Informacje dla Członków KSLP o Apostolstwie Chorych

 Apostolstwo Chorych jest wspólnotą osób chorych włączających swoje cierpienia w proces zbawiania świata. 

Natomiast duszpasterstwo chorych to działalność Kościoła wobec chorych, towarzyszenie chorym, które ma prowadzić do ich apostolstwa - mówi Krajowy Duszpasterz i Dyrektor Apostolstwa Chorych Ksiądz Dr Wojciech Bartoszek

Poniżej opublikowane materiały członkowie KSLP otrzymali podczas spotkania integracyjnego 11-13.09.2020 w Księżówce w Zakopanem: 

 

APOSTOLSTWO CHORYCH 

ul. Marii Skłodowskiej-Curie 30/1, 40-058 Katowice (Polska) 
Tel. (32) 251-21-52    e-mail: sekretariat@apchor.pl   strona internetowa: www.apostolstwo.chorych.pl

 
 

 

Informacje dla członków Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy

nt. Apostolstwa Chorych

  1. Rozróżnienie dwóch określeń: duszpasterstwo chorych oraz apostolstwo chorych

 

                a) duszpasterstwo chorych

 

Działalność Kościoła skierowana wobec osób chorych, niepełnosprawnych i osłabionych przez wiek, wpisująca się w zbawczą posługę Kościoła, stanowiąca przedłużenie misji Chrystusa wobec w/w osób. Jej celem jest pomoc udzielana w/w osobom w odnalezieniu sensu życia w trudnym dla nich położeniu, uświęcenie ich oraz uaktywnienie w wymiarze apostolskim. Źródłem duszpasterstwa chorych jest miłość Chrystusa ofiarowana wszystkim, przezwyciężająca ludzkie cierpienia, wspierająca zarówno animujących duszpasterstwo chorych, jak i samych chorych. Duszpasterstwo chorych może być urzeczywistniane przez wszystkich wierzących na mocy sakramentu chrztu i bierzmowania poprzez włączanie się w pasterską, nauczycielską i kapłańską misję Kościoła. Jest ono realizowane zawsze wtedy, gdy wobec chorego spełnia się posługę miłości, gdy głosi się ewangelię o Jezusie Chrystusie oraz urzeczywistnia się dzieło uświęcenia człowieka.

 

                b) apostolstwo chorych

 

Jest wspólnotą osób chorych włączających swoje cierpienia w proces zbawiania świata. Wstępując do Apostolstwa Chorych członkowie wspólnoty zobowiązują się wypełnić trzy warunki: 

  • przyjąć cierpienie z poddaniem się woli Bożej, 
  • znosić je po chrześcijańsku, to znaczy w jedności z Jezusem, który się za nas ofiarował na krzyżu, ofiaruje się w Eucharystii i wciąż żyje w Kościele oraz
  • ofiarować swe cierpienia Bogu w intencji przybliżenia Królestwa Bożego, za zbawienie świata, za Kościół i Ojczyznę oraz w intencjach Ojca świętego.

 

Wymienione warunki stanowią istotę duchowości członków Apostolstwa Chorych, charyzmat wspólnoty, obecne są we wspólnocie od samych jej początków.

 

Duszpasterstwo chorych więc to działalność Kościoła wobec chorych, natomiast Apostolstwo Chorych to działalność samych chorych – ich apostołowanie. Często pierwszym, zewnętrznym przejawem głębokiej duchowości członków Apostolstwa Chorych jest cierpliwość zachowana przez chorego w trudnym dla niego położeniu. Cierpliwość ta pomaga w samym procesie leczenia chorego.

Duszpasterstwo chorych (czyli towarzyszenie chorym) ma prowadzić do ich apostolstwa.

 

        2. Apostolstwo Chorych jako instytucja

 

               a) Historia

Apostolstwo Chorych zostało założone w 1925 r. przez ks. Jakuba Wawrzyńca Willenborga (1876-1945), proboszcza parafii Najświętszej Trójcy w Bloemendaal należącej do holenderskiej diecezji Haarlem. 12 sierpnia 1934 r. Pius XI zatwierdził Apostolstwo Chorych w Bloemendaal jako Unio Pia Prima Primaria.

Na teren Polski duchowość Apostolstwa Chorych przeszczepił lwowski kapłan ks. Michał Rękas (1889-1964, od 1929 r. jako sekretarz ACh). Za początek ACh w Polsce przyjmuje się rok 1929 r. Sekretariat ACh erygowano we Lwowie 12 maja 1930 r. na podstawie dekretu abp. Bolesława Twardowskiego. Konferencja Episkopatu Polski 24 czerwca 1930 r. zatwierdziła dzieło dla całej Polski, a sekretariat we Lwowie uznano jako centralę wspólnoty dla Polski. Po wojnie w związku z tzw. repatriacją wschodnią, krajowy sekretariat ACh został przeniesiony do Katowic (aktualnie znajduje się przy ul. Skłodowskiej-Curie 30/1). Od czasu powołania na sekretarza (duszpasterza Apostolstwa Chorych), ks. Rękas był redaktorem zarówno miesięcznika „ACh” jak i cotygodniowych audycji radiowych dla chorych. Po jego śmierci dzieło kontynuował ks. Jan Szurlej (1914-1982, od 1964 r. jako sekretarz). Z jego inicjatywy wspomnienie Matki Bożej Uzdrowienia Chorych obchodzone 6 lipca ustanowiono świętem patronalnym ACh w Polsce. Co roku na Jasnej Górze w tym dniu odbywa się Ogólnopolska Pielgrzymka Apostolstwa Chorych (w bieżącym roku była to już 55. Pielgrzymka). Następcami ks. Szurleja byli: ks. Henryk Sobczyk (1942-1986, jako sekretarz od 1983 r.) oraz ks. Czesław Podleski (1934-2009, jako sekretarz 1986-2001). Kolejnymi krajowymi duszpasterzami Apostolstwa Chorych byli: ks. Stanisław Michałowski (ur. 1958 r., jako sekretarz 2001-2011) oraz obecnie pełniący posługę, ks. Wojciech Bartoszek (ur. 1972 r., jako sekretarz od 2011 r.). Krajowy duszpasterz Apostolstwa Chorych mianowany jest przez Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski.

W okresie 2011-2020 do polskiego Apostolstwa Chorych zapisało się ponad dwa tysiące osób. Wstępując do wspólnoty, chorzy otrzymują specjalny dyplom, na którym wypisane są słowa modlitwy ofiarowania się oraz krzyż z wygrawerowanymi słowami św. Pawła: „Z Chrystusem jestem przybity do krzyża” (Ga 2, 19).

                 b) teologia

Duchowość ofiarowanego cierpienia wypływa z teologii ofiary.

Ofiara krzyżowa Chrystusa uobecnia się każdorazowo w sposób bezkrwawy podczas Eucharystii. Uczestniczący w niej wierni winni w sposób duchowy „samych siebie składać w ofierze” (Konstytucja o Liturgii Soboru Watykańskiego II, 48). Ofiarowanie siebie będące istotnym wymiarem powołania do naśladowania Chrystusa (por. Łk 9, 23) przyjmuje nieraz formę cierpienia: niezrozumienia, odrzucenia, męczeństwa; jedną z form cierpienia jest choroba (niepełnosprawność, osłabienie wiekiem).

Cierpienie może doprowadzić człowieka do rozpaczy, buntu wobec Boga, odrzucenia prawdy o Jego istnieniu, może jednak stać się drogą dotarcia do Niego. Nie rezygnując z leczenia medycznego, osoba chora może odkryć sens swojego cierpienia fizycznego (ciała) i moralnego (duszy) w Chrystusie cierpiącym i zmartwychwstałym, jednocząc się z Nim duchowo (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1505). On „przybliżył się do świata ludzkiego cierpienia przez to, że sam to cierpienie wziął na siebie” (Salvifici Doloris, 16) i ofiarował się Ojcu. Związał je z miłością wyprowadzając z niego najwyższe dobro – Odkupienie. Krzyż Chrystusa staje się więc dla cierpiącego jedyną nadzieją oraz objawieniem chwały Bożej. Cierpienie przyjęte w miłości może „służyć nawróceniu, czyli odbudowaniu dobra” w człowieku i prowadzić „do ujawnienia jego moralnej wielkości, duchowej dojrzałości” (Salvifici Doloris, 12. 22). Dlatego – jak wskazuje Benedykt XVI – „nie unikanie cierpienia ani ucieczka od bólu uzdrawia człowieka, ale zdolność jego akceptacji, dojrzewania w nim, prowadzi do odnajdywania sensu przez zjednoczenie z Chrystusem, który cierpiał z nieskończoną miłością” (Spe Salvi, 37).

Życie wielu świętych naznaczone było ofiarowanym przez nich cierpieniem za Kościół, m.in. życie: św. Bernadetty Soubirous, św. Faustyny Kowalskiej, św. ojca Pio, św. Jana Pawła II. Współcierpienie Matki Najświętszej, Matki Bolesnej stojącej pod krzyżem Jezusa zrodziło piękny dar – wspólnotę Kościoła.

                c) działalność duszpasterska

 

Sekretariat Apostolstwa Chorych animuje duszpasterstwo chorych przez organizowanie mszy świętych, dni chorego, pielgrzymek (m.in. do Lourdes), rekolekcji i innych spotkań, w porozumieniu z biskupami diecezjalnymi, proboszczami i innymi przełożonymi kościelnymi, z zastosowaniem zasady pomocniczości. Pracownicy sekretariatu oraz wolontariusze towarzyszą chorym przez: rozmowy telefoniczne, prowadzenie korespondencji i inne formy komunikacji. Sekretariat ponadto włącza się we współorganizowanie konferencji naukowych i innych spotkań z udziałem pracowników służby zdrowia oraz duszpasterzy służby zdrowia i chorych.

 

                d) redakcja

Sekretariat Apostolstwa Chorych prowadzi działalność redakcyjną obejmującą przygotowanie miesięcznika oraz jego kolportaż (nakład numeru październikowego: 31 000 egzemplarzy). Ponadto redaguje stronę internetową www.apostolstwo.chorych.pl oraz prowadzi profil na Facebooku.

Miesięcznik, który wydawany jest od 1930 r., czytany jest w Polsce oraz poza jej granicami: w Niemczech, we Włoszech, w Holandii, we Francji, w Wielkiej Brytanii, na Ukrainie, na Białorusi, na Litwie, w Kazachstanie oraz w Kanadzie. „Apostolstwo Chorych” przekazywane jest czytelnikom indywidualnie, przez kapłanów podczas comiesięcznych odwiedzin duszpasterskich w parafiach oraz przez kapelanów szpitalnych.

           3. Pracownicy Służby Zdrowia członkami Apostolstwa Chorych

W nowelizowanym przez Konferencję Episkopatu Polski w sierpniu br. Statucie Apostolstwa Chorych czytamy o trzech rodzajach członkostwa w Apostolstwie Chorych.

 

                a) Członkowie zwyczajni to chorzy, o których jest mowa w pkcie 1b. Nieraz najlepszymi członkami Apostolstwa Chorych rozumiejącymi jego duchowość są emerytowani pracownicy Służby Zdrowia.

 

                b) Członkami wspierającymi Apostolstwo Chorych mogą być osoby, które zobowiązały się do przynajmniej rocznego, stałego zaangażowania się w pomoc na rzecz osób chorych, niepełnosprawnych i osłabionych przez wiek oraz podejmują zadania: animowania duchowości Apostolstwa Chorych, zaangażowania w duszpasterstwo chorych, udzielają pomocy osobom chorym, wspierają organizacyjnie lub finansowo Apostolstwo Chorych.

 

                c) Członkami honorowymi Apostolstwa Chorych mogą być osoby, które szczególnie wyróżniają się w służbie osobom chorym, z niepełnosprawnością oraz osłabionym przez wiek.

 

 

Pragnę serdecznie podziękować wszystkim Pracownikom Służby Zdrowia za każdy wysiłek i trud służby osobom chorym.

 

 

ks. Wojciech Bartoszek, krajowy duszpasterz Apostolstwa Chorych