źródło tekstu i zdjęcia: https://radioniepokalanow.pl/7-pazdziernika-wspomnienie-nmp-rozancowej-5/

7 października – wspomnienie NMP Różańcowej

By Mnie kochać – trzeba Mnie znać. By Mnie znać – trzeba odmawiać Różaniec. By Mi się podobać – trzeba w Różańcu Tajemnice ze Mną przeżywać. By mieć do tego łaski – trzeba odmawiać Różaniec. Zamyka się koło i wtedy wszystkie Moje obietnice dla odmawiających Różaniec spełniają się” (MB do Barbary Kloss).

7 X 1571 doszło do bitwy pod Lepanto – w Zatoce Korynckiej. Dowódcą floty chrześcijańskiej był syn Karola V – don Juan de Austria. Przed bitwą przepłynął na brygantynie wzdłuż okrętów, trzymając nad głową żelazny krzyż. Miał nadzieję, że z tym znakiem zwycięży. Rano rozpoczęła się bitwa. Towarzyszył jej piekielny ogień z dział i broni palnej. Z początku wiatr zdawał się sprzyjać Turkom. Potem osłabł na chwilę, następnie zmienił kierunek, pędząc kłęby dymu w oczy nieprzyjaciela. Okręty państw sprzymierzonych zbliżyły się do tureckich. Rozpoczęła się walka wręcz. Bitwa pod Lepanto zakończyła się druzgocącą klęską floty tureckiej.

W samym dniu bitwy – z polecenia Piusa V – we wszystkich kościołach rzymskich odprawiano nabożeństwa różańcowe. Ulicami tego miasta przeszła uroczysta procesja bractw różańcowych, w której niesiono obraz Matki Bożej Śnieżnej, zwanej Matką Bożą Zwycięską.

Kronikarze odnotowali, że wieczorem 7 X 1571 r. Pius V przerwał rozmowę z obecnym tam dostojnikiem, podszedł do okna, otworzył je i wpatrzony w dal powiedział: „Chodźmy pomodlić się i podziękować Bogu i Błogosławionej Dziewicy. Nasza flota odniosła zwycięstwo.” Dwa tygodnie później przybył do Rzymu poseł spod Lepanto, by obwieścić zwycięstwo”. Po bitwie pod Lepanto Wenecjanie zbudowali kaplicę Matce Bożej Różańcowej. Powiesili tam wota – pamiątki z bitwy. Umieścili napis: „Nie odwaga, nie broń, nie dowódcy, ale Maryja Różańcowa dała nam zwycięstwo”. 

Również Pius V zwycięstwo pod Lepanto przypisał wstawiennictwu Najświętszej Panny. By wyrazić wdzięczność, w rok po bitwie (1572) ustanowił święto Zwycięstwa Najświętszej Maryi Panny na dzień 7 X do Litanii loretańskiej dodał: „Wspomożenie wiernych, módl się za nami”.

Następca Piusa V – Grzegorz XIII ustanowił dla bractw różańcowych święto Najświętszej Maryi Panny Różańcowej na pierwszą niedzielę października. Zezwolił na obchodzenie tego święta również w kaplicach i kościołach pod Jej wezwaniem.

Klemens XI rozciągnął to święto na cały Kościół (3 X 1716). Wielki głosiciel nabożeństwa różańcowego – Leon XIII podniósł je do wyższej rangi liturgicznej. Papież ten, dostrzegłszy wielkie niebezpieczeństwo ze strony wolnomyślnych ideologii szukał pomocy u Matki Bożej Różańcowej.

1 IX 1883 r. polecił, by przez cały październik we wszystkich parafiach odprawiać nabożeństwa różańcowe. Na prośbę generała zakonu dominikanów do Litanii loretańskiej włączył wezwanie: „Królowo Różańca św.”, zastępując nim dotychczasowe wezwanie: Orędowniczko Różańca św. Głosił, że nie ma lepszej modlitwy niż różaniec, ponieważ pozwala on poznać Chrystusa i nasze chrześcijańskie obowiązki.

Od czasów Leona XIII modlitwa różańcowa stała się najpopularniejszym wyrazem nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny.

Następca Leona XIII – Pius X, reformując kalendarz kościelny, w 1913 roku przeniósł święto Matki Bożej Różańcowej na 7 X i tak już zostało.

Benedykt XV, który objął Stolicę Piotrową po Piusie X, głosił modlitwę różańcową, którą nazwał „najbardziej owocnym źródłem łaski”. Wystosował wzruszający list do całego katolickiego świata, wzywając do gorącej modlitwy o pokój i zanoszenie błagań do Maryi. Na jego wołanie Niebo odpowiedziało największym objawieniem różańcowym (Fatima).

Źródło: parafia-mbr.lublin.pl

7 października 2025

TAJEMNICE RADOSNE
I. Zwiastowanie – Anioł rzekł do Niej: „Nie bój się Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga” (Łk 1,30) – Oddział Częstochowski
II. Nawiedzenie – „A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?” (Łk 1,43) – Oddział Dolnośląski
III. Narodzenie – „A to będzie znakiem dla was: znajdziecie Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie” (Łk 2,12) – Oddział Brzeski
IV. Ofiarowanie – „Przynieśli Je do Jerozolimy, aby przedstawić Panu” (Łk 2,22) – Koło Ziemi Sanockiej
V. Odnalezienie – „Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca” (Łk 2,49) – Oddział Ziemi Radomskiej

TAJEMNICE ŚWIATŁA
I. Chrzest Pana Jezusa – „Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie” (Mt 3,17) – Oddział Łódzki
II. Objawienie się Jezusa na weselu w Kanie – „Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie” (J 2,11) – Oddział Małopolski
III. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia – „Głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości” (Mt 9,35) – Oddział Mazowiecki
IV. Przemienienie na Górze Tabor – „Twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło” (Mt 17,2) – Oddział Lubelski
V. Ustanowienie Eucharystii – „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane” (Łk 22,19) – Oddział Lubuski

TAJEMNICE BOLESNE
I. Modlitwa w Ogrójcu – „Smutna jest dusza moja aż do śmierci; zostańcie tu i czuwajcie ze mną!” (Mt 26,38) – Oddział Pomorski
II. Biczowanie – „Wówczas Piłat zabrał Jezusa i kazał Go ubiczować” (J 19,1) – Oddział Śląski

III. Cierniem ukoronowanie – „A żołnierze, uplótłszy koronę z cierni, włożyli Mu ją na głowę i okryli Go płaszczem purpurowym” (J 19,2) – Sekcja Ginekologiczno-Położnicza

IV. Dźwiganie krzyża – „On sam, dźwigając krzyż, wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota” (J 19,17) – Oddział Świętokrzyski

V. Śmierć na krzyżu – Jezus zawołał donośnym głosem: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego”. Po tych słowach wyzionął ducha (Łk 23,46) – Oddział Zachodniopomorski

TAJEMNICE CHWALEBNE
I. Zmartwychwstanie – Poszła Maria Magdalena i oznajmiła uczniom: „Widziałam Pana” (J 20,18) – Oddział Podlaski

II. Wniebowstąpienie – „[Jezus] uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu” (Dz 1,9) – Oddział Podkarpacki

III. Zesłanie Ducha Świętego – „I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym” (Dz 2,4) – Oddział Toruń

IV. Wniebowzięcie – „A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała” (Rz 8,11) – Oddział Wielkopolski

V. Ukoronowanie – „Potem wielki znak ukazał się na niebie: Niewiasta obleczona w słońce, i księżyc pod Jej stopami, a na głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12,1) – Oddział Zamojski