducha dokonało się również wewnątrz Wieczernika, ale jego skutki objawiły się natychmiast na zewnątrz. Drzwi Wieczernika otwarły się a apostołowie wyszli ku mieszkańcom Jerozolimy i zgromadzonym tam pielgrzymom, aby – w mocy Ducha Świętego – dać świadectwo o zmartwychwstałym Chrystusie (Dz 2,1-36).

I odtąd powstała nierozerwalna więź między Duchem Świętym a Kościołem; odtąd rozpoczął się czas Kościoła.  „Tam, gdzie jest Kościół – powie św. Ireneusz – tam jest również Duch Boży a gdzie jest Duch Pański, tam jest Kościół i wszelka łaska” (Adv. Haer., 3,24,1). Od momentu Zielonych Świąt Duch Święty objął niewidzialne, lecz „odczuwalne” przewodzenie Kościołem. Dzięki Niemu apostołowie poczuli się zdolni do wypełnienia zadania powierzonego im przez zmartwychwstałego Pana.

b. To szczególne wylanie Ducha Świętego, którym Apostołowie zostali napełnieni przez Zmartwychwstałego (Dz 2,4; J 20,22-23), było przez nich przekazywane dalej poprzez gest nałożenia rąk na swoich współpracowników (1 Tm 4,14; 2 Tm 1,6-7). Ci zaś – tym samym gestem – przekazali je innym, a ci z kolei następnym. W ten sposób duchowy dar początków dotarł aż do nas poprzez nałożenie rąk, czyli przez konsekrację biskupią, przez którą udziela się pełni sakramentu święceń, najwyższego kapłaństwa, pełni świętej posługi. I tak – za pośrednictwem biskupów – Chrystus Pan, choć zasiada po prawicy Boga Ojca, jest wciąż obecny pośród wiernych. We wszystkich czasach i we wszystkich miejscach głosi On słowo Boże, udziela sakramentów i prowadzi lud Nowego Przymierza w jego pielgrzymce do wiecznego szczęścia. Dobry Pasterz nie opuszcza swojej owczarni, lecz opiekuje się nią i chroni ją zawsze za pośrednictwem tych, którzy mocą ontologicznego uczestnictwa w Jego życiu i posłannictwie, spełniając Jego rolę Nauczyciela, Pasterza i Kapłana; działają w Jego zastępstwie. Pełniąc funkcje związane z posługą duszpasterską są Jego zastępcami i legatami (por. Pastores gregis, 6). Ten sam Duch Święty jest dalej przekazywany przez nałożenie rąk podczas konsekracji biskupiej, po to, by tradycja apostolska była głoszona i strzeżona na przestrzeni wieków (św. Ireneusz, Adv. Haer. III,2,2; III, 3,1).

Między pierwotną wspólnotą apostołów a dzisiejszym kolegium biskupów istnieje więc nie tylko ciągłość historyczna, lecz również ciągłość duchowa, ponieważ sukcesja apostolska uważana jest za szczególne miejsce przekazywania Ducha Świętego. Wyraźne echo tych przekonań znajdziemy u Ireneusza z Lyonu: „Otóż każdy, kto chce zobaczyć prawdę, może stwierdzić w każdym Kościele tradycję apostołów na całym świecie. I możemy wyliczyć tych, których apostołowie ustanowili biskupami w Kościołach, oraz ich następców aż do nas. […] [apostołowie] chcieli bowiem, żeby ci, których zostawili jako swoich następców i którym przekazali swój własny urząd nauczycielski, byli doskonałymi i nienagannymi. Ich prawidłowa działalność przyniosłaby dużą korzyść, a upadek spowodowałby dużą klęskę” (Adversus haereses, III,3,1). Tak to biskupi – z ustanowienia Bożego – stali się następcami apostołów jako pasterze Kościoła. Kto ich słucha, słucha Chrystusa, kto zaś nimi gardzi, gardzi Chrystusem i Tym, który posłał Chrystusa (Łk 19,16) – uczy Sobór Watykański II (Lumen gentium, 20).

Wam, chrześcijanie, niech się nie przygodzi

takowa lekkość: nie bądźcie jak pierze,

co za podmuchem każdym wiatru chodzi.

 

Wszak macie Stare i Nowe Przymierze,

macie pasterza, który was prowadzi

drogą zbawienia, w słusznej krzepiąc wierze.[…]

 

Nie bądźcie jak to jagnię, co pomyka

od matki, pełne pustoty dziecięcej,

biegnąc tam, kędy zguba je spotyka.

                                      (Dante, Boska komedia, Raj Pieśń V, 73-78.82-84)

Co znaczy ostatecznie greckie słowo episkopos, czyli „biskup”? Ono wskazuje na kogoś, kto potrafi spoglądać z góry, lecz także na tego, kto patrzy na lud Boży sercem. Kto patrzy w podobny sposób jak to czynił Jezus, „Pasterz i Stróż waszych dusz” (poimen kai episkopos ton psychon hemon– por. 1 P 2,25). Tak więc przez sukcesję apostolską dociera do nas sam  Chrystus. To On mówi do nas przez słowo apostołów i ich następców. W ich spojrzeniu jest obecne Jego spojrzenie, które nas obejmuje i sprawia, że czujemy się umiłowani przez Boga. To On przez ich ręce działa w sakramentach. Biskupi z kolei – poprzez sakrament kapłaństwa – czynią uczestnikami tego duchowego daru prezbiterów i troszczą się o to, aby wszyscy ludzie  przez sakrament chrztu i bierzmowania zostali umocnieni tą samą łaską. W ten sposób w Kościele trwa nieustannie łaska Pięćdziesiątnicy.

Tak więc dzisiaj – razem ze święceniami –  biskup nominat Szymon zostanie dołączony do kolegium Dwunastu Apostołów i odtąd będzie współtwórcą dalszego ciągu dziejów Kościoła na naszej ziemi. Jako biskup pomocniczy będzie wiernym i ofiarnym współpracownikiem biskupa diecezjalnego w zarządzie diecezji. Tak jak brat będzie uczestniczył w rozwijaniu projektów  duszpasterskich i inicjatyw diecezjalnych, aby – przez wzajemną  wymianę opinii w harmonijnym zaangażowaniu – zdążać do jedności zamierzeń.

2.      WZÓR PASTERZA

Drogi Szymonie, do wypełnienia Twojej posługi w Kościele potrzebna Ci będzie – tak jak innym apostołom – moc Ducha Świętego, który pozwala słabej ludzkiej naturze podjąć odpowiedzialnie trud pasterza poszukującego zagubionych owiec a zarazem wielkodusznie potwierdzić ofiarę Baranka, który daje swoje życie za owce. Duch ten pozwala nam otwierać się na posługę miłości we wspólnocie i misji, zwanej przez świętego Augustyna amoris officium.

a. Jakąż walkę wewnętrzną musi przeprowadzić w sobie kandydat do święceń biskupich, gdy – po wysłuchaniu woli Ojca świętego – uświadomi sobie wielkość powierzanego mu zadania a jednocześnie ogrom własnych ułomności. Jak może rozpoznać swoją przydatność lub nieprzydatność do tego posłannictwa? „Otóż, nich każdy pomyśli – uczy św. Grzegorz Wielki – jak postępował będąc podwładnym, wówczas zrozumie, czy jako przełożony będzie pełnił dobre czyny, jakie zamierzał. Nikt bowiem nie nauczy się pokory na wyższym stanowisku, jeśli będąc na niskim nie przestawał być pyszny […]. Czym bowiem jest szczyt władzy, jeśli nie burzą duszy, w czasie której okręt serca jest stale poruszany wstrząsami myśli bezustannie tu i tam popędzany, tak że przez nagłe zmiany słów i czynów rozbija się jak o skały. Wobec tego, co należy czynić i czego się trzymać? Chyba tylko tego, aby człowiek bogaty w cnotę władzę obejmował nawet pod przymusem, a pozbawiony cnót, aby jej nie otrzymał, choćby pod przymusem” (Reguła Pasterska, cz. 1; rozdz. 9).

Jeśli – jak powiadają „Konstytucje Apostolskie” – biskup ma być dla ludzi „obrazem (typon) Boga” (II,11,1; II,1,1), to znaczy że musi on być wyposażony w wiele darów Bożych. O sposobie spożytkowania tych darów pisał w niezrównany sposób ten sam Grzegorz Wielki: „Niektórzy otrzymują dary szczególnych cnót i ze względu na swoje zalety wysuwają się jako przywódcy. Są czyści przez umiłowanie cnoty, silni mocą wstrzemięźliwości, nasyceni bogactwem nauki, pokorni wielkoduszną cierpliwością, wyniesieni mocą powagi, życzliwi dzięki miłości, stanowczy dzięki surowej sprawiedliwości. Jeśli odmawiają przyjęcia ofiarowanego im najwyższego stanowiska, najczęściej przeczą tym swoim darom, które przecież nie tylko dla siebie otrzymali, lecz także dla innych […]. Prawda tak mówi do swoich uczniów: ‘Nie może się ukryć miasto położone na górze…’ (Mt 5,14) […].

Są więc i tacy, którzy – …obdarzeni bogatymi darami płoną pragnieniem samej kontemplacji, odmawiają natomiast służenia bliźnim przez głoszenie nauki… o tyle są winni, o ile mogliby być użyteczni występując publicznie. Jak może człowiek, który mógłby zabłysnąć pomagając bliźnim, przedkładać odosobnienie nad wspomaganie innych, gdy Jednorodzony Syn Ojca chcąc pomóc wielu opuścił łono Ojca, aby działać w naszym świecie?” (Reguła pasterska, cz. 1; rozdz. 5).

b. Rząd dusz to sztuka nad sztukami” także z tego powodu, iż „postępowanie przełożonego winno tak przewyższać postępowanie ludu, jak życie pasterza różni się od życia stada” (Reguła pasterska, cz. 2; r. 1). „Należy czuwać, by rządca był ‘czysty w myśli, wybitny w działaniu, rozważny w milczeniu, pożyteczny w słowie, bardzo bliski każdemu współczuciem, ponad wszystko oddany rozmyślaniu, by przez pokorę był towarzyszem dobrze czyniących, a przez gorliwe dążenie do sprawiedliwości powstał przeciw występkom grzeszących” (św. Grzegorz Wielki, List synodalny I,24).

Jeśli życie człowieka na ziemi bywa pełne pokus, to jakimiż niebezpieczeństwami jest usłane życie biskupa, który znajduje się niejako na szczycie pokus wszystkich owiec. Z uwagi na to biskupowi nie przystoi szukać rady u ludzi niedojrzałych. Kochać trzeba wszystkich, nawet nieprzyjaciół, lecz radzić się należy tylko ludzi roztropnych i życzliwych. Być może pośród tysiąca ludzi spotkasz jednego człowieka posiadającego wspomniane zalety. Jeśli u kogo znajdziesz samą tylko roztropność, z trudnością dopatrzysz się u niego życzliwości, a gdy znajdziesz życzliwość – najczęściej będzie ona pozbawiona mądrości. Tych zaś, którzy nie posiadają ani jednego ani drugiego daru jest bardzo wielu. Kierując się zaś radą ludzi dojrzałych nie będziesz zbyt pochopny w sądzeniu, zbyt gwałtowny w karaniu, zbyt pobłażliwy w napominaniu, zanadto surowy w wybaczaniu, nie będziesz małoduszny wobec liczących na ciebie, nie będziesz pochopny w obiecywaniu, nierychliwy w oddawaniu ani rozrzutny w obdarowywaniu, a w ten sposób przysporzysz chwały Chrystusowi i twojemu posługiwaniu (por. św. Bernard z Clairvaux, O obyczajach i obowiązku biskupów, I, 2-3).

W dzisiejszym świecie może nam się wydawać nie do przyjęcia to, czego uczyły kiedyś Konstytucje Apostolskie, które radziły biskupowi: „Nie wypada byś ty, biskup, który jesteś głową, na czyjąś zgubę słuchał ogona, czyli zbuntowanego człowieka świeckiego, bo ty masz słuchać tylko Boga. Winieneś rządzić podwładnymi, a nie podlegać ich władzy. Wszak zgodnie z porządkiem urodzenia syn nie rządzi ojcem ani wedle zasad władzy niewolnik nie rządzi swym panem, ani uczeń nauczycielem, żołnierz królem, ani świecki biskupem” (Konstytucje Apostolskie II, 14, 12). Nie znaczy to wcale, iż biskup ma lekceważyć opinie ludzi świeckich: „niechaj biskup kocha świeckich jak swoje dzieci, niech ich pielęgnuje i ogrzewa w gorącej miłości jak [kwoka] jaja, aby wykluły się [z nich] pisklęta” (Konst Apost II, 20, 2).

Dlatego Grzegorz Wielki podkreśla z jednej strony konieczność posiadania przez biskupa cnoty miłosierdzia:„Przełożeni niech będą tacy, żeby ich podwładni nie wstydzili się wyznać im swoje ukryte grzechy. I ci mali, gdy znoszą napływ pokus, żeby uciekali się do serca pasterza jak do serca matki, a gdy przewidują, że nacierająca pokusa ich zabrudzi, niech obmyje ich jego nauka pełna pociechy i łzy modlitwy” (Reguła pasterska, cz. 2; rozdz. 5). Z drugiej zaś strony nie może też biskup  zapominać o wymogach sprawiedliwości: „A jednak trzeba, żeby owce bały się swego pasterza, gdy on zauważy, że nie boją się Boga. A to dlatego, żeby przynajmniej bały się grzeszyć z powodu strachu przed człowiekiem, jeśli nie obawiają się sądu Bożego” (Reguła pasterska, cz. 2; rozdz. 6). Jednym słowem: „Trzeba ze szczególną uwagą zadbać, aby surowość nie była zbyt twarda, a miłość zbyt miękka” (Reguła pasterska, cz. 2; rozdz. 6). „Pasterz powinien dobrze rozróżniać, czy należy udzielić nagany, czy pobłażać, gniewać się, czy okazać łagodność. Trzeba wiedzieć, że niekiedy pasterz powinien z roztropnością pomijać milczeniem błędy podwładnych, lecz dawać do zrozumienia, że je przemilcza […]. Niektóre winy dobrze znane, trzeba w sposób mądry tolerować, gdy nie nadarza się okazja, aby je skutecznie poprawić” (Reguła pasterska, cz. 2; rozdz. 10).

Przy tym wszystkim potrzeba, aby pasterzem nie kierowało pragnienie podobania się ludziom. Aby nie starał się o to, by wierni pokochali go bardziej niż prawdę. Ostatecznie ma on przecież wypełniać rozkazy Boga a nie ludzi: „Synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem nad pokoleniami izraelskimi. Gdy usłyszysz słowo z ust moich, upomnisz ich w moim imieniu” (Ez 3, 17).

c. Biskup – jak uczy św. Grzegorz – powinien wiedzieć o tym, że „mądrych należy pouczać, żeby umieli zrezygnować z tego, co wiedzą; głupich zaś – by pragnęli dowiedzieć się tego, czego nie wiedzą” (Reguła pasterska, cz. 3; rozdz. 7).

„Prostych trzeba chwalić za to, że starają się nigdy nie mówić nieprawdy, ale trzeba ich też pouczyć, żeby czasem umieli przemilczeć prawdę”… Fałszywych natomiast trzeba pouczyć, aby zrozumieli, jak wielkiego trudu – z ich winy – wymaga ich dwulicowość” (Reguła pasterska, cz. 3; rozdz. 11).

„Żyjących w małżeństwie należy pouczyć, aby, dbając nawzajem o siebie, każdy z nich tak starał się podobać współmałżonkowi, aby nie przestał podobać się Stwórcy.., by – jeśli w czymś nawzajem nie podobają się sobie – cierpliwie to znosili i przez modlitwę wzajemnie się zbawiali. Napisane jest bowiem: ‘Jeden drugiego brzemiona noście…’ ”.

Natomiast tych, którzy nie są związani małżeństwem, należy pouczyć, aby tym bardziej byli posłuszni przykazaniom Bożym.., by .., nie przytłaczał ich ciężar niedozwolonych zapobiegliwości ziemskich” (Reguła pasterska, cz. 3; rozdz. 27).

Umysłom słabym nie powinno się w ogóle głosić rzeczy wzniosłych. „Głoszący naukę powinien wiedzieć, że nie powinien naciągać umysłu swojego ucznia ponad jego siły, aby – że tak powiem – zbyt naciągnięta struna umysłu nie pękła. Wysokie bowiem szczyty powinny być dla wielu słuchaczy zakryte, a tylko nielicznym udostępniane”… Kto bowiem dobrze naucza, ten przyćmionym jeszcze sercom głosi jasną naukę i nic nie ujawnia z ukrytych tajemnic, aby dopiero wtedy usłyszeli o wznioślejszych sprawach niebieskich, gdy zbliżą się do światła prawdy” (Reguła pasterska, cz. 3; rozdz. 40).

ZAKOŃCZENIE

A teraz pragnę jak najserdeczniej podziękować papieżowi Franciszkowi za jego życzliwość dla naszej archidiecezji wyrażoną ostatnio w postaci nominacji biskupiej ks. Szymona. Jego Ekscelencji Nuncjuszowi Apostolskiemu Salvatore Pennacchio i Współpracownikom przekazuję podziękowanie za ich wielką życzliwość.

Na koniec, składam Tobie, drogi Szymonie, wyrazy wdzięczności i życzenia wszelkiego błogosławieństwa. Bądź pewien, że sprawy, którymi będziesz się odtąd zajmował są sprawami Boga samego, który pragnie, aby wszyscy zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy (1 Tm 2,4). Niech Bóg – wraz z urzędem – udzieli Ci wystarczających łask do jego udźwignięcia. Bądź pewien, że wszystko możesz w Tym, który Cię umacnia (por. Flp 4,13). My zaś, z naszej strony, nie tylko nazywamy się, ale też jesteśmy Twoimi przyjaciółmi (por. J 15,15).

Niech więc w Tobie oddycha Duch Święty, abyś święcie myślał.
Niech Cię przymusza, abyś święcie postępował.
Niech Cię pobudza, abyś miłował tylko to, co święte.
Niech Cię umacnia, abyś strzegł tego, co dobre.

Niech Cię strzeże, abyś Go nigdy nie utracił.

(por. Modlitwa św. Augustyna)

Maryjo, Matko Kościoła, która w tych miesiącach nawiedzasz naszą diecezję w jasnogórskim wizerunku wspieraj i strzeż apostolską misję biskupa Szymona. Amen.

Strony